अग्निर् ज्योतिर् ज्योतिर् अग्निः स्वाहा ।
सूर्यो ज्योतिर् ज्योतिः सूर्यः स्वाहा ।
अग्निर् वर्चो ज्योतिर् वर्चः स्वाहा ।
सूर्यो वर्चो ज्योतिर् वर्चः स्वाहा ।
ज्योतिः सूर्यः सूर्यो ज्योतिः स्वाहा ॥ ३.९ ॥

أغني نور، والنور أغني—سفاها. سوريا نور، والنور سوريا—سفاها. أغني بهاء، والنور بهاء—سفاها. سوريا بهاء، والنور بهاء—سفاها. النور سوريا، وسوريا نور—سفاها.

3.10

सजूर् देवेन सवित्रा सजू रात्र्येन्द्रवत्या ।
जुषाणो ऽअग्निर् वेतु स्वाहा ।
सजूर् देवेन सवित्रा सजू उषसेन्द्रवत्या ।
जुषाणः सूर्यो वेतु स्वाहा ॥ ३.१० ॥

متحدًا بالإله سافيتري، وبالليل، وبإندرافاتي، ليقبل أغني المسرور—سفاها. متحدًا بالإله سافيتري، وبالفجر، وبإندرافاتي، ليقبل سوريا المسرور—سفاها.

3.11

उपप्रयन्तो ऽ अध्वरं मन्त्रं वोचेमाग्नये ।
आरे ऽ अस्मे च शृण्वते ॥ ३.११ ॥

ونحن نقترب من القربان، لنتلُ التعويذة المقدسة لأغني—للذي يسمع من بعيد ومن قريب.

3.12

अग्निर् मूर्धा दिवः ककुत् पतिः पृथिव्या ऽ अयम् ।
अपाᳬं रेताᳬंसि जिन्वति ॥ ३.१२ ॥

أغني رأس السماء، وقمة الأرض وسيدها؛ هذا يحيي بذور المياه.

3.13

उभा वाम् इन्द्राग्नी ऽ आहुवध्या ऽ उभा राधसः सह मादयध्यै ।
उभा दाताराव् इषाꣳ रयीणाम् उभा वाजस्य सातये हुवे वाम् ॥ ३.१३ ॥

أنتما الاثنان، إندرا وأغني، جديران بالدعاء؛ فليُسرّا كلاكما بالعطايا. كلاكما واهبا الطعام والثروة. لأجل نيل القوة أدعوكما كليكما.

3.14

अयं ते योनिर् ऋत्वियो यतो जातो ऽ अरोचथाः ।
तं जानन्न् अग्न ऽ आरोहाथा नो वर्धया रयिम् ॥ ३.१४ ॥

هذا مولدك الموسمي الذي منه وُلدت وأشرقت. يا أغني، إذ تعرفه، فاصعد وزِد لنا الثروة.

3.15

अयम् इह प्रथमो धायि धातृभिर् होता यजिष्ठो ऽ अध्वरेष्व् ईड्यः ।
यम् अप्नवानो भृगवो विरुरुचुर् वनेषु चित्रं विभ्वं विशे-विशे ॥ ३.१५ ॥

هذا الهوتري الأول، الموضوع هنا، وهو أجدر الكهنة بالتبجيل والثناء في القرابين، يضعه المؤسسون. الذي أضاءه الأبنوانيون والبهريجيون في الغابات — عجيب، شامل، لكل عشيرة.

3.16

अस्य प्रत्नाम् अनु द्युतꣳ शुक्रं दुदुह्रे ऽ अह्रयः ।
पयः सहस्रसाम् ऋषिम् ॥ ३.१६ ॥

متبعين بهاءه القديم، حلب غير المتعبين اللبن المتألق — واهب الألوف، للراشد.

3.17

तनूपा ऽ अग्ने ऽसि तन्वं मे पाहि ।
आयुर्दा ऽ अग्नेऽ स्य् आयुर् मे देहि ।
वर्चोदा ऽ अग्ने ऽसि वर्चो मे देहि ।
अग्ने यन् मे तन्वा ऽ ऊनं तन् मऽ आ पृण ॥ ३.१७ ॥

يا أغني، أنت حارس الجسد؛ احفظ جسدي. يا أغني، أنت واهب العمر؛ امنحني العمر. يا أغني، أنت واهب البهاء؛ امنحني البهاء. يا أغني، ما نقص من جسدي فاجبره لي من جديد.

3.18

इन्धानास् त्वा शतꣳ हिमा द्युमन्तꣳ सम् इधीमहि ।
वयस्वन्तो वयस्कृतꣳ सहस्वन्तः सहस्कृतम् ।
अग्ने सपत्नदम्भनम् अदब्धासो ऽ अदाभ्यम् ।
चित्रावसो स्वस्ति ते पारम् अशीय ॥ ३.१८ ॥

نُوقِدُكَ مئةَ شتاءٍ، ونُوقِدُكَ معاً أيها المتلألئ. يا واهبَ العمرِ، يا واهبَ القوةِ، يا أغني، يا مُهلِكَ الأعداءِ، يا غيرَ القابلِ للفناءِ، يا غيرَ المقهور. يا صاحبَ الثروةِ العجيبة، فليكنْ لك السلامُ؛ ولنبلغِ الشاطئَ البعيد.

3.19

सं त्वम् अग्ने सूर्यस्य वर्चसागथाः सम् ऋषीणाᳬं स्तुतेन ।
सं प्रियेण धाम्ना सम् अहम् आयुषा सं वर्चसा सं प्रजया सꣳ रायस् पोषेण ग्मिषीय ॥ ३.१९ ॥

يا أغني، لتتّحد بنور الشمس، ولتتّحد بتسبيح الرائين. اتحد بالمسكن الحبيب؛ وليتّحد بي العمرُ والبهاءُ والذريةُ والثروةُ والغذاءُ، ولأمضِ قُدُماً.

3.20

अन्ध स्थान्धो वो भक्षीय मह स्थ महो वो भक्षीयोर्ज स्थोर्जं वो भक्षीय रायस् पोष स्थ रायस् पोषं वो भक्षीय ॥ ३.२० ॥

أنتم الطعامُ؛ فلآكُلْ طعامَكم. أنتم العظمةُ؛ فلآكُلْ عظمتَكم. أنتم القوةُ؛ فلآكُلْ قوتَكم. أنتم غذاءُ الثروةِ؛ فلآكُلْ غذاءَ ثروتِكم.

3.21

रेवती रमध्वम् अस्मिन् योनाव् अस्मिन् गोष्ठे ऽस्मिंल् लोके स्मिन् क्षये ।
इहैव स्त मापगात ॥ ३.२१ ॥

أيتها الأبقارُ الغنيّةُ بالماشية، فلتبتهجنَّ في هذا الرحمِ، في هذه الحظيرةِ، في هذا العالمِ، في هذا المسكنِ. كوني هنا بعينِها؛ لا تبتعدْنَ.

3.22

सꣳहितासि विश्वरूप्य् ऊर्जा माविश गौपत्येन ।
उप त्वाग्ने दिवे-दिवे दोषावस्तर् धिया वयम् ।
नमो भरन्त ऽएमसि ॥ ३.२२ ॥

أنتَ المُجتَمِعُ المُتَعَدِّدُ الصُّوَرِ؛ فادخُلْ فيَّ بالقوةِ وبسيادةِ المواشي. يا أغني، يوماً بعد يوم، ليلاً وعند الفجرِ، بالفكرِ حاملينَ التحيةَ، نقتربُ منك.

3.23

राजन्तम् अध्वराणां गोपाम् ऋतस्य दीदिविम् ।
वर्धमाणꣳ स्वे दमे ॥ ३.२३ ॥

إلى السيد المتألق للقرابين، حارس الريتا، أغني المتوهج، الذي ينمو في مسكنه.

3.24

स नः पितेव सूनवे ऽग्ने सूपायनो भव ।
सचस्वा नः स्वस्तये ॥ ३.२४ ॥

كُن لنا كأب لابنه، يا أغني؛ كُن سهل المنال وحنونًا؛ كُن معنا من أجل سلامتنا.

3.25

अग्ने त्वं नोऽ अन्तमऽ उत त्राता शिवो भवा वरूथ्यः ।
वसुर् अग्निर् वसुश्रवाऽ अच्छानक्षि द्युमत्तमꣳ रयिं दाः ॥ ३.२५ ॥

يا أغني، كُن أقربنا وحاميَنا، مباركًا وملجأً؛ يا أغني، واهب الثروة والمشهور بها، أدركنا وامنحنا الثروة الأكثر إشراقًا.

3.26

तं त्वा शोचिष्ठ दीदिवः सुम्नाय नूनम् ईमहे सखिभ्यः ।
स नो बोधि श्रुधी हवम् उरुष्या णोऽ अघायतः समस्मात् ॥ ३.२६ ॥

يا أشد المتلألئ، يا المتوهج، نطلب منك الآن العطف لأصدقائنا؛ فاعلم دعاءنا واسمعه، واحمِنا من الخبيث.

3.27

इडऽ एह्य् अदित ऽ एहि ।
काम्या ऽ एत ।
मयि वः कामधरणं भूयात् ॥ ३.२७ ॥

يا إيدا، تعالي إلى هنا؛ يا أديتي، تعالي إلى هنا؛ أيتها المرغوبات، تعالين؛ ليكن في نفسي تحقيق رغباتكن.

3.28

सोमानꣳ स्वरणं कृणुहि ब्रह्मणस्पते ।
कक्षीवन्तं य ऽ औशिजः ॥ ३.२८ ॥

يا براهمناسباتي، أتمم سواراناً (استدعاءً) للسوما، كما فعلت لكاكشيفان ابن أوشيج.

3.29

यो रेवान् यो ऽअमीवहा वसुवित् पुष्टिवर्धनः ।
स नः सिषक्तु यस् तुरः ॥ ३.२९ ॥

من هو غني، قاهر المرض، واجد الثروة، زائد الغذاء، فليمنحنا هو السريع.

3.30

मा नः शꣳसोऽ अररुषो धूर्तिः प्र णङ् मर्त्यस्य ।
रक्षा णो ब्रह्मणस्पते ॥ ३.३० ॥

لا تصل إلينا لعنة البخيل ومكره؛ فليهلك ذلك للفاني. يا برهمناسباتي، احفظنا.

3.31

महि त्रीणाम् अवो ऽस्तु द्युक्षं मित्रस्यार्यम्णः ।
दुराधर्षं वरुणस्य ॥ ३.३१ ॥

فليكن الحفظ العظيم للثلاثة، وحفظ ميترا وأريامان المشرق. وليكن حفظ فارونا منيعًا لا يُقهر.

3.32

नहि तेषाम् अमा चन नाध्वसु वारणेषु ।
ईशे रिपुर् अघशꣳसः ॥ ३.३२ ॥

لا قرب منهم، ولا في الطرق ولا في العوائق، للعدو أو لصاحب القول السيئ سلطان.

3.33

ते हि पुत्रासो ऽ अदितेः प्र जीवसे मर्त्याय ।
ज्योतिर् यच्छन्त्य् अजस्रम् ॥ ३.३३ ॥

هم حقًا أبناء أديتي؛ يمنحون الفاني النور بلا انقطاع ليحيا.

3.34

कदा चन स्तरीर् असि नेन्द्र सश्चसि दाशुषे ।
उपोपेन् नु मघवन् भूय ऽ इन् नु ते दानं देवस्य पृच्यते ॥ ३.३४ ॥

لا تكون بخيلًا أبدًا يا إندرا؛ تقترب من الواهب. يا كريم، فليُعطَ عطاؤك الآن أكثر من الإله.

3.35

तत् सवितुर् वरेण्यं भर्गो देवस्य धीमहि ।
धियो यो नः प्रचोदयत् ॥ ३.३५ ॥

نتأمل في البهاء الجدير بالتبجيل للإله سavitṛ؛ فليحفز أفكارنا.

3.36

परि ते दूडभो रथोऽस्माꣳ अश्नोतु विश्वतः ।
येन रक्षसि दाशुषः ॥ ३.३६ ॥

ليحِط بنا عربتك التي لا تُقهر من كل جانب، التي بها تُهلك شياطين المُعطي.

3.37

भूर् भुवः स्वः सुप्रजाः प्रजाभि स्याꣳ सुवीरो वीरैः सुपोषः पोषैः ।
नर्य प्रजां मे पाहि ।
शꣳस्य पशून् मे पाहि ।
अथर्य पितुं मे पाहि ॥ ३.३७ ॥

بهوُر بهُوَر سْوَر: ليكن لي نسلٌ صالح مع الأبناء، وليكن لي أبناءٌ شجعان مغذّون بالرزق. يا نَرْيا، احفظ نسلي. يا شَنْسْيا، احفظ مواشيّ. يا أَثَرْيا، احفظ طعامي.

3.38

आगन्म विश्ववेदसम् अस्मभ्यं वसुवित्तमम् ।
अग्ने सम्राड् अभि द्युम्नम् अभि सह ऽ आ यच्छस्व ॥ ३.३८ ॥

جئنا إلى صاحب كل الثروات، أفضل واجد للخيرات لنا. يا أَغني، أيها السيد، امنحنا البهاء والقوة.

3.39

अयम् अग्निर् गृहपतिर् गार्हपत्यः प्रजाया वसुवित्तमः ।
अग्ने गृहपते ऽभि द्युम्नम् अभि सह ऽ आ यच्छस्व ॥ ३.३९ ॥

هذا أَغني ربّ البيت، نارُ الأسرة، أفضل واجد للخيرات للنسل. يا أَغني، يا ربّ البيت، امنحنا البهاء والقوة.

3.40

अयम् अग्निः पुरीष्यो रयिमान् पुष्टिवर्धनः ।
अग्ने पुरीष्याभि द्युम्नम् अभि सह ऽ आ यच्छस्व ॥ ३.४० ॥

هذا أَغني بُوريشْيَ، ذو الثروة، مُنمّي الغذاء. يا بوريشْيَ أَغني، امنحنا البهاء والقوة.

3.41

गृहा मा बिभीत मा वेपध्वमूर्जं बिभ्रत ऽ एमसि ।
ऊर्जं बिभ्रद् वः सुमनाः सुमेधा गृहान् ऐमि मनसा मोदमानः ॥ ३.४१ ॥

أيتها البيوت، لا تخافوا ولا ترتجفوا؛ فقد جئنا حاملين القوة والغذاء. حاملاً القوة لكم، أنا ذو النية الحسنة والحكمة الصالحة، أدخل البيوت فرحاً بقلبي.

3.42

येषाम् अध्येति प्रवसन् येषु सौमनसो बहुः ।
गृहान् उप ह्वयामहे ते नो जानन्तु जानतः ॥ ३.४२ ॥

ندعو البيوت التي يتعلم أهلها حتى وهم مسافرون، وفيها كثير من الود. ليعرفونا كما يعرف العارفون.

3.43

उपहूताऽ इह गावऽ उपहूताऽ अजावयः ।
अथो ऽअन्नस्य कीलाल ऽउपहूतो गृहेषु नः ।
क्षेमाय वः शान्त्यै प्र पद्ये शिवꣳ शग्मꣳ शंयोः शंयोः ॥ ३.४३ ॥

هنا دُعيت الأبقار، ودُعيت الماعز والأغنام؛ ودُعي أيضاً جوهر الطعام إلى بيوتنا. من أجل أمنكم وسلامكم أمضي: ليكن ميموناً مباركاً مسعداً، مسعداً.

3.44

प्रघासिनो हवामहे मरुतश् च रिशादसः ।
करम्भेण सजोषसः ॥ ३.४४ ॥

ندعو المارُوت، آكلي الوليمة، والمارُوت مُهلكي الأعداء؛ مع الكرمبهة (دقيق الشعير)، متحدين في البهجة.

3.45

यद् ग्रामे यद् अरण्ये यत् सभायां यद् इन्द्रिये ।
यद् एनश् चकृमा वयम् इदं तद् अव यजामहे स्वाहा ॥ ३.४५ ॥

أيُّ ذنبٍ اقترفناه في القرية، أو في الغابة، أو في المجلس، أو في قوة الحواس، فإننا نقدّمه بعيداً بهذه الآهوتي. سواها.

3.46

मो षू ण ऽ इन्द्रात्र पृत्सु देवैर् अस्ति हि ष्मा ते शुष्मिन्न् अवयाः ।
महश् चिद् यस्य मीढुषो यव्या हविष्मतो मरुतो वन्दते गीः ॥ ३.४६ ॥

يا إندرا، لا تخذلنا في هذه المعارك مع الآلهة؛ فإنك أيها القوي لا ينبغي أن تبتعد. من أجل العظيم الكريم، يمدح النشيد المارُوت حاملي القرابين.

3.47

अक्रन् कर्म कर्मकृतः सह वाचा मयोभुवा ।
देवेभ्यः कर्म कृत्वास्तं प्रेत सचाभुवः ॥ ३.४७ ॥

لقد أدّى مؤدّو الشعيرة العمل بكلام يجلب السعادة. بعد أن أتممتم الشعيرة للآلهة، عودوا إلى البيت أيها الرفاق.

3.48

अवभृथ निचुम्पुण निचेरुर् असि निचुम्पुणः ।
अव देवैर् देवकृतम् एनो यासिषम् अव मर्त्यैर् मर्त्यकृतम् ।
पुरुराव्णो देव रिषस् पाहि ॥ ३.४८ ॥

أنت أيها الأفابريثا الرَّشّاش، قد نزلت إلى الأسفل. فلأزِل الإثم الذي ارتكبته الآلهة والإثم الذي ارتكبه البشر. أيها الإله المحمود من كثيرين، احفظ من الأذى.

3.49

पूर्णा दर्वि परा पत सुपूर्णा पुनर् आ पत ।
वस्नेव वि क्रीणावहाऽ इषमूर्जꣳ शतक्रतो ॥ ३.४९ ॥

أيتها المِغرَفة الممتلئة، انطلقي ممتلئة وعودي ممتلئة. كأننا نشتري بثمن، فلنشترِ نحن الاثنان الطعام والعصارة، أيها ذو المائة قربان.

3.50

देहि मे ददामि ते नि मे धेहि नि ते दधे ।
निहारं च हरासि मे निहारं निहराणि ते स्वाहा ॥ ३.५० ॥

أعطني، أنا أعطيك. ضع لي، أنا أضع لك. أنت تأخذ مني القربان؛ وأنا أعيد إليك القربان. سواها.

3.51

अक्षन्न् अमीमदन्त ह्य् अव प्रियाऽ अधूषत ।
अस्तोषत स्वभानवो विप्रा निविष्ठया मती योजा न्विन्द्र ते हरी ॥ ३.५१ ॥

لقد أكلوا وفرحوا؛ وانتفض الأحباب. وسبّح الحكماء المتألقون بذاتهم بفكرة ثابتة. أيها الإندرا، اربط الآن جوادَيْك البَيّاضين الكستنائيين.

3.52

सुसंदृशं त्वा वयं मघवन् वन्दिषीमहि ।
प्र नूनं पूर्णबन्धुर स्तुतो यासि वशाꣳ२ऽ अनु योजा न्विन्द्र ते हरी ॥ ३.५२ ॥

أيها الماغافان، نودّ أن نمدحك، يا حسن المنظر. أنت، المزوَّد بكامل العِدّة والمحمود، تذهب حقاً نحو الأبقار. أيها الإندرا، اربط الآن جوادَيْك البَيّاضين الكستنائيين.

3.53

मनो न्व् आह्वामहे नाराशꣳसेन स्तोमेन ।
पितॄणां च मन्मभिः ॥ ३.५३ ॥

نحن الآن ندعو بالعقل، بتسبيح نارَاشَංسَ وبأدعية الآباء.

3.54

आ न ऽएतु मनः पुनः क्रत्वे दक्षाय हविषे ।
ज्योक् च सूर्यं दृशे ॥ ३.५४ ॥

ليرجع إلينا العقل، للحكمة والقوة والقربان، ولنرى الشمس زمنا طويلا.

3.55

पुनर् नः पितरो मनो ददातु दैव्यो जनः ।
जीवं व्रातꣳ सचेमहि ॥ ३.५५ ॥

ليعط الآباءُ عقلنا من جديد؛ وليعط القومُ الإلهيون الحياةَ والجماعة؛ ولنكن متصلين بهم.

3.56

वयꣳ सोम व्रते तव मनस् तनूषु बिभ्रतः ।
प्रजावन्तः सचेमहि ॥ ३.५६ ॥

يا سوما، في نذرك، حاملين العقل في أجسادنا، لنكن متصلين ومرزوقين بالذرية.

3.57

एष ते रुद्र भागः सह स्वस्राम्बिकया तं जुषस्व स्वाहा ।
एष ते रुद्र भागऽ आखुस् ते पशुः ॥ ३.५७ ॥

يا رودرا، هذا نصيبك مع أختك أمبيكا؛ فاقبله. سفاها. يا رودرا، هذا نصيبك؛ الفأر دابتك.

3.58

अव रुद्रमद् ईमह्य् अव देवं त्र्यम्बकम् ।
यथा नो वस्यसस् करद् यद् यथा नः श्रेयसस् करद् यद् यथा नो व्यवसाययात् ॥ ३.५८ ॥

نتضرع إلى ذلك الرودرا، الإله ذي العيون الثلاث، ليجعلنا أكثر ثراءً وأكثر يُمنا، وليُنجح أعمالنا.

3.59

भेषजम् असि भेषजं गवेऽश्वाय पुरुषाय भेषजम् ।
सुखं मेषाय मेष्यै ॥ ३.५९ ॥

أنتَ دواء؛ دواءٌ للبقرة وللفرس وللرجل. سعادةٌ للكبش وسعادةٌ للنعجة.

3.60

त्र्यम्बकं यजामहे सुगन्धिं पुष्टिवर्धनम् ।
उर्वारुकम् इव बन्धनान् मृत्योर् मुक्षीय माऽमृतात् ।
त्र्यम्बकं यजामहे सुगन्धिं पतिवेदनम् ।
उर्वारुकम् इव बन्धनाद् इतो मुक्षीय मामुतः ॥ ३.६० ॥

نعبد تريامبَكا، العَطِر، المُنمّي للغذاء. كما يُفصل الخيار عن ساقه، لنُفصل نحن عن الموت؛ ولا ننفصل عن الخلود. نعبد تريامبَكا، العَطِر، واهب الزوج. كما يُفصل الخيار عن ساقه، لأُفصل أنا من هنا ومن هناك.

3.61

एतत् ते रुद्रावसं तेन परो मूजवतोऽ तीहि ।
अवततधन्वा पिनाकावसः कृत्तिवासाऽ अहिꣳसन् नः शिवोऽतीहि ॥ ३.६१ ॥

هذه حمايتك من رودرا؛ وبها تجاوز جبل موجافات. أيها المُرخي القوس، ذو حماية بيناكا، المرتدي الجلد، غير مؤذٍ لنا، تقدّم بوصفك المبارك.

3.62

त्र्यायुषं जमदग्नेः कश्यपस्य त्र्यायुषम् ।
यद् देवेषु त्र्यायुषं तन् नो ऽअस्तु त्र्यायुषम् ॥ ३.६२ ॥

الحياة الثلاثية لجامادَغني، والحياة الثلاثية لكشيب. الحياة الثلاثية التي بين الآلهة، فلتكن لنا؛ فلتكن حياة ثلاثية.

3.63

शिवो नामासि स्वधितिस् ते पिता नमस् ते ऽअस्तु मा मा हिꣳसीः ।
नि वर्तयाम्य् उषेऽन्नाद्याय प्रजननाय रायस् पोषाय सुप्रजास्त्वाय सुवीर्याय ॥ ३.६३ ॥

أنتَ تحمل اسم شيفا؛ وسْفَدِهِتي أبوك. تحيةٌ لك؛ لا تؤذِني. أيتها الفجر، أُنزِلُه للطعام، وللنسل، وللثروة والغذاء، وللذرية الصالحة والقوة الحسنة.