സാമവേദം · ഭാഗം 2.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.5.886
प्र꣢ त꣣ आ꣡श्वि꣢नीः पवमान धे꣣न꣡वो꣢ दि꣣व्या꣡ अ꣢सृग्र꣣न्प꣡य꣢सा꣣ ध꣡री꣢मणि ।
प्रा꣡न्तरि꣢꣯क्षा꣣त्स्था꣡वि꣢रीस्ते असृक्षत꣣ ये꣡ त्वा꣢ मृ꣣ज꣡न्त्यृ꣢षिषाण वे꣣ध꣡सः꣢ ॥ ८८६ ॥
ഓ പവമാന സോമാ, നിനക്കായി ദിവ്യമായ, ചുവന്ന-തവിട്ട് നിറമുള്ള പാൽ ചുരത്തുന്ന പശുക്കൾ പാലോടുകൂടി പാത്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകി. അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്ന് സ്ഥിരമായ ധാരകൾ നിനക്കായി ഒഴുകി; നിന്നെ ശുദ്ധമാക്കുന്ന ജ്ഞാനികൾ അവയെ അരിച്ചെടുക്കുന്നു.
2.5.887
उ꣣भय꣢तः꣣ प꣡व꣢मानस्य र꣣श्म꣡यो꣢ ध्र꣣व꣡स्य꣢ स꣣तः꣡ परि꣢꣯ यन्ति के꣣त꣡वः꣢ ।
य꣡दी꣢ प꣣वि꣢त्रे꣣ अ꣡धि꣢ मृ꣣ज्य꣢ते꣣ ह꣢रिः꣣ स꣢त्ता꣣ नि꣡ योनौ꣢꣯ क꣣ल꣡शे꣢षु सीदति ॥ ८८७ ॥
പവമാന സോമന്റെ രശ്മികൾ ഇരുവശത്തുനിന്നും, സ്ഥിരമായ ഒന്നിനെ ചുറ്റി പരക്കുന്നു. പച്ചനിറമുള്ള സോമം അരിപ്പയിൽ ശുദ്ധമാക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അത് തന്റെ സ്ഥാനത്ത്, കലശങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്നു.
2.5.888
वि꣢श्वा꣣ धा꣡मा꣢नि विश्वचक्ष꣣ ऋ꣡भ्व꣢सः प्र꣣भो꣡ष्टे꣢ स꣣तः꣡ परि꣢꣯ यन्ति के꣣त꣡वः꣢ ।
व्या꣣नशी꣡ प꣢वसे सोम꣣ ध꣡र्म꣢णा प꣢ति꣣र्वि꣡श्व꣢स्य꣣ भु꣡व꣢नस्य राजसि ॥ ८८८ ॥
എല്ലാം കാണുന്ന, മഹാപ്രഭോ, നീ എല്ലാ ധാമങ്ങളെയും വ്യാപിക്കുന്നു; സ്ഥിരമായതിനെ ചുറ്റി കിരണങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഓ സോമാ, നീ നിന്റെ ധർമ്മത്താൽ വ്യാപിച്ച് ഒഴുകുന്നു; സകല ലോകങ്ങളുടെയും പതിയായി വാഴുന്നു.
2.5.889
प꣡व꣢मानो अजीजनद्दि꣣व꣢श्चि꣣त्रं꣡ न त꣢꣯न्य꣣तु꣢म् ।
ज्यो꣡ति꣢र्वैश्वान꣣रं꣢ बृ꣣ह꣢त् ॥ ८८९ ॥
പവമാന സോമൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് അത്ഭുതമായ ഇടിമുഴക്കം പോലെ, വൈശ്വാനരമായ മഹാജ്യോതിസ്സിനെ ജനിപ്പിച്ചു.
2.5.890
प꣡व꣢मान꣣ र꣢स꣣स्त꣢व꣣ म꣡दो꣢ राजन्नदुच्छु꣣नः꣢ ।
वि꣢꣫ वार꣣म꣡व्य꣢मर्षति ॥ ८९० ॥
ഓ പവമാന, ഓ രാജാവേ, നിന്റെ രസവും മദവും ഐശ്വര്യം തെറ്റാതെ നൽകുന്നു; അത് കമ്പിളി അരിപ്പയിലൂടെ വേഗത്തിൽ ഒഴുകുന്നു.
2.5.891
प꣡व꣢मानस्य ते꣣ र꣢सो꣣ द꣢क्षो꣣ वि꣡ रा꣢जति द्यु꣣मा꣢न् ।
ज्यो꣢ति꣣र्वि꣢श्व꣣꣬ꣳ स्व꣢꣯र्दृ꣣शे꣢ ॥ ८९१ ॥
പവമാന, നിന്റെ രസവും ശക്തിയും പ്രകാശത്തോടെ തിളങ്ങുന്നു; സകല പ്രകാശവും സ്വർഗ്ഗത്തെ കാണാൻ (തെളിയുന്നു).
2.5.892
प्र꣢꣫ यद्गावो꣣ न꣡ भूर्ण꣢꣯यस्त्वे꣣षा꣢ अ꣣या꣢सो꣣ अ꣡क्र꣢मुः ।
घ्न꣡न्तः꣢ कृ꣣ष्णा꣢꣫मप꣣ त्व꣡च꣢म् ॥ ८९२ ॥
തിളങ്ങുന്ന പ്രവാഹങ്ങൾ പശുക്കളെപ്പോലെ, വേഗത്തിലും ക്ഷീണമില്ലാതെയും മുന്നോട്ടു നീങ്ങുമ്പോൾ, കറുത്ത ആവരണത്തെ അടിച്ചകറ്റുന്നു.
2.5.893
सु꣣वित꣡स्य꣢ वनाम꣣हे꣢ऽति꣣ से꣡तुं꣢ दुरा꣣꣬य्य꣢꣯म् ।
सा꣣ह्या꣢म꣣ द꣡स्यु꣢मव्र꣣तम् ॥ ८९३ ॥
ശുഭയാത്രയെ നാം ധ്യാനിക്കുന്നു, കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ആ പാലത്തെ; നിയമമില്ലാത്ത ശത്രുവിനെ നമുക്ക് ജയിക്കാം.
2.5.894
शृ꣣ण्वे꣢ वृ꣣ष्टे꣡रि꣢व स्व꣣नः꣡ पव꣢꣯मानस्य शु꣣ष्मि꣡णः꣢ ।
च꣡र꣢न्ति वि꣣द्यु꣡तो꣢ दि꣣वि꣢ ॥ ८९४ ॥
മഴയുടെ ശബ്ദംപോലെ, ശക്തനായ പവമാന സോമന്റെ മുഴക്കം ഞാൻ കേൾക്കുന്നു; ആകാശത്ത് മിന്നലുകൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
2.5.895
आ꣡ प꣢वस्व म꣣ही꣢꣫मिषं꣣ गो꣡म꣢दिन्दो꣣ हि꣡र꣢ण्यवत् ।
अ꣡श्व꣢वत्सोम वी꣣र꣡व꣢त् ॥ ८९५ ॥
ഹേ ഇന്ദു സോമാ, പശുക്കളും സ്വർണ്ണവും നിറഞ്ഞ മഹത്തായ അന്നത്തിലേക്ക് ഒഴുകൂ; കുതിരകളും വീരപുത്രന്മാരും നിറഞ്ഞവനായി ഒഴുകൂ.
2.5.896
प꣡व꣢स्व विश्वचर्षण꣣ आ꣢ म꣣ही꣡ रोद꣢꣯सी पृण ।
उ꣣षाः꣢꣫ सूर्यो꣣ न꣢ र꣣श्मि꣡भिः ॥ ८९६ ॥
സർവദർശിയേ, ഒഴുകൂ; മഹത്തായ ദ്യാവാപൃഥിവിയെ നിറയ്ക്കൂ, ഉഷസും സൂര്യനും തങ്ങളുടെ രശ്മികളാൽ നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ.
2.5.897
प꣡रि꣢ नः शर्म꣣य꣢न्त्या꣣ धा꣡र꣢या सोम वि꣣श्व꣡तः꣢ ।
स꣡रा꣢ र꣣से꣡व꣢ वि꣣ष्ट꣡प꣢म् ॥ ८९७ ॥
സോമാ, നിന്റെ ധാരയാൽ എല്ലാ വശത്തുനിന്നും ഞങ്ങൾക്ക് അഭയം നൽകിക്കൊണ്ട് ഒഴുകൂ, രസം വിശാലലോകത്തെ വ്യാപിക്കുന്നതുപോലെ.
2.5.898
आ꣣शु꣡र꣢र्ष बृहन्मते꣣ प꣡रि꣢ प्रि꣣ये꣢ण꣣ धा꣡म्ना꣢ ।
य꣡त्रा꣢ दे꣣वा꣢꣫ इति꣣ ब्रु꣡व꣢न् ॥ ८९८ ॥
ബൃഹന്മതേ, വേഗത്തിൽ നിന്റെ പ്രിയ ധാമത്തിനു ചുറ്റും ഒഴുകുക; അവിടെ ദേവന്മാർ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു.
2.5.899
प꣣रिष्कृण्व꣡न्ननि꣢꣯ष्कृतं꣣ ज꣡ना꣢य या꣣त꣢य꣣न्नि꣡षः꣢ ।
पृ꣣ष्टिं꣢ दि꣣वः꣡ परि꣢꣯ स्रव ॥ ८९९ ॥
ജനങ്ങൾക്കായി അലങ്കരിക്കാത്തതിനെ അലങ്കരിച്ച്, ശത്രുക്കളെ ഓടിച്ച്, സ്വർഗത്തിൽ നിന്നുള്ള മഴ ചുറ്റും ഒഴുക്കുക.
2.5.900
अ꣣य꣢꣫ꣳ स यो दि꣣व꣡स्परि꣢꣯ रघु꣣या꣡मा꣢ प꣣वि꣢त्र꣣ आ꣢ ।
सि꣡न्धो꣢रू꣣र्मा꣡ व्यक्ष꣢꣯रत् ॥ ९०० ॥
ഇവനാണ് സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ പവിത്രത്തിൽ വന്നവൻ; നദിയുടെ തിരകൾ ഒഴുകി.
2.5.901
सु꣣त꣡ ए꣢ति प꣣वि꣢त्र꣣ आ꣢꣫ त्विषिं꣣ द꣡धा꣢न꣣ ओ꣡ज꣢सा ।
वि꣣च꣡क्षा꣢णो विरो꣣च꣡य꣢न् ॥ ९०१ ॥
പിഴിഞ്ഞ സോമൻ പവിത്രത്തിലേക്ക് വരുന്നു; ഓജസ്സിനാൽ തേജസ്സ് ധരിച്ച്, നോക്കി, പ്രകാശിപ്പിച്ച്.
2.5.902
आ꣣वि꣡वा꣢सन्परा꣣व꣢तो꣣ अ꣡थो꣢ अर्वा꣣व꣡तः꣢ सु꣣तः꣢ ।
इ꣡न्द्रा꣢य सिच्यते꣣ म꣡धु꣢ ॥ ९०२ ॥
ദൂരെ നിന്നും അടുത്തു നിന്നും സേവിച്ച്, പിഴിഞ്ഞ സോമം ഇന്ദ്രന് മധുവായി ഒഴിക്കപ്പെടുന്നു.
2.5.903
स꣣मीचीना꣡ अ꣢नूषत꣣ ह꣡रि꣢ꣳ हिन्व꣣न्त्य꣡द्रि꣢भिः ।
इ꣢न्दु꣣मि꣡न्द्रा꣢य पी꣣त꣡ये꣢ ॥ ९०३ ॥
ഏകമനസ്കരായി സ്തുതിച്ചു; കല്ലുകൾ കൊണ്ട് ഹരിയെ (സോമത്തെ) പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു, ഇന്ദ്രൻ കുടിക്കാൻ സോമബിന്ദുവിനെ.
2.5.904
हि꣣न्व꣢न्ति꣣ सू꣢र꣣मु꣡स्र꣢यः꣣ स्व꣡सारो जा꣣म꣢य꣣स्प꣡ति꣢म् ।
म꣣हा꣡मिन्दुं꣢꣯ मही꣣यु꣡वः꣢ ॥ ९०४ ॥
പശുക്കളും സഹോദരിമാരും സൂര്യനെയും തങ്ങളുടെ പതിയെയും പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു; മഹത്വം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ മഹാനായ ഇന്ദുവിനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
2.5.905
प꣡व꣢मान रु꣣चा꣡रु꣢चा꣣ दे꣡वो꣢ दे꣣वे꣡भ्यः꣢ सु꣣तः꣢ ।
वि꣢श्वा꣣ व꣢सू꣣न्या꣡ वि꣢श ॥ ९०५ ॥
പവമാനാ, ഓരോ പ്രകാശത്തോടുംകൂടി, ദേവാ, ദേവന്മാർക്കായി പിഴിയപ്പെട്ടവനായി, എല്ലാ സമ്പത്തുകളിലും പ്രവേശിക്കുക.
2.5.906
आ꣡ प꣢वमान सुष्टु꣣तिं꣢ वृ꣣ष्टिं꣢ दे꣣वे꣢भ्यो꣣ दु꣡वः꣢ ।
इ꣣षे꣡ प꣢वस्व सं꣣य꣡त꣢म् ॥ ९०६ ॥
പവമാനാ, നല്ല സ്തുതിയും മഴയും ദേവന്മാർക്കുള്ള അർപ്പണവും കൊണ്ടുവരിക; അന്നത്തിനായി സംയമനത്തോടെ ഒഴുകുക.
2.5.907
ज꣡न꣢स्य गो꣣पा꣡ अ꣢जनिष्ट꣣ जा꣡गृ꣢विर꣣ग्निः꣢ सु꣣द꣡क्षः꣢ सुवि꣣ता꣢य꣣ न꣡व्य꣢से ।
घृ꣣त꣡प्र꣢तीको बृह꣣ता꣡ दि꣢वि꣣स्पृ꣡शा꣢ द्यु꣣म꣡द्वि भा꣢꣯ति भर꣣ते꣢भ्यः꣣ शु꣡चिः꣢ ॥ ९०७ ॥
ജനങ്ങളുടെ രക്ഷകനായി അഗ്നി ജനിച്ചു, എപ്പോഴും ജാഗരൂകനായി, നല്ല നൈപുണ്യമുള്ളവനായി, ക്ഷേമത്തിനും പുതിയ യജ്ഞത്തിനുമായി; നെയ്യിന്റെ മുഖമുള്ളവനും മഹത്തായ ആകാശം സ്പർശിക്കുന്നവനുമായി, തിളങ്ങി, പവിത്രനായി ഭരിക്കുന്നവർക്കായി പ്രകാശിക്കുന്നു.
2.5.908
त्वा꣡म꣢ग्ने꣣ अ꣡ङ्गि꣢रसो꣣ गु꣡हा꣢ हि꣣त꣡मन्व꣢꣯विन्दञ्छिश्रिया꣣णं꣡ वने꣢꣯वने ।
स꣡ जा꣢यसे म꣣थ्य꣡मा꣢नः꣣ स꣡हो꣢ म꣣ह꣡त्वामा꣢꣯हुः꣣ स꣡ह꣢सस्पु꣣त्र꣡म꣢ङ्गिरः ॥ ९०८ ॥
അഗ്നേ, അംഗിരസന്മാർ നിന്നെ ഗുഹയിൽ വെച്ചതും ഓരോ കാട്ടിലും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുമായി കണ്ടെത്തി. കടയപ്പെടുമ്പോൾ നീ ജനിക്കുന്നു; അംഗിരസേ, മഹത്തായ ബലത്തിന്റെ പുത്രൻ എന്നു നിന്നെ വിളിക്കുന്നു.
2.5.909
य꣣ज्ञ꣡स्य꣢ के꣣तुं꣡ प्र꣢थ꣣मं꣢ पु꣣रो꣡हि꣢तम꣣ग्निं꣡ नर꣢꣯स्त्रिषध꣣स्थे꣡ समि꣢꣯न्धते ।
इ꣡न्द्रे꣢ण दे꣣वैः꣢ स꣣र꣢थ꣣ꣳस꣢ ब꣣र्हि꣢षि꣣ सी꣢द꣣न्नि꣡ होता꣢꣯ य꣣ज꣡था꣢य सु꣣क्र꣡तुः꣢ ॥ ९०९ ॥
യജ്ഞത്തിന്റെ കൊടിയായ, പ്രഥമ പുരോഹിതനായ അഗ്നിയെ മനുഷ്യർ മൂന്നു ആസനങ്ങളുള്ള സ്ഥാനത്ത് ഒന്നിച്ചു ജ്വലിപ്പിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രനോടും ദേവന്മാരോടുമൊപ്പം രഥത്തോടുകൂടി അവൻ ദർഭയിൽ ഇരുന്ന്, യജനത്തിനായി നല്ല സങ്കല്പമുള്ള ഹോതാവായിരിക്കുന്നു.
2.5.910
अ꣣यं꣡ वां꣢ मित्रावरुणा सु꣣तः꣡ सोम꣢꣯ ऋतावृधा ।
म꣢꣫मेदि꣣ह꣡ श्रु꣢त꣣ꣳ ह꣡व꣢म् ॥ ९१० ॥
മിത്രാവരുണന്മാരേ, ഋതത്തെ വളർത്തുന്നവരേ, നിങ്ങൾക്കായി ഈ സോമം പിഴിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ എന്റെ വിളി കേൾക്കുക.
2.5.911
रा꣡जा꣢ना꣣व꣡न꣢भिद्रुहा ध्रु꣣वे꣡ सद꣢꣯स्युत्त꣣मे꣢ ।
स꣣ह꣡स्र꣢स्थूण आशाते ॥ ९११ ॥
ദ്രോഹം ചെയ്യാത്ത ഇരു രാജാക്കന്മാർ, ഉന്നതവും സ്ഥിരവുമായ ആസനത്തിൽ, ആയിരം തൂണുകളുള്ള ഭവനത്തിൽ വാഴുന്നു.
2.5.912
ता꣢ स꣣म्रा꣡जा꣢ घृ꣣ता꣡सु꣢ती आदि꣣त्या꣡ दानु꣢꣯न꣣स्प꣡ती꣢ ।
स꣡चे꣢ते꣣ अ꣡न꣢वह्वरम् ॥ ९१२ ॥
ആ ഇരുവരും, ചക്രവർത്തിമാർ, നെയ്യ് നൽകുന്ന ആദിത്യന്മാർ, ദാനത്തിന്റെ അധിപന്മാർ, ഇളകാതെ ഒന്നിച്ചു വർത്തിക്കുന്നു.
2.5.913
इ꣡न्द्रो꣢ दधी꣣चो꣢ अ꣣स्थ꣡भि꣢र्वृ꣣त्रा꣡ण्यप्र꣢꣯तिष्कुतः ।
ज꣣घा꣡न꣢ नव꣣ती꣡र्नव꣢꣯ ॥ ९१३ ॥
ഇന്ദ്രൻ ദധീചിയുടെ അസ്ഥികളാൽ, എതിർക്കാനാവാത്തവനായി, തൊണ്ണൂറ്റൊമ്പത് വൃത്രന്മാരെ വധിച്ചു.
2.5.914
इ꣣च्छ꣡न्नश्व꣢꣯स्य꣣ य꣢꣫च्छिरः꣣ प꣡र्व꣢ते꣣ष्व꣡प꣢श्रितम् ।
त꣡द्वि꣢दच्छर्य꣣णा꣡व꣢ति ॥ ९१४ ॥
പർവതങ്ങളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച കുതിരയുടെ ആ തല തേടി, ശര്യണാവത്തിൽ അത് കണ്ടെത്തി.
2.5.915
अ꣢꣫त्राह꣣ गो꣡र꣢मन्वत꣣ ना꣢म꣣ त्व꣡ष्टु꣢रपी꣣꣬च्य꣢꣯म् ।
इ꣣त्था꣢ च꣣न्द्र꣡म꣢सो गृ꣣हे꣢ ॥ ९१५ ॥
ഇവിടെ അവർ ത്വഷ്ടാവിന്റെ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ ഗോനാമം അറിഞ്ഞു; ഇങ്ങനെ ചന്ദ്രന്റെ ഗൃഹത്തിൽ.
2.5.916
इ꣣यं꣡ वा꣢म꣣स्य꣡ मन्म꣢꣯न꣣ इ꣡न्द्रा꣢ग्नी पू꣣र्व्य꣡स्तु꣢तिः ।
अ꣣भ्रा꣢द्वृ꣣ष्टि꣡रि꣢वाजनि ॥ ९१६ ॥
ഇന്ദ്രാ, അഗ്നേ, നിങ്ങൾ ഇരുവർക്കുമുള്ള ഈ പുരാതന സ്തുതിയുടെ ചിന്തയാണിത്; മേഘത്തിൽനിന്ന് മഴ ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ ഇത് ഉയരുന്നു.
2.5.917
शृ꣣णुतं꣡ ज꣢रि꣣तु꣢उहव꣣मि꣡न्द्रा꣢ग्नी꣣ व꣡न꣢तं꣣ गिरः꣢ ।
ई꣣शाना꣡ पि꣢प्यतं꣣ धि꣡यः꣢ ॥ ९१७ ॥
ഇന്ദ്രാ, അഗ്നേ, സ്തുതിപാഠകന്റെ വിളി കേൾക്കൂ; ഞങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ അനുഗ്രഹിക്കൂ. നിയന്താക്കളായി ഞങ്ങളുടെ ബുദ്ധികളെ നിറയ്ക്കൂ.
2.5.918
मा꣡ पा꣢प꣣त्वा꣡य꣢ नो न꣣रे꣡न्द्रा꣢ग्नी꣣ मा꣡भिश꣢꣯स्तये ।
मा꣡ नो꣢ रीरधतं नि꣣दे꣢ ॥ ९१८ ॥
നേതാക്കളായ ഇന്ദ്രാ, അഗ്നേ, പാപത്തിന് ഞങ്ങളെ ഇരയാക്കരുതേ; നിന്ദയ്ക്ക് ഞങ്ങളെ വിധേയരാക്കരുതേ. അപവാദത്തിന് ഞങ്ങളെ ഏൽപ്പിക്കരുതേ.
2.5.919
प꣡व꣢स्व दक्ष꣣सा꣡ध꣢नो दे꣣वे꣡भ्यः꣢ पी꣣त꣡ये꣢ हरे ।
म꣣रु꣡द्भ्यो꣢ वा꣣य꣢वे꣣ म꣡दः꣢ ॥ ९१९ ॥
ബലം സാധിപ്പിക്കുന്ന ഹരിത വർണ്ണ സോമാ, ദേവന്മാരുടെ പാനത്തിനായി ഒഴുകൂ; മരുത്തുക്കൾക്കും വായുവിനും നിന്റെ ആനന്ദം ഉണ്ടാകട്ടെ.
2.5.920
सं꣢ दे꣣वैः꣡ शो꣢भते꣣ वृ꣡षा꣢ क꣣वि꣢उयो꣣नाव꣡धि꣢ प्रि꣣यः꣢ ।
प꣡व꣢मानो꣣ अ꣡दा꣢भ्यः ॥ ९२० ॥
ദേവന്മാരോടൊപ്പം വൃഷഭനും കവിയും പ്രിയനുമായ സോമൻ പാത്രത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു; സ്വയം ശുദ്ധമാകുന്ന അജേയനായ സോമൻ.
2.5.921
प꣡व꣢मान धि꣣या꣢ हि꣣तो꣡३ऽभि꣢꣫ योनिं꣣ क꣡नि꣢क्रदत् ।
ध꣡र्म꣢णा वा꣣यु꣢मारु꣢꣯हः ॥ ९२१ ॥
പവമാനനായ സോമാ, ബുദ്ധിയാൽ സ്ഥാപിതനായി, പാത്രത്തിലേക്ക് ഗർജ്ജിച്ചുകൊണ്ട്, ധർമ്മത്താൽ വായുവിന്റെ മേൽ ആരോഹണം ചെയ്യുന്നു.
2.5.922
त꣢वा꣣ह꣡ꣳ सो꣢म रारण स꣣ख्य꣡ इ꣢न्दो दि꣣वे꣡दि꣢वे ।
पु꣣रूणि꣢ बभ्रो꣣ नि꣡ च꣢रन्ति꣣ मा꣡मव꣢꣯ प꣣रिधी꣢꣫ꣳरति꣣ ता꣡ꣳइ꣢हि ॥ ९२२ ॥
സോമാ, ഞാൻ ദിനംതോറും നിന്റെ സൗഹൃദത്തിൽ നിന്നെ സേവിച്ചു. ഇന്ദോ, ഓ തവിട്ടുനിറക്കാരാ, അനേകം വസ്തുക്കൾ എന്റെ ചുറ്റും നീങ്ങുന്നു; എന്നെ വേലികൾക്കപ്പുറം കൊണ്ടുപോകൂ, ഇവിടെ വരൂ.
2.5.923
त꣢वा꣣हं꣡ नक्त꣢꣯मु꣣त꣡ सो꣢म ते꣣ दि꣡वा꣢ दुहा꣣नो꣡ ब꣢भ्र꣣ ऊ꣡ध꣢नि ।
घृ꣣णा꣡ तप꣢꣯न्त꣣म꣢ति꣣ सू꣡र्यं꣢ प꣣रः꣡ श꣢कु꣣ना꣡ इ꣢व पप्तिम ॥ ९२३ ॥
സോമാ, രാത്രിയിലും പകലിലും ഞാൻ നിന്നെ കറക്കുന്നു; തവിട്ടുനിറക്കാരാ, നിന്റെ അകിടിൽ. ചൂടോടെ ജ്വലിക്കുന്ന സൂര്യനപ്പുറം, പക്ഷികളെപ്പോലെ നമുക്ക് ദൂരെ പറക്കാം.
2.5.924
पु꣣नानो꣡ अ꣢क्रमीद꣣भि꣢꣫ विश्वा꣣ मृ꣢धो꣣ वि꣡च꣢र्षणिः ।
शु꣣म्भ꣢न्ति꣣ वि꣡प्रं꣢ धी꣣ति꣡भिः꣢ ॥ ९२४ ॥
സ്വയം ശുദ്ധീകരിച്ചുകൊണ്ട്, സർവദർശിയായ സോമൻ എല്ലാ ശത്രുക്കളുടെയും നേർക്ക് മുന്നേറി; അവർ വിപ്രനെ തങ്ങളുടെ ധീതികളാൽ അലങ്കരിക്കുന്നു.
2.5.925
आ꣡ योनि꣢꣯मरु꣣णो꣡ रु꣢ह꣣द्ग꣢म꣣दि꣢न्द्रो꣣ वृ꣡षा꣢ सु꣣त꣢म् ।
ध्रु꣣वे꣡ सद꣢꣯सि सीदतु ॥ ९२५ ॥
ചുവന്ന (സോമൻ) തന്റെ സ്ഥാനത്ത് കയറട്ടെ; വൃഷനായ ഇന്ദ്രൻ പിഴിഞ്ഞ സോമരസത്തിലേക്ക് ചെല്ലട്ടെ; സ്ഥിരമായ സഭാസ്ഥാനത്ത് അവൻ ഇരിക്കട്ടെ.
2.5.926
नू꣡ नो꣢ र꣣यिं꣢ म꣣हा꣡मि꣢न्दो꣣ऽस्म꣡भ्य꣢ꣳ सोम वि꣣श्व꣡तः꣢ ।
आ꣡ प꣢वस्व सह꣣स्रि꣡ण꣢म् ॥ ९२६ ॥
ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കായി, ഇന്ദോ സോമാ, എല്ലാ ഭാഗത്തുനിന്നും മഹത്തായ സമ്പത്ത് ഒഴുക്കൂ; ആയിരം മടങ്ങ് സമ്പത്ത് കൊണ്ടുവരൂ.
2.5.927
पि꣢बा꣣ सो꣡म꣢मिन्द्र꣣ म꣡द꣢न्तु त्वा꣣ यं꣡ ते꣢ सु꣣षा꣡व꣢ हर्य꣣श्वा꣡द्रिः꣢ ।
सो꣣तु꣢र्बा꣣हु꣢भ्या꣣ꣳ सु꣡य꣢तो꣣ ना꣡र्वा꣢ ॥ ९२७ ॥
ഇന്ദ്രാ, സോമം കുടിക്കൂ; ഹരി-അശ്വങ്ങളുള്ളവനുവേണ്ടി കല്ല് പിഴിഞ്ഞ സോമം നിന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കട്ടെ; പിഴിയുന്നവന്റെ കൈകളാൽ നന്നായി പിടിക്കപ്പെട്ടത് — കുതിരയാലല്ല.
2.5.928
य꣢स्ते꣣ म꣢दो꣣ यु꣢ज्य꣣श्चा꣢रु꣣र꣢स्ति꣣ ये꣡न꣢ वृ꣣त्रा꣡णि꣢ हर्यश्व꣣ ह꣡ꣳसि꣢ ।
स꣡ त्वामि꣢꣯न्द्र प्रभूवसो ममत्तु ॥ ९२८ ॥
ഹര്യശ്വാ, നിന്റെ ആനന്ദദായകവും മനോഹരവുമായ സോമം ഏതിനാൽ നീ ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്നുവോ, അതു പ്രഭൂവസോ ഇന്ദ്രാ, നിന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കട്ടെ.
2.5.929
बो꣢धा꣣ सु꣡ मे꣢ मघव꣣न्वा꣢च꣣मे꣢꣫मां यां ते꣣ व꣡सि꣢ष्ठो꣣ अ꣡र्च꣢ति꣣ प्र꣡श꣢स्तिम् ।
इ꣣मा꣡ ब्रह्म꣢꣯ सध꣣मा꣡दे꣢ जुषस्व ॥ ९२९ ॥
മഘവൻ, എന്റെ ഈ വാക്ക് നന്നായി കേൾക്കൂ; വസിഷ്ഠൻ നിനക്കായി പാടുന്ന ഈ സ്തുതി. പങ്കിട്ട വിരുന്നിൽ ഈ ബ്രഹ്മമന്ത്രങ്ങളിൽ പ്രസാദിക്കൂ.
2.5.930
वि꣢श्वाः꣣ पृ꣡त꣢ना अभि꣣भू꣡त꣢रं꣣ न꣡रः꣢ स꣣जू꣡स्त꣢तक्षु꣣रि꣡न्द्रं꣢ जज꣣नु꣡श्च꣢ रा꣣ज꣡से꣢ ।
क्र꣢त्वे꣣ व꣡रे꣢ स्थे꣣म꣢न्या꣣मु꣡री꣢मु꣣तो꣡ग्रमोजि꣢꣯ष्ठं त꣣र꣡सं꣢ तर꣣स्वि꣡न꣢म् ॥ ९३० ॥
എല്ലാ സേനകളെയും കീഴടക്കുന്ന ഇന്ദ്രനെ മനുഷ്യർ ഒരുമിച്ച് രൂപപ്പെടുത്തി, രാജ്യാധികാരത്തിനായി ജനിപ്പിച്ചു; ശക്തിക്കും ശ്രേഷ്ഠ വരത്തിനും ഉറപ്പിനും; ഉഗ്രനും അത്യന്തം ഓജസ്വിയും വേഗവാനും ബലവാനുമായവനെ.
2.5.931
ने꣣मिं꣡ न꣢मन्ति꣣ च꣡क्ष꣢सा मे꣣षं꣡ विप्रा꣢꣯ अभिस्व꣣रे꣢ ।
सु꣣दीत꣡यो꣢ वो अ꣣द्रु꣢꣫होऽपि꣣ क꣡र्णे꣢ तर꣣स्वि꣢नः꣣ स꣡मृक्व꣢꣯भिः ॥ ९३१ ॥
ജ്ഞാനികൾ കണ്ണുകൊണ്ട് ചക്രവക്കിനെ വണങ്ങുന്നു; വിളിയുടെ സ്വരത്തിൽ മേഷത്തെയും. സുദീപ്തരേ, ദ്രോഹരഹിതരേ, വേഗവാന്മാരേ, നിങ്ങളുടെ ചെവികളിലേക്ക് ഋക്കുകളോടെ.
2.5.932
स꣡मु꣢ रे꣣भा꣡सो꣢ अस्वर꣣न्नि꣢न्द्र꣣ꣳ सो꣡म꣢स्य पी꣣त꣡ये꣢ ।
स्वः꣢꣯पति꣣र्य꣡दी꣢ वृ꣣धे꣢ धृ꣣त꣡व्र꣢तो꣣ ह्यो꣡ज꣢सा꣣ स꣢मू꣣ति꣡भिः꣢ ॥ ९३२ ॥
സ്തുതിപാഠകർ സോമപാനത്തിനായി ഇന്ദ്രനു വേണ്ടി ഒരുമിച്ച് പാടി. സ്വർഗപതി, ദൃഢവ്രതൻ വളർച്ചയ്ക്കായി തന്റെ ഓജസ്സോടും സഹായങ്ങളോടും പ്രത്യക്ഷനാകുമ്പോൾ.
2.5.933
यो꣡ राजा꣢꣯ चर्षणी꣣नां꣢꣫ याता꣣ र꣡थे꣢भि꣣र꣡ध्रि꣢गुः ।
वि꣡श्वा꣢सां तरु꣣ता꣡ पृत꣢꣯नानां꣣ ज्ये꣢ष्ठं꣣ यो꣡ वृ꣢त्र꣣हा꣢ गृ꣣णे꣢ ॥ ९३३ ॥
മനുഷ്യരുടെ രാജാവും, രഥങ്ങളിൽ അചഞ്ചല ഗതിയോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നവനും, എല്ലാ സേനകളെയും കടക്കുന്നവനും, ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനും, വൃത്രഹന്താവുമായവൻ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു.
2.5.934
इ꣢न्द्रं꣣ त꣡ꣳशु꣢म्भ पुरुहन्म꣣न्न꣡व꣢से꣣ य꣡स्य꣢ द्वि꣣ता꣡ वि꣢ध꣣र्त꣡रि꣢ ।
ह꣡स्ते꣢न꣣ व꣢ज्रः꣣ प्र꣡ति꣢ धायि दर्श꣣तो꣢ म꣣हां꣢ दे꣣वो꣡ न सूर्यः꣢꣯ ॥ ९३४ ॥
അനേകം പ്രഹാരങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ആ ഇന്ദ്രനെ അലങ്കരിച്ച് സ്തുതിക്കുക, സംരക്ഷണത്തിനായി; ഇരുവിധം താങ്ങുന്നവന്റെ കയ്യിൽ ദർശനീയമായ വജ്രം വെച്ചിരിക്കുന്നു, മഹാദേവനായ സൂര്യനെപ്പോലെ.
2.5.935
प꣡रि꣢ प्रि꣣या꣢ दि꣣वः꣢ क꣣वि꣡र्वया꣢꣯ꣳसि न꣣꣬प्त्यो꣢꣯र्हि꣣तः꣢ ।
स्वा꣣नै꣡र्या꣢ति क꣣वि꣡क्र꣢तुः ॥ ९३५ ॥
സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രിയനായ, കവി, നപ്തീ ഇരുവരിലും സ്ഥാപിതനായ, കവി-സങ്കൽപ്പൻ തന്റെ ശബ്ദങ്ങളോടെ ചുറ്റും പോകുന്നു.
2.5.936
स꣢ सू꣣नु꣢र्मा꣣त꣢रा꣣ शु꣡चि꣢र्जा꣣तो꣢ जा꣣ते꣡ अ꣢रोचयत् ।
म꣣हा꣢न्म꣣ही꣡ ऋ꣢ता꣣वृ꣡धा꣢ ॥ ९३६ ॥
ആ പുത്രൻ, ഇരു മാതാക്കളുടെയും, ശുദ്ധൻ, ജനിച്ച്, ജനിച്ചവയിൽ പ്രകാശിപ്പിച്ചു; മഹാനും മഹിയും ഋതത്തെ വളർത്തുന്നവരുമായ (ദ്യാവാപൃഥിവി).
2.5.937
प्र꣢प्र꣣ क्ष꣡या꣢य꣣ प꣡न्य꣢से꣣ ज꣡ना꣢य꣣ जु꣡ष्टो꣢ अ꣣द्रु꣡हः꣢ ।
वी꣣꣬त्य꣢꣯र्ष꣣ प꣡नि꣢ष्टये ॥ ९३७ ॥
വസിക്കുന്നവർക്കും, സ്തുത്യർക്കും, ജനങ്ങൾക്കും മുന്നോട്ടു മുന്നോട്ട്, പ്രിയനേ, ദ്രോഹരഹിതനേ, ഒഴുകി നീങ്ങുക, സ്തുതിക്കായി.
2.5.938
त्व꣢ꣳ ह्याðŽ꣣ऽꣳङ्ग꣡ दै꣢व्य꣣ प꣡व꣢मान꣣ ज꣡नि꣢मानि द्यु꣣म꣡त्त꣢मः ।
अ꣣मृतत्वा꣡य꣢ घो꣣ष꣡य꣢न् ॥ ९३८ ॥
നീയാണ്, പവമാന, ദൈവിക ജന്മങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ദീപ്തിമാൻ, അമൃതത്വത്തിനായി മുഴങ്ങി.
2.5.939
ये꣢ना꣣ न꣡व꣢ग्वा द꣣ध्य꣡ङ्ङ꣢पोर्णु꣣ते꣢꣫ येन꣣ वि꣡प्रा꣢स आपि꣣रे꣢ ।
दे꣣वा꣡ना꣢ꣳ सु꣣म्ने꣢ अ꣣मृ꣡त꣢स्य꣣ चा꣡रु꣢णो꣣ ये꣢न꣣ श्र꣢वा꣣ꣳस्या꣡श꣢त ॥ ९३९ ॥
ഏതിനാൽ നവഗ്വനും ദധ്യങ്ങും തുറക്കുന്നുവോ, ഏതിനാൽ പ്രചോദിത വിപ്രന്മാർ എത്തിച്ചേർന്നുവോ; ദേവന്മാരുടെ അനുഗ്രഹത്തിൽ, അമൃതത്തിന്റെ മനോഹര (സോമൻ) വഴി, ഏതിനാൽ കീർത്തികൾ നേടപ്പെട്ടുവോ.
2.5.940
सो꣡मः꣢ पुना꣣न꣢ ऊ꣣र्मि꣢꣫णाव्यं꣣ वा꣢रं꣣ वि꣡ धा꣢वति ।
अ꣡ग्रे꣢ वा꣣चः꣡ प꣢꣯वमानः꣣ क꣡नि꣢क्रदत् ॥ ९४० ॥
സോമൻ തിരമാലയോടൊപ്പം കമ്പിളിച്ചെമ്പ് അരിപ്പയിലൂടെ ശുദ്ധനായി ഒഴുകുന്നു; വാക്കിന് മുമ്പേ, പവമാനൻ ഗർജ്ജിക്കുന്നു.
2.5.941
धी꣣भि꣡र्मृ꣢जन्ति वा꣣जि꣢नं꣣ व꣢ने꣣ क्री꣡ड꣢न्त꣣म꣡त्य꣢विम् ।
अ꣣भि꣡ त्रि꣢पृ꣣ष्ठं꣢ म꣣त꣢यः꣣ स꣡म꣢स्वरन् ॥ ९४१ ॥
ചിന്തകളാൽ അവർ വാജിയെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു; കാട്ടിൽ കളിക്കുന്ന അത്യവിയെ; ത്രിപൃഷ്ഠത്തിലേക്ക് സ്തോത്രങ്ങൾ ഒന്നുചേർന്ന് മുഴങ്ങി.
2.5.942
अ꣡स꣢र्जि क꣣ल꣡शा꣢ꣳ अ꣣भि꣢ मी꣣ढ्वां꣢꣫त्सप्ति꣣र्न꣡ वा꣢ज꣣युः꣢ ।
पु꣣नानो꣡ वाचं꣢꣯ ज꣣न꣡य꣢न्नसिष्यदत् ॥ ९४२ ॥
കലശങ്ങളിലേക്ക് ആ ഉദാരൻ വിടപ്പെട്ടു, വിജയം ആഗ്രഹിക്കുന്ന കുതിരപോലെ; ശുദ്ധനായി, വാക്ക് ജനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ഒഴുകി.
2.5.943
सो꣡मः꣢ पवते जनि꣣ता꣡ म꣢ती꣣नां꣡ ज꣢नि꣣ता꣢ दि꣣वो꣡ ज꣢नि꣣ता꣡ पृ꣢थि꣣व्याः꣢ ।
ज꣣निता꣡ग्नेर्ज꣢꣯नि꣣ता꣡ सूर्य꣢꣯स्य जनि꣣ते꣡न्द्र꣢स्य जनि꣣तो꣡त विष्णोः꣢꣯ ॥ ९४३ ॥
സോമൻ ഒഴുകുന്നു — ചിന്തകളുടെ ജനയിതാവ്, ദ്യുലോകത്തിന്റെ ജനയിതാവ്, ഭൂമിയുടെ ജനയിതാവ്; അഗ്നിയുടെയും സൂര്യന്റെയും ഇന്ദ്രന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും ജനയിതാവും.
2.5.944
ब्र꣣ह्मा꣢ दे꣣वा꣡नां꣢ पद꣣वीः꣡ क꣢वी꣣ना꣢꣫मृषि꣣र्वि꣡प्रा꣢णां महि꣣षो꣢ मृ꣣गा꣡णा꣢म् ।
श्ये꣣नो꣡ गृध्रा꣢꣯णा꣣ꣳ स्व꣡धि꣢ति꣣र्व꣡ना꣢ना꣣ꣳ सो꣡मः꣢ प꣣वि꣢त्र꣣म꣡त्ये꣢ति꣣ रे꣡भ꣢न् ॥ ९४४ ॥
ദേവന്മാരിൽ ബ്രഹ്മാവ്, കവികളുടെ സ്ഥാനം, വിപ്രരുടെ ഋഷി, മൃഗങ്ങളിൽ മഹിഷം; കഴുകന്മാരിൽ ശ്യേനം, കാടുകളുടെ കോടാലി — സോമൻ ഗർജിച്ചുകൊണ്ട് പവിത്രത്തെ കടന്നുപോകുന്നു.
2.5.945
प्रा꣡वी꣢विपद्वा꣣च꣢ ऊ꣣र्मिं꣢꣫ न सिन्धु꣣र्गि꣢र꣣ स्तो꣢मा꣣न्प꣡व꣢मानो मनी꣣षाः꣢ ।
अ꣣न्तः꣡ पश्य꣢꣯न्वृ꣣ज꣢ने꣣मा꣡व꣢रा꣣ण्या꣡ ति꣢ष्ठति वृष꣣भो꣡ गोषु꣢꣯ जा꣡न꣢न् ॥ ९४५ ॥
നദി തിരമാലയെ എങ്ങനെ അയയ്ക്കുന്നുവോ അതുപോലെ പവമാനൻ വാക്കിന്റെ തിരമാല മുന്നോട്ട് ഒഴുക്കി; ഗീതങ്ങളെയും സ്തോമങ്ങളെയും മനീഷകളെയും — ഉള്ളിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് ഈ താഴ്ന്ന പോർക്കളങ്ങളെ; വൃഷഭൻ പശുക്കളുടെ നടുവിൽ നിൽക്കുന്നു, അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്.
2.5.946
अ꣣ग्निं꣡ वो꣢ वृ꣣ध꣡न्त꣢मध्व꣣रा꣡णां꣢ पुरू꣣त꣡म꣢म् ।
अ꣢च्छा꣣ न꣢प्त्रे꣣ स꣡ह꣢स्वते ॥ ९४६ ॥
യജ്ഞങ്ങളെ വളർത്തുന്ന, അത്യധികം ഉപകരിക്കുന്ന അഗ്നിയെ നിങ്ങൾക്കായി, ശക്തനായ നപ്ത്രന്റെ നേർക്ക് (സ്തുതിക്കുന്നു).
2.5.947
अ꣣यं꣡ यथा꣢꣯ न आ꣣भु꣢व꣣त्त्व꣡ष्टा꣢ रू꣣पे꣢व꣣ त꣡क्ष्या꣢ ।
अ꣣स्य꣢꣫ क्रत्वा꣣ य꣡श꣢स्वतः ॥ ९४७ ॥
ഇദ്ദേഹം നമുക്കായി എങ്ങനെ പ്രത്യക്ഷനായോ, രൂപം മെനയുന്ന ത്വഷ്ടാവിനെപ്പോലെ; ഈ യശസ്വിയുടെ സങ്കൽപ്പത്താൽ (നാം അനുഗൃഹീതർ).
2.5.948
अ꣣यं꣡ विश्वा꣢꣯ अ꣣भि꣢꣫ श्रियो꣣ऽग्नि꣢र्दे꣣वे꣡षु꣢ पत्यते ।
आ꣢꣫ वाजै꣣रु꣡प꣢ नो गमत् ॥ ९४८ ॥
ഈ അഗ്നി ദേവന്മാർക്കിടയിൽ എല്ലാ സമ്പത്തുകൾക്കും അധിപതിയാണ്. ശക്തികളോടും ധനങ്ങളോടും കൂടി അവൻ നമ്മുടെ അടുത്ത് വരട്ടെ.
2.5.949
इ꣣म꣡मि꣢न्द्र सु꣣तं꣡ पि꣢ब꣣ ज्येष्ठ꣢म꣣म꣡र्त्यं꣢ म꣡द꣢म् ।
शु꣣क्र꣡स्य꣢ त्वा꣣꣬भ्य꣢꣯क्षर꣣न्धा꣡रा꣢ ऋ꣣त꣢स्य꣣ सा꣡द꣢ने ॥ ९४९ ॥
ഇന്ദ്രാ, പിഴിഞ്ഞ ഈ സോമം കുടിക്കൂ — ശ്രേഷ്ഠവും അമർത്യവുമായ ആനന്ദം. ശുക്രന്റെ (സോമത്തിന്റെ) ധാരകൾ ഋതത്തിന്റെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിനക്കായി ഒഴുകി.
2.5.950
न꣢ कि꣣ष्ट्व꣢द्र꣣थी꣡त꣢रो꣣ ह꣢री꣣ य꣡दि꣢न्द्र꣣ य꣡च्छ꣢से ।
न꣢ कि꣣ष्ट्वा꣡नु꣢ म꣣ज्म꣢ना꣣ न꣢ किः꣣ स्व꣡श्व꣢ आनशे ॥ ९५० ॥
ഇന്ദ്രാ, നീ രണ്ട് ഹരികളെ (കുതിരകളെ) നിയന്ത്രിക്കുമ്പോൾ നിന്നെക്കാൾ മികച്ച രഥികൻ ആരുമില്ല. ബലത്തിൽ നിന്നെ ആരും എത്തുന്നില്ല; നല്ല കുതിരകളുള്ളവനും നിന്നെ എത്തുന്നില്ല.
2.5.951
इ꣡न्द्रा꣢य नू꣣न꣡म꣢र्चतो꣣क्था꣡नि꣢ च ब्रवीतन ।
सु꣣ता꣡ अ꣢मत्सु꣣रि꣡न्द꣢वो꣣ ज्ये꣡ष्ठं꣢ नमस्यता꣣ स꣡हः꣢ ॥ ९५१ ॥
ഇപ്പോൾ ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി സ്തുതി പാടൂ, ഉക്ഥങ്ങൾ ചൊല്ലൂ. പിഴിഞ്ഞ സോമബിന്ദുക്കൾ അവനെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു; ശ്രേഷ്ഠമായ ബലത്തിന് നമസ്കരിക്കൂ.
2.5.952
इ꣡न्द्र꣢ जु꣣ष꣢स्व꣣ प्र꣢ व꣣हा꣡ या꣢हि शूर꣣ ह꣡रि꣢ह ।
पि꣡बा꣢ सु꣣त꣡स्य꣢ म꣣ति꣡र्न मधो꣢꣯श्चका꣣न꣢꣫श्चारु꣣र्म꣡दा꣢य ॥ ९५२ ॥
ഇന്ദ്രാ, പ്രസാദിക്കൂ; ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വരൂ, വീരാ, ഹരിവർണ്ണാ. പിഴിഞ്ഞ സോമം കുടിക്കൂ; തേൻ കൊതിക്കുന്ന മനസ്സുപോലെ നീ മനോഹരനാണ്, ആനന്ദത്തിനായി.
2.5.953
इ꣡न्द्र꣢ ज꣣ठ꣢रं꣣ न꣢व्यं꣣ न꣢ पृ꣣ण꣢स्व꣣ म꣡धो꣢र्दि꣣वो꣢ न ।
अ꣣स्य꣢ सु꣣त꣢स्य꣣ स्वा꣢उ꣣र्नो꣡प꣢ त्वा꣣ म꣡दाः꣢ सु꣣वा꣡चो꣢ अस्थुः ॥ ९५३ ॥
ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ പുതിയ ഉദരം തേനും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നുള്ള മധുവും കൊണ്ട് നിറയ്ക്കൂ. പിഴിഞ്ഞ ഈ സോമത്തിന്റെ ആനന്ദങ്ങൾ നല്ല സ്തുതികളോടെ നിന്നിൽ വന്നുനിന്നു.
2.5.954
इ꣡न्द्र꣢स्तुरा꣣षा꣢ण्मि꣣त्रो꣢꣫ न ज꣣घा꣡न꣢ वृ꣣त्रं꣢꣫ यति꣣र्न꣢ ।
बि꣣भे꣡द꣢ व꣣लं꣢꣫ भृगु꣣र्न꣡ स꣢सा꣣हे꣢꣫ शत्रू꣣न्म꣢दे꣣ सो꣡म꣢स्य ॥ ९५४ ॥
വേഗത്തിൽ ജയിക്കുന്ന ഇന്ദ്രൻ മിത്രനെപ്പോലെ വൃത്രനെ വധിച്ചു; മനുഷ്യനെപ്പോലെ വലനെ പിളർന്നു; ഭൃഗുവിനെപ്പോലെ ശത്രുക്കളെ ജയിച്ചു — സോമത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ.