Yajurveda · Adhyāya 29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
29.1
समिद्धो ऽ अञ्जन् कृदरं मतीनां घृतम् अग्ने मधुमत् पिन्वमानः ।
वाजी वहन् वाजिनं जातवेदो देवानां वक्षि प्रियम् आ सधस्थम् ॥ २९.१ ॥
Das entfachte Feuer salbt das Ghee mit der Kraft der Gebete. O Agni, erfüllt von süßem Ghee, stark, den Starken tragend, o Jātavedas, bring ihn zum lieben gemeinsamen Sitz der Götter.
29.2
घृतेनाञ्जन्त् सं पथो देवयानान् प्रजानन् वाज्य् अप्य् एतु देवान् ।
अनु त्वा सप्ते प्रदिशः सचन्ताꣳ स्वधाम् अस्मै यजमानाय धेहि ॥ २९.२ ॥
Mit Ghee gesalbt, die Wege kennend, die die Götter gehen, möge auch der Starke zu den Göttern gehen. O Pferd, mögen die Richtungen dir folgen; gib diesem Opferer deine eigene Nahrung.
29.3
ईड्यश् चासि वन्द्यश् च वाजिन्न् आशुश् चासि मेध्यश् च सप्ते ।
अग्निष् ट्वा देवैर् वसुभिः सजोषाः प्रीतं वह्निं वहतु जातवेदाः ॥ २९.३ ॥
Du bist preiswürdig und verehrungswürdig; o Starker, du bist schnell und zum Opfer geeignet. O Pferd, möge Agni, mit den Göttern und Vasus im Einklang, erfreut dich tragen, den Opfertrager, o Jātavedas.
29.4
स्तीर्णं बर्हिः सुष्टरीमा जुषाणोरु पृथु प्रथमानं पृथिव्याम् ।
देवेभिर् युक्तम् अदितिः सजोषाः स्योनं कृण्वान सुविते दधातु ॥ २९.४ ॥
Ausgebreitet, gut gelegt, weit und breit, zuerst auf der Erde ausgebreitet, ist dieses heilige Gras mit den Göttern verbunden. Möge Aditi, erfreut und Behagen schenkend, es im Heil einsetzen.
29.5
एता ऽ उ वः सुभगा विश्वरूपा वि पक्षोभिः श्रयमाणा ऽ उदातैः ।
ऋष्वाः सतीः कवषः शुम्भमाना द्वारो देवीः सुप्रायणा भवन्तु ॥ २९.५ ॥
Diese sind euch glückbringend, von allerlei Gestalt, mit den Flügeln ausgebreitet, ruhend auf den erhobenen Bändern. Mögen diese erhabenen, geschmückten, leuchtenden göttlichen Tore leicht zu durchschreiten sein.
29.6
अन्तरा मित्रावरुणा चरन्ती मुखं यज्ञानाम् अभि संविदाने ।
उषासा वाꣳ सुहिरण्ये सुशिल्पे ऽ ऋतस्य योनाव् इह सादयामि ॥ २९.६ ॥
Zwischen Mitra und Varuṇa wandelnd, einmütig dem Antlitz der Opfer zugewandt, ihr beiden Morgenröten, schön mit Gold geschmückt und kunstreich gefertigt, setze ich euch hier in den Schoß des ṛta.
29.7
प्रथमा वाꣳ सरथिना सुवर्णा देवौ पश्यन्तौ भुवनानि विश्वा ।
अपिप्रयं चोदना वां मिमाना होतारा ज्योतिः प्रदिशा दिशन्ता ॥ २९.७ ॥
Zuerst ihr beiden, auf einem Wagen fahrend, golden, Götter, alle Welten schauend; mit befriedigendem Antrieb anspornend, weist ihr als Hotṛ-Priester den Weg des Lichtes.
29.8
आदित्यैर् नो भारती वष्टु यज्ञꣳ सरस्वती सह रुद्रैर् न ऽ आवीत् ।
इडोपहूता वसुभिः सजोषा यज्ञं नो देवीर् अमृतेषु धत्त ॥ २९.८ ॥
Mit den Ādityas möge unsere Bhāratī das Opfer begehren; Sarasvatī möge mit den Rudras uns beschützen. Iḍā, mit den Vasu angerufen, in gemeinsamer Freude, o Göttinnen, setzt unser Opfer unter die Unsterblichen.
29.9
त्वष्टा वीरं देवकामं जजान त्वष्टुर् अर्वा जायत ऽ आशुर् अश्वः ।
त्वष्टेदं विश्वं भुवनं जजान बहोः कर्तारम् इह यक्षि होतः ॥ २९.९ ॥
Tvaṣṭṛ zeugte den Helden, der die Götter begehrt; geboren wurde Tvaṣṭṛs Ross, das schnelle Pferd. Tvaṣṭṛ hat diese ganze Welt hervorgebracht. O Hotṛ, verehre hier den Schöpfer des Vielen.
29.10
अश्वो घृतेन त्मन्या समक्त ऽ उप देवाꣳ२ऽ ऋतुशः पाथ ऽ एतु ।
वनस्पतिर् देवलोकं प्रजानन्न् अग्निना हव्या स्वदितानि वक्षत् ॥ २९.१० ॥
Möge das Pferd, am Leib mit Schmalz gesalbt, saisonweise den Weg zu den Göttern gehen; die Welt der Götter kennend, möge Vanaspati durch Agni die süßen Opfergaben tragen.
29.11
प्रजापतेस् तपसा वावृधानः सद्यो जातो दधिषे यज्ञम् अग्ने ।
स्वाहाकृतेन हविषा पुरोगा याहि साध्या हविर् अदन्तु देवाः ॥ २९.११ ॥
O Agni, der du durch die Glut Prajāpatis wächst, du wirst sogleich geboren und trägst das Opfer. Geh voran mit der mit svāhā dargebrachten Opfergabe; mögen die Sādhya-Götter die Opfergabe essen.
29.12
यद् अक्रन्दः प्रथमं जायमान ऽ उद्यन्त् समुद्राद् उत वा पुरीषात् ।
श्येनस्य पक्षा हरिणस्य बाहू ऽ उपस्तुत्यं महि जातं ते ऽ अर्वन् ॥ २९.१२ ॥
Als du zuerst wieherend geboren wurdest, aus dem Meer oder der Flut aufsteigend, ist deine große Geburt, mit den Flügeln des Falken und den Armen der Antilope, o Ross, des Lobes würdig.
29.13
यमेन दत्तं त्रित ऽ एनम् आयुनग् इन्द्र ऽ एणं प्रथमो ऽ अध्य् अतिष्ठत् ।
गन्धर्वो ऽ अस्य रशनाम् अगृभ्णात् सूराद् अश्वं वसवो निर् अतष्ट ॥ २९.१३ ॥
Von Yama gegeben, spannte Trita dieses an; Indra, der Erste, bestieg dieses flinke Tier. Der Gandharva ergriff seinen Zügel; die Vasus zogen das Ross aus der Sonne hervor.
29.14
असि यमो ऽ अस्य् आदित्यो ऽ अर्वन्न् असि त्रितो गुह्येन व्रतेन ।
असि सोमेन समया विपृक्त ऽ आहुस् ते त्रीणि दिवि बन्धनानि ॥ २९.१४ ॥
Du bist Yama, du bist Āditya, o Ross; durch das geheime Gelübde bist du Trita. Mit Soma verbunden, heißt es, bist du gelöst; deine drei Fesseln sind im Himmel.
29.15
त्रीणि त ऽ आहुर् दिवि बन्धनानि त्रीण्य् अप्सु त्रीण्य् अन्तः समुद्रे ।
उतेव मे वरुणश् छन्त्स्य् अर्वन् यत्रा त ऽ आहुः परमं जनित्रम् ॥ २९.१५ ॥
Man sagt, du hast drei Bande im Himmel, drei in den Wassern und drei im Innern des Ozeans. O Ross, Varuṇa wird mir gleichsam sagen, wo deine höchste Geburtsstätte genannt wird.
29.16
इमा ते वाजिन्न् अवमार्जनानीमा शफानाꣳ सनितुर् निधाना ।
अत्रा ते भद्रा रशना ऽ अपश्यम् ऋतस्य या ऽ अभिरक्षन्ति गोपाः ॥ २९.१६ ॥
O schnelles Ross, dies sind deine Putztücher, dies die Vorratskammern des Gebers der Hufe. Hier habe ich deine glückbringenden Zügel gesehen, die die Hüter der kosmischen Ordnung bewachen.
29.17
आत्मानं ते मनसाराद् अजानाम् अवो दिवा पतयन्तं पतंगम् ।
शिरो ऽ अपश्यं पथिभिः सुगेभिर् अरेणुभिर् जेहमानं पतत्रि ॥ २९.१७ ॥
Aus der Ferne erkannte ich mit dem Geist dein Selbst, wie einen vom Himmel herabfliegenden Vogel. Ich sah deinen Kopf, geflügelt, eilend auf leichten, staublosen Pfaden.
29.18
अत्रा ते रूपम् उत्तमम् अपश्यं जिगीषमाणम् इष ऽ आ पदे गोः ।
यदा ते मर्तो ऽ अनु भोगम् आनड् आद् इद् ग्रसिष्ठ ऽ ओषधीर् अजीगः ॥ २९.१८ ॥
Hier sah ich deine höchste Gestalt, die anstelle der Kuh nach Nahrung verlangt. Wenn ein Sterblicher deinen Genuss erreicht, dann verschlingst du, der Gefräßigste, die Kräuter.
29.19
अनु त्वा रथो ऽ अनु मर्यो ऽ अर्वन्न् अनु गावो ऽनु भगः कनीनाम् ।
अनु व्रातासस् तव सख्यम् ईयुर् अनु देवा ममिरे वीर्यं ते ॥ २९.१९ ॥
Dir nach folgte der Wagen, o Ross, dir nach der Sterbliche; dir nach folgten die Kühe und Bhaga der Jungfrauen. Deiner Freundschaft nach zogen die Scharen; in deiner Tapferkeit freuten sich die Götter.
29.20
हिरण्यशृङ्गो ऽयो अस्य पादा मनोजवा ऽ अवर इन्द्र ऽ आसीत् ।
देवा ऽ इद् अस्य हविरद्यम् आयन् यो ऽ अर्वन्तं प्रथमो ऽ अध्यतिष्ठत् ॥ २९.२० ॥
Mit goldenen Hörnern und eisernen Hufen, schnell wie der Gedanke; Indra war der untere Teil. Die Götter kamen, um seine essbare Opfergabe zu empfangen; wer das Pferd zuerst bestieg, erlangte sie.
29.21
ईर्मान्तासः सिलिकमध्यमासः सꣳ शूरणासो दिव्यासो ऽ अत्याः ।
हꣳसा ऽ इव श्रेणिशो यतन्ते यद् आक्षिषुर् दिव्यम् अज्मम् अश्वाः ॥ २९.२१ ॥
Vorwärtsstürmend, in der Mitte glänzend, gemeinsam tapfer, himmlisch und schnell, streben sie in Reihen wie Gänse, wenn sie den himmlischen Weg entlangeilen.
29.22
तव शरीरं पतयिष्ण्व् अर्वन् तव चित्तं वात ऽ इव ध्रजीमान् ।
तव शृङ्गाणि विष्ठिता पुरुत्रारण्येषु जर्भुराणा चरन्ति ॥ २९.२२ ॥
Dein Körper ist zum Fliegen gemacht, o Pferd, und dein Geist schnell wie der Wind. Deine Hörner stehen getrennt; sie streifen an vielen Orten durch die Wälder.
29.23
उप प्रागाच् छसनं वाज्य् अर्वा देवद्रीचा मनसा दीध्यानः ।
अजः पुरो नीयते नाभिर् अस्यानु पश्चात् कवयो यन्ति रेभाः ॥ २९.२३ ॥
Das kraftvolle Pferd kam zur Preisrezitation, mit dem Geist zu den Göttern hin meditierend. Die ungeborene Ziege wird vorangeführt, ihr Nabel; hinten folgen die Weisen und Sänger.
29.24
उप प्रागात् परमं यत् सधस्थम् अर्वाꣳ२ऽ अच्छा पितरं मातरं च ।
अद्या देवान् जुष्टतमो हि गम्या ऽ अथा शास्ते दाशुषे वार्याणि ॥ २९.२४ ॥
Das Pferd kam zu jenem höchsten gemeinsamen Sitz, zu Vater und Mutter. Heute bist du den Göttern am willkommensten und erreichbar; dann gewährt er dem freigebigen Opferer erwünschte Güter.
29.25
समिद्धो ऽ अद्य मनुषो दुरोणे देवो देवान् यजसि जातवेदः ।
आ च वह मित्रमहश् चिकित्वान् त्वं दूतः कविर् असि प्रचेताः ॥ २९.२५ ॥
Heute entzündet im Haus des Menschen, o Gott, verehrst du die Götter. Groß wie Mitra und einsichtsvoll bist du der Bote, der weise Seher; bring die Götter herbei. (Jātavedas, Agni)
29.26
तनूनपात् पथ ऽ ऋतस्य यानान् मध्वा समञ्जन्त् स्वदया सुजिह्व ।
मन्मानि धीभिर् उत यज्ञम् ऋन्धन् देवत्रा च कृणुह्य् अध्वरं नः ॥ २९.२६ ॥
Tanūnapāt, der die Pfade und Bahnen der kosmischen Ordnung mit Honig salbt, du Wohlzüngiger, der das Opfer mit Gedanken und Einsicht mehrt, vollende unser Opfer unter den Göttern. (Tanūnapāt, Agni)
29.27
नराशꣳसस्य महिमानम् एषाम् उप स्तोषाम यजतस्य यज्ञैः ।
ये सुक्रतवः शुचयो धियंधाः स्वदन्ति देवा ऽ उभयानि हव्या ॥ २९.२७ ॥
Wir preisen mit Opfern die Größe Narāśaṃsas und des Verehrungswürdigen unter ihnen. Die Götter mit guter Absicht, rein, Träger des Gedankens, genießen beide Arten von Opfergaben. (Narāśaṃsa)
29.28
आजुह्वान ऽ ईड्यो वन्द्यश् चा याह्य् अग्ने वसुभिः सजोषाः ।
त्वं देवानाम् असि यह्व होता स ऽ एनान् यक्षीषितो यजीयान् ॥ २९.२८ ॥
Angerufen, preiswürdig und verehrungswürdig, o Agni, komm hierher mit den Vasus in freudiger Gemeinschaft. Du bist der große Hotar der Götter; angetrieben und der Verehrungswürdigste, verehre diese Götter. (Agni)
29.29
प्राचीनं बर्हिः प्रदिशा पृथिव्या वस्तोर् अस्या वृज्यते ऽ अग्रे ऽ अह्नाम् ।
व्य् उ प्रथते वितरं वरीयो देवेभ्यो ऽ अदितये स्योनम् ॥ २९.२९ ॥
Das nach Osten gewandte heilige Gras wird in dieser Richtung der Erde bei der Morgenröte, am Anfang der Tage, geschnitten. Es breitet sich weit aus, sehr geräumig, den Göttern und Aditi angenehm. (barhis)
29.30
व्यचस्वतीर् उर्विया वि श्रयन्तां पतिभ्यो न जनयः शुम्भमानाः ।
देवीर् द्वारो बृहतीर् विश्वमिन्वा देवेभ्यो भवत सुप्रायणाः ॥ २९.३० ॥
Weit sich ausbreitende, breite Tore, öffnet euch weit wie geschmückte Gattinnen für ihre Gatten. Göttliche, mächtige, alles antreibende Tore, werdet zu leichten Wegen für die Götter.
29.31
आ सुष्वयन्ती यजते ऽ उपाके ऽ उषासानक्ता सदतां नि योनौ ।
दिव्ये योषणे बृहती सुरुक्मे ऽ अधि श्रियꣳ शुक्रपिशं दधाने ॥ २९.३१ ॥
Mögen Morgenröte und Nacht, verehrungswürdig, herzutreten und an ihrem Platz sitzen: die göttlichen, großen Frauen, mit schönem goldenem Schmuck, einen hellen Glanz tragend.
29.32
दैव्या होतारा प्रथमा सुवाचा मिमाना यज्ञं मनुषो यजध्यै ।
प्रचोदयन्ता विदथेषु कारू प्राचीनं ज्योतिः प्रदिशा दिशन्ता ॥ २९.३२ ॥
Die zwei göttlichen, ersten, wohlredenden Priester, die das Opfer der Menschen messen, um es zu verehren, es in den Versammlungen antreibend, als geschickte Dichter das alte Licht durch die Richtungen zeigend.
29.33
आ नो यज्ञं भारती तूयम् एत्व् इडा मनुष्वद् इह चेतयन्ती ।
तिस्रो देवीर् बर्हिर् एदꣳ स्योनꣳ सरस्वती स्वपसः सदन्तु ॥ २९.३३ ॥
Möge Bhāratī schnell zu unserem Opfer kommen und Iḍā, hier achtsam wie Manu. Mögen die drei Göttinnen mit Sarasvatī auf diesem angenehmen heiligen Gras sitzen, geschickt in ihren Werken.
29.34
य ऽ इमे द्यावापृथिवी जनित्री रूपइर् अपिꣳशद् भुवनानि विश्वा ।
तम् अद्य होतर् इषितो यजीयान् देवं त्वष्टारम् इह यक्षि विद्वान् ॥ २९.३४ ॥
O Hotar, heute angetrieben, den Gott Tvaṣṭṛ kennend, den verehrungswürdigsten, der Himmel und Erde, die Erzeugenden, und alle Welten mit Gestalten geschmückt hat, verehre ihn hier.
29.35
उपाव सृज त्मन्या समञ्जन् देवानां पाथ ऽ ऋतुथा हवीꣳषि ।
वनस्पतिः शमिता देवो ऽ अग्निः स्वदन्तु हव्यं मधुना घृतेन ॥ २९.३५ ॥
Die Pfade der Götter aus eigenem Willen salbend, sende die Opfergaben nach den Jahreszeiten. Mögen Vanaspati, der Opferpriester, der Gott Agni, die Opfergabe mit Honig und Ghee genießen.
29.36
सद्यो जातो व्यमिमीत यज्ञम् अग्निर् देवानाम् अभवत् पुरोगाः ।
अस्य होतुः प्रदिश्य् ऋतस्य वाचि स्वाहाकृतꣳ हविर् अदन्तु देवाः ॥ २९.३६ ॥
Gleich nach seiner Geburt maß Agni das Opfer und wurde der Erste unter den Göttern. Auf Weisung dieses Hotṛ, im Wort der Wahrheit, mögen die Götter die mit svāhā dargebrachte Gabe essen.
29.37
केतुं कृण्वन्न् अकेतवे पेशो मर्या ऽ अपेशसे ।
सम् उषद्भिर् अजायथाः ॥ २९.३७ ॥
O Sterbliche, ein Zeichen des Lichts für den Unwissenden und Gestalt für das Gestaltlose schaffend, seid ihr zugleich mit den Morgenröten geboren.
29.38
जीमूतस्येव भवति प्रतीकं यद् वर्मी याति समदाम् उपस्थे ।
अनाविद्धया तन्वा जय त्वꣳ स त्वा वर्मणो महिमा पिपर्तु ॥ २९.३८ ॥
Wenn der Gewappnete in den Schoß der Kampfversammlung geht, nimmt er die Gestalt einer Gewitterwolke an. Siege mit unverletztem Leib; möge die Größe des Panzers dich schützen.
29.39
धन्वना गा धन्वनाजिं जयेम धन्वना तीव्राः समदो जयेम ।
धनुः शत्रोर् अपकामं कृणोति धन्वना सर्वाः प्रदिशो जयेम ॥ २९.३९ ॥
Mit dem Bogen mögen wir Rinder und das Schlachtfeld erobern; mit dem Bogen mögen wir die wilden Kampfversammlungen erobern. Der Bogen macht den Wunsch des Feindes zunichte; mit dem Bogen mögen wir alle Richtungen erobern.
29.40
वक्ष्यन्तीवेद् आ गनीगन्ति कर्णं प्रियꣳ सखायं परिषस्वजाना ।
योषेव शिङ्क्ते वितताधि धन्वन् ज्या इयꣳ समने पारयन्ती ॥ २९.४० ॥
Als wollte sie sprechen, kommt sie summend zum Ohr des lieben Freundes und umarmt ihn. Wie eine Frau singt diese auf dem Bogen gespannte Sehne und bringt im Kampf hinüber.
29.41
ते ऽ आचरन्ती समनेव योषा मातेव पुत्रं बिभृताम् उपस्थे ।
अप शत्रून् विध्यताꣳ संविदाने ऽ आर्त्नी इमे विष्फुरन्ती ऽ अमित्रान् ॥ २९.४१ ॥
Mögen sie in der Schlacht wie eine Frau sich bewegen und halten, wie eine Mutter den Sohn im Schoß hält. Einmütig mögen diese beiden zitternden Sehnen die Feinde aus der Ferne durchbohren.
29.42
बह्वीनां पिता बहुर् अस्य पुत्रश् चिश्चा कृणोति समनावगत्य ।
इषुधिः सङ्काः पृतनाश् च सर्वाः पृष्ठे निनद्धो जयति प्रसूतः ॥ २९.४२ ॥
Vater vieler, sein Sohn ist viele; im Kampf herantretend, bereitet er die Pfeile. Köcher, Sanka-Pfeile und alle Heere — auf dem Rücken gebunden, ausgesandt, siegt er.
29.43
रथे तिष्ठन् नयति वाजिनः पुरो यत्र-यत्र कामयते सुषारथिः ।
अभीशूनां महिमानं पनायत मनः पश्चाद् अनु यच्छन्ति रश्मयः ॥ २९.४३ ॥
Auf dem Wagen stehend lenkt der gute Wagenlenker die Rosse vorwärts, wohin er will. Preist die Größe der Zügel; die Zügel folgen dem Geist und zügeln ihn.
29.44
तीव्रान् घोषान् कृण्वते वृषपाणयो ऽश्वा रथेभिः सह वाजयन्तः ।
अवक्रामन्तः प्रपदैर् अमित्रान् क्षिणन्ति शत्रूꣳ१ऽ रनपव्ययन्तः ॥ २९.४४ ॥
Die Pferde mit Hufen wie Stierhände, zusammen mit den Wagen rasend, stoßen wilde Schreie aus. Mit den Vorderhufen vorstürmend, im Kampf zurückschlagend, vernichten sie die Feinde.
29.45
रथवाहनꣳ हविर् अस्य नाम यत्रायुधं निहितम् अस्य वर्म ।
तत्रा रथम् उप शग्मꣳ सदेम विश्वाहा वयꣳ सुमनस्यमानाः ॥ २९.४५ ॥
Diese Opfergabe, die den Wagen zieht, ist ihr Name; wo ihre Waffe und Rüstung liegen, dort mögen wir jeden Tag beim glückverheißenden Wagen sitzen, wohlgesinnt.
29.46
स्वादुषꣳसदः पितरो वयोधाः कृच्छ्रेश्रितः शक्तीवन्तो गभीराः ।
चित्रसेना ऽ इषुबला ऽ अमृध्राः सतोवीरा ऽ उरवो व्रातसाहाः ॥ २९.४६ ॥
Väter, die ihr im Süßen sitzt, Spender der Lebenskraft, die ihr in der Not Zuflucht findet, mächtig und tief, mit vielfältigem Heer, stark im Pfeilbogen, unversiegbar, mit heldenhaften Söhnen, weit, Sieger über Scharen.
29.47
ब्राह्मणासः पितरः सोम्यासः शिवे नो द्यावापृथिवी ऽ अनेहसा ।
पूषा नः पातु दुरिताद् ऋतावृधो रक्षा माकिर् नो ऽ अघशꣳस ऽ ईशत ॥ २९.४७ ॥
Väter, den Brahmanen gleich, dem Soma zugehörig, Himmel und Erde mögen uns schuldlos gnädig sein. Pūṣan, der die Ordnung mehrt, schütze uns vor dem Übel; der Übelredner möge nicht über uns herrschen.
29.48
सुपर्णं वस्ते मृगो ऽ अस्या दन्तो गोभिः संनद्धा पतति प्रसूता ।
यत्रा नरः सं च वि च द्रवन्ति तत्रास्मभ्यम् इषवः शर्म यꣳसन् ॥ २९.४८ ॥
Der gut befiederte Pfeil trägt sich wie der Zahn eines Hirsches; mit Sehnen gebunden und abgeschossen, fliegt er. Wo die Männer zusammen und getrennt laufen, mögen uns die Pfeile Zuflucht gewähren.
29.49
ऋजीते परि वृङ्धि नो ऽश्मा भवतु नस् तनूः ।
सोमो ऽ अधि ब्रवीतु नो ऽदितिः शर्म यच्छतु ॥ २९.४९ ॥
O du geradlaufende, schütze uns ringsum; der Stein sei Panzer für unseren Leib. Soma spreche für uns, und Aditi gewähre Schutz.
29.50
आ जङ्घन्ति सान्व् एषां जघनाꣳ२ऽ उप जिघ्नते ।
अश्वाजनि प्रचेतसो ऽश्वान्त् समत्सु चोदय ॥ २९.५० ॥
Sie schlagen auf den Rücken dieser, sie schlagen auf die Schenkel. Aus Rossen geboren, Weiser, treibe die Rosse in den Schlachten an.
29.51
अहिर् इव भोगैः पर्य् एति बाहुं ज्याया हेतिं परिबाधमानः ।
हस्तघ्नो विश्वा वयुनानि विद्वान् पुमान् पुमाꣳसं परि पातु विश्वतः ॥ २९.५१ ॥
Wie eine Schlange mit ihren Windungen umschlingt, den Pfeil der Bogensehne abwehrend, umschlingt er den Arm. Der Handstreicher, der alle Weisheit kennt, der Mann, schütze den Mann von allen Seiten.
29.52
वनस्पते वीड्वङ्गो हि भूया ऽ अस्मत्सखा प्रतरणः सुवीरः ।
गोभिः संनद्धो ऽ असि वीडयस्वास्थाता ते जयतु जेत्वानि ॥ २९.५२ ॥
O Herr des Waldes, sei starkgliedrig; sei unser Freund, der hinüberführt, der gute Helden besitzt. Du bist mit den Strahlen der Kühe gepanzert; sei fest. Möge dein standhafter Kämpfer die Eroberungen erringen.
29.53
दिवः पृथिव्याः पर्य् ओज ऽ उद्भृतं वनस्पतिभ्यः पर्य् आभृतꣳ सहः ।
अपाम् ओज्मानं परि गोभिर् आवृतम् इन्द्रस्य वज्रꣳ हविषा रथं यज ॥ २९.५३ ॥
Die Kraft, emporgehoben von Himmel und Erde, die Macht, gebracht von den Bäumen; die Stärke der Wasser, Indras Donnerkeil, von Strahlen umhüllt. Verehre den Wagen mit dem Opfergabe.
29.54
इन्द्रस्य वज्रो मरुताम् अनीकं मित्रस्य गर्भो वरुणस्य नाभिः ।
सेमां नो हव्यदातिं जुषाणो देव रथ प्रति हव्या गृभाय ॥ २९.५४ ॥
Indras Donnerkeil, das Heer der Maruts, der Schoß des Mitra, der Nabel des Varuṇa. Du Gott, o Wagen, erfreut, nimm diese unsere Opfergabe an; empfange die Opfergaben.
29.55
उप श्वासय पृथिवीम् उत द्यां पुरुत्रा ते मनुतां विष्ठितं जगत् ।
स दुन्दुभे सजूर् इन्द्रेण देवैर् दूराद् दवीयो ऽ अप सेध शत्रून् ॥ २९.५५ ॥
Lass Erde und Himmel erschallen, o Trommel; mögen die aufgestellten Scharen dich vernehmen. O Kriegstrommel, zusammen mit Indra und den Göttern, treibe die Feinde aus der Ferne fort.
29.56
आ क्रन्दय बलम् ओजो न ऽ आ धा नि ष्टनिहि दुरिता बाधमानः ।
अप प्रोथ दुन्दुभे दुच्छुना ऽ इत ऽ इन्द्रस्य मुष्टिर् असि वीडयस्व ॥ २९.५६ ॥
Erhebe Kraft und Stärke und brülle; donnere und vertreibe das Unheil. O Trommel, stoße das Unglück von hier fort. Du bist die Faust Indras; mache dich fest.
29.57
आमूर् अज प्रत्या वर्तयेमाः केतुमद् दुन्दुभिर् वावदीति ।
सम् अश्वपर्णाश् चरन्ति नो नरो ऽस्माकम् इन्द्र रथिनो जयन्तु ॥ २९.५७ ॥
Treibe sie vorwärts und führe sie zurück; die Trommel dröhnt laut mit ihren Bannern. Die Pferdeblatt-Banner ziehen gemeinsam; mögen unsere Männer und Wagenkämpfer für uns siegen, o Indra.
29.58
आग्नेयः कृष्णग्रीवः सारस्वती मेषी बभ्रुः सौम्यः पौष्णः श्यामः शितिपृष्ठो बार्हस्पत्यः शिल्पो वैश्वदेव ऽ ऐन्द्रो ऽरुणो मारुतः कल्माष ऽ ऐन्द्राग्नः सꣳहितो ऽधोरामः सावित्रो वारुणः कृष्ण ऽ एकशितिपात् पेत्वः ॥ २९.५८ ॥
Dem Agni gehörig, schwarzhalsig; ein Schaf der Sarasvatī; braun, dem Soma; dem Pūṣan, dunkel; weißrückig; dem Bṛhaspati; gesprenkelt; allen Göttern; dem Indra; rötlich; den Maruts; gefleckt; Indra und Agni; vereint; mit nach unten gewandter Flanke; dem Savitṛ; dem Varuṇa; schwarz; mit einem weißen Fuß; der schnell Fliegende.
29.59
अग्नये ऽनीकवते रोहिताञ्जिर् अनड्वान् अधोरामौ सावित्रौ पौष्णौ रजतनाभी वैश्वदेवौ पिशंगौ तूपरु मारुतः कल्माष ऽ आग्नेयः कृष्णो ऽजः सारस्वती मेषी वारुणः पेत्वः ॥ २९.५९ ॥
Für Agni Anīkavat: ein Ochse mit rotem Zeichen; zwei mit nach unten gebogenem Stab; des Savitṛ; des Pūṣan; silbernabelig; der Viśvedevas; fahl; tūparu; der Maruts; ein gefleckter; des Agni; eine schwarze Ziege; für Sarasvatī ein Mutterschaf; des Varuṇa; petva.
29.60
अग्नये गायत्राय त्रिवृते राथन्तरायाष्टाकपाल ऽ इन्द्राय त्रैष्टुभाय पञ्चदशाय बर्हतायैकादशकपालो विश्वेभ्यो देवेभ्यो जागतेभ्यः सप्तदशेभ्यो वैरूपेभ्यो द्वादशकपालो मित्रावरुणाभ्याम् आनुष्टुभाभ्याम् एकविꣳशाभ्यां वैराजाभ्यां पयस्या बृहस्पतये पाङ्क्ताय त्रिणवाय शाक्वराय चरुः सवित्र ऽ औष्णिहाय त्रयस्त्रिꣳशाय रैवताय द्वादशकपालः प्राजापत्यश् चरुर् अदित्यै विष्णुपत्न्यै चरुर् अग्नये वैश्वानराय द्वादशकपालो ऽनुमत्या ऽ अष्टाकपालः ॥ २९.६० ॥
Für Agni, mit dem Gāyatrī, dem dreifachen, dem Rathantara: ein Kuchen aus acht Schalen. Für Indra, mit dem Triṣṭubh, dem fünfzehnfachen, dem Bṛhat: ein Kuchen aus elf Schalen. Für alle Götter, mit dem Jagatī, dem siebzehnfachen, dem Vairūpa: ein Kuchen aus zwölf Schalen. Für Mitra und Varuṇa, mit dem Anuṣṭubh, dem einundzwanzigfachen, dem Virāj: ein Milchopfer. Für Bṛhaspati, mit dem Paṅkti, dem dreifach-neunfachen, dem Śākvara: ein Reisopfer. Für Savitṛ, mit dem Uṣṇih, dem dreiunddreißigfachen, dem Revata: ein Kuchen aus zwölf Schalen. Für Prajāpati: ein Reisopfer. Für Aditi und Viṣṇus Gattin: Reisopfer. Für Agni Vaiśvānara: ein Kuchen aus zwölf Schalen. Für Anumati: ein Kuchen aus acht Schalen.