ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 2.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.5.886
प्र꣢ त꣣ आ꣡श्वि꣢नीः पवमान धे꣣न꣡वो꣢ दि꣣व्या꣡ अ꣢सृग्र꣣न्प꣡य꣢सा꣣ ध꣡री꣢मणि ।
प्रा꣡न्तरि꣢꣯क्षा꣣त्स्था꣡वि꣢रीस्ते असृक्षत꣣ ये꣡ त्वा꣢ मृ꣣ज꣡न्त्यृ꣢षिषाण वे꣣ध꣡सः꣢ ॥ ८८६ ॥
ହେ ପବମାନ ସୋମ, ତୁମ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ, ରକ୍ତାଭ-ପିଙ୍ଗଳ ଦୁଗ୍ଧବତୀ ଗାଭୀମାନେ ଦୁଧ ସହ ପାତ୍ରରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ। ଅନ୍ତରିକ୍ଷରୁ ସ୍ଥିର ଧାରାମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ବହିଲେ; ତୁମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଣନ୍ତି।
2.5.887
उ꣣भय꣢तः꣣ प꣡व꣢मानस्य र꣣श्म꣡यो꣢ ध्र꣣व꣡स्य꣢ स꣣तः꣡ परि꣢꣯ यन्ति के꣣त꣡वः꣢ ।
य꣡दी꣢ प꣣वि꣢त्रे꣣ अ꣡धि꣢ मृ꣣ज्य꣢ते꣣ ह꣢रिः꣣ स꣢त्ता꣣ नि꣡ योनौ꣢꣯ क꣣ल꣡शे꣢षु सीदति ॥ ८८७ ॥
ପବମାନ ସୋମଙ୍କ ରଶ୍ମିମାନେ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ, ସ୍ଥିର ଥିବା ବସ୍ତୁର ଚାରିପାଖରେ ବ୍ୟାପନ୍ତି। ସବୁଜ ସୋମ ଛାଣନୀରେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ ସେ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ, କଳସରେ ବସେ।
2.5.888
वि꣢श्वा꣣ धा꣡मा꣢नि विश्वचक्ष꣣ ऋ꣡भ्व꣢सः प्र꣣भो꣡ष्टे꣢ स꣣तः꣡ परि꣢꣯ यन्ति के꣣त꣡वः꣢ ।
व्या꣣नशी꣡ प꣢वसे सोम꣣ ध꣡र्म꣢णा प꣢ति꣣र्वि꣡श्व꣢स्य꣣ भु꣡व꣢नस्य राजसि ॥ ८८८ ॥
ସର୍ବଦର୍ଶୀ, ମହାପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଧାମକୁ ବ୍ୟାପୁଛ; ସ୍ଥିର ବସ୍ତୁର ଚାରିପାଖରେ ରଶ୍ମିମାନେ ଘୂରନ୍ତି। ହେ ସୋମ, ତୁମେ ନିଜ ଧର୍ମରେ ବ୍ୟାପି ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ସମସ୍ତ ଭୁବନର ପତି ହୋଇ ଶାସନ କର।
2.5.889
प꣡व꣢मानो अजीजनद्दि꣣व꣢श्चि꣣त्रं꣡ न त꣢꣯न्य꣣तु꣢म् ।
ज्यो꣡ति꣢र्वैश्वान꣣रं꣢ बृ꣣ह꣢त् ॥ ८८९ ॥
ପବମାନ ସୋମ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅଦ୍ଭୁତ ମେଘଗର୍ଜନ ପରି, ବୈଶ୍ୱାନର ମହାଜ୍ୟୋତି ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
2.5.890
प꣡व꣢मान꣣ र꣢स꣣स्त꣢व꣣ म꣡दो꣢ राजन्नदुच्छु꣣नः꣢ ।
वि꣢꣫ वार꣣म꣡व्य꣢मर्षति ॥ ८९० ॥
ହେ ପବମାନ, ହେ ରାଜନ, ତୁମର ରସ ଓ ମଦ ନିଶ୍ଚୟ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଏ; ତାହା ପଶମ ଛାଣନୀ ଦେଇ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ।
2.5.891
प꣡व꣢मानस्य ते꣣ र꣢सो꣣ द꣢क्षो꣣ वि꣡ रा꣢जति द्यु꣣मा꣢न् ।
ज्यो꣢ति꣣र्वि꣢श्व꣣꣬ꣳ स्व꣢꣯र्दृ꣣शे꣢ ॥ ८९१ ॥
ହେ ପବମାନ, ତୁମର ରସ ଓ ବଳ ଦୀପ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ସମସ୍ତ ଆଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ (ପ୍ରକଟ ହୁଏ)।
2.5.892
प्र꣢꣫ यद्गावो꣣ न꣡ भूर्ण꣢꣯यस्त्वे꣣षा꣢ अ꣣या꣢सो꣣ अ꣡क्र꣢मुः ।
घ्न꣡न्तः꣢ कृ꣣ष्णा꣢꣫मप꣣ त्व꣡च꣢म् ॥ ८९२ ॥
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧାରାସବୁ ଗାଈ ପରି, ଦ୍ରୁତ ଓ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, କଳା ଆବରଣକୁ ଆଘାତ କରି ଦୂର କରନ୍ତି।
2.5.893
सु꣣वित꣡स्य꣢ वनाम꣣हे꣢ऽति꣣ से꣡तुं꣢ दुरा꣣꣬य्य꣢꣯म् ।
सा꣣ह्या꣢म꣣ द꣡स्यु꣢मव्र꣣तम् ॥ ८९३ ॥
ଶୁଭ ଯାତ୍ରାକୁ ଆମେ ଧ୍ୟାନ କରୁ, ପାର ହେବା କଠିନ ସେଇ ସେତୁକୁ; ନିୟମହୀନ ଶତ୍ରୁକୁ ଆମେ ଜିଣି ପାରିବା।
2.5.894
शृ꣣ण्वे꣢ वृ꣣ष्टे꣡रि꣢व स्व꣣नः꣡ पव꣢꣯मानस्य शु꣣ष्मि꣡णः꣢ ।
च꣡र꣢न्ति वि꣣द्यु꣡तो꣢ दि꣣वि꣢ ॥ ८९४ ॥
ବର୍ଷାର ଗର୍ଜନ ପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପବମାନ ସୋମର ଧ୍ୱନି ମୁଁ ଶୁଣେ; ଆକାଶରେ ବିଜୁଳି ବିଚରଣ କରେ।
2.5.895
आ꣡ प꣢वस्व म꣣ही꣢꣫मिषं꣣ गो꣡म꣢दिन्दो꣣ हि꣡र꣢ण्यवत् ।
अ꣡श्व꣢वत्सोम वी꣣र꣡व꣢त् ॥ ८९५ ॥
ହେ ଇନ୍ଦୁ ସୋମ, ଗୋଧନ ଓ ସୁନାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ମହାନ ଅନ୍ନ ଆଡ଼କୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ଅଶ୍ୱ ଓ ବୀର ପୁତ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ।
2.5.896
प꣡व꣢स्व विश्वचर्षण꣣ आ꣢ म꣣ही꣡ रोद꣢꣯सी पृण ।
उ꣣षाः꣢꣫ सूर्यो꣣ न꣢ र꣣श्मि꣡भिः ॥ ८९६ ॥
ହେ ବିଶ୍ୱଦର୍ଶୀ, ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ମହାନ ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର, ଉଷା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ କିରଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି ପରି।
2.5.897
प꣡रि꣢ नः शर्म꣣य꣢न्त्या꣣ धा꣡र꣢या सोम वि꣣श्व꣡तः꣢ ।
स꣡रा꣢ र꣣से꣡व꣢ वि꣣ष्ट꣡प꣢म् ॥ ८९७ ॥
ହେ ସୋମ, ତୁମ ଧାରାରେ ସବୁ ଦିଗରୁ ଆମକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ, ରସ ଯେପରି ବିସ୍ତୃତ ଲୋକକୁ ବ୍ୟାପେ।
2.5.898
आ꣣शु꣡र꣢र्ष बृहन्मते꣣ प꣡रि꣢ प्रि꣣ये꣢ण꣣ धा꣡म्ना꣢ ।
य꣡त्रा꣢ दे꣣वा꣢꣫ इति꣣ ब्रु꣡व꣢न् ॥ ८९८ ॥
ହେ ବୃହନ୍ମତି ସୋମ, ଶୀଘ୍ର ତୁମ ପ୍ରିୟ ଧାମ ଚାରିପଟେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଏପରି କହନ୍ତି।
2.5.899
प꣣रिष्कृण्व꣡न्ननि꣢꣯ष्कृतं꣣ ज꣡ना꣢य या꣣त꣢य꣣न्नि꣡षः꣢ ।
पृ꣣ष्टिं꣢ दि꣣वः꣡ परि꣢꣯ स्रव ॥ ८९९ ॥
ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଲଙ୍କୃତ ନହୋଇଥିବାକୁ ଅଳଙ୍କାର କରି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ତଡ଼ି, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବର୍ଷା ଚାରିପଟେ ପ୍ରବାହିତ କର।
2.5.900
अ꣣य꣢꣫ꣳ स यो दि꣣व꣡स्परि꣢꣯ रघु꣣या꣡मा꣢ प꣣वि꣢त्र꣣ आ꣢ ।
सि꣡न्धो꣢रू꣣र्मा꣡ व्यक्ष꣢꣯रत् ॥ ९०० ॥
ଏ ସେହି ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଶୀଘ୍ର ପବିତ୍ର ଛାଙ୍କଣୀକୁ ଆସେ; ନଦୀର ତରଙ୍ଗ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା।
2.5.901
सु꣣त꣡ ए꣢ति प꣣वि꣢त्र꣣ आ꣢꣫ त्विषिं꣣ द꣡धा꣢न꣣ ओ꣡ज꣢सा ।
वि꣣च꣡क्षा꣢णो विरो꣣च꣡य꣢न् ॥ ९०१ ॥
ନିଚୋଡ଼ା ସୋମ ପବିତ୍ର ଛାଙ୍କଣୀକୁ ଆସେ; ଓଜସ୍ ଦ୍ୱାରା ତେଜ ଧାରଣ କରି, ଚାହିଁ, ଆଲୋକିତ କରି।
2.5.902
आ꣣वि꣡वा꣢सन्परा꣣व꣢तो꣣ अ꣡थो꣢ अर्वा꣣व꣡तः꣢ सु꣣तः꣢ ।
इ꣡न्द्रा꣢य सिच्यते꣣ म꣡धु꣢ ॥ ९०२ ॥
ଦୂରରୁ ଓ ନିକଟରୁ ସେବା କରି, ନିଚୋଡ଼ା ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ମଧୁ ଭାବେ ଢଳାଯାଏ।
2.5.903
स꣣मीचीना꣡ अ꣢नूषत꣣ ह꣡रि꣢ꣳ हिन्व꣣न्त्य꣡द्रि꣢भिः ।
इ꣢न्दु꣣मि꣡न्द्रा꣢य पी꣣त꣡ये꣢ ॥ ९०३ ॥
ଏକମନା ହୋଇ ସେମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ; ପଥରରେ ହରି (ସୋମ)କୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପିଇବା ପାଇଁ ସୋମବିନ୍ଦୁକୁ।
2.5.904
हि꣣न्व꣢न्ति꣣ सू꣢र꣣मु꣡स्र꣢यः꣣ स्व꣡सारो जा꣣म꣢य꣣स्प꣡ति꣢म् ।
म꣣हा꣡मिन्दुं꣢꣯ मही꣣यु꣡वः꣢ ॥ ९०४ ॥
ଗାଈ ଓ ଭଉଣୀମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ, ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତି; ମହତ୍ତ୍ୱ ଇଚ୍ଛୁକ ସେମାନେ ମହାନ ଇନ୍ଦୁଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତି।
2.5.905
प꣡व꣢मान रु꣣चा꣡रु꣢चा꣣ दे꣡वो꣢ दे꣣वे꣡भ्यः꣢ सु꣣तः꣢ ।
वि꣢श्वा꣣ व꣢सू꣣न्या꣡ वि꣢श ॥ ९०५ ॥
ହେ ପବମାନ, ପ୍ରତି ଆଲୋକ ସହିତ, ଦେବ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିଚୋଡ଼ାଯାଇ, ସମସ୍ତ ଧନରେ ପ୍ରବେଶ କର।
2.5.906
आ꣡ प꣢वमान सुष्टु꣣तिं꣢ वृ꣣ष्टिं꣢ दे꣣वे꣢भ्यो꣣ दु꣡वः꣢ ।
इ꣣षे꣡ प꣢वस्व सं꣣य꣡त꣢म् ॥ ९०६ ॥
ହେ ପବମାନ, ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି, ବର୍ଷା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ ଆଣ; ଅନ୍ନ ପାଇଁ ସଂଯମରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ।
2.5.907
ज꣡न꣢स्य गो꣣पा꣡ अ꣢जनिष्ट꣣ जा꣡गृ꣢विर꣣ग्निः꣢ सु꣣द꣡क्षः꣢ सुवि꣣ता꣢य꣣ न꣡व्य꣢से ।
घृ꣣त꣡प्र꣢तीको बृह꣣ता꣡ दि꣢वि꣣स्पृ꣡शा꣢ द्यु꣣म꣡द्वि भा꣢꣯ति भर꣣ते꣢भ्यः꣣ शु꣡चिः꣢ ॥ ९०७ ॥
ଲୋକଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମିଲେ, ସର୍ବଦା ଜାଗ୍ରତ, ଉତ୍ତମ ଦକ୍ଷ, କଲ୍ୟାଣ ଓ ନୂତନ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ; ଘୃତମୁଖ, ବିଶାଳ, ଆକାଶ ସ୍ପର୍ଶକାରୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପବିତ୍ର ହୋଇ ଭରଣକାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
2.5.908
त्वा꣡म꣢ग्ने꣣ अ꣡ङ्गि꣢रसो꣣ गु꣡हा꣢ हि꣣त꣡मन्व꣢꣯विन्दञ्छिश्रिया꣣णं꣡ वने꣢꣯वने ।
स꣡ जा꣢यसे म꣣थ्य꣡मा꣢नः꣣ स꣡हो꣢ म꣣ह꣡त्वामा꣢꣯हुः꣣ स꣡ह꣢सस्पु꣣त्र꣡म꣢ङ्गिरः ॥ ९०८ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଅଙ୍ଗିରାମାନେ ତୁମକୁ ଗୁମ୍ଫାରେ ରଖାଯାଇଥିବା, ପ୍ରତି ଅରଣ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ଭାବେ ପାଇଲେ। ମନ୍ଥନ ହେଲେ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନିଅ; ହେ ଅଙ୍ଗିରା, ମହାବଳର ପୁତ୍ର ବୋଲି ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି।
2.5.909
य꣣ज्ञ꣡स्य꣢ के꣣तुं꣡ प्र꣢थ꣣मं꣢ पु꣣रो꣡हि꣢तम꣣ग्निं꣡ नर꣢꣯स्त्रिषध꣣स्थे꣡ समि꣢꣯न्धते ।
इ꣡न्द्रे꣢ण दे꣣वैः꣢ स꣣र꣢थ꣣ꣳस꣢ ब꣣र्हि꣢षि꣣ सी꣢द꣣न्नि꣡ होता꣢꣯ य꣣ज꣡था꣢य सु꣣क्र꣡तुः꣢ ॥ ९०९ ॥
ଯଜ୍ଞର ଧ୍ୱଜା, ପ୍ରଥମ ପୁରୋହିତ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମଣିଷମାନେ ତିନି ଆସନ ସ୍ଥାନରେ ଏକତ୍ର ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ରଥ ସହିତ ସେ କୁଶରେ ବସି, ଯଜନ ପାଇଁ ଶୁଭସଂକଳ୍ପ ହୋତା ହୁଏ।
2.5.910
अ꣣यं꣡ वां꣢ मित्रावरुणा सु꣣तः꣡ सोम꣢꣯ ऋतावृधा ।
म꣢꣫मेदि꣣ह꣡ श्रु꣢त꣣ꣳ ह꣡व꣢म् ॥ ९१० ॥
ହେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଋତର ବର୍ଦ୍ଧକ, ଆପଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସୋମ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ହୋଇଛି। ଏଠାରେ ମୋ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣନ୍ତୁ।
2.5.911
रा꣡जा꣢ना꣣व꣡न꣢भिद्रुहा ध्रु꣣वे꣡ सद꣢꣯स्युत्त꣣मे꣢ ।
स꣣ह꣡स्र꣢स्थूण आशाते ॥ ९११ ॥
ଦ୍ରୋହ ନକରୁଥିବା ଦୁଇ ରାଜା, ଉଚ୍ଚ ଓ ସ୍ଥିର ଆସନରେ, ସହସ୍ର ସ୍ତମ୍ଭର ଗୃହରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ।
2.5.912
ता꣢ स꣣म्रा꣡जा꣢ घृ꣣ता꣡सु꣢ती आदि꣣त्या꣡ दानु꣢꣯न꣣स्प꣡ती꣢ ।
स꣡चे꣢ते꣣ अ꣡न꣢वह्वरम् ॥ ९१२ ॥
ସେହି ଦୁଇ ସମ୍ରାଟ, ଘୃତଦାତା ଆଦିତ୍ୟ, ଦାନର ଅଧିପତି, ଅଚଳ ହୋଇ ଏକତ୍ର ରହନ୍ତି।
2.5.913
इ꣡न्द्रो꣢ दधी꣣चो꣢ अ꣣स्थ꣡भि꣢र्वृ꣣त्रा꣡ण्यप्र꣢꣯तिष्कुतः ।
ज꣣घा꣡न꣢ नव꣣ती꣡र्नव꣢꣯ ॥ ९१३ ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ଦଧୀଚିଙ୍କ ଅସ୍ଥିରେ, ଅପ୍ରତିହତ ହୋଇ, ନବେନବେ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
2.5.914
इ꣣च्छ꣡न्नश्व꣢꣯स्य꣣ य꣢꣫च्छिरः꣣ प꣡र्व꣢ते꣣ष्व꣡प꣢श्रितम् ।
त꣡द्वि꣢दच्छर्य꣣णा꣡व꣢ति ॥ ९१४ ॥
ପର୍ବତରେ ଲୁଚାଇ ରଖାଯାଇଥିବା ଘୋଡ଼ାର ସେହି ମୁଣ୍ଡ ଖୋଜି, ଶର୍ଯଣାବତରେ ତାହା ପାଇଲେ।
2.5.915
अ꣢꣫त्राह꣣ गो꣡र꣢मन्वत꣣ ना꣢म꣣ त्व꣡ष्टु꣢रपी꣣꣬च्य꣢꣯म् ।
इ꣣त्था꣢ च꣣न्द्र꣡म꣢सो गृ꣣हे꣢ ॥ ९१५ ॥
ଏଠାରେ ସେମାନେ ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କର ସେହି ଲୁଚା ଗୋନାମ ଜାଣିଲେ; ଏହିପରି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହରେ।
2.5.916
इ꣣यं꣡ वा꣢म꣣स्य꣡ मन्म꣢꣯न꣣ इ꣡न्द्रा꣢ग्नी पू꣣र्व्य꣡स्तु꣢तिः ।
अ꣣भ्रा꣢द्वृ꣣ष्टि꣡रि꣢वाजनि ॥ ९१६ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ସ୍ତୁତିର ମନନ; ମେଘରୁ ବର୍ଷା ଜନ୍ମିବା ପରି ଏହା ଉଠେ।
2.5.917
शृ꣣णुतं꣡ ज꣢रि꣣तु꣢उहव꣣मि꣡न्द्रा꣢ग्नी꣣ व꣡न꣢तं꣣ गिरः꣢ ।
ई꣣शाना꣡ पि꣢प्यतं꣣ धि꣡यः꣢ ॥ ९१७ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ସ୍ତୋତାଙ୍କ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ; ଆମ ବଚନ ଉପରେ ଅନୁଗ୍ରହ କର। ଈଶାନ ହୋଇ ଆମ ବୁଦ୍ଧି ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।
2.5.918
मा꣡ पा꣢प꣣त्वा꣡य꣢ नो न꣣रे꣡न्द्रा꣢ग्नी꣣ मा꣡भिश꣢꣯स्तये ।
मा꣡ नो꣢ रीरधतं नि꣣दे꣢ ॥ ९१८ ॥
ହେ ନେତା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ପାପ ଆଡ଼କୁ ନେଇ ନ ଯାଅ, ନିନ୍ଦା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଆମକୁ ନିନ୍ଦାର ପାତ୍ର କର ନାହିଁ।
2.5.919
प꣡व꣢स्व दक्ष꣣सा꣡ध꣢नो दे꣣वे꣡भ्यः꣢ पी꣣त꣡ये꣢ हरे ।
म꣣रु꣡द्भ्यो꣢ वा꣣य꣢वे꣣ म꣡दः꣢ ॥ ९१९ ॥
ବଳ ସାଧନକାରୀ ହରିତ ସୋମ, ଦେବତାଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ମରୁତ୍ ଓ ବାୟୁ ପାଇଁ ତୁମର ମଦ ହେଉ।
2.5.920
सं꣢ दे꣣वैः꣡ शो꣢भते꣣ वृ꣡षा꣢ क꣣वि꣢उयो꣣नाव꣡धि꣢ प्रि꣣यः꣢ ।
प꣡व꣢मानो꣣ अ꣡दा꣢भ्यः ॥ ९२० ॥
ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ବୃଷ, କବି, ପ୍ରିୟ ସୋମ ପାତ୍ରରେ ଶୋଭେ; ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ଅଜେୟ ସୋମ।
2.5.921
प꣡व꣢मान धि꣣या꣢ हि꣣तो꣡३ऽभि꣢꣫ योनिं꣣ क꣡नि꣢क्रदत् ।
ध꣡र्म꣢णा वा꣣यु꣢मारु꣢꣯हः ॥ ९२१ ॥
ହେ ପବମାନ ସୋମ, ବୁଦ୍ଧିରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇ, ପାତ୍ରଆଡ଼େ ଗର୍ଜନ କରି, ଧର୍ମରେ ତୁମେ ବାୟୁ ଉପରେ ଆରୋହଣ କର।
2.5.922
त꣢वा꣣ह꣡ꣳ सो꣢म रारण स꣣ख्य꣡ इ꣢न्दो दि꣣वे꣡दि꣢वे ।
पु꣣रूणि꣢ बभ्रो꣣ नि꣡ च꣢रन्ति꣣ मा꣡मव꣢꣯ प꣣रिधी꣢꣫ꣳरति꣣ ता꣡ꣳइ꣢हि ॥ ९२२ ॥
ହେ ସୋମ, ମୁଁ ଦିନକୁ ଦିନ ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ତୁମର ସେବା କରିଛି। ହେ ଇନ୍ଦୁ, ହେ ପିଙ୍ଗଳ, ଅନେକ ବସ୍ତୁ ମୋ ଚାରିପଟେ ଘୂରନ୍ତି; ମୋତେ ବେଢ଼ାର ବାହାରକୁ ନିଅ, ଏଠାକୁ ଆସ।
2.5.923
त꣢वा꣣हं꣡ नक्त꣢꣯मु꣣त꣡ सो꣢म ते꣣ दि꣡वा꣢ दुहा꣣नो꣡ ब꣢भ्र꣣ ऊ꣡ध꣢नि ।
घृ꣣णा꣡ तप꣢꣯न्त꣣म꣢ति꣣ सू꣡र्यं꣢ प꣣रः꣡ श꣢कु꣣ना꣡ इ꣢व पप्तिम ॥ ९२३ ॥
ହେ ସୋମ, ରାତି ଓ ଦିନରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦୁହେଁ; ହେ ପିଙ୍ଗଳ, ତୁମ ଓଦାରେ। ତପ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପାରେ, ପକ୍ଷୀ ପରି ଆମେ ଦୂରକୁ ଉଡ଼ିବା।
2.5.924
पु꣣नानो꣡ अ꣢क्रमीद꣣भि꣢꣫ विश्वा꣣ मृ꣢धो꣣ वि꣡च꣢र्षणिः ।
शु꣣म्भ꣢न्ति꣣ वि꣡प्रं꣢ धी꣣ति꣡भिः꣢ ॥ ९२४ ॥
ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ସର୍ବଦର୍ଶୀ ସୋମ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ଆଡ଼କୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛି; ସେମାନେ ବିପ୍ରଙ୍କୁ ଧୀ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ କରନ୍ତି।
2.5.925
आ꣡ योनि꣢꣯मरु꣣णो꣡ रु꣢ह꣣द्ग꣢म꣣दि꣢न्द्रो꣣ वृ꣡षा꣢ सु꣣त꣢म् ।
ध्रु꣣वे꣡ सद꣢꣯सि सीदतु ॥ ९२५ ॥
ଲାଲ (ସୋମ) ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଚଢ଼ନ୍ତୁ; ବୃଷ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଷ୍ପିଡ଼ିତ ରସ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ; ସ୍ଥିର ସଭାସ୍ଥାନରେ ସେ ବସନ୍ତୁ।
2.5.926
नू꣡ नो꣢ र꣣यिं꣢ म꣣हा꣡मि꣢न्दो꣣ऽस्म꣡भ्य꣢ꣳ सोम वि꣣श्व꣡तः꣢ ।
आ꣡ प꣢वस्व सह꣣स्रि꣡ण꣢म् ॥ ९२६ ॥
ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମ ପାଇଁ, ହେ ଇନ୍ଦୁ ସୋମ, ସବୁ ଦିଗରୁ ମହାନ ଧନ ପ୍ରବାହିତ କର; ସହସ୍ରଗୁଣ ଧନ ଆଣ।
2.5.927
पि꣢बा꣣ सो꣡म꣢मिन्द्र꣣ म꣡द꣢न्तु त्वा꣣ यं꣡ ते꣢ सु꣣षा꣡व꣢ हर्य꣣श्वा꣡द्रिः꣢ ।
सो꣣तु꣢र्बा꣣हु꣢भ्या꣣ꣳ सु꣡य꣢तो꣣ ना꣡र्वा꣢ ॥ ९२७ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପାନ କର; ହରି-ଅଶ୍ୱ ଥିବା ଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ପଥର ନିଷ୍ପିଡ଼ିତ କରିଥିବା ସୋମ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁ; ନିଷ୍ପିଡ଼କଙ୍କ ବାହୁରେ ଭଲ ଭାବେ ଧରାଯାଇଥିବା — ଅଶ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
2.5.928
य꣢स्ते꣣ म꣢दो꣣ यु꣢ज्य꣣श्चा꣢रु꣣र꣢स्ति꣣ ये꣡न꣢ वृ꣣त्रा꣡णि꣢ हर्यश्व꣣ ह꣡ꣳसि꣢ ।
स꣡ त्वामि꣢꣯न्द्र प्रभूवसो ममत्तु ॥ ९२८ ॥
ହର୍ଯଶ୍ୱ, ତୁମ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ସୁନ୍ଦର ସୋମ ଯଦ୍ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଶତ୍ରୁ ବଧ କର, ହେ ପ୍ରଭୂବସୋ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାହା ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁ।
2.5.929
बो꣢धा꣣ सु꣡ मे꣢ मघव꣣न्वा꣢च꣣मे꣢꣫मां यां ते꣣ व꣡सि꣢ष्ठो꣣ अ꣡र्च꣢ति꣣ प्र꣡श꣢स्तिम् ।
इ꣣मा꣡ ब्रह्म꣢꣯ सध꣣मा꣡दे꣢ जुषस्व ॥ ९२९ ॥
ହେ ମଘବନ୍, ମୋ ଏହି ବାଣୀ ଭଲ ଭାବେ ଶୁଣ; ବସିଷ୍ଠ ତୁମ ପାଇଁ ଯେଉଁ ପ୍ରଶସ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରେ। ସହ-ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ସବରେ ଏହି ବ୍ରହ୍ମ ମନ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ।
2.5.930
वि꣢श्वाः꣣ पृ꣡त꣢ना अभि꣣भू꣡त꣢रं꣣ न꣡रः꣢ स꣣जू꣡स्त꣢तक्षु꣣रि꣡न्द्रं꣢ जज꣣नु꣡श्च꣢ रा꣣ज꣡से꣢ ।
क्र꣢त्वे꣣ व꣡रे꣢ स्थे꣣म꣢न्या꣣मु꣡री꣢मु꣣तो꣡ग्रमोजि꣢꣯ष्ठं त꣣र꣡सं꣢ तर꣣स्वि꣡न꣢म् ॥ ९३० ॥
ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ପରାଭୂତ କରୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମିଳିମିଶି ଗଢ଼ିଲେ ଓ ରାଜତ୍ୱ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଶକ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ଓ ଦୃଢ଼ତା ପାଇଁ; ଉଗ୍ର, ଅତି ଓଜସ୍ୱୀ, ବେଗବାନ ଓ ବଳବାନ ତାହାକୁ।
2.5.931
ने꣣मिं꣡ न꣢मन्ति꣣ च꣡क्ष꣢सा मे꣣षं꣡ विप्रा꣢꣯ अभिस्व꣣रे꣢ ।
सु꣣दीत꣡यो꣢ वो अ꣣द्रु꣢꣫होऽपि꣣ क꣡र्णे꣢ तर꣣स्वि꣢नः꣣ स꣡मृक्व꣢꣯भिः ॥ ९३१ ॥
ବିପ୍ରମାନେ ଚକ୍ଷୁରେ ଚକ୍ରର ଧାରକୁ ନମନ କରନ୍ତି; ଆହ୍ୱାନ ସ୍ୱରରେ ମେଷକୁ ମଧ୍ୟ। ହେ ସୁଦୀପ୍ତ, ଅଦ୍ରୋହୀ, ବେଗବାନ, ତୁମ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଋକ୍ ସହିତ।
2.5.932
स꣡मु꣢ रे꣣भा꣡सो꣢ अस्वर꣣न्नि꣢न्द्र꣣ꣳ सो꣡म꣢स्य पी꣣त꣡ये꣢ ।
स्वः꣢꣯पति꣣र्य꣡दी꣢ वृ꣣धे꣢ धृ꣣त꣡व्र꣢तो꣣ ह्यो꣡ज꣢सा꣣ स꣢मू꣣ति꣡भिः꣢ ॥ ९३२ ॥
ସ୍ତୋତ୍ରକାରମାନେ ସୋମପାନ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ମିଳିମିଶି ଗାଇଲେ। ସ୍ୱର୍ଗପତି, ଦୃଢ଼ବ୍ରତ ଯେତେବେଳେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ନିଜ ଓଜ ଓ ସହାୟତା ସହିତ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।
2.5.933
यो꣡ राजा꣢꣯ चर्षणी꣣नां꣢꣫ याता꣣ र꣡थे꣢भि꣣र꣡ध्रि꣢गुः ।
वि꣡श्वा꣢सां तरु꣣ता꣡ पृत꣢꣯नानां꣣ ज्ये꣢ष्ठं꣣ यो꣡ वृ꣢त्र꣣हा꣢ गृ꣣णे꣢ ॥ ९३३ ॥
ଯେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ରାଜା, ରଥରେ ଅଚଳ ଗତିରେ ଯାଆନ୍ତି, ସମସ୍ତ ସେନା ପାର କରନ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ବୃତ୍ରହନ୍ତା, ସେ ସ୍ତୁତ ହୁଅନ୍ତି।
2.5.934
इ꣢न्द्रं꣣ त꣡ꣳशु꣢म्भ पुरुहन्म꣣न्न꣡व꣢से꣣ य꣡स्य꣢ द्वि꣣ता꣡ वि꣢ध꣣र्त꣡रि꣢ ।
ह꣡स्ते꣢न꣣ व꣢ज्रः꣣ प्र꣡ति꣢ धायि दर्श꣣तो꣢ म꣣हां꣢ दे꣣वो꣡ न सूर्यः꣢꣯ ॥ ९३४ ॥
ଅନେକ ପ୍ରହାର କରୁଥିବା ସେହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରି ସ୍ତୁତି କର, ରକ୍ଷା ପାଇଁ; ଯାହାର ଦୁଇ ଧାରକ ହାତରେ ଦର୍ଶନୀୟ ବଜ୍ର ସ୍ଥାପିତ, ମହାନ ଦେବ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି।
2.5.935
प꣡रि꣢ प्रि꣣या꣢ दि꣣वः꣢ क꣣वि꣡र्वया꣢꣯ꣳसि न꣣꣬प्त्यो꣢꣯र्हि꣣तः꣢ ।
स्वा꣣नै꣡र्या꣢ति क꣣वि꣡क्र꣢तुः ॥ ९३५ ॥
ସ୍ୱର୍ଗର ପ୍ରିୟ, କବି, ନପ୍ତୀ ଦୁଇଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ, କବି-ସଙ୍କଳ୍ପ (ସୋମ) ନିଜ ଧ୍ୱନି ସହିତ ଚାରିଦିଗରେ ଯାଏ।
2.5.936
स꣢ सू꣣नु꣢र्मा꣣त꣢रा꣣ शु꣡चि꣢र्जा꣣तो꣢ जा꣣ते꣡ अ꣢रोचयत् ।
म꣣हा꣢न्म꣣ही꣡ ऋ꣢ता꣣वृ꣡धा꣢ ॥ ९३६ ॥
ସେହି ପୁତ୍ର, ଦୁଇ ମାତାଙ୍କର, ଶୁଦ୍ଧ, ଜନ୍ମି, ଜାତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋକିତ କଲା; ମହାନ୍, ମହୀ, ଋତବର୍ଦ୍ଧକ (ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ)।
2.5.937
प्र꣢प्र꣣ क्ष꣡या꣢य꣣ प꣡न्य꣢से꣣ ज꣡ना꣢य꣣ जु꣡ष्टो꣢ अ꣣द्रु꣡हः꣢ ।
वी꣣꣬त्य꣢꣯र्ष꣣ प꣡नि꣢ष्टये ॥ ९३७ ॥
ବାସକାରୀ ଓ ସ୍ତୁତ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ, ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆଗକୁ, ପ୍ରିୟ, ଦ୍ରୋହରହିତ, ବହି ଯାଅ, ସ୍ତୁତି ପାଇଁ।
2.5.938
त्व꣢ꣳ ह्याðŽ꣣ऽꣳङ्ग꣡ दै꣢व्य꣣ प꣡व꣢मान꣣ ज꣡नि꣢मानि द्यु꣣म꣡त्त꣢मः ।
अ꣣मृतत्वा꣡य꣢ घो꣣ष꣡य꣢न् ॥ ९३८ ॥
ତୁମେ ହିଁ, ହେ ପବମାନ, ଦୈବ ଜନ୍ମମାନଙ୍କରେ ଅତ୍ୟଧିକ ତେଜସ୍ୱୀ, ଅମରତ୍ୱ ପାଇଁ ଘୋଷଣା କରି।
2.5.939
ये꣢ना꣣ न꣡व꣢ग्वा द꣣ध्य꣡ङ्ङ꣢पोर्णु꣣ते꣢꣫ येन꣣ वि꣡प्रा꣢स आपि꣣रे꣢ ।
दे꣣वा꣡ना꣢ꣳ सु꣣म्ने꣢ अ꣣मृ꣡त꣢स्य꣣ चा꣡रु꣢णो꣣ ये꣢न꣣ श्र꣢वा꣣ꣳस्या꣡श꣢त ॥ ९३९ ॥
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ନବଗ୍ୱ ଓ ଦଧ୍ୟଙ୍ ଖୋଲନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ବିପ୍ରମାନେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି; ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ, ଅମୃତର ମଧୁର (ସୋମ) ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଯଶ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
2.5.940
सो꣡मः꣢ पुना꣣न꣢ ऊ꣣र्मि꣢꣫णाव्यं꣣ वा꣢रं꣣ वि꣡ धा꣢वति ।
अ꣡ग्रे꣢ वा꣣चः꣡ प꣢꣯वमानः꣣ क꣡नि꣢क्रदत् ॥ ९४० ॥
ସୋମ ତରଙ୍ଗ ସହିତ ପଶମୀ ଛାଙ୍ଗଣୀ ଦେଇ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ; ବାଣୀର ଆଗରେ, ପବମାନ ଗର୍ଜନ କରି।
2.5.941
धी꣣भि꣡र्मृ꣢जन्ति वा꣣जि꣢नं꣣ व꣢ने꣣ क्री꣡ड꣢न्त꣣म꣡त्य꣢विम् ।
अ꣣भि꣡ त्रि꣢पृ꣣ष्ठं꣢ म꣣त꣢यः꣣ स꣡म꣢स्वरन् ॥ ९४१ ॥
ଚିନ୍ତାରେ ସେମାନେ ବାଜୀକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି; ବନରେ ଖେଳୁଥିବା ଅତ୍ୟବିକୁ; ତ୍ରିପୃଷ୍ଠ ଆଡ଼କୁ ସ୍ତୋତ୍ର ଏକତ୍ର ଗୁଞ୍ଜିଲା।
2.5.942
अ꣡स꣢र्जि क꣣ल꣡शा꣢ꣳ अ꣣भि꣢ मी꣣ढ्वां꣢꣫त्सप्ति꣣र्न꣡ वा꣢ज꣣युः꣢ ।
पु꣣नानो꣡ वाचं꣢꣯ ज꣣न꣡य꣢न्नसिष्यदत् ॥ ९४२ ॥
କଳସ ଆଡ଼କୁ ସେ ଉଦାରକୁ ଛାଡ଼ାଗଲା, ବିଜୟ ଇଚ୍ଛୁକ ଘୋଡ଼ା ପରି; ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ବାଣୀ ଜନ୍ମାଇ ସେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା।
2.5.943
सो꣡मः꣢ पवते जनि꣣ता꣡ म꣢ती꣣नां꣡ ज꣢नि꣣ता꣢ दि꣣वो꣡ ज꣢नि꣣ता꣡ पृ꣢थि꣣व्याः꣢ ।
ज꣣निता꣡ग्नेर्ज꣢꣯नि꣣ता꣡ सूर्य꣢꣯स्य जनि꣣ते꣡न्द्र꣢स्य जनि꣣तो꣡त विष्णोः꣢꣯ ॥ ९४३ ॥
ସୋମ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ — ଚିନ୍ତାର ଜନକ, ଦ୍ୟୁଲୋକର ଜନକ, ପୃଥିବୀର ଜନକ; ଅଗ୍ନିର ଜନକ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଜନକ, ଇନ୍ଦ୍ରର ଜନକ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଜନକ।
2.5.944
ब्र꣣ह्मा꣢ दे꣣वा꣡नां꣢ पद꣣वीः꣡ क꣢वी꣣ना꣢꣫मृषि꣣र्वि꣡प्रा꣢णां महि꣣षो꣢ मृ꣣गा꣡णा꣢म् ।
श्ये꣣नो꣡ गृध्रा꣢꣯णा꣣ꣳ स्व꣡धि꣢ति꣣र्व꣡ना꣢ना꣣ꣳ सो꣡मः꣢ प꣣वि꣢त्र꣣म꣡त्ये꣢ति꣣ रे꣡भ꣢न् ॥ ९४४ ॥
ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମା, କବିମାନଙ୍କର ପଦ, ବିପ୍ରମାନଙ୍କର ଋଷି, ମୃଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହିଷ; ଗୃଧ୍ରମାନଙ୍କର ଶ୍ୟେନ, ବନର କୁରାଢ଼ି — ସୋମ ଗର୍ଜନ କରି ପବିତ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
2.5.945
प्रा꣡वी꣢विपद्वा꣣च꣢ ऊ꣣र्मिं꣢꣫ न सिन्धु꣣र्गि꣢र꣣ स्तो꣢मा꣣न्प꣡व꣢मानो मनी꣣षाः꣢ ।
अ꣣न्तः꣡ पश्य꣢꣯न्वृ꣣ज꣢ने꣣मा꣡व꣢रा꣣ण्या꣡ ति꣢ष्ठति वृष꣣भो꣡ गोषु꣢꣯ जा꣡न꣢न् ॥ ९४५ ॥
ନଦୀ ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ପଠାଏ, ସେପରି ପବମାନ ବାଣୀର ତରଙ୍ଗ ଆଗକୁ ବହାଇଲା; ଗୀତ, ସ୍ତୋମ, ମନୀଷା — ଭିତରେ ଦେଖି ଏହି ତଳ ସଂଗ୍ରାମ ସ୍ଥଳଗୁଡ଼ିକୁ; ବୃଷଭ ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଠିଆ ହୋଇ, ଜାଣି।
2.5.946
अ꣣ग्निं꣡ वो꣢ वृ꣣ध꣡न्त꣢मध्व꣣रा꣡णां꣢ पुरू꣣त꣡म꣢म् ।
अ꣢च्छा꣣ न꣢प्त्रे꣣ स꣡ह꣢स्वते ॥ ९४६ ॥
ଯଜ୍ଞକୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିବା, ଅତ୍ୟଧିକ ଉପକାରୀ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ, ବଳବାନ ନପ୍ତ୍ରଙ୍କ ଆଡ଼କୁ (ସ୍ତୁତି କରୁ)।
2.5.947
अ꣣यं꣡ यथा꣢꣯ न आ꣣भु꣢व꣣त्त्व꣡ष्टा꣢ रू꣣पे꣢व꣣ त꣡क्ष्या꣢ ।
अ꣣स्य꣢꣫ क्रत्वा꣣ य꣡श꣢स्वतः ॥ ९४७ ॥
ଏ ଆମ ପାଇଁ ଯେପରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ରୂପ ଗଢ଼ୁଥିବା ତ୍ଵଷ୍ଟାଙ୍କ ପରି; ଏହି ଯଶସ୍ୱୀଙ୍କ ସଂକଳ୍ପରେ (ଆମେ ଧନ୍ୟ)।
2.5.948
अ꣣यं꣡ विश्वा꣢꣯ अ꣣भि꣢꣫ श्रियो꣣ऽग्नि꣢र्दे꣣वे꣡षु꣢ पत्यते ।
आ꣢꣫ वाजै꣣रु꣡प꣢ नो गमत् ॥ ९४८ ॥
ଏ ଅଗ୍ନି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀଙ୍କର ପ୍ରଭୁ। ସେ ବଳ ଓ ଧନ ସହିତ ଆମ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତୁ।
2.5.949
इ꣣म꣡मि꣢न्द्र सु꣣तं꣡ पि꣢ब꣣ ज्येष्ठ꣢म꣣म꣡र्त्यं꣢ म꣡द꣢म् ।
शु꣣क्र꣡स्य꣢ त्वा꣣꣬भ्य꣢꣯क्षर꣣न्धा꣡रा꣢ ऋ꣣त꣢स्य꣣ सा꣡द꣢ने ॥ ९४९ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ନିଷ୍କାସିତ ସୋମ ପାନ କର — ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅମର୍ତ୍ୟ ଆନନ୍ଦ। ଶୁକ୍ରଙ୍କ (ସୋମର) ଧାରା ଋତର ଆସନରେ ତୁମ ପାଇଁ ବହିଲା।
2.5.950
न꣢ कि꣣ष्ट्व꣢द्र꣣थी꣡त꣢रो꣣ ह꣢री꣣ य꣡दि꣢न्द्र꣣ य꣡च्छ꣢से ।
न꣢ कि꣣ष्ट्वा꣡नु꣢ म꣣ज्म꣢ना꣣ न꣢ किः꣣ स्व꣡श्व꣢ आनशे ॥ ९५० ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୁଇ ହରି (ଅଶ୍ୱ) ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ ତୁମଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ କେହି ନାହିଁ। ବଳରେ ତୁମକୁ କେହି ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ; ଉତ୍ତମ ଅଶ୍ୱଧାରୀ ବି ତୁମକୁ ପାଏ ନାହିଁ।
2.5.951
इ꣡न्द्रा꣢य नू꣣न꣡म꣢र्चतो꣣क्था꣡नि꣢ च ब्रवीतन ।
सु꣣ता꣡ अ꣢मत्सु꣣रि꣡न्द꣢वो꣣ ज्ये꣡ष्ठं꣢ नमस्यता꣣ स꣡हः꣢ ॥ ९५१ ॥
ବର୍ତ୍ତମାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ଗାଅ, ଉକ୍ଥ ଉଚ୍ଚାରଣ କର। ନିଷ୍କାସିତ ସୋମବିନ୍ଦୁ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଛି; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଳକୁ ନମସ୍କାର କର।
2.5.952
इ꣡न्द्र꣢ जु꣣ष꣢स्व꣣ प्र꣢ व꣣हा꣡ या꣢हि शूर꣣ ह꣡रि꣢ह ।
पि꣡बा꣢ सु꣣त꣡स्य꣢ म꣣ति꣡र्न मधो꣢꣯श्चका꣣न꣢꣫श्चारु꣣र्म꣡दा꣢य ॥ ९५२ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ; ଆମ ପ୍ରତି ଆସ, ହେ ବୀର, ହରିବର୍ଣ୍ଣ। ନିଷ୍କାଶିତ ସୋମ ପାନ କର; ମଧୁ ପାଇଁ ମନ ଯେପରି ଆକାଂକ୍ଷା କରେ, ତୁମେ ସେପରି ପ୍ରିୟ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ।
2.5.953
इ꣡न्द्र꣢ ज꣣ठ꣢रं꣣ न꣢व्यं꣣ न꣢ पृ꣣ण꣢स्व꣣ म꣡धो꣢र्दि꣣वो꣢ न ।
अ꣣स्य꣢ सु꣣त꣢स्य꣣ स्वा꣢उ꣣र्नो꣡प꣢ त्वा꣣ म꣡दाः꣢ सु꣣वा꣡चो꣢ अस्थुः ॥ ९५३ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ନୂତନ ଉଦର ମଧୁ ଓ ସ୍ୱର୍ଗର ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର। ଏହି ନିଷ୍କାଶିତ ସୋମର ଆନନ୍ଦ ସୁନ୍ଦର ସ୍ତୁତି ସହ ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସି ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି।
2.5.954
इ꣡न्द्र꣢स्तुरा꣣षा꣢ण्मि꣣त्रो꣢꣫ न ज꣣घा꣡न꣢ वृ꣣त्रं꣢꣫ यति꣣र्न꣢ ।
बि꣣भे꣡द꣢ व꣣लं꣢꣫ भृगु꣣र्न꣡ स꣢सा꣣हे꣢꣫ शत्रू꣣न्म꣢दे꣣ सो꣡म꣢स्य ॥ ९५४ ॥
ଶୀଘ୍ର ବିଜୟୀ ଇନ୍ଦ୍ର ମିତ୍ର ପରି ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କଲେ; ମଣିଷ ପରି ବଳକୁ ଭାଙ୍ଗିଲେ; ଭୃଗୁ ପରି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଜିଣିଲେ — ସୋମର ମଦରେ।