சாம வேதம் · பகுதி 2.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.5.886
प्र꣢ त꣣ आ꣡श्वि꣢नीः पवमान धे꣣न꣡वो꣢ दि꣣व्या꣡ अ꣢सृग्र꣣न्प꣡य꣢सा꣣ ध꣡री꣢मणि ।
प्रा꣡न्तरि꣢꣯क्षा꣣त्स्था꣡वि꣢रीस्ते असृक्षत꣣ ये꣡ त्वा꣢ मृ꣣ज꣡न्त्यृ꣢षिषाण वे꣣ध꣡सः꣢ ॥ ८८६ ॥
ஓ பவமான சோமனே, உனக்காக தெய்வீகமான, செம்பழுப்பு நிற பால்தரும் பசுக்கள் பாலுடன் தாரையில் பாய்ந்தன. அந்தரிக்ஷத்திலிருந்து நிலையான ஓட்டங்கள் உனக்காகப் பாய்ந்தன; உன்னைத் தூய்மைப்படுத்தும் ஞானியர் அவற்றைச் சுத்திகரிக்கின்றனர்.
2.5.887
उ꣣भय꣢तः꣣ प꣡व꣢मानस्य र꣣श्म꣡यो꣢ ध्र꣣व꣡स्य꣢ स꣣तः꣡ परि꣢꣯ यन्ति के꣣त꣡वः꣢ ।
य꣡दी꣢ प꣣वि꣢त्रे꣣ अ꣡धि꣢ मृ꣣ज्य꣢ते꣣ ह꣢रिः꣣ स꣢त्ता꣣ नि꣡ योनौ꣢꣯ क꣣ल꣡शे꣢षु सीदति ॥ ८८७ ॥
பவமான சோமனின் கதிர்கள் இருபுறமும், நிலையாக நிற்கும் ஒளியைச் சுற்றிப் பரவுகின்றன. பசும்பொன் நிற சோமன் வடிகட்டியில் சுத்திகரிக்கப்படும்போது, தன் இடத்தில், கலசங்களில் அமர்கிறான்.
2.5.888
वि꣢श्वा꣣ धा꣡मा꣢नि विश्वचक्ष꣣ ऋ꣡भ्व꣢सः प्र꣣भो꣡ष्टे꣢ स꣣तः꣡ परि꣢꣯ यन्ति के꣣त꣡वः꣢ ।
व्या꣣नशी꣡ प꣢वसे सोम꣣ ध꣡र्म꣢णा प꣢ति꣣र्वि꣡श्व꣢स्य꣣ भु꣡व꣢नस्य राजसि ॥ ८८८ ॥
எல்லாவற்றையும் காணும், வலிமைமிக்க பிரபுவே, நீ எல்லா இடங்களையும் வியாபிக்கிறாய்; நிலையானதைச் சுற்றி கதிர்கள் செல்கின்றன. ஓ சோமனே, நீ உன் நியதியால் வியாபித்துப் பாய்கிறாய்; எல்லா உலகங்களுக்கும் அதிபதியாக ஆட்சி செய்கிறாய்.
2.5.889
प꣡व꣢मानो अजीजनद्दि꣣व꣢श्चि꣣त्रं꣡ न त꣢꣯न्य꣣तु꣢म् ।
ज्यो꣡ति꣢र्वैश्वान꣣रं꣢ बृ꣣ह꣢त् ॥ ८८९ ॥
பவமான சோமன் வானத்திலிருந்து அற்புதமான இடியைப் போல, மனிதர் அனைவருக்கும் உரிய பெரிய ஒளியை உண்டாக்கினான்.
2.5.890
प꣡व꣢मान꣣ र꣢स꣣स्त꣢व꣣ म꣡दो꣢ राजन्नदुच्छु꣣नः꣢ ।
वि꣢꣫ वार꣣म꣡व्य꣢मर्षति ॥ ८९० ॥
ஓ பவமான, ஓ அரசே, உன் சாரமும் களிப்பும் செழிப்பை ஒருபோதும் தவறாது அளிக்கின்றன; அது கம்பளி வடிகட்டி வழியாக வேகமாகப் பாய்கிறது.
2.5.891
प꣡व꣢मानस्य ते꣣ र꣢सो꣣ द꣢क्षो꣣ वि꣡ रा꣢जति द्यु꣣मा꣢न् ।
ज्यो꣢ति꣣र्वि꣢श्व꣣꣬ꣳ स्व꣢꣯र्दृ꣣शे꣢ ॥ ८९१ ॥
பவமான, உன் சாரமும் வலிமையும் ஒளிர்ந்து பிரகாசிக்கின்றன; எல்லா ஒளியும் சுவர்க்கத்தைக் காண்பதற்காக (வெளிப்படுகிறது).
2.5.892
प्र꣢꣫ यद्गावो꣣ न꣡ भूर्ण꣢꣯यस्त्वे꣣षा꣢ अ꣣या꣢सो꣣ अ꣡क्र꣢मुः ।
घ्न꣡न्तः꣢ कृ꣣ष्णा꣢꣫मप꣣ त्व꣡च꣢म् ॥ ८९२ ॥
ஒளிரும் நீரோட்டங்கள் பசுக்களைப் போல், விரைந்தும் அயராதும், முன்னேறும்போது, கருமையான மேலுறையை அடித்துத் தள்ளுகின்றன.
2.5.893
सु꣣वित꣡स्य꣢ वनाम꣣हे꣢ऽति꣣ से꣡तुं꣢ दुरा꣣꣬य्य꣢꣯म् ।
सा꣣ह्या꣢म꣣ द꣡स्यु꣢मव्र꣣तम् ॥ ८९३ ॥
நலமான செலவை நாம் சிந்திக்கிறோம், கடக்க கடினமான அந்தப் பாலத்தை; நியமமற்ற பகைவனை நாம் வெல்லலாம்.
2.5.894
शृ꣣ण्वे꣢ वृ꣣ष्टे꣡रि꣢व स्व꣣नः꣡ पव꣢꣯मानस्य शु꣣ष्मि꣡णः꣢ ।
च꣡र꣢न्ति वि꣣द्यु꣡तो꣢ दि꣣वि꣢ ॥ ८९४ ॥
பெய்யும் மழையின் ஒலியைப் போல, வலிமையான பவமான சோமனின் முழக்கத்தை நான் கேட்கிறேன்; வானில் மின்னல்கள் திரிகின்றன.
2.5.895
आ꣡ प꣢वस्व म꣣ही꣢꣫मिषं꣣ गो꣡म꣢दिन्दो꣣ हि꣡र꣢ण्यवत् ।
अ꣡श्व꣢वत्सोम वी꣣र꣡व꣢त् ॥ ८९५ ॥
இந்து சோமனே, பசுக்களும் பொன்னும் நிறைந்த பெரிய உணவை நோக்கிப் பாய்வாய்; குதிரைகளும் வீரமக்களும் நிறைந்தவனாய்.
2.5.896
प꣡व꣢स्व विश्वचर्षण꣣ आ꣢ म꣣ही꣡ रोद꣢꣯सी पृण ।
उ꣣षाः꣢꣫ सूर्यो꣣ न꣢ र꣣श्मि꣡भिः ॥ ८९६ ॥
எல்லாம் காண்பவனே, பாய்வாய்; பெரிய வானையும் பூமியையும் நிரப்புவாய், உஷஸும் சூரியனும் தங்கள் கதிர்களால் நிரப்புவது போல்.
2.5.897
प꣡रि꣢ नः शर्म꣣य꣢न्त्या꣣ धा꣡र꣢या सोम वि꣣श्व꣡तः꣢ ।
स꣡रा꣢ र꣣से꣡व꣢ वि꣣ष्ट꣡प꣢म् ॥ ८९७ ॥
சோமனே, உன் நீரோட்டத்தால் எல்லாப் பக்கமும் எங்களுக்கு அடைக்கலம் அளித்தபடி பாய்வாய், ரசம் பரந்த உலகை நிரப்புவது போல்.
2.5.898
आ꣣शु꣡र꣢र्ष बृहन्मते꣣ प꣡रि꣢ प्रि꣣ये꣢ण꣣ धा꣡म्ना꣢ ।
य꣡त्रा꣢ दे꣣वा꣢꣫ इति꣣ ब्रु꣡व꣢न् ॥ ८९८ ॥
பிருஹந்மதியே, விரைவாக உன் இனிய இருப்பிடத்தைச் சுற்றிப் பாய்ந்து வா; அங்கே தேவர்கள் இவ்வாறு கூறுகின்றனர்.
2.5.899
प꣣रिष्कृण्व꣡न्ननि꣢꣯ष्कृतं꣣ ज꣡ना꣢य या꣣त꣢य꣣न्नि꣡षः꣢ ।
पृ꣣ष्टिं꣢ दि꣣वः꣡ परि꣢꣯ स्रव ॥ ८९९ ॥
மக்களுக்காக அலங்கரிக்கப்படாததை அலங்கரித்து, எதிரிகளை விரட்டி, வானிலிருந்து மழையைச் சுற்றிப் பெருக்கு.
2.5.900
अ꣣य꣢꣫ꣳ स यो दि꣣व꣡स्परि꣢꣯ रघु꣣या꣡मा꣢ प꣣वि꣢त्र꣣ आ꣢ ।
सि꣡न्धो꣢रू꣣र्मा꣡ व्यक्ष꣢꣯रत् ॥ ९०० ॥
இவனே வானிலிருந்து விரைந்து வரும் அவன்; தூய வடிகட்டியில் வந்தான்; ஆற்றின் அலைகள் பாய்ந்தன.
2.5.901
सु꣣त꣡ ए꣢ति प꣣वि꣢त्र꣣ आ꣢꣫ त्विषिं꣣ द꣡धा꣢न꣣ ओ꣡ज꣢सा ।
वि꣣च꣡क्षा꣢णो विरो꣣च꣡य꣢न् ॥ ९०१ ॥
பிழிந்த சோமன் தூய வடிகட்டிக்கு வருகிறான்; வலிமையால் ஒளியைத் தாங்கி, நோக்கி, ஒளிர்விக்கிறான்.
2.5.902
आ꣣वि꣡वा꣢सन्परा꣣व꣢तो꣣ अ꣡थो꣢ अर्वा꣣व꣡तः꣢ सु꣣तः꣢ ।
इ꣡न्द्रा꣢य सिच्यते꣣ म꣡धु꣢ ॥ ९०२ ॥
தொலைவிலிருந்தும் அருகிலிருந்தும் வழிபட்டு, பிழிந்த சோமன் இந்திரனுக்காக இனிய பானமாக வார்க்கப்படுகிறது.
2.5.903
स꣣मीचीना꣡ अ꣢नूषत꣣ ह꣡रि꣢ꣳ हिन्व꣣न्त्य꣡द्रि꣢भिः ।
इ꣢न्दु꣣मि꣡न्द्रा꣢य पी꣣त꣡ये꣢ ॥ ९०३ ॥
ஒருமனத்தவர்கள் துதித்தனர்; கற்களால் பொன்னிறச் சோமனைத் தூண்டுகின்றனர்; இந்திரன் பருகுவதற்காக சோமத்துளியை.
2.5.904
हि꣣न्व꣢न्ति꣣ सू꣢र꣣मु꣡स्र꣢यः꣣ स्व꣡सारो जा꣣म꣢य꣣स्प꣡ति꣢म् ।
म꣣हा꣡मिन्दुं꣢꣯ मही꣣यु꣡वः꣢ ॥ ९०४ ॥
பசுக்களும் சகோதரிகளும் சூரியனைத் தூண்டுகின்றன; தங்கள் கணவனையும், மகத்தான இந்துவையும் மகத்துவம் விரும்பி தூண்டுகின்றன.
2.5.905
प꣡व꣢मान रु꣣चा꣡रु꣢चा꣣ दे꣡वो꣢ दे꣣वे꣡भ्यः꣢ सु꣣तः꣢ ।
वि꣢श्वा꣣ व꣢सू꣣न्या꣡ वि꣢श ॥ ९०५ ॥
சுத்திகரிக்கும் சோமனே, ஒவ்வொரு ஒளியுடனும், தெய்வமே, தேவர்களுக்காக பிழியப்பட்டு, எல்லா செல்வங்களிலும் புகு.
2.5.906
आ꣡ प꣢वमान सुष्टु꣣तिं꣢ वृ꣣ष्टिं꣢ दे꣣वे꣢भ्यो꣣ दु꣡वः꣢ ।
इ꣣षे꣡ प꣢वस्व सं꣣य꣡त꣢म् ॥ ९०६ ॥
சுத்திகரிக்கும் சோமனே, நல்ல துதியும், மழையும், தேவர்களுக்கான காணிக்கையும் கொண்டு வா; உணவுக்காக அடக்கமாகப் பாய்.
2.5.907
ज꣡न꣢स्य गो꣣पा꣡ अ꣢जनिष्ट꣣ जा꣡गृ꣢विर꣣ग्निः꣢ सु꣣द꣡क्षः꣢ सुवि꣣ता꣢य꣣ न꣡व्य꣢से ।
घृ꣣त꣡प्र꣢तीको बृह꣣ता꣡ दि꣢वि꣣स्पृ꣡शा꣢ द्यु꣣म꣡द्वि भा꣢꣯ति भर꣣ते꣢भ्यः꣣ शु꣡चिः꣢ ॥ ९०७ ॥
மக்களின் காவலனாக அக்னி பிறந்தான், எப்போதும் விழிப்பானவன், நல்ல திறனுடையவன், நலத்திற்காகவும் புதிய யாகத்திற்காகவும்; நெய்முகம் கொண்டவன், பெரிய வானைத் தொடுபவன், ஒளிர்ந்து, தூய்மையாக பரிபவர்களுக்காகப் பிரகாசிக்கிறான்.
2.5.908
त्वा꣡म꣢ग्ने꣣ अ꣡ङ्गि꣢रसो꣣ गु꣡हा꣢ हि꣣त꣡मन्व꣢꣯विन्दञ्छिश्रिया꣣णं꣡ वने꣢꣯वने ।
स꣡ जा꣢यसे म꣣थ्य꣡मा꣢नः꣣ स꣡हो꣢ म꣣ह꣡त्वामा꣢꣯हुः꣣ स꣡ह꣢सस्पु꣣त्र꣡म꣢ङ्गिरः ॥ ९०८ ॥
அக்னியே, அங்கிரஸர்கள் குகையில் வைக்கப்பட்ட உன்னை, ஒவ்வொரு காட்டிலும் மறைந்திருந்ததைக் கண்டனர். கடையப்படுகையில் நீ பிறக்கிறாய்; அங்கிரசே, மகத்தான வலிமையின் மகன் என்று உன்னை அழைக்கிறார்கள்.
2.5.909
य꣣ज्ञ꣡स्य꣢ के꣣तुं꣡ प्र꣢थ꣣मं꣢ पु꣣रो꣡हि꣢तम꣣ग्निं꣡ नर꣢꣯स्त्रिषध꣣स्थे꣡ समि꣢꣯न्धते ।
इ꣡न्द्रे꣢ण दे꣣वैः꣢ स꣣र꣢थ꣣ꣳस꣢ ब꣣र्हि꣢षि꣣ सी꣢द꣣न्नि꣡ होता꣢꣯ य꣣ज꣡था꣢य सु꣣क्र꣡तुः꣢ ॥ ९०९ ॥
யாகத்தின் கொடியும், முதல் புரோகிதனுமான அக்னியை மனிதர்கள் மூன்று இருக்கைகள் கொண்ட இடத்தில் ஒன்றாக மூட்டுகின்றனர். இந்திரனுடனும் தேவர்களுடனும் தேருடன் அவன் தர்ப்பையில் அமர்ந்து, வழிபாட்டுக்காக நல்ல நோக்கமுடைய ஹோதாவாக இருக்கிறான்.
2.5.910
अ꣣यं꣡ वां꣢ मित्रावरुणा सु꣣तः꣡ सोम꣢꣯ ऋतावृधा ।
म꣢꣫मेदि꣣ह꣡ श्रु꣢त꣣ꣳ ह꣡व꣢म् ॥ ९१० ॥
மித்திரா வருணா, ரதத்தை வளர்ப்பவர்களே, உங்களுக்காக இந்த சோமம் பிழியப்பட்டது. இங்கே என் அழைப்பைக் கேளுங்கள்.
2.5.911
रा꣡जा꣢ना꣣व꣡न꣢भिद्रुहा ध्रु꣣वे꣡ सद꣢꣯स्युत्त꣣मे꣢ ।
स꣣ह꣡स्र꣢स्थूण आशाते ॥ ९११ ॥
துரோகம் செய்யாத இரு அரசர்கள், உயர்ந்த நிலையான இருக்கையில், ஆயிரம் தூண்களுள்ள மண்டபத்தில் வீற்றிருக்கிறார்கள்.
2.5.912
ता꣢ स꣣म्रा꣡जा꣢ घृ꣣ता꣡सु꣢ती आदि꣣त्या꣡ दानु꣢꣯न꣣स्प꣡ती꣢ ।
स꣡चे꣢ते꣣ अ꣡न꣢वह्वरम् ॥ ९१२ ॥
அவ்விருவர், மேலரசர்கள், நெய்யைப் பெருக்கும் ஆதித்தியர்கள், கொடையின் தலைவர்கள், தளராமல் ஒன்றாய் வருகின்றனர்.
2.5.913
इ꣡न्द्रो꣢ दधी꣣चो꣢ अ꣣स्थ꣡भि꣢र्वृ꣣त्रा꣡ण्यप्र꣢꣯तिष्कुतः ।
ज꣣घा꣡न꣢ नव꣣ती꣡र्नव꣢꣯ ॥ ९१३ ॥
இந்திரன் ததீசியின் எலும்புகளால், எதிர்க்க முடியாதவனாய், தொண்ணூற்றொன்பது விருத்திரர்களைக் கொன்றான்.
2.5.914
इ꣣च्छ꣡न्नश्व꣢꣯स्य꣣ य꣢꣫च्छिरः꣣ प꣡र्व꣢ते꣣ष्व꣡प꣢श्रितम् ।
त꣡द्वि꣢दच्छर्य꣣णा꣡व꣢ति ॥ ९१४ ॥
மலைகளில் மறைத்து வைக்கப்பட்ட குதிரையின் அந்தத் தலையைத் தேடி, சர்யணாவத்தில் அதைக் கண்டெடுத்தான்.
2.5.915
अ꣢꣫त्राह꣣ गो꣡र꣢मन्वत꣣ ना꣢म꣣ त्व꣡ष्टु꣢रपी꣣꣬च्य꣢꣯म् ।
इ꣣त्था꣢ च꣣न्द्र꣡म꣢सो गृ꣣हे꣢ ॥ ९१५ ॥
இங்கு அவர்கள் பசுவின் அந்த மறைந்த பெயரை உணர்ந்தனர், அது த்வஷ்டாவினுடையது; இவ்வாறு சந்திரனின் இல்லத்தில்.
2.5.916
इ꣣यं꣡ वा꣢म꣣स्य꣡ मन्म꣢꣯न꣣ इ꣡न्द्रा꣢ग्नी पू꣣र्व्य꣡स्तु꣢तिः ।
अ꣣भ्रा꣢द्वृ꣣ष्टि꣡रि꣢वाजनि ॥ ९१६ ॥
இந்திரனும் அக்னியுமே, இது உங்கள் இருவருக்கான இந்த பழமையான துதியின் சிந்தனை; மேகத்திலிருந்து மழை பிறப்பது போல் இது எழுகிறது.
2.5.917
शृ꣣णुतं꣡ ज꣢रि꣣तु꣢उहव꣣मि꣡न्द्रा꣢ग्नी꣣ व꣡न꣢तं꣣ गिरः꣢ ।
ई꣣शाना꣡ पि꣢प्यतं꣣ धि꣡यः꣢ ॥ ९१७ ॥
இந்திரனும் அக்னியுமே, பாடுபவனின் அழைப்பைக் கேளுங்கள்; எங்கள் சொற்களை ஏற்றருளுங்கள். ஆளுநர்களாக எங்கள் எண்ணங்களை நிறையச் செய்யுங்கள்.
2.5.918
मा꣡ पा꣢प꣣त्वा꣡य꣢ नो न꣣रे꣡न्द्रा꣢ग्नी꣣ मा꣡भिश꣢꣯स्तये ।
मा꣡ नो꣢ रीरधतं नि꣣दे꣢ ॥ ९१८ ॥
தலைவர்களே இந்திரனும் அக்னியுமே, பாவத்திற்கு எங்களை ஆளாக்காதீர்கள்; பழிக்கு உட்படுத்தாதீர்கள். இகழ்ச்சிக்கு எங்களை ஆளாக்காதீர்கள்.
2.5.919
प꣡व꣢स्व दक्ष꣣सा꣡ध꣢नो दे꣣वे꣡भ्यः꣢ पी꣣त꣡ये꣢ हरे ।
म꣣रु꣡द्भ्यो꣢ वा꣣य꣢वे꣣ म꣡दः꣢ ॥ ९१९ ॥
வலிமையை நிறைவேற்றும் பொன்னிறச் சோமனே, தேவர்கள் பருகுவதற்காகப் பாய்ந்து பெருகு; மருத்களுக்கும் வாயுவுக்கும் உன் களிப்பு உண்டாகட்டும்.
2.5.920
सं꣢ दे꣣वैः꣡ शो꣢भते꣣ वृ꣡षा꣢ क꣣वि꣢उयो꣣नाव꣡धि꣢ प्रि꣣यः꣢ ।
प꣡व꣢मानो꣣ अ꣡दा꣢भ्यः ॥ ९२० ॥
தேவர்களோடு சேர்ந்து காளை போன்ற கவியான, அன்புக்குரிய சோமன் பாத்திரத்தில் ஒளிர்கிறான்; தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தும் அடங்காத சோமன்.
2.5.921
प꣡व꣢मान धि꣣या꣢ हि꣣तो꣡३ऽभि꣢꣫ योनिं꣣ क꣡नि꣢क्रदत् ।
ध꣡र्म꣢णा वा꣣यु꣢मारु꣢꣯हः ॥ ९२१ ॥
தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தும் சோமனே, அறிவால் நிலைநிறுத்தப்பட்டு, பாத்திரத்தை நோக்கி ஒலித்தபடி, தர்மத்தால் வாயுவின் மீது ஏறுகிறாய்.
2.5.922
त꣢वा꣣ह꣡ꣳ सो꣢म रारण स꣣ख्य꣡ इ꣢न्दो दि꣣वे꣡दि꣢वे ।
पु꣣रूणि꣢ बभ्रो꣣ नि꣡ च꣢रन्ति꣣ मा꣡मव꣢꣯ प꣣रिधी꣢꣫ꣳरति꣣ ता꣡ꣳइ꣢हि ॥ ९२२ ॥
சோமனே, நான் நாள்தோறும் உன் நட்பில் உனக்குப் பணிவிடை செய்தேன். இந்துவே, பொன்னிறனே, பல பொருட்கள் என்னைச் சுற்றி நகர்கின்றன; என்னை வேலிகளுக்கு அப்பால் கொண்டு வா, இங்கே வா.
2.5.923
त꣢वा꣣हं꣡ नक्त꣢꣯मु꣣त꣡ सो꣢म ते꣣ दि꣡वा꣢ दुहा꣣नो꣡ ब꣢भ्र꣣ ऊ꣡ध꣢नि ।
घृ꣣णा꣡ तप꣢꣯न्त꣣म꣢ति꣣ सू꣡र्यं꣢ प꣣रः꣡ श꣢कु꣣ना꣡ इ꣢व पप्तिम ॥ ९२३ ॥
சோமனே, இரவிலும் பகலிலும் உன்னைக் கறந்து உன் மடியில் நான் பால் எடுக்கிறேன்; பொன்னிறனே. வெப்பமாய் எரியும் சூரியனுக்கு அப்பால், பறவைகள் போல நாம் வெகு தூரம் பறப்போம்.
2.5.924
पु꣣नानो꣡ अ꣢क्रमीद꣣भि꣢꣫ विश्वा꣣ मृ꣢धो꣣ वि꣡च꣢र्षणिः ।
शु꣣म्भ꣢न्ति꣣ वि꣡प्रं꣢ धी꣣ति꣡भिः꣢ ॥ ९२४ ॥
தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொண்டு, எல்லாம் காணும் சோமன் எல்லா பகைவர்களையும் நோக்கி முன்னேறினான்; அவர்கள் விப்ரனை தங்கள் தியானங்களால் அலங்கரிக்கிறார்கள்.
2.5.925
आ꣡ योनि꣢꣯मरु꣣णो꣡ रु꣢ह꣣द्ग꣢म꣣दि꣢न्द्रो꣣ वृ꣡षा꣢ सु꣣त꣢म् ।
ध्रु꣣वे꣡ सद꣢꣯सि सीदतु ॥ ९२५ ॥
செந்நிறச் சோமன் தன் இருப்பிடத்தில் ஏறட்டும்; வர்ஷிக்கும் காளை இந்திரன் பிழிந்த சாற்றை நோக்கி வரட்டும்; நிலையான அவையில் அவன் அமரட்டும்.
2.5.926
नू꣡ नो꣢ र꣣यिं꣢ म꣣हा꣡मि꣢न्दो꣣ऽस्म꣡भ्य꣢ꣳ सोम वि꣣श्व꣡तः꣢ ।
आ꣡ प꣢वस्व सह꣣स्रि꣡ण꣢म् ॥ ९२६ ॥
இப்போது எங்களுக்காக, இந்துவே சோமனே, எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் பெரிய செல்வத்தைப் பாய்ச்சு; ஆயிரம் மடங்கு செல்வத்தைக் கொண்டு வா.
2.5.927
पि꣢बा꣣ सो꣡म꣢मिन्द्र꣣ म꣡द꣢न्तु त्वा꣣ यं꣡ ते꣢ सु꣣षा꣡व꣢ हर्य꣣श्वा꣡द्रिः꣢ ।
सो꣣तु꣢र्बा꣣हु꣢भ्या꣣ꣳ सु꣡य꣢तो꣣ ना꣡र्वा꣢ ॥ ९२७ ॥
இந்திரா, சோமனைக் குடி; பழுப்புக் குதிரைகளைக் கொண்டவனுக்காக கல் பிழிந்த சோமன் உன்னை மகிழ்விக்கட்டும்; பிழிபவனின் கைகளால் நன்கு பற்றப்பட்டது — குதிரையால் அல்ல.
2.5.928
य꣢स्ते꣣ म꣢दो꣣ यु꣢ज्य꣣श्चा꣢रु꣣र꣢स्ति꣣ ये꣡न꣢ वृ꣣त्रा꣡णि꣢ हर्यश्व꣣ ह꣡ꣳसि꣢ ।
स꣡ त्वामि꣢꣯न्द्र प्रभूवसो ममत्तु ॥ ९२८ ॥
குதிரைகள் பூட்டிய இந்திரா, உன் இன்பமும் அழகும் நிறைந்த சோமம் எதனால் நீ சத்ருக்களை வெல்கிறாயோ, அதுவே செல்வ நாயகனே, உன்னை மகிழச் செய்யட்டும்.
2.5.929
बो꣢धा꣣ सु꣡ मे꣢ मघव꣣न्वा꣢च꣣मे꣢꣫मां यां ते꣣ व꣡सि꣢ष्ठो꣣ अ꣡र्च꣢ति꣣ प्र꣡श꣢स्तिम् ।
इ꣣मा꣡ ब्रह्म꣢꣯ सध꣣मा꣡दे꣢ जुषस्व ॥ ९२९ ॥
மகவன், என் இந்த வாக்கை நன்கு கேள்; வசிஷ்டன் உனக்கு அர்ப்பணிக்கும் இந்தப் புகழுரையை. பகிர்ந்த விருந்தில் இந்த மந்திரங்களில் மகிழ்ச்சி கொள்வாய்.
2.5.930
वि꣢श्वाः꣣ पृ꣡त꣢ना अभि꣣भू꣡त꣢रं꣣ न꣡रः꣢ स꣣जू꣡स्त꣢तक्षु꣣रि꣡न्द्रं꣢ जज꣣नु꣡श्च꣢ रा꣣ज꣡से꣢ ।
क्र꣢त्वे꣣ व꣡रे꣢ स्थे꣣म꣢न्या꣣मु꣡री꣢मु꣣तो꣡ग्रमोजि꣢꣯ष्ठं त꣣र꣡सं꣢ तर꣣स्वि꣡न꣢म् ॥ ९३० ॥
எல்லா படைகளையும் வெல்லும் இந்திரனை மனிதர்கள் ஒருமித்து உருவாக்கி, அரசாட்சிக்காக பிறப்பித்தனர்; வலிமைக்கும் சிறந்த வரத்திற்கும் உறுதிக்கும்; கடுமையும் மிகு ஓஜஸும் வேகமும் வீரியமும் உள்ளவனை.
2.5.931
ने꣣मिं꣡ न꣢मन्ति꣣ च꣡क्ष꣢सा मे꣣षं꣡ विप्रा꣢꣯ अभिस्व꣣रे꣢ ।
सु꣣दीत꣡यो꣢ वो अ꣣द्रु꣢꣫होऽपि꣣ क꣡र्णे꣢ तर꣣स्वि꣢नः꣣ स꣡मृक्व꣢꣯भिः ॥ ९३१ ॥
ஞானியர் கண்ணால் சக்கரவிளிம்பை வணங்குகின்றனர்; ஒலிக்கும் அழைப்பில் மேஷத்தையும். ஒளிமிக்கோரே, துரோகமற்றோரே, வேகமுள்ளோரே, உங்கள் காதுகளுக்கு ரிக்குகளுடன்.
2.5.932
स꣡मु꣢ रे꣣भा꣡सो꣢ अस्वर꣣न्नि꣢न्द्र꣣ꣳ सो꣡म꣢स्य पी꣣त꣡ये꣢ ।
स्वः꣢꣯पति꣣र्य꣡दी꣢ वृ꣣धे꣢ धृ꣣त꣡व्र꣢तो꣣ ह्यो꣡ज꣢सा꣣ स꣢मू꣣ति꣡भिः꣢ ॥ ९३२ ॥
பாடுபவர்கள் சோமத்தைப் பருகுவதற்காக இந்திரனுக்காக ஒருமித்து பாடினர். விண்ணுலக நாயகன், உறுதிவிரதன், வளர்ச்சிக்காக தன் ஓஜஸுடனும் துணைகளுடனும் எழும்போது.
2.5.933
यो꣡ राजा꣢꣯ चर्षणी꣣नां꣢꣫ याता꣣ र꣡थे꣢भि꣣र꣡ध्रि꣢गुः ।
वि꣡श्वा꣢सां तरु꣣ता꣡ पृत꣢꣯नानां꣣ ज्ये꣢ष्ठं꣣ यो꣡ वृ꣢त्र꣣हा꣢ गृ꣣णे꣢ ॥ ९३३ ॥
மனிதர்களின் அரசனாகவும், தேர்களில் அசையாத வேகத்துடன் செல்பவனாகவும், எல்லா படைகளையும் கடப்பவனாகவும், மிக்கவனாகவும், விருத்திரனைக் கொல்பவனாகவும் உள்ள அவன் புகழப்படுகிறான்.
2.5.934
इ꣢न्द्रं꣣ त꣡ꣳशु꣢म्भ पुरुहन्म꣣न्न꣡व꣢से꣣ य꣡स्य꣢ द्वि꣣ता꣡ वि꣢ध꣣र्त꣡रि꣢ ।
ह꣡स्ते꣢न꣣ व꣢ज्रः꣣ प्र꣡ति꣢ धायि दर्श꣣तो꣢ म꣣हां꣢ दे꣣वो꣡ न सूर्यः꣢꣯ ॥ ९३४ ॥
பல்வேறு தாக்குதல்களைச் செய்யும் அந்த இந்திரனை அலங்கரித்துப் போற்றுங்கள், பாதுகாப்புக்காக; இருகைகளையும் தாங்குபவனின் கையில் காணத்தக்க வஜ்ரம் வைக்கப்பட்டுள்ளது, மஹத்தான தேவனாகிய சூரியனைப் போல.
2.5.935
प꣡रि꣢ प्रि꣣या꣢ दि꣣वः꣢ क꣣वि꣡र्वया꣢꣯ꣳसि न꣣꣬प्त्यो꣢꣯र्हि꣣तः꣢ ।
स्वा꣣नै꣡र्या꣢ति क꣣वि꣡क्र꣢तुः ॥ ९३५ ॥
வானத்தின் அன்பனான கவி, நப்தியர் இருவரின் நடுவே வைக்கப்பட்ட, கவி-சங்கல்பமுள்ளவன் தன் ஒலிகளுடன் சுற்றி வருகிறான்.
2.5.936
स꣢ सू꣣नु꣢र्मा꣣त꣢रा꣣ शु꣡चि꣢र्जा꣣तो꣢ जा꣣ते꣡ अ꣢रोचयत् ।
म꣣हा꣢न्म꣣ही꣡ ऋ꣢ता꣣वृ꣡धा꣢ ॥ ९३६ ॥
அவ்வாறே இரு தாய்மார்களின் மகனான தூய்மையானவன், பிறந்து, பிறந்தவற்றுள் ஒளிர்வித்தான்; மஹானும், மஹியும், ருதத்தை வளர்ப்பவர்களுமான (வானம்-பூமி).
2.5.937
प्र꣢प्र꣣ क्ष꣡या꣢य꣣ प꣡न्य꣢से꣣ ज꣡ना꣢य꣣ जु꣡ष्टो꣢ अ꣣द्रु꣡हः꣢ ।
वी꣣꣬त्य꣢꣯र्ष꣣ प꣡नि꣢ष्टये ॥ ९३७ ॥
குடியிருப்பவர்க்கும், புகழத்தக்கவருக்கும், மக்களுக்கும் முன்னும் முன்னும், விருப்பமானவனே, துரோகமற்றவனே, பாய்ந்து செல், துதிக்காக.
2.5.938
त्व꣢ꣳ ह्याðŽ꣣ऽꣳङ्ग꣡ दै꣢व्य꣣ प꣡व꣢मान꣣ ज꣡नि꣢मानि द्यु꣣म꣡त्त꣢मः ।
अ꣣मृतत्वा꣡य꣢ घो꣣ष꣡य꣢न् ॥ ९३८ ॥
நீயே, பவமானா, தெய்வீகமான பிறப்புகளில் மிகுந்த ஒளியுள்ளவன், அமரத்துவத்திற்காக முழங்கியபடி.
2.5.939
ये꣢ना꣣ न꣡व꣢ग्वा द꣣ध्य꣡ङ्ङ꣢पोर्णु꣣ते꣢꣫ येन꣣ वि꣡प्रा꣢स आपि꣣रे꣢ ।
दे꣣वा꣡ना꣢ꣳ सु꣣म्ने꣢ अ꣣मृ꣡त꣢स्य꣣ चा꣡रु꣢णो꣣ ये꣢न꣣ श्र꣢वा꣣ꣳस्या꣡श꣢त ॥ ९३९ ॥
எதனால் நவக்வரும் தத்யங்கரும் வெளிப்படுத்துகிறார்களோ, எதனால் விப்ரர்கள் சென்றனரோ; தேவர்களின் அருளில், அமரத்துவத்தின் இனிய (சோமன்) மூலம், எதனால் புகழ்கள் அடைந்தனவோ.
2.5.940
सो꣡मः꣢ पुना꣣न꣢ ऊ꣣र्मि꣢꣫णाव्यं꣣ वा꣢रं꣣ वि꣡ धा꣢वति ।
अ꣡ग्रे꣢ वा꣣चः꣡ प꣢꣯वमानः꣣ क꣡नि꣢क्रदत् ॥ ९४० ॥
சோமன் அலையுடன் கம்பளித் துணி வடிகட்டியின் வழியே தூய்மையாகிப் பாய்கிறான்; பேச்சுக்கு முன்னே, பவமானன் முழங்குகிறான்.
2.5.941
धी꣣भि꣡र्मृ꣢जन्ति वा꣣जि꣢नं꣣ व꣢ने꣣ क्री꣡ड꣢न्त꣣म꣡त्य꣢विम् ।
अ꣣भि꣡ त्रि꣢पृ꣣ष्ठं꣢ म꣣त꣢यः꣣ स꣡म꣢स्वरन् ॥ ९४१ ॥
எண்ணங்களால் அவர்கள் வலிமைமிக்கவனைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றனர்; காட்டில் விளையாடும் அத்யவியை; முப்பக்க (சோமனை) நோக்கி பாடல்கள் ஒருமித்து ஒலித்தன.
2.5.942
अ꣡स꣢र्जि क꣣ल꣡शा꣢ꣳ अ꣣भि꣢ मी꣣ढ्वां꣢꣫त्सप्ति꣣र्न꣡ वा꣢ज꣣युः꣢ ।
पु꣣नानो꣡ वाचं꣢꣯ ज꣣न꣡य꣢न्नसिष्यदत् ॥ ९४२ ॥
பாத்திரங்களை நோக்கி அந்த வள்ளல் விடுவிக்கப்பட்டான், வெற்றியை விரும்பும் குதிரையைப் போல்; தூய்மையாகி, பாடலை உருவாக்கியபடி அவன் பாய்ந்தான்.
2.5.943
सो꣡मः꣢ पवते जनि꣣ता꣡ म꣢ती꣣नां꣡ ज꣢नि꣣ता꣢ दि꣣वो꣡ ज꣢नि꣣ता꣡ पृ꣢थि꣣व्याः꣢ ।
ज꣣निता꣡ग्नेर्ज꣢꣯नि꣣ता꣡ सूर्य꣢꣯स्य जनि꣣ते꣡न्द्र꣢स्य जनि꣣तो꣡त विष्णोः꣢꣯ ॥ ९४३ ॥
சோமன் பாய்கிறான் — எண்ணங்களின் தந்தை, வானத்தின் தந்தை, பூமியின் தந்தை; அக்னியின் தந்தை, சூரியனின் தந்தை, இந்திரனின் தந்தை, விஷ்ணுவின் தந்தையும் ஆவான்.
2.5.944
ब्र꣣ह्मा꣢ दे꣣वा꣡नां꣢ पद꣣वीः꣡ क꣢वी꣣ना꣢꣫मृषि꣣र्वि꣡प्रा꣢णां महि꣣षो꣢ मृ꣣गा꣡णा꣢म् ।
श्ये꣣नो꣡ गृध्रा꣢꣯णा꣣ꣳ स्व꣡धि꣢ति꣣र्व꣡ना꣢ना꣣ꣳ सो꣡मः꣢ प꣣वि꣢त्र꣣म꣡त्ये꣢ति꣣ रे꣡भ꣢न् ॥ ९४४ ॥
தேவர்களின் பிரம்மன், கவிகளின் நிலை, விப்ரர்களின் ரிஷி, மிருகங்களின் மகிஷம்; கழுகுகளின் பருந்து, காடுகளின் கோடரி — சோமன் முழங்கியபடி தூய்மைப்படுத்தும் வடிகட்டியைக் கடந்து செல்கிறான்.
2.5.945
प्रा꣡वी꣢विपद्वा꣣च꣢ ऊ꣣र्मिं꣢꣫ न सिन्धु꣣र्गि꣢र꣣ स्तो꣢मा꣣न्प꣡व꣢मानो मनी꣣षाः꣢ ।
अ꣣न्तः꣡ पश्य꣢꣯न्वृ꣣ज꣢ने꣣मा꣡व꣢रा꣣ण्या꣡ ति꣢ष्ठति वृष꣣भो꣡ गोषु꣢꣯ जा꣡न꣢न् ॥ ९४५ ॥
நதி அலையை எவ்வாறு செலுத்துகிறதோ அதுபோல் பவமானன் பேச்சின் அலையைச் செலுத்தினான்; பாடல்களையும் ஸ்தோமங்களையும் ஞானங்களையும் — உள்ளே பார்த்தபடி இந்தத் தாழ்ந்த போர்க்களங்களை; பசுக்களின் நடுவே வ்ருஷபன் நிற்கிறான், அறிந்தபடி.
2.5.946
अ꣣ग्निं꣡ वो꣢ वृ꣣ध꣡न्त꣢मध्व꣣रा꣡णां꣢ पुरू꣣त꣡म꣢म् ।
अ꣢च्छा꣣ न꣢प्त्रे꣣ स꣡ह꣢स्वते ॥ ९४६ ॥
யாகங்களை வளர்க்கும், மிகுதியாக உதவும் அக்னியை உங்களுக்காக, வலிமையுள்ள நப்த்ரரை நோக்கி (துதிக்கிறோம்).
2.5.947
अ꣣यं꣡ यथा꣢꣯ न आ꣣भु꣢व꣣त्त्व꣡ष्टा꣢ रू꣣पे꣢व꣣ त꣡क्ष्या꣢ ।
अ꣣स्य꣢꣫ क्रत्वा꣣ य꣡श꣢स्वतः ॥ ९४७ ॥
இவர் நமக்காக எவ்வாறு தோன்றினாரோ, அதுபோல த்வஷ்டா ரூபத்தை வடிக்கும் சிற்பியைப்போல; இந்த புகழ்மிக்கவரின் சங்கல்பத்தால் (நாம் ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறோம்).
2.5.948
अ꣣यं꣡ विश्वा꣢꣯ अ꣣भि꣢꣫ श्रियो꣣ऽग्नि꣢र्दे꣣वे꣡षु꣢ पत्यते ।
आ꣢꣫ वाजै꣣रु꣡प꣢ नो गमत् ॥ ९४८ ॥
இந்த அக்னி தேவர்களிடையே எல்லா செல்வங்களுக்கும் தலைவராக இருக்கிறார். அவர் வலிமைகளுடனும் செல்வங்களுடனும் நமக்கு அருகில் வரட்டும்.
2.5.949
इ꣣म꣡मि꣢न्द्र सु꣣तं꣡ पि꣢ब꣣ ज्येष्ठ꣢म꣣म꣡र्त्यं꣢ म꣡द꣢म् ।
शु꣣क्र꣡स्य꣢ त्वा꣣꣬भ्य꣢꣯क्षर꣣न्धा꣡रा꣢ ऋ꣣त꣢स्य꣣ सा꣡द꣢ने ॥ ९४९ ॥
இந்திரா, பிழிந்த இந்த சோமத்தைக் குடி — சிறந்த, அமரத்தன்மையுள்ள மகிழ்ச்சியை. சுக்ரனாகிய சோமத்தின் தாரைகள் ரதத்தின் இருப்பிடத்தில் உனக்காக ஓடின.
2.5.950
न꣢ कि꣣ष्ट्व꣢द्र꣣थी꣡त꣢रो꣣ ह꣢री꣣ य꣡दि꣢न्द्र꣣ य꣡च्छ꣢से ।
न꣢ कि꣣ष्ट्वा꣡नु꣢ म꣣ज्म꣢ना꣣ न꣢ किः꣣ स्व꣡श्व꣢ आनशे ॥ ९५० ॥
இந்திரா, நீ இரண்டு ஹரிகளை (குதிரைகளை) ஓட்டும்போது உன்னைவிட சிறந்த தேரோட்டி யாருமில்லை. வலிமையில் உன்னை யாரும் எட்டுவதில்லை; நல்ல குதிரைகள் உடையவனும் உன்னை அடைவதில்லை.
2.5.951
इ꣡न्द्रा꣢य नू꣣न꣡म꣢र्चतो꣣क्था꣡नि꣢ च ब्रवीतन ।
सु꣣ता꣡ अ꣢मत्सु꣣रि꣡न्द꣢वो꣣ ज्ये꣡ष्ठं꣢ नमस्यता꣣ स꣡हः꣢ ॥ ९५१ ॥
இப்போது இந்திரனுக்காகப் பாடுங்கள், உக்தங்களை (துதிகளை) ஓதுங்கள். பிழிந்த சோமத் துளிகள் அவனை மகிழ்வித்தன; சிறந்த வலிமைக்கு வணக்கம் செலுத்துங்கள்.
2.5.952
इ꣡न्द्र꣢ जु꣣ष꣢स्व꣣ प्र꣢ व꣣हा꣡ या꣢हि शूर꣣ ह꣡रि꣢ह ।
पि꣡बा꣢ सु꣣त꣡स्य꣢ म꣣ति꣡र्न मधो꣢꣯श्चका꣣न꣢꣫श्चारु꣣र्म꣡दा꣢य ॥ ९५२ ॥
இந்திரா, மகிழ்வாயாக; எங்களிடம் வா, வீரனே, பொன்னிறக் கதிர்கொண்டவனே. பிழிந்த சோமத்தைப் பருகு; தேன்மீது விருப்புற்ற மனம்போல் நீ விரும்பப்பட்டவன், மகிழ்ச்சிக்காக.
2.5.953
इ꣡न्द्र꣢ ज꣣ठ꣢रं꣣ न꣢व्यं꣣ न꣢ पृ꣣ण꣢स्व꣣ म꣡धो꣢र्दि꣣वो꣢ न ।
अ꣣स्य꣢ सु꣣त꣢स्य꣣ स्वा꣢उ꣣र्नो꣡प꣢ त्वा꣣ म꣡दाः꣢ सु꣣वा꣡चो꣢ अस्थुः ॥ ९५३ ॥
இந்திரா, உன் புதிய வயிற்றைத் தேனாலும் வானத்து மதுவாலும் நிரப்பு. பிழிந்த இந்தச் சோமத்தின் மகிழ்ச்சிகள் நல்ல துதிகளுடன் உன்னிடம் வந்து நின்றன.
2.5.954
इ꣡न्द्र꣢स्तुरा꣣षा꣢ण्मि꣣त्रो꣢꣫ न ज꣣घा꣡न꣢ वृ꣣त्रं꣢꣫ यति꣣र्न꣢ ।
बि꣣भे꣡द꣢ व꣣लं꣢꣫ भृगु꣣र्न꣡ स꣢सा꣣हे꣢꣫ शत्रू꣣न्म꣢दे꣣ सो꣡म꣢स्य ॥ ९५४ ॥
விரைந்து வெல்பவனான இந்திரன், நண்பன் போல வேர்த்திரனைக் கொன்றான்; மனிதனைப் போல வலனைப் பிளந்தான்; பிருகுவைப் போல பகைவர்களை வென்றான் — சோமத்தின் மகிழ்ச்சியில்.