ଯଜୁର୍ବେଦ · ଅଧ୍ୟାୟ 29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
29.1
समिद्धो ऽ अञ्जन् कृदरं मतीनां घृतम् अग्ने मधुमत् पिन्वमानः ।
वाजी वहन् वाजिनं जातवेदो देवानां वक्षि प्रियम् आ सधस्थम् ॥ २९.१ ॥
ଜ୍ୱଳିତ ଅଗ୍ନି ମନ୍ତ୍ର ବଳରେ ଘୃତକୁ ଅଭିଷିକ୍ତ କରେ। ହେ ଅଗ୍ନି, ମଧୁର ଘୃତରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବଳବାନ ହୋଇ ବଳବାନ (ଅଶ୍ୱ)କୁ ବହନ କରି, ହେ ଜାତବେଦ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସଧସ୍ଥକୁ ନେଇଯାଅ।
29.2
घृतेनाञ्जन्त् सं पथो देवयानान् प्रजानन् वाज्य् अप्य् एतु देवान् ।
अनु त्वा सप्ते प्रदिशः सचन्ताꣳ स्वधाम् अस्मै यजमानाय धेहि ॥ २९.२ ॥
ଘୃତରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇ, ଦେବଯାନ ପଥଗୁଡ଼ିକ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣି, ବଳବାନ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉ। ହେ ସପ୍ତି (ଅଶ୍ୱ), ଦିଗସମୂହ ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତୁ; ଏହି ଯଜମାନକୁ ସ୍ୱଧା ପ୍ରଦାନ କର।
29.3
ईड्यश् चासि वन्द्यश् च वाजिन्न् आशुश् चासि मेध्यश् च सप्ते ।
अग्निष् ट्वा देवैर् वसुभिः सजोषाः प्रीतं वह्निं वहतु जातवेदाः ॥ २९.३ ॥
ତୁମେ ପ୍ରଶଂସନୀୟ ଓ ବନ୍ଦନୀୟ; ହେ ବାଜିନ୍, ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଓ ଯଜ୍ଞୋପଯୋଗୀ। ହେ ସପ୍ତି, ଦେବତା ଓ ବସୁମାନଙ୍କ ସହିତ ସମନ୍ୱିତ ଅଗ୍ନି ତୁମକୁ ପ୍ରୀତିର ସହ, ହବିର୍ବାହକଙ୍କୁ ବହନ କରୁ, ଜାତବେଦ ଅଗ୍ନି।
29.4
स्तीर्णं बर्हिः सुष्टरीमा जुषाणोरु पृथु प्रथमानं पृथिव्याम् ।
देवेभिर् युक्तम् अदितिः सजोषाः स्योनं कृण्वान सुविते दधातु ॥ २९.४ ॥
ପୃଥିବୀରେ ବିଛାଯାଇଥିବା, ଭଲ ଭାବରେ ପ୍ରସାରିତ, ବିସ୍ତୃତ ଓ ବିଶାଳ, ପ୍ରଥମେ ବିଛାଯାଇଥିବା ଏହି ବର୍ହିସ୍ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ। ଅଦିତି ସୁଖ ଦେଇ ଏହାକୁ କଲ୍ୟାଣରେ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ।
29.5
एता ऽ उ वः सुभगा विश्वरूपा वि पक्षोभिः श्रयमाणा ऽ उदातैः ।
ऋष्वाः सतीः कवषः शुम्भमाना द्वारो देवीः सुप्रायणा भवन्तु ॥ २९.५ ॥
ଏଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ, ସର୍ବରୂପ; ପକ୍ଷ ସହିତ ବିସ୍ତୃତ, ଉଠାଯାଇଥିବା ବନ୍ଧନ ଉପରେ ଧରାଯାଇଥିବା। ଉଚ୍ଚ, ଅଳଙ୍କୃତ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦ୍ୱାର ସୁଗମ ପଥ ବିଶିଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତୁ।
29.6
अन्तरा मित्रावरुणा चरन्ती मुखं यज्ञानाम् अभि संविदाने ।
उषासा वाꣳ सुहिरण्ये सुशिल्पे ऽ ऋतस्य योनाव् इह सादयामि ॥ २९.६ ॥
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ମଝିରେ ଗତି କରୁଥିବା, ଯଜ୍ଞର ମୁଖ ଆଡ଼େ ଏକମତ, ସୁନା ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜ୍ଜିତ, ସୁନ୍ଦର ଶିଳ୍ପର ହେ ଦୁଇ ଉଷା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ଋତର ଯୋନିରେ ବସାଉଛି।
29.7
प्रथमा वाꣳ सरथिना सुवर्णा देवौ पश्यन्तौ भुवनानि विश्वा ।
अपिप्रयं चोदना वां मिमाना होतारा ज्योतिः प्रदिशा दिशन्ता ॥ २९.७ ॥
ପ୍ରଥମେ ତୁମେ ଦୁଇ, ଏକ ରଥରେ ଆରୋହୀ, ସୁନାବର୍ଣ୍ଣ, ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦେଖୁଥିବା; ତୃପ୍ତିଦାୟକ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଥିବା ତୁମେ ଦୁଇ ହୋତାରୂପେ ଆଲୋକର ଦିଗ ଦେଖାଉଛ।
29.8
आदित्यैर् नो भारती वष्टु यज्ञꣳ सरस्वती सह रुद्रैर् न ऽ आवीत् ।
इडोपहूता वसुभिः सजोषा यज्ञं नो देवीर् अमृतेषु धत्त ॥ २९.८ ॥
ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଆମ ଭାରତୀ ଯଜ୍ଞ କାମନା କରନ୍ତୁ; ସରସ୍ୱତୀ ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ବସୁମାନଙ୍କ ସହ ଆହୂତା ଇଡା, ଆନନ୍ଦରେ ମିଳିତ, ହେ ଦେବୀଗଣ, ଆମ ଯଜ୍ଞକୁ ଅମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ।
29.9
त्वष्टा वीरं देवकामं जजान त्वष्टुर् अर्वा जायत ऽ आशुर् अश्वः ।
त्वष्टेदं विश्वं भुवनं जजान बहोः कर्तारम् इह यक्षि होतः ॥ २९.९ ॥
ତ୍ୱଷ୍ଟା ଦେବକାମୀ ବୀରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ ଅଶ୍ୱ ଜନ୍ମିଲା, ଦ୍ରୁତଗାମୀ ଘୋଡ଼ା। ତ୍ୱଷ୍ଟା ଏହି ସମଗ୍ର ଭୁବନ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ହେ ହୋତା, ଏଠାରେ ବହୁର କର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଯଜନ କର।
29.10
अश्वो घृतेन त्मन्या समक्त ऽ उप देवाꣳ२ऽ ऋतुशः पाथ ऽ एतु ।
वनस्पतिर् देवलोकं प्रजानन्न् अग्निना हव्या स्वदितानि वक्षत् ॥ २९.१० ॥
ଘିଅରେ ନିଜ ଦେହ ଅଭିଷିକ୍ତ ଅଶ୍ୱ ଋତୁ ଅନୁସାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପଥରେ ଯାଉ; ବନସ୍ପତି ଦେବଲୋକ ଜାଣି, ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ମଧୁର ହବ୍ୟ ବହନ କରୁ।
29.11
प्रजापतेस् तपसा वावृधानः सद्यो जातो दधिषे यज्ञम् अग्ने ।
स्वाहाकृतेन हविषा पुरोगा याहि साध्या हविर् अदन्तु देवाः ॥ २९.११ ॥
ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ତପରେ ବର୍ଦ୍ଧିତ ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଜନ୍ମି ଯଜ୍ଞକୁ ଧାରଣ କର। ସ୍ଵାହାକୃତ ହବିଷ ସହ ଆଗକୁ ଆସ; ସାଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ହବି ଭୋଜନ କରନ୍ତୁ।
29.12
यद् अक्रन्दः प्रथमं जायमान ऽ उद्यन्त् समुद्राद् उत वा पुरीषात् ।
श्येनस्य पक्षा हरिणस्य बाहू ऽ उपस्तुत्यं महि जातं ते ऽ अर्वन् ॥ २९.१२ ॥
ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ହେଲା ବେଳେ ଡାକିଲ, ସମୁଦ୍ର କିମ୍ବା ଜଳପ୍ରବାହରୁ ଉଠି, ହେ ଅଶ୍ୱ, ଶ୍ୟେନର ପକ୍ଷ ଓ ହରିଣର ବାହୁ ସହ ତୁମର ମହାନ୍ ଜନ୍ମ ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ।
29.13
यमेन दत्तं त्रित ऽ एनम् आयुनग् इन्द्र ऽ एणं प्रथमो ऽ अध्य् अतिष्ठत् ।
गन्धर्वो ऽ अस्य रशनाम् अगृभ्णात् सूराद् अश्वं वसवो निर् अतष्ट ॥ २९.१३ ॥
ଯମ ଦେଇଥିବା ଏହାକୁ ତ୍ରିତ ଯୋଡ଼ିଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଥମେ ଏହି ହରିଣ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଏହାର ଲଗାମ ଧରିଲେ; ବସୁଗଣ ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଅଶ୍ୱକୁ ବାହାର କଲେ।
29.14
असि यमो ऽ अस्य् आदित्यो ऽ अर्वन्न् असि त्रितो गुह्येन व्रतेन ।
असि सोमेन समया विपृक्त ऽ आहुस् ते त्रीणि दिवि बन्धनानि ॥ २९.१४ ॥
ତୁମେ ଯମ, ତୁମେ ଆଦିତ୍ୟ, ହେ ଅଶ୍ୱ; ଗୁହ୍ୟ ବ୍ରତରେ ତୁମେ ତ୍ରିତ। ସୋମ ସହ ଯୁକ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ବିଯୁକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ତୁମ ତିନି ବନ୍ଧନ ଦ୍ୟୁଲୋକରେ।
29.15
त्रीणि त ऽ आहुर् दिवि बन्धनानि त्रीण्य् अप्सु त्रीण्य् अन्तः समुद्रे ।
उतेव मे वरुणश् छन्त्स्य् अर्वन् यत्रा त ऽ आहुः परमं जनित्रम् ॥ २९.१५ ॥
ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମର ତିନୋଟି ବନ୍ଧନ, ଜଳରେ ତିନୋଟି, ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ତିନୋଟି ଅଛି ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ହେ ଅର୍ବନ୍, ବରୁଣ ଯେପରି ମୋତେ କହିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମର ପରମ ଜନ୍ମସ୍ଥାନ କୁହାଯାଇଛି।
29.16
इमा ते वाजिन्न् अवमार्जनानीमा शफानाꣳ सनितुर् निधाना ।
अत्रा ते भद्रा रशना ऽ अपश्यम् ऋतस्य या ऽ अभिरक्षन्ति गोपाः ॥ २९.१६ ॥
ହେ ବାଜିନ୍, ଏଇଗୁଡ଼ିକ ତୁମର ପୋଛିବା କପଡ଼ା; ଏଇଗୁଡ଼ିକ ଖୁରର ଦାତାଙ୍କ ଭଣ୍ଡାର। ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମର ଶୁଭ ଲଗାମ ଦେଖିଲି, ଯାହାକୁ ଋତର ରକ୍ଷକମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
29.17
आत्मानं ते मनसाराद् अजानाम् अवो दिवा पतयन्तं पतंगम् ।
शिरो ऽ अपश्यं पथिभिः सुगेभिर् अरेणुभिर् जेहमानं पतत्रि ॥ २९.१७ ॥
ଦୂରରୁ ମନରେ ମୁଁ ତୁମ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଲି, ଆକାଶରୁ ତଳକୁ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀ ପରି। ସହଜ, ଧୂଳିବିହୀନ ପଥରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଉଥିବା ପକ୍ଷବିଶିଷ୍ଟ ତୁମ ମସ୍ତକ ମୁଁ ଦେଖିଲି।
29.18
अत्रा ते रूपम् उत्तमम् अपश्यं जिगीषमाणम् इष ऽ आ पदे गोः ।
यदा ते मर्तो ऽ अनु भोगम् आनड् आद् इद् ग्रसिष्ठ ऽ ओषधीर् अजीगः ॥ २९.१८ ॥
ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମର ଉତ୍ତମ ରୂପ ଦେଖିଲି; ଗାଈର ସ୍ଥାନରେ ଅନ୍ନ ଜୟ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ରୂପ। ମର୍ତ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ତୁମର ଭୋଗ ପାଏ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଅତି ଭକ୍ଷକ ହୋଇ ଔଷଧି ଗିଳିଦିଅ।
29.19
अनु त्वा रथो ऽ अनु मर्यो ऽ अर्वन्न् अनु गावो ऽनु भगः कनीनाम् ।
अनु व्रातासस् तव सख्यम् ईयुर् अनु देवा ममिरे वीर्यं ते ॥ २९.१९ ॥
ତୁମ ପଛେ ରଥ ଗଲା, ହେ ଅର୍ବନ୍, ତୁମ ପଛେ ମର୍ତ୍ୟ ଗଲା; ତୁମ ପଛେ ଗାଈମାନେ ଗଲେ, କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ଭଗ ଗଲା। ତୁମ ସଖ୍ୟ ପଛେ ଦଳମାନେ ଗଲେ; ତୁମ ବୀର୍ଯ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
29.20
हिरण्यशृङ्गो ऽयो अस्य पादा मनोजवा ऽ अवर इन्द्र ऽ आसीत् ।
देवा ऽ इद् अस्य हविरद्यम् आयन् यो ऽ अर्वन्तं प्रथमो ऽ अध्यतिष्ठत् ॥ २९.२० ॥
ସୁନାର ଶିଙ୍ଗ, ଲୁହାର ଖୁର, ମନ ପରି ଦ୍ରୁତ; ତଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏହାର ଭକ୍ଷ୍ୟ ହବିଃ ପାଇବାକୁ ଆସିଲେ; ଯିଏ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ପ୍ରଥମେ ଆରୋହଣ କଲା, ସେ ତାହା ପାଇଲା।
29.21
ईर्मान्तासः सिलिकमध्यमासः सꣳ शूरणासो दिव्यासो ऽ अत्याः ।
हꣳसा ऽ इव श्रेणिशो यतन्ते यद् आक्षिषुर् दिव्यम् अज्मम् अश्वाः ॥ २९.२१ ॥
ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି, ମଧ୍ୟରେ ଚମକନ୍ତି, ଏକତ୍ର ବୀର, ଦିବ୍ୟ, ଦ୍ରୁତ; ଦିବ୍ୟ ପଥରେ ଧାବିତ ହେଲେ ହଂସ ପରି ଶ୍ରେଣୀରେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
29.22
तव शरीरं पतयिष्ण्व् अर्वन् तव चित्तं वात ऽ इव ध्रजीमान् ।
तव शृङ्गाणि विष्ठिता पुरुत्रारण्येषु जर्भुराणा चरन्ति ॥ २९.२२ ॥
ହେ ଘୋଡ଼ା, ତୁମ ଶରୀର ଉଡ଼ନ୍ତା; ତୁମ ମନ ପବନ ପରି ଦ୍ରୁତ। ତୁମ ଶିଙ୍ଗ ପୃଥକ ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଛି; ସେମାନେ ବନରେ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି।
29.23
उप प्रागाच् छसनं वाज्य् अर्वा देवद्रीचा मनसा दीध्यानः ।
अजः पुरो नीयते नाभिर् अस्यानु पश्चात् कवयो यन्ति रेभाः ॥ २९.२३ ॥
ବଳବାନ ଘୋଡ଼ା ସ୍ତୋତ୍ରପାଠ ନିକଟକୁ ଆସିଲା; ମନ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ କରି। ଛେଳି ଆଗକୁ ନିଆଯାଏ, ଏହାର ନାଭି; ପଛରୁ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଗାୟକମାନେ ଯାଆନ୍ତି।
29.24
उप प्रागात् परमं यत् सधस्थम् अर्वाꣳ२ऽ अच्छा पितरं मातरं च ।
अद्या देवान् जुष्टतमो हि गम्या ऽ अथा शास्ते दाशुषे वार्याणि ॥ २९.२४ ॥
ଘୋଡ଼ା ସେହି ପରମ ସଭାସ୍ଥାନ ନିକଟକୁ ଆସିଲା; ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କ ପ୍ରତି। ଆଜି ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ହୋଇ ପହଞ୍ଚିବା ଯୋଗ୍ୟ; ତାପରେ ଦାତା ଯଜମାନଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ପ୍ରଦାନ କରେ।
29.25
समिद्धो ऽ अद्य मनुषो दुरोणे देवो देवान् यजसि जातवेदः ।
आ च वह मित्रमहश् चिकित्वान् त्वं दूतः कविर् असि प्रचेताः ॥ २९.२५ ॥
ହେ ଜାତବେଦା, ଆଜି ମନୁଷ୍ୟର ଗୃହରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ, ହେ ଦେବ, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଯଜନ କର। ମିତ୍ରଙ୍କ ପରି ମହାନ, ବିବେକୀ ତୁମେ ଦୂତ, ଜ୍ଞାନୀ କବି; ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।
29.26
तनूनपात् पथ ऽ ऋतस्य यानान् मध्वा समञ्जन्त् स्वदया सुजिह्व ।
मन्मानि धीभिर् उत यज्ञम् ऋन्धन् देवत्रा च कृणुह्य् अध्वरं नः ॥ २९.२६ ॥
ତନୂନପାତ୍, ଋତର ପଥ ଓ ଗତିକୁ ମଧୁରେ ଅଭିଷିକ୍ତ କରି, ହେ ସୁଜିହ୍ୱ, ଚିନ୍ତା ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଯଜ୍ଞକୁ ସମୃଦ୍ଧ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପନ୍ନ କର।
29.27
नराशꣳसस्य महिमानम् एषाम् उप स्तोषाम यजतस्य यज्ञैः ।
ये सुक्रतवः शुचयो धियंधाः स्वदन्ति देवा ऽ उभयानि हव्या ॥ २९.२७ ॥
ନରାଶଂସଙ୍କ ମହିମାକୁ, ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯଜନୀୟଙ୍କ ମହିମାକୁ, ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସ୍ତୁତି କରୁ। ସତ୍ସଙ୍କଳ୍ପ, ଶୁଚି, ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣକାରୀ ଦେବତାମାନେ ଉଭୟ ପ୍ରକାର ହବ୍ୟ ଆସ୍ୱାଦନ କରନ୍ତି।
29.28
आजुह्वान ऽ ईड्यो वन्द्यश् चा याह्य् अग्ने वसुभिः सजोषाः ।
त्वं देवानाम् असि यह्व होता स ऽ एनान् यक्षीषितो यजीयान् ॥ २९.२८ ॥
ଆହୂତ ହୋଇ, ସ୍ତୁତ୍ୟ ଓ ବନ୍ଦନୀୟ ହେ ଅଗ୍ନି, ବସୁମାନଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ଏଠାକୁ ଆସ। ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାନ ହୋତା; ସେହି ତୁମେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଅତି ଯଜନୀୟ ହୋଇ ଏମାନଙ୍କୁ ଯଜନ କର।
29.29
प्राचीनं बर्हिः प्रदिशा पृथिव्या वस्तोर् अस्या वृज्यते ऽ अग्रे ऽ अह्नाम् ।
व्य् उ प्रथते वितरं वरीयो देवेभ्यो ऽ अदितये स्योनम् ॥ २९.२९ ॥
ପୃଥିବୀର ଏହି ଦିଗରେ ପୂର୍ବମୁଖୀ ବର୍ହି, ଉଷାରେ, ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ କଟାଯାଏ। ତାହା ବିସ୍ତାରିତ ଭାବେ ବିସ୍ତୃତ ହୁଏ, ଅତି ବିଶାଳ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଓ ଅଦିତି ପାଇଁ ସୁଖକର ହୋଇ।
29.30
व्यचस्वतीर् उर्विया वि श्रयन्तां पतिभ्यो न जनयः शुम्भमानाः ।
देवीर् द्वारो बृहतीर् विश्वमिन्वा देवेभ्यो भवत सुप्रायणाः ॥ २९.३० ॥
ବିସ୍ତାରିତ ଓ ବିଶାଳ ଦ୍ଵାରସମୂହ, ସ୍ୱାମୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଜ୍ଜିତା ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ପରି ପ୍ରଶସ୍ତଭାବେ ଖୋଲନ୍ତୁ। ହେ ଦିବ୍ୟ, ବୃହତ୍, ସର୍ବପ୍ରେରକ ଦ୍ଵାରସମୂହ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୁଗମ ପଥ ହୁଅନ୍ତୁ।
29.31
आ सुष्वयन्ती यजते ऽ उपाके ऽ उषासानक्ता सदतां नि योनौ ।
दिव्ये योषणे बृहती सुरुक्मे ऽ अधि श्रियꣳ शुक्रपिशं दधाने ॥ २९.३१ ॥
ପୂଜନୀୟା ଊଷା ଓ ରାତ୍ରି ନିକଟକୁ ଆସି ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସନ୍ତୁ। ଦିବ୍ୟା, ମହତୀ, ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାରଧାରିଣୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶ୍ରୀ ଧାରଣକାରିଣୀ ସେହି ଦୁଇ ନାରୀ।
29.32
दैव्या होतारा प्रथमा सुवाचा मिमाना यज्ञं मनुषो यजध्यै ।
प्रचोदयन्ता विदथेषु कारू प्राचीनं ज्योतिः प्रदिशा दिशन्ता ॥ २९.३२ ॥
ଦିବ୍ୟ, ପ୍ରଥମ, ସୁବାଣୀଯୁକ୍ତ ଦୁଇ ହୋତା, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ମାପି ପୂଜା କରିବା ପାଇଁ, ସଭାମାନଙ୍କରେ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଥିବା, ନିପୁଣ କବି ରୂପେ, ପ୍ରାଚୀନ ଜ୍ୟୋତିକୁ ଦିଗ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଉଥିବା।
29.33
आ नो यज्ञं भारती तूयम् एत्व् इडा मनुष्वद् इह चेतयन्ती ।
तिस्रो देवीर् बर्हिर् एदꣳ स्योनꣳ सरस्वती स्वपसः सदन्तु ॥ २९.३३ ॥
ଆମ ଯଜ୍ଞକୁ ଭାରତୀ ଶୀଘ୍ର ଆସନ୍ତୁ; ମନୁଙ୍କ ପରି ଏଠାରେ ସଚେତନା ଇଡ଼ା ଆସନ୍ତୁ। ତିନି ଦେବୀ, ସରସ୍ୱତୀ ସହିତ, ଏହି ସୁଖଦ କୁଶାସନରେ ବସନ୍ତୁ, କର୍ମକୁଶଳା ହୋଇ।
29.34
य ऽ इमे द्यावापृथिवी जनित्री रूपइर् अपिꣳशद् भुवनानि विश्वा ।
तम् अद्य होतर् इषितो यजीयान् देवं त्वष्टारम् इह यक्षि विद्वान् ॥ २९.३४ ॥
ଯିଏ ଏହି ଜନୟିତ୍ରୀ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ରୂପରେ ସଜାଇଛନ୍ତି, ସେହି ତୁମେ, ହେ ହୋତା, ଆଜି ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଅତି ପୂଜନୀୟ ଦେବ ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କୁ ଜାଣି ଏଠାରେ ଯଜନ କର।
29.35
उपाव सृज त्मन्या समञ्जन् देवानां पाथ ऽ ऋतुथा हवीꣳषि ।
वनस्पतिः शमिता देवो ऽ अग्निः स्वदन्तु हव्यं मधुना घृतेन ॥ २९.३५ ॥
ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଦେବତାଙ୍କ ପଥକୁ ଅଭିଷେକ କରି, ଋତୁ ଅନୁସାରେ ହବିଃ ପଠାଅ। ବନସ୍ପତି, ଶମିତା, ଦେବ ଅଗ୍ନି — ମଧୁ ଓ ଘୃତ ସହ ହବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
29.36
सद्यो जातो व्यमिमीत यज्ञम् अग्निर् देवानाम् अभवत् पुरोगाः ।
अस्य होतुः प्रदिश्य् ऋतस्य वाचि स्वाहाकृतꣳ हविर् अदन्तु देवाः ॥ २९.३६ ॥
ଜନ୍ମ ମାତ୍ରେ ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞକୁ ମାପିଲେ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅଗ୍ରଣୀ ହେଲେ। ଏହି ହୋତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଋତର ବାଣୀରେ ସ୍ୱାହା ସହ ଅର୍ପିତ ହବିଃ ଦେବତାମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
29.37
केतुं कृण्वन्न् अकेतवे पेशो मर्या ऽ अपेशसे ।
सम् उषद्भिर् अजायथाः ॥ २९.३७ ॥
ହେ ମର୍ତ୍ୟମାନେ, ଅଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜ୍ଞାନର ଚିହ୍ନ ଓ ଅରୂପକୁ ରୂପ ଦେଇ ତୁମେ ଉଷା ସହ ଜନ୍ମିଲ।
29.38
जीमूतस्येव भवति प्रतीकं यद् वर्मी याति समदाम् उपस्थे ।
अनाविद्धया तन्वा जय त्वꣳ स त्वा वर्मणो महिमा पिपर्तु ॥ २९.३८ ॥
କବଚଧାରୀ ଯୁଦ୍ଧସଭାର କୋଳକୁ ଗଲେ, ସେ ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ରୂପ ଧାରଣ କରେ। ଅବିଦ୍ଧ ଶରୀରରେ ତୁମେ ଜୟ କର; କବଚର ମହିମା ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ।
29.39
धन्वना गा धन्वनाजिं जयेम धन्वना तीव्राः समदो जयेम ।
धनुः शत्रोर् अपकामं कृणोति धन्वना सर्वाः प्रदिशो जयेम ॥ २९.३९ ॥
ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଗାଇ ଓ ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ଜିତିବା; ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଯୁଦ୍ଧସଭା ଜିତିବା। ଧନୁଷ ଶତ୍ରୁର ଇଚ୍ଛାକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରେ; ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗ ଜିତିବା।
29.40
वक्ष्यन्तीवेद् आ गनीगन्ति कर्णं प्रियꣳ सखायं परिषस्वजाना ।
योषेव शिङ्क्ते वितताधि धन्वन् ज्या इयꣳ समने पारयन्ती ॥ २९.४० ॥
କହିବାକୁ ଯାଉଥିବା ପରି, ପ୍ରିୟ ସଖାର କାନ ଆଡ଼କୁ ଗୁଣଗୁଣ କରି, ତାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଆସେ। ନାରୀ ପରି, ଧନୁ ଉପରେ ବିସ୍ତୃତ ଏହି ଜ୍ୟା ଯୁଦ୍ଧରେ ପାର କରାଇ ଜୟ ଦେଇ ଝଙ୍କାର କରେ।
29.41
ते ऽ आचरन्ती समनेव योषा मातेव पुत्रं बिभृताम् उपस्थे ।
अप शत्रून् विध्यताꣳ संविदाने ऽ आर्त्नी इमे विष्फुरन्ती ऽ अमित्रान् ॥ २९.४१ ॥
ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଗତି କରୁଥିବା ନାରୀ ପରି, ମାତା ପୁତ୍ରକୁ କୋଳରେ ଧରିବା ପରି ଧରନ୍ତୁ। ଏକମତରେ ଏହି ଦୁଇ ଜ୍ୟା କମ୍ପି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୂରରୁ ବିନ୍ଧନ୍ତୁ।
29.42
बह्वीनां पिता बहुर् अस्य पुत्रश् चिश्चा कृणोति समनावगत्य ।
इषुधिः सङ्काः पृतनाश् च सर्वाः पृष्ठे निनद्धो जयति प्रसूतः ॥ २९.४२ ॥
ବହୁଙ୍କ ପିତା; ଏହାର ପୁତ୍ର ବହୁ। ଯୁଦ୍ଧରେ ନିକଟକୁ ଆସି ବାଣ ସଜାଏ। ତୂଣୀର, ସଙ୍କା, ସବୁ ସେନା — ପିଠିରେ ବନ୍ଧା, ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ଜିତେ।
29.43
रथे तिष्ठन् नयति वाजिनः पुरो यत्र-यत्र कामयते सुषारथिः ।
अभीशूनां महिमानं पनायत मनः पश्चाद् अनु यच्छन्ति रश्मयः ॥ २९.४३ ॥
ରଥ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇ ସୁଦକ୍ଷ ସାରଥି ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା କରେ ସେଠାକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଏ। ଲଗାମର ମହିମାକୁ ପ୍ରଶଂସା କର; ଲଗାମ ମନ ପଛରେ ଯାଇ ତାକୁ ସଂଯମ କରେ।
29.44
तीव्रान् घोषान् कृण्वते वृषपाणयो ऽश्वा रथेभिः सह वाजयन्तः ।
अवक्रामन्तः प्रपदैर् अमित्रान् क्षिणन्ति शत्रूꣳ१ऽ रनपव्ययन्तः ॥ २९.४४ ॥
ଷଣ୍ଢର ହାତ ପରି ଖୁରଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ା ରଥ ସହ ବେଗରେ ଦୌଡ଼ି ତୀବ୍ର ଶବ୍ଦ କରନ୍ତି। ଅଗ୍ରପଦରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଠେଲି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତି।
29.45
रथवाहनꣳ हविर् अस्य नाम यत्रायुधं निहितम् अस्य वर्म ।
तत्रा रथम् उप शग्मꣳ सदेम विश्वाहा वयꣳ सुमनस्यमानाः ॥ २९.४५ ॥
ରଥ ବହନକାରୀ ଏହି ହବି—ଏହାର ନାମ; ଯେଉଁଠି ଏହାର ଆୟୁଧ ଓ କବଚ ରଖାଯାଇଛି, ସେଠାରେ ଆମେ ଶୁଭ ରଥ ନିକଟରେ ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ ବସିବା।
29.46
स्वादुषꣳसदः पितरो वयोधाः कृच्छ्रेश्रितः शक्तीवन्तो गभीराः ।
चित्रसेना ऽ इषुबला ऽ अमृध्राः सतोवीरा ऽ उरवो व्रातसाहाः ॥ २९.४६ ॥
ମଧୁର ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିବା, ଆୟୁ ଦେଉଥିବା, କଷ୍ଟରେ ଆଶ୍ରିତ, ଶକ୍ତିମନ୍ତ, ଗମ୍ଭୀର, ବିଚିତ୍ର ସେନା ଥିବା, ବାଣବଳ ଥିବା, ଅକ୍ଷୟ, ବୀରପୁତ୍ର ଥିବା, ବିଶାଳ, ଦଳକୁ ଜିଣୁଥିବା ପିତୃଗଣ।
29.47
ब्राह्मणासः पितरः सोम्यासः शिवे नो द्यावापृथिवी ऽ अनेहसा ।
पूषा नः पातु दुरिताद् ऋतावृधो रक्षा माकिर् नो ऽ अघशꣳस ऽ ईशत ॥ २९.४७ ॥
ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦୃଶ, ସୋମଯୁକ୍ତ ହେ ପିତୃଗଣ, ନିଷ୍ପାପ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ଆମ ପାଇଁ ଶିବ ହେଉ। ଋତବର୍ଧକ ପୂଷା ଦୁରିତରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ; ଅଶୁଭବାଦୀ ଆମ ଉପରେ ଶାସନ ନ କରୁ।
29.48
सुपर्णं वस्ते मृगो ऽ अस्या दन्तो गोभिः संनद्धा पतति प्रसूता ।
यत्रा नरः सं च वि च द्रवन्ति तत्रास्मभ्यम् इषवः शर्म यꣳसन् ॥ २९.४८ ॥
ପକ୍ଷଯୁକ୍ତ ବାଣ ହରିଣର ଦାନ୍ତ ପରି ନିଜକୁ ସଜାଏ; ଦଉଡିରେ ବାନ୍ଧି ଛାଡିଲେ ଉଡେ। ଲୋକେ ଏକାଠି ଓ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ଦୌଡୁଥିବା ଯେଉଁଠି, ସେଠାରେ ବାଣମାନେ ଆମକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
29.49
ऋजीते परि वृङ्धि नो ऽश्मा भवतु नस् तनूः ।
सोमो ऽ अधि ब्रवीतु नो ऽदितिः शर्म यच्छतु ॥ २९.४९ ॥
ଋଜୀତି, ଆମକୁ ଚାରିପଟେ ରକ୍ଷା କର; ପଥର ଆମ ଶରୀରର କବଚ ହେଉ। ସୋମ ଆମ ପାଇଁ କହୁ; ଅଦିତି ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
29.50
आ जङ्घन्ति सान्व् एषां जघनाꣳ२ऽ उप जिघ्नते ।
अश्वाजनि प्रचेतसो ऽश्वान्त् समत्सु चोदय ॥ २९.५० ॥
ସେମାନଙ୍କ ପିଠି ଓ ଜଙ୍ଘରେ ସେମାନେ ଆଘାତ କରନ୍ତି। ହେ ଅଶ୍ବରୁ ଜାତ ପ୍ରାଜ୍ଞ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଶ୍ବମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ।
29.51
अहिर् इव भोगैः पर्य् एति बाहुं ज्याया हेतिं परिबाधमानः ।
हस्तघ्नो विश्वा वयुनानि विद्वान् पुमान् पुमाꣳसं परि पातु विश्वतः ॥ २९.५१ ॥
ସାପ ଯେପରି ନିଜ କୁଣ୍ଡଳୀରେ ବେଷ୍ଟନ କରେ, ସେହିପରି ଧନୁର ଦଉଡ଼ିରୁ ଆସୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରକୁ ରୋକି ସେ ବାହୁକୁ ବେଷ୍ଟନ କରେ। ହସ୍ତରେ ପ୍ରହାରକାରୀ, ସର୍ବଜ୍ଞାନୀ ପୁରୁଷ ପୁରୁଷକୁ ସର୍ବଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
29.52
वनस्पते वीड्वङ्गो हि भूया ऽ अस्मत्सखा प्रतरणः सुवीरः ।
गोभिः संनद्धो ऽ असि वीडयस्वास्थाता ते जयतु जेत्वानि ॥ २९.५२ ॥
ହେ ବନସ୍ପତି, ତୁମେ ଦୃଢ଼ାଙ୍ଗ ହୁଅ; ଆମର ସଖା, ପାର କରାଉଥିବା, ଉତ୍ତମ ବୀରଯୁକ୍ତ ହୁଅ। ତୁମେ ଗାଇଙ୍କ ରଶ୍ମିରେ ବର୍ମାବୃତ; ଦୃଢ଼ ହୁଅ। ତୁମ ସ୍ଥିର ଯୋଦ୍ଧା ଜୟ ଲାଭ କରୁ।
29.53
दिवः पृथिव्याः पर्य् ओज ऽ उद्भृतं वनस्पतिभ्यः पर्य् आभृतꣳ सहः ।
अपाम् ओज्मानं परि गोभिर् आवृतम् इन्द्रस्य वज्रꣳ हविषा रथं यज ॥ २९.५३ ॥
ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ଉଠାଯାଇଥିବା ଓଜ; ବନସ୍ପତିମାନଙ୍କଠାରୁ ଆଣିଥିବା ବଳ। ଜଳର ଓଜ, ରଶ୍ମିରେ ଘେରାଯାଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର। ହବିଷ ସହ ରଥକୁ ଯଜନ କର।
29.54
इन्द्रस्य वज्रो मरुताम् अनीकं मित्रस्य गर्भो वरुणस्य नाभिः ।
सेमां नो हव्यदातिं जुषाणो देव रथ प्रति हव्या गृभाय ॥ २९.५४ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର, ମରୁତମାନଙ୍କ ସେନା, ମିତ୍ରଙ୍କ ଗର୍ଭ, ବରୁଣଙ୍କ ନାଭି। ହେ ଦେବ, ହେ ରଥ, ଆମର ଏହି ହବ୍ୟଦାନକୁ ପ୍ରସନ୍ନତାରେ ସ୍ୱୀକାର କର; ହବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର।
29.55
उप श्वासय पृथिवीम् उत द्यां पुरुत्रा ते मनुतां विष्ठितं जगत् ।
स दुन्दुभे सजूर् इन्द्रेण देवैर् दूराद् दवीयो ऽ अप सेध शत्रून् ॥ २९.५५ ॥
ହେ ଦୁନ୍ଦୁଭି, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ପ୍ରତିଧ୍ବନିତ କର; ତୁମ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ଥିର ସେନା ଜାଗ୍ରତ ହେଉ। ହେ ଦୁନ୍ଦୁଭି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ମିଳି ଦୂରରୁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ତଡ଼ି ଦିଅ।
29.56
आ क्रन्दय बलम् ओजो न ऽ आ धा नि ष्टनिहि दुरिता बाधमानः ।
अप प्रोथ दुन्दुभे दुच्छुना ऽ इत ऽ इन्द्रस्य मुष्टिर् असि वीडयस्व ॥ २९.५६ ॥
ବଳ ଓ ଓଜଃ ଜାଗ୍ରତ କରି ଗର୍ଜନ କର; ବିପଦକୁ ତଡ଼ି ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜ। ହେ ଦୁନ୍ଦୁଭି, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟକୁ ଏଠାରୁ ଦୂର କର। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମୁଷ୍ଟି; ନିଜକୁ ଦୃଢ଼ କର।
29.57
आमूर् अज प्रत्या वर्तयेमाः केतुमद् दुन्दुभिर् वावदीति ।
सम् अश्वपर्णाश् चरन्ति नो नरो ऽस्माकम् इन्द्र रथिनो जयन्तु ॥ २९.५७ ॥
ଏମାନଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଚଳାଇ ଫେରାଅ; ଧ୍ୱଜ ସହିତ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଜୋରରେ ବାଜୁଛି। ଅଶ୍ୱପର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଜ ଏକତ୍ର ଚାଲୁଛନ୍ତି; ଆମର ନରବୀର ଓ ରଥୀମାନେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ଜୟ ଲାଭ କରନ୍ତୁ।
29.58
आग्नेयः कृष्णग्रीवः सारस्वती मेषी बभ्रुः सौम्यः पौष्णः श्यामः शितिपृष्ठो बार्हस्पत्यः शिल्पो वैश्वदेव ऽ ऐन्द्रो ऽरुणो मारुतः कल्माष ऽ ऐन्द्राग्नः सꣳहितो ऽधोरामः सावित्रो वारुणः कृष्ण ऽ एकशितिपात् पेत्वः ॥ २९.५८ ॥
ଅଗ୍ନିଙ୍କର, କଳା ବେକ; ସରସ୍ୱତୀଙ୍କର ମେଷୀ; ବାଦାମୀ, ସୋମଙ୍କର; ପୂଷାଙ୍କର, ଶ୍ୟାମ; ଧଳା ପିଠି; ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର; ଚିତ୍ରିତ; ବିଶ୍ୱଦେବଙ୍କର; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର; ରଙ୍ଗା; ମରୁତ୍ମାନଙ୍କର; ଦାଗଯୁକ୍ତ; ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନିଙ୍କର; ସଂଯୁକ୍ତ; ତଳକୁ ନତ ପଜରାଯୁକ୍ତ; ସବିତାଙ୍କର; ବରୁଣଙ୍କର; କଳା; ଗୋଟିଏ ଧଳା ପାଦଯୁକ୍ତ; ଦ୍ରୁତ ଉଡ଼ନ୍ତା।
29.59
अग्नये ऽनीकवते रोहिताञ्जिर् अनड्वान् अधोरामौ सावित्रौ पौष्णौ रजतनाभी वैश्वदेवौ पिशंगौ तूपरु मारुतः कल्माष ऽ आग्नेयः कृष्णो ऽजः सारस्वती मेषी वारुणः पेत्वः ॥ २९.५९ ॥
ଅଗ୍ନି ଅନୀକବତଙ୍କ ପାଇଁ: ଲାଲ ଚିହ୍ନିତ ବଳଦ; ତଳକୁ ନଇଥିବା ଦଣ୍ଡର ଦୁଇଟି; ସବିତାଙ୍କର; ପୂଷାଙ୍କର; ରଜତ-ନାଭି; ବିଶ୍ୱଦେବଙ୍କର; ପିଶଙ୍ଗ; ତୂପରୁ; ମରୁତ୍ଙ୍କର; ଦାଗଯୁକ୍ତ; ଅଗ୍ନିଙ୍କର; କଳା ଛେଳି; ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ମେଣ୍ଢୀ; ବରୁଣଙ୍କର; ପେତ୍ୱ।
29.60
अग्नये गायत्राय त्रिवृते राथन्तरायाष्टाकपाल ऽ इन्द्राय त्रैष्टुभाय पञ्चदशाय बर्हतायैकादशकपालो विश्वेभ्यो देवेभ्यो जागतेभ्यः सप्तदशेभ्यो वैरूपेभ्यो द्वादशकपालो मित्रावरुणाभ्याम् आनुष्टुभाभ्याम् एकविꣳशाभ्यां वैराजाभ्यां पयस्या बृहस्पतये पाङ्क्ताय त्रिणवाय शाक्वराय चरुः सवित्र ऽ औष्णिहाय त्रयस्त्रिꣳशाय रैवताय द्वादशकपालः प्राजापत्यश् चरुर् अदित्यै विष्णुपत्न्यै चरुर् अग्नये वैश्वानराय द्वादशकपालो ऽनुमत्या ऽ अष्टाकपालः ॥ २९.६० ॥
ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଇଁ ଗାୟତ୍ର, ତ୍ରିବୃତ୍, ରଥନ୍ତର ନିମନ୍ତେ ଅଷ୍ଟାକପାଳ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ତ୍ରୈଷ୍ଟୁଭ, ପଞ୍ଚଦଶ, ବୃହତ ନିମନ୍ତେ ଏକାଦଶକପାଳ; ବିଶ୍ୱଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜାଗତ, ସପ୍ତଦଶ, ବୈରୂପ ନିମନ୍ତେ ଦ୍ୱାଦଶକପାଳ; ମିତ୍ରାବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ଆନୁଷ୍ଟୁଭ, ଏକବିଂଶ, ବୈରାଜ ନିମନ୍ତେ ପୟସ୍ୟା; ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଇଁ ପାଙ୍କ୍ତ, ତ୍ରିଣବ, ଶାକ୍ୱର ନିମନ୍ତେ ଚରୁ; ସବିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଔଷ୍ଣିହ, ତ୍ରୟସ୍ତ୍ରିଂଶ, ରୈବତ ନିମନ୍ତେ ଦ୍ୱାଦଶକପାଳ; ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଚରୁ; ଅଦିତି ଓ ବିଷ୍ଣୁପତ୍ନୀଙ୍କ ଚରୁ; ଅଗ୍ନି ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ୱାଦଶକପାଳ; ଅନୁମତି ନିମନ୍ତେ ଅଷ୍ଟାକପାଳ।