ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 2.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.9.1175
शि꣡शुं꣢ जज्ञा꣣न꣡ꣳ ह꣢र्य꣣तं꣡ मृ꣢जन्ति शु꣣म्भ꣢न्ति꣣ वि꣡प्रं꣢ म꣣रु꣡तो꣢ ग꣣णे꣡न꣢ ।
क꣣वि꣢र्गी꣣र्भिः꣡ काव्ये꣢꣯ना क꣣विः꣡ सन्त्सोमः꣢꣯ प꣣वि꣢त्र꣣म꣡त्ये꣢ति꣣ रे꣡भ꣢न् ॥ ११७५ ॥
ଶିଶୁ ପରି ଜାତ, ମନୋହର ସୋମକୁ ମରୁତ୍ମାନେ ନିଜ ଗଣ ସହିତ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି; ବିପ୍ରକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରନ୍ତି। କବି ସୋମ ଗୀତ ଓ କାବ୍ୟକୌଶଳରେ କବି ହୋଇ, ଗାଉ ଗାଉ ପବିତ୍ର ଦେଇ ଆଗକୁ ଯାଆନ୍ତି।
2.9.1176
ऋ꣣षि꣢मना꣣ य꣡ ऋ꣢षि꣣कृ꣢त्स्व꣣र्षाः꣢ स꣣ह꣡स्र꣢नीथः पद꣣वीः꣡ क꣢वी꣣ना꣢म् ।
तृ꣣ती꣢यं꣣ धा꣡म꣢ महि꣣षः꣡ सिषा꣢꣯स꣣न्त्सो꣡मो꣢ वि꣣रा꣢ज꣣म꣡नु꣢ राजति꣣ ष्टु꣢प् ॥ ११७६ ॥
ଋଷିମନା, ଋଷିସୃଷ୍ଟିକାରୀ, ସ୍ୱର୍ଗଜୟୀ, ସହସ୍ର ପଥନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଥିବା, କବିମାନଙ୍କ ପଥର ଅଧିପତି ସୋମ, ତୃତୀୟ ଧାମ ଲାଭ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ହୋଇ ବିରାଜଙ୍କ ପଛେ ଦୀପ୍ତି ପାଏ।
2.9.1177
च꣣मूष꣢च्छ्ये꣣नः꣡ श꣢कु꣣नो꣢ वि꣣भृ꣡त्वा꣢ गोवि꣣न्दु꣢र्द्र꣣प्स꣡ आयु꣢꣯धानि꣣ बि꣡भ्र꣢त् ।
अ꣣पा꣢मू꣣र्मि꣡ꣳ सच꣢꣯मानः समु꣣द्रं꣢ तु꣣री꣢यं꣣ धा꣡म꣢ महि꣣षो꣡ वि꣢वक्ति ॥ ११७७ ॥
ଚମସରେ ବସିଥିବା, ଶ୍ୟେନ ପରି, ପକ୍ଷୀ ପରି ବହିତ, ଗାଈ ଖୋଜୁଥିବା ସୋମବିନ୍ଦୁ, ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଜଳତରଙ୍ଗ ସହିତ ମିଶି ସମୁଦ୍ରରେ ପହଞ୍ଚେ; ମହାନ୍ ସୋମ ଚତୁର୍ଥ ଧାମ ଘୋଷଣା କରେ।
2.9.1178
ए꣣ते꣡ सोमा꣢꣯ अ꣣भि꣢ प्रि꣣य꣡मिन्द्र꣢꣯स्य꣣ का꣡म꣢मक्षरन् ।
व꣡र्ध꣢न्तो अस्य वी꣣कय꣢꣯म् ॥ ११७८ ॥
ଏହି ସୋମରସ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଇଚ୍ଛା ଆଡ଼କୁ ବହିଲେ; ତାଙ୍କ ବୀର୍ଯ୍ୟକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।
2.9.1179
पु꣣नाना꣡स꣢श्चमू꣣ष꣢दो꣣ ग꣡च्छ꣢न्तो वा꣣यु꣢म꣣श्वि꣡ना꣢ ।
ते꣡ नो꣢ धत्त सु꣣वी꣡र्य꣢म् ॥ ११७९ ॥
ଚମସରେ ବସି, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ବାୟୁ ଓ ଅଶ୍ୱିନଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଯାଉଥିବା ସେମାନେ — ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ବୀର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ।
2.9.1180
इ꣡न्द्र꣢स्य सोम꣣ रा꣡ध꣢से पुना꣣नो꣡ हार्दि꣢꣯ चोदय ।
दे꣣वा꣢नां꣣ यो꣡नि꣢मा꣣स꣡द꣢म् ॥ ११८० ॥
ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନଲାଭ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ; ଦେବତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ବସ।
2.9.1181
मृ꣣ज꣡न्ति꣢ त्वा꣣ द꣢श꣣ क्षि꣡पो꣢ हि꣣न्व꣡न्ति꣢ स꣣प्त꣢ धी꣣त꣡यः꣢ ।
अ꣢नु꣣ वि꣡प्रा꣢ अमादिषुः ॥ ११८१ ॥
ସାତ ଧୀତି ତୁମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ, ଆଙ୍ଗୁଠି ତୁମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ, ସାତ ଧୀତି ତୁମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଏ; ପରେ ବିପ୍ରମାନେ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରନ୍ତି।
2.9.1182
दे꣣वे꣡भ्य꣢स्त्वा꣣ म꣡दा꣢य꣣ क꣡ꣳ सृ꣢जा꣣न꣡मति꣢꣯ मे꣣꣬ष्यः꣢꣯ ।
सं꣡ गोभि꣢꣯र्वासयामसि ॥ ११८२ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଛାଣନର ଉଣା ଉପରେ ପ୍ରବାହିତ ତୁମକୁ; ତାହାକୁ ଆମେ ଗାଈମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଜାଉ।
2.9.1183
पु꣣नानः꣢ क꣣ल꣢शे꣣ष्वा꣡ वस्त्रा꣢꣯ण्यरु꣣षो꣡ हरिः꣢꣯ ।
प꣢रि꣣ ग꣡व्या꣢न्यव्यत ॥ ११८३ ॥
କଳସରେ ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ଲାଲ-ସୁନେଲି ସୋମ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଗାଈ-ସମ୍ପତ୍ତି ଚାରିପାଖେ ଧାରଣ କରେ।
2.9.1184
म꣣घो꣢न꣣ आ꣡ प꣢वस्व नो ज꣣हि꣢꣫ विश्वा꣣ अ꣢प꣣ द्वि꣡षः꣢ ।
इ꣢न्दो꣣ स꣡खा꣢य꣣मा꣡ वि꣢श ॥ ११८४ ॥
ହେ ଦାନଶୀଳ ସୋମ, ଏଠାରେ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂର କର। ହେ ଇନ୍ଦୁ, ମିତ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କର।
2.9.1185
नृ꣣च꣡क्ष꣢सं त्वा व꣣य꣡मिन्द्र꣢꣯पीतꣳ स्व꣣र्वि꣡द꣢म् ।
भ꣣क्षीम꣡हि꣢ प्र꣣जा꣡मिष꣢꣯म् ॥ ११८५ ॥
ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପିଆଯାଇଥିବା, ସ୍ୱର୍ଗପ୍ରକାଶ ପାଉଥିବା ତୁମକୁ ଆମେ ଭୋଗ କରିବା; ସନ୍ତତି ଓ ଅନ୍ନ ପାଇବା।
2.9.1186
वृ꣣ष्टिं꣢ दि꣣वः꣡ परि꣢꣯ स्रव द्यु꣣म्नं꣡ पृ꣢थि꣣व्या꣡ अधि꣢꣯ ।
स꣡हो꣢ नः सोम पृ꣣त्सु꣡ धाः꣢ ॥ ११८६ ॥
ଦ୍ୟୁଲୋକରୁ ବର୍ଷା ପ୍ରବାହିତ କର; ପୃଥିବୀରୁ ତେଜ ପ୍ରବାହିତ କର। ହେ ସୋମ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ବଳ ଦିଅ।
2.9.1187
सो꣡मः꣢ पुना꣣नो꣡ अ꣢र्षति स꣣ह꣡स्र꣢धारो꣣ अ꣡त्य꣢विः ।
वा꣣यो꣡रिन्द्र꣢꣯स्य निष्कृ꣣त꣢म् ॥ ११८७ ॥
ସୋମ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରି ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ସହସ୍ର ଧାରାବିଶିଷ୍ଟ, ପଶମ ଛାଣନୀ ପାର ହୋଇ; ବାୟୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାଇଥିବା।
2.9.1188
प꣡व꣢मानमवस्यवो꣣ वि꣡प्र꣢म꣣भि꣡ प्र गा꣢꣯यत ।
सु꣣ष्वाणं꣢ दे꣣व꣡वी꣢तये ॥ ११८८ ॥
ସାହାଯ୍ୟ ଖୋଜୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ପ୍ରେରିତ ଋଷି ସୋମଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଗାଅ — ନିଷ୍ପେଷିତ, ଦେବତାଙ୍କ ଉପଭୋଗ ପାଇଁ।
2.9.1189
प꣡व꣢न्ते꣣ वा꣡ज꣢सातये꣣ सो꣡माः꣢ स꣣ह꣡स्र꣢पाजसः ।
गृ꣣णाना꣢ दे꣣व꣡वी꣢तये ॥ ११८९ ॥
ବଳ ଓ ପୁରସ୍କାର ଜିତିବା ପାଇଁ ସୋମ ପବିତ୍ର ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତି, ସହସ୍ରଗୁଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରଶଂସା କରି — ଦେବତାଙ୍କ ଉପଭୋଗ ପାଇଁ।
2.9.1190
उ꣣त꣢ नो꣣ वा꣡ज꣢सातये꣣ प꣡व꣢स्व बृह꣣ती꣡रिषः꣢꣯ ।
द्यु꣣म꣡दि꣢न्दो सु꣣वी꣡र्य꣢म् ॥ ११९० ॥
ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ, ବଳ ଓ ପୁରସ୍କାର ଜିତିବା ପାଇଁ, ହେ ଇନ୍ଦୁ (ସୋମ), ପବିତ୍ର ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ — ମହାନ ପୋଷଣ, ତେଜସ୍ୱୀ, ବୀର୍ଯ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ପଦ।
2.9.1191
अ꣡त्या꣢ हिया꣣ना꣢꣫ न हे꣣तृ꣢भि꣣र꣡सृ꣢ग्रं꣣ वा꣡ज꣢सातये ।
वि꣢꣫ वार꣣म꣡व्य꣢मा꣣श꣡वः꣢ ॥ ११९१ ॥
ଦ୍ରୁତଗାମୀ ଘୋଡ଼ା ପରି, ସାରଥୀଙ୍କ ଚାବୁକରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ବଳ ଓ ପୁରସ୍କାର ଜିତିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଧାଇଁଲେ; ପଶମ ଛାଣନୀ ଭେଦ କରି, ହେ ଦ୍ରୁତଗାମୀମାନେ।
2.9.1192
ते꣡ नः꣢ सह꣣स्रि꣡ण꣢ꣳ र꣣यिं꣡ पव꣢꣯न्ता꣣मा꣢ सु꣣वी꣡र्य꣢म् ।
स्वा꣣ना꣢ दे꣣वा꣢स꣣ इ꣡न्द꣢वः ॥ ११९२ ॥
ସେମାନେ ଆମ ପାଇଁ ସହସ୍ରଗୁଣ ଧନ, ବୀର୍ଯ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ପଦ ଆଡ଼କୁ ପବିତ୍ର ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉନ୍ତୁ — ନିଷ୍ପେଷିତ ଦେବତାଗଣ, ଇନ୍ଦୁ-ବିନ୍ଦୁଗଣ।
2.9.1193
वा꣣श्रा꣡ अ꣢र्ष꣣न्ती꣡न्द꣢वो꣣ऽभि꣢ व꣣त्सं꣢꣫ न मा꣣त꣡रः꣢ ।
द꣣धन्विरे꣡ गभ꣢꣯स्त्योः ॥ ११९३ ॥
ବାଛୁରୀ ଆଡ଼କୁ ଡାକି ଧାଉଥିବା ମାତା ଗାଈମାନଙ୍କ ପରି ସୋମବିନ୍ଦୁ ବହେ; ସେମାନେ ଦୁଇ ହାତ ଆଡ଼କୁ ଧାଆନ୍ତି।
2.9.1194
जु꣢ष्ट꣣ इ꣡न्द्रा꣢य मत्स꣣रः꣡ पव꣢꣯मानः꣣ क꣡नि꣢क्रदत् ।
वि꣢श्वा꣣ अ꣢प꣣ द्वि꣡षो꣢ जहि ॥ ११९४ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସୋମ, ହେ ପବମାନ, ଗର୍ଜନ କରି ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ତଡ଼ି ଦିଅ।
2.9.1195
अ꣣पघ्न꣢न्तो꣣ अ꣡रा꣢व्णः꣣ प꣡व꣢मानाः स्व꣣र्दृ꣡शः꣢ ।
यो꣡ना꣢वृ꣣त꣡स्य꣢ सीदत ॥ ११९५ ॥
କୃପଣ (ଶତ୍ରୁ) ମାନଙ୍କୁ ତଡ଼ୁଥିବା, ଆଲୋକ ଦେଖୁଥିବା ପବମାନମାନେ, ଋତର ସ୍ଥାନରେ ବସ।
2.9.1196
सो꣡मा꣢ असृग्र꣣मि꣡न्द꣢वः सु꣣ता꣢ ऋ꣣त꣢स्य꣣ धा꣡र꣢या ।
इ꣡न्द्रा꣢य꣣ म꣡धु꣢मत्तमाः ॥ ११९६ ॥
ସୋମବିନ୍ଦୁ ନିଷ୍କାଶିତ ହୋଇ ଋତର ଧାରା ସହ ବହିଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସେମାନେ ଅତି ମଧୁର।
2.9.1197
अ꣣भि꣡ विप्रा꣢꣯ अनूषत꣣ गा꣡वो꣢ व꣣त्सं꣢꣫ न धे꣣न꣡वः꣢ ।
इ꣢न्द्र꣣ꣳ सो꣡म꣢स्य पी꣣त꣡ये꣢ ॥ ११९७ ॥
ବାଛୁରୀ ଆଡ଼କୁ ଦୁଗ୍ଧବତୀ ଗାଈ ପରି, ବିପ୍ରମାନେ ସୋମପାନ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
2.9.1198
म꣣दच्यु꣡त्क्षे꣢ति꣣ सा꣡द꣢ने꣣ सि꣡न्धो꣢रू꣣र्मा꣡ वि꣢प꣣श्चि꣢त् ।
सो꣡मो꣢ गौ꣣री꣡ अधि꣢꣯ श्रि꣣तः꣢ ॥ ११९८ ॥
ଆନନ୍ଦ ଝରାଉଥିବା, ନଦୀ ତରଙ୍ଗରେ ରହିଥିବା ଜ୍ଞାନୀ ସୋମ — ଗୌରୀ (ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ) ସୋମ ନିଜ ଆସନରେ ବସିଛନ୍ତି।
2.9.1199
दि꣣वो꣡ नाभा꣢꣯ विचक्ष꣣णो꣢ऽव्या꣣ वा꣡रे꣢ महीयते ।
सो꣢मो꣣ यः꣢ सु꣣क्र꣡तुः꣢ क꣣विः꣢ ॥ ११९९ ॥
ସ୍ୱର୍ଗର ନାଭିରେ ସର୍ବଦ୍ରଷ୍ଟା ସୋମ ଊଣାର ଛାଣନିରେ ମହିମାମଣ୍ଡିତ ହୁଅନ୍ତି — ସେ ସୁକର୍ମା କବି ସୋମ।
2.9.1200
यः꣡ सोमः꣢꣯ क꣣ल꣢शे꣣ष्वा꣢ अ꣣न्तः꣢ प꣣वि꣢त्र꣣ आ꣡हि꣢तः ।
त꣢꣫मिन्दुः꣣ प꣡रि꣢ षस्वजे ॥ १२०० ॥
କଳସରେ, ପବିତ୍ର ଛାଣନିରେ ରଖାଯାଇଥିବା ସୋମକୁ ସୋମବିନ୍ଦୁ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ।
2.9.1201
प्र꣢꣫ वाच꣣मि꣡न्दु꣢रिष्यति समु꣣द्र꣡स्याधि꣢꣯ वि꣣ष्ट꣡पि꣢ ।
जि꣢न्व꣣न्को꣡शं꣢ मधु꣣श्चु꣡त꣢म् ॥ १२०१ ॥
ସୋମବିନ୍ଦୁ ବାଣୀକୁ ଆଗକୁ ପଠାଏ; ସମୁଦ୍ରର ଆସନରେ, ମଧୁ ଝରାଉଥିବା ପାତ୍ରକୁ ଉଦ୍ଦୀପିତ କରି।
2.9.1202
नि꣡त्य꣢स्तोत्रो꣣ व꣢न꣣स्प꣡ति꣢र्धे꣣ना꣢म꣣न्तः꣡ स꣢ब꣣र्दु꣡घा꣢म् ।
हि꣣न्वानो꣡ मानु꣢꣯षा यु꣣जा꣢ ॥ १२०२ ॥
ନିତ୍ୟ ସ୍ତୁତ ବନସ୍ପତି ସୋମ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ଭିତରେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯୋଡ଼ିଥିବା ଯୁଆଳି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୁଅନ୍ତି।
2.9.1203
आ꣡ प꣢वमान धारय र꣣यि꣢ꣳ स꣣ह꣡स्र꣢वर्चसम् ।
अ꣣स्मे꣡ इ꣢न्दो स्वा꣣भु꣡व꣢म् ॥ १२०३ ॥
ହେ ପବମାନ, ସହସ୍ର ତେଜବିଶିଷ୍ଟ ଧନ ଆମ ପାଇଁ ଆଣ; ହେ ଇନ୍ଦୁ ସୋମ, ସ୍ୱୟଂ ଉତ୍ପନ୍ନ (ପ୍ରଚୁର) ଧନ।
2.9.1204
अ꣣भि꣢ प्रि꣣या꣢ दि꣣वः꣢ क꣣वि꣢उविप्रः꣣ स꣡ धार꣢꣯या सु꣣तः꣢ ।
सो꣡मो꣢ हिन्वे परा꣣व꣡ति꣢ ॥ १२०४ ॥
ସ୍ୱର୍ଗର ପ୍ରିୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ଆଡ଼କୁ କବି ଓ ବିପ୍ର ସେହି ସୋମ, ଧାରାରେ ନିଙ୍ଡାଯାଇ, ବହୁ ଦୂରକୁ ପ୍ରେରିତ ହୁଏ।
2.9.1205
उ꣢त्ते꣣ शु꣡ष्मा꣢स ईरते꣣ सि꣡न्धो꣢रू꣣र्मे꣡रि꣢व स्व꣣नः꣢ ।
वा꣣ण꣡स्य꣢ चोदया प꣣वि꣢म् ॥ १२०५ ॥
ହେ ସୋମ, ତୁମ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧାରା ଉଠେ, ନଦୀ ତରଙ୍ଗର ଗର୍ଜନ ପରି; ଛାଙ୍କଣିର ଧାରକୁ ପ୍ରେରଣ କର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧାରକୁ ଆଗକୁ ଚଳାଅ।
2.9.1206
प्र꣣सवे꣢ त꣣ उ꣡दी꣢रते ति꣣स्रो꣡ वाचो꣢꣯ मख꣣स्यु꣡वः꣢ ।
य꣢꣫दव्य꣣ ए꣢षि꣣ सा꣡न꣢वि ॥ १२०६ ॥
ତୁମ ପ୍ରବାହରେ ତୁମ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ତିନି ବାଣୀ ଉଠେ; ଯେବେ ତୁମେ ପଶମ ଛାଙ୍କଣିକୁ, ଉଚ୍ଚ ଶିଖରକୁ ଯାଅ।
2.9.1207
अ꣢व्या꣣ वा꣢रैः꣣ प꣡रि꣢ प्रि꣣य꣡ꣳ हरि꣢꣯ꣳ हिन्व꣣न्त्य꣡द्रि꣢भिः ।
प꣡व꣢मानं मधु꣣श्चु꣡त꣢म् ॥ १२०७ ॥
ପଶମ ଛାଙ୍କଣିର ଛିଦ୍ରରେ ପ୍ରିୟ, ପୀତ ସୋମକୁ ପଥରରେ ଚାରିପଟୁ ପ୍ରେରଣ କରନ୍ତି; ପବିତ୍ର ହୋଇ ମଧୁ ଝରାଉଥିବା ତାଙ୍କୁ।
2.9.1208
आ꣡ प꣢वस्व मदिन्तम प꣣वि꣢त्रं꣣ धा꣡र꣢या कवे ।
अ꣣र्क꣢स्य꣣ यो꣡नि꣢मा꣣स꣡द꣢म् ॥ १२०८ ॥
ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଆସ, ଧାରା ସହିତ ପବିତ୍ର ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ହେ କବି, ଗାନର ଆସନରେ ବସିବା ପାଇଁ।
2.9.1209
स꣡ प꣢वस्व मदिन्तम꣣ गो꣡भि꣢रञ्जा꣣नो꣢ अ꣣क्तु꣡भिः꣢ ।
ए꣡न्द्र꣢स्य ज꣣ठ꣡रं꣢ विश ॥ १२०९ ॥
ସେ ତୁମେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ, ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ; କିରଣ ଓ ରାତ୍ରି ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରି; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉଦରରେ ପ୍ରବେଶ କର।
2.9.1210
अ꣣या꣢ वी꣣ती꣡ परि꣢꣯ स्रव꣣ य꣡स्त꣢ इन्दो꣣ म꣢दे꣣ष्वा꣢ ।
अ꣣वा꣡ह꣢न्नव꣣ती꣡र्नव꣢꣯ ॥ १२१० ॥
ଏହି ଗତିରେ ଚାରିପଟେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ତୁମ ଆନନ୍ଦରେ ଥିବା ବିନ୍ଦୁ, ନବ୍ବେ ନଅ (ଧାରା) ତଳକୁ ଆଣିଲ।
2.9.1211
पु꣡रः꣢ स꣣द्य꣢ इ꣣त्था꣡धि꣢ये꣣ दि꣡वो꣢दासाय꣣ शं꣡ब꣢रम् ।
अ꣢ध꣣ त्यं꣢ तु꣣र्व꣢शं꣣ य꣡दु꣢म् ॥ १२११ ॥
ଦିବୋଦାସଙ୍କ ପାଇଁ ଶମ୍ବରର ଦୁର୍ଗ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଭାଙ୍ଗିଲେ; ତା'ପରେ ସେ ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁକୁ ମଧ୍ୟ।
2.9.1212
प꣡रि꣢ नो꣣ अ꣡श्व꣢मश्व꣣वि꣡द्गोम꣢꣯दिन्दो꣣ हि꣡र꣢ण्यवत् ।
क्ष꣡रा꣢ सह꣣स्रि꣢णी꣣रि꣡षः꣢ ॥ १२१२ ॥
ହେ ଇନ୍ଦୁ! ଆମ ପାଇଁ ଘୋଡା, ଗାଈ, ସୁନା ଆଣି ଚତୁର୍ଦିଗରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ହଜାର ଅନ୍ନରସ ଢାଳ।
2.9.1213
अ꣣पघ्न꣡न्प꣢वते꣣ मृ꣢꣫धोऽप꣣ सो꣢मो꣣ अ꣡रा꣢व्णः ।
ग꣢च्छ꣣न्नि꣡न्द्र꣢स्य निष्कृ꣣त꣢म् ॥ १२१३ ॥
ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂର କରି ସୋମ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତି; କୃପଣମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦୂର କରନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ ପଥରେ ଗମନ କରି।
2.9.1214
म꣣हो꣡ नो꣢ रा꣣य꣡ आ भ꣢꣯र꣣ प꣡व꣢मान ज꣣ही꣡ मृधः꣢꣯ ।
रा꣡स्वे꣢न्दो वी꣣र꣢व꣣द्य꣡शः꣢ ॥ १२१४ ॥
ହେ ପବମାନ! ଆମ ପାଇଁ ମହାନ ଧନ ଆଣ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କର; ହେ ଇନ୍ଦୁ! ବୀରଙ୍କ ସହିତ ଯଶ ପ୍ରଦାନ କର।
2.9.1215
न꣡ त्वा꣢ श꣣तं꣢ च꣣ न꣢꣫ ह्रुतो꣣ रा꣢धो꣣ दि꣡त्स꣢न्त꣣मा꣡ मि꣢नन् ।
य꣡त्पु꣢ना꣣नो꣡ म꣢ख꣣स्य꣡से꣢ ॥ १२१५ ॥
ଶହେ ନୁହେଁ, କୁଟିଳମାନେ ନୁହେଁ, ଦାନ ଦେଉଥିବା ତୁମକୁ ରୋକି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ପବିତ୍ର ହୋଇ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ।
2.9.1216
अ꣣या꣡ प꣢वस्व꣣ धा꣡र꣢या꣣ य꣢या꣣ सू꣢र्य꣣म꣡रो꣢चयः ।
हि꣣न्वानो꣡ मानु꣢꣯षीर꣣पः꣢ ॥ १२१६ ॥
ଯେଉଁ ଧାରାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଲ, ସେହି ଧାରାରେ ପ୍ରବାହିତ ଓ ପବିତ୍ର ହୁଅ; ମାନବ ଜଳକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇ।
2.9.1217
अ꣡यु꣢क्त꣣ सू꣢र꣣ ए꣡त꣢शं꣣ प꣡व꣢मानो म꣣ना꣡वधि꣢꣯ ।
अ꣣न्त꣡रि꣢क्षेण꣣ या꣡त꣢वे ॥ १२१७ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପବମାନ ସୋମ ମନ ଉପରେ ଦ୍ରୁତଗାମୀ ଅଶ୍ୱକୁ ଯୋଡ଼ିଲେ, ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଦେଇ ଯିବା ପାଇଁ।
2.9.1218
उ꣣त꣢꣫ त्या ह꣣रि꣢तो꣣ र꣢थे꣣ सू꣡रो꣢ अयुक्त꣣ या꣡त꣢वे ।
इ꣢न्दु꣣रि꣢न्द्र꣣ इ꣡ति꣢ ब्रु꣣व꣢न् ॥ १२१८ ॥
ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଥରେ ସେହି ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କୁ ଯୋଡ଼ିଲେ, ଗମନ ପାଇଁ; ଇନ୍ଦୁ 'ଏ ଇନ୍ଦ୍ର' ବୋଲି କହୁଥିବା ବେଳେ।
2.9.1219
अ꣣ग्निं꣡ वो꣢ दे꣣व꣢म꣣ग्नि꣡भिः꣢ स꣣जो꣢षा꣣ य꣡जि꣢ष्ठं दू꣣त꣡म꣢ध्व꣣रे꣡ कृ꣢णुध्वम् ।
यो꣡ मर्त्ये꣢꣯षु꣣ नि꣡ध्रु꣢विर्ऋ꣣ता꣢वा꣣ त꣡पु꣢र्मूर्धा घृ꣣ता꣡न्नः꣢ पाव꣣कः꣢ ॥ १२१९ ॥
ହେ ଋତ୍ବିଜଗଣ, ଅଗ୍ନିମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକମତ ହୋଇ ଯଜ୍ଞରେ ଦେବ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସର୍ବାଧିକ ପୂଜନୀୟ ଦୂତ କରନ୍ତୁ; ଯିଏ ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥିର, ଋତର ରକ୍ଷକ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମସ୍ତକ, ଘୃତାନ୍ନଭୋଜୀ ଓ ପାବକ।
2.9.1220
प्रो꣢थ꣣द꣢श्वो꣣ न꣡ यव꣢꣯सेऽवि꣣ष्य꣢न्य꣣दा꣢ म꣣हः꣢ सं꣣व꣡र꣢णा꣣द्व्य꣡स्था꣢त् ।
आ꣡द꣢स्य꣣ वा꣢तो꣣ अ꣡नु꣢ वाति शो꣣चि꣡रध꣢꣯ स्म ते꣣ व्र꣡ज꣢नं कृ꣣ष्ण꣡म꣢स्ति ॥ १२२० ॥
ଘାସ ପାଇଁ ଘୋଡ଼ା ଯେମିତି ହିନ୍ଗେ, ସେ ମହାନ ଆବରଣରୁ ବାହାରିଲା ବେଳେ ପବନ ତା'ର ଜ୍ୱାଳାକୁ ଅନୁସରଣ କରି ବହେ; ଏବଂ ତୁମର ପଥ କଳା।
2.9.1221
उ꣡द्यस्य꣢꣯ ते꣣ न꣡व꣢जातस्य꣣ वृ꣢꣫ष्णोऽग्ने꣣ च꣡र꣢न्त्य꣣ज꣡रा꣢ इधा꣣नाः꣢ ।
अ꣡च्छा꣣ द्या꣡म꣢रु꣣षो꣢ धू꣣म꣡ ए꣢षि꣣ सं꣢ दू꣣तो꣡ अ꣢ग्न꣣ ई꣡य꣢से꣣ हि꣢ दे꣣वा꣢न् ॥ १२२१ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ନବଜାତ, ବଳବାନ ରୂପର ଜ୍ୱାଳାମାନେ ଉଠନ୍ତି, ଅଜର ହୋଇ ଜ୍ୱଳନ୍ତ; ଲାଲ ଧୂଆଁ ରୂପେ ତୁମେ ଆକାଶ ଆଡ଼େ ଯାଅ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଦୂତ ହୋଇ ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ।
2.9.1222
त꣡मिन्द्रं꣢꣯ वाजयामसि म꣣हे꣢ वृ꣣त्रा꣢य꣣ ह꣡न्त꣢वे ।
स꣡ वृषा꣢꣯ वृष꣣भो꣡ भु꣢वत् ॥ १२२२ ॥
ସେହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ମହାନ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପାଇଁ ବଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁ; ସେ ବଳବାନ, ବୃଷଭ ହୋଇଛନ୍ତି।
2.9.1223
इ꣢न्द्रः꣣ स꣡ दाम꣢꣯ने कृ꣣त꣡ ओजि꣢꣯ष्ठः꣣ स꣡ बले꣢꣯ हि꣣तः꣢ ।
द्यु꣣म्नी꣢ श्लो꣣की꣢꣫ स सो꣣म्यः꣢ ॥ १२२३ ॥
ସେହି ଇନ୍ଦ୍ର ଯଜ୍ଞବନ୍ଧନ ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ; ବଳରେ ସର୍ବାଧିକ ଓଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ଶକ୍ତିରେ ସ୍ଥିତ। ସେ ତେଜସ୍ୱୀ, ଯଶସ୍ୱୀ ଓ ସୋମସମ୍ବନ୍ଧୀ।
2.9.1224
गि꣣रा꣣उ वज्रो꣣ न꣡ सम्भृ꣢꣯तः꣣ स꣡ब꣢लो꣣ अ꣡न꣢पच्युतः ।
व꣣वक्ष꣣ उ꣣ग्रो꣡ अस्तृ꣢꣯तः ॥ १२२४ ॥
ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ସେ ବଜ୍ରପରି ସଂଚିତ; ବଳଯୁକ୍ତ ଏବଂ ଅଚଳ। ସେ ଉଗ୍ର ହୋଇ ବଢ଼େ, ଅଜେୟ।
2.9.1225
अ꣡ध्व꣢र्यो꣣ अ꣡द्रि꣢भिः सु꣣त꣡ꣳ सोमं꣢꣯ प꣣वि꣢त्र꣣ आ꣡ न꣢य ।
पु꣣नाही꣡न्द्रा꣢य꣣ पा꣡त꣢वे ॥ १२२५ ॥
ହେ ଅଧ୍ୱର୍ଯୁ, ପଥର ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍ପେଷିତ ସୋମକୁ ପବିତ୍ରରେ ଆଣ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ତାହାକୁ ଶୁଦ୍ଧ କର।
2.9.1226
त꣢व꣣ त्य꣡ इ꣢न्दो꣣ अ꣡न्ध꣢सो दे꣣वा꣢꣫ मधो꣣कव्या꣢꣯शत ।
प꣡व꣢मानस्य म꣣रु꣡तः꣢ ॥ १२२६ ॥
ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମର ସେହି ମଧୁର ସୋମରସ ଦେବତାମାନେ ସେବନ କଲେ; ପବମାନ ସୋମର ମଧୁ ମରୁତମାନେ ମଧ୍ୟ।
2.9.1227
दि꣣वः꣢ पी꣣यू꣡ष꣢मुत्त꣣म꣢꣫ सोम꣣मि꣡न्द्रा꣢य व꣣ज्रि꣡णे꣢ ।
सु꣣नो꣢ता꣣ म꣡धु꣢मत्तमम् ॥ १२२७ ॥
ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସିଥିବା ଉତ୍ତମ ଅମୃତ ସୋମକୁ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ନିଷ୍ପେଷଣ କର — ଅତି ମଧୁର।
2.9.1228
ध꣣र्त्ता꣢ दि꣣वः꣡ प꣢वते꣣ कृ꣢त्व्यो꣣ र꣢सो꣣ द꣡क्षो꣢ दे꣣वा꣡ना꣢मनु꣣मा꣢द्यो꣣ नृ꣡भिः꣢ ।
ह꣡रिः꣢ सृजा꣣नो꣢꣫ अत्यो꣣ न꣡ सत्व꣢꣯भि꣣र्वृ꣢था꣣ पा꣡जा꣢ꣳसि कृणुषे न꣣दी꣢ष्वा ॥ १२२८ ॥
ବୈରୂପ (ସାମ)। ଆକାଶର ଧାରକ, କର୍ମଠ ରସ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ — ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ହରିତ ବର୍ଣ୍ଣର ସେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି ଶକ୍ତିସହ ବହି ନଦୀରେ ନିଜ ବଳ ଛଡ଼ାଏ।
2.9.1229
शू꣢रो꣣ न꣡ ध꣢त्त꣣ आ꣡??यु꣢??धा꣣ गभस्त्योः꣣ स्व꣢ऽðऔः(स्वाः) सि꣡षा꣢सन्रथि꣣रो꣡ गवि꣢꣯ष्टिषु ।
इ꣣न्द्र꣢??स्य꣣ शु꣡ष्म꣢मी꣣र??य??न्नप??स्यु꣢भि꣣रि꣡न्दु꣢र्हिन्वा꣣नो꣡ अ꣢ज्यते मनी꣣षि꣡भिः꣢ ॥ १२२९ ॥
ବୀର ଯେପରି ଦୁଇ ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରେ, ସେପରି ବିଜୟ ଇଚ୍ଛା କରି, ଗୋଯୁଦ୍ଧରେ ରଥୀ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଳକୁ ଜାଗ୍ରତ କରି, କର୍ମଠ ଓ ମନୀଷୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ସୋମବିନ୍ଦୁ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୁଏ।
2.9.1230
इ꣡न्द्र꣢स्य सोम꣣ प꣡व꣢मान ऊ꣣र्मि꣡णा꣢ तवि꣣ष्य꣡मा꣢णो ज꣣ठ꣢रे꣣ष्वा꣡ वि꣢श ।
प्र꣡ नः꣢ पिन्व वि꣣द्यु꣢द꣣भ्रे꣢व꣣ रो꣡द꣢सी धि꣣या꣢ नो꣣ वा꣢जा꣣ꣳ उ꣡प꣢ माहि꣣ श꣡श्व꣢तः ॥ १२३० ॥
ହେ ସୋମ ପବମାନ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ତରଙ୍ଗ ସହିତ ବଢ଼ି ଜଠରରେ ପ୍ରବେଶ କର। ବିଜୁଳି ମେଘକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ ସେପରି ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀକୁ ଆମ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର; ବୁଦ୍ଧିରେ ଆମକୁ ଶାଶ୍ୱତ ବଳ ଦିଅ।
2.9.1231
य꣡दि꣢न्द्र꣣ प्रा꣢꣫गपा꣣गु꣢द꣣꣬ङ्न्य꣢꣯ग्वा हू꣣य꣢से꣣ नृ꣡भिः꣢ ।
सि꣡मा꣢ पु꣣रू꣡ नृषू꣢꣯तो अ꣣स्या꣢न꣣वे꣡ऽस्रिं꣢ प्रशर्ध तु꣣र्व꣡शे꣢ ॥ १२३१ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ, ଉତ୍ତର କିମ୍ବା ତଳରୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ଡାକିଲେ, ବହୁ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ତୁମେ ଅନୁ ପାଇଁ ଓ ହେ ବଳବାନ, ତୁର୍ବଶ ପାଇଁ ହୁଅ।
2.9.1232
य꣢द्वा꣣ रु꣢मे꣣ रु꣡श꣢मे꣣ श्या꣡व꣢के꣣ कृ꣢प꣣ इ꣡न्द्र꣢ मा꣣द꣡य꣢से꣣ स꣡चा꣢ ।
क꣡ण्वा꣢सस्त्वा꣣ स्तो꣡मे꣢भि꣣र्ब्र꣡ह्म꣢वाहस꣣ इ꣡न्द्रा य꣢꣯च्छ꣣न्त्या꣡ ग꣢हि ॥ १२३२ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁମ, ରୁଶମ, ଶ୍ୟାବକ, କୃପଙ୍କ ନିକଟରେ ତୁମେ ଏକତ୍ର ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ବ୍ରହ୍ମ ବହନକାରୀ କଣ୍ୱମାନେ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଠାକୁ ଆସ।
2.9.1233
उ꣣भ꣡य꣢ꣳ शृ꣣ण꣡व꣢च्च न꣣ इ꣡न्द्रो꣢ अ꣣र्वा꣢गि꣣दं꣡ वचः꣢꣯ ।
स꣣त्रा꣡च्या꣢ म꣣घ꣢वा꣣न्त्सो꣡म꣢पीतये धि꣣या꣡ शवि꣢꣯ष्ठ꣣ आ꣡ गम꣢त् ॥ १२३३ ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ଆମର ଏହି ଦୁଇ (ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ସୋମ-ଅର୍ପଣ) ବାଣୀ ଏଠାରେ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଧନବାନ, ଅତି ବଳବାନ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମପାନ ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଏକତ୍ର ଆସନ୍ତୁ।
2.9.1234
त꣢꣫ꣳ हि स्व꣣रा꣡जं꣢ वृष꣣भं꣡ तमोज꣢꣯सा धि꣣ष꣡णे꣢ निष्टत꣣क्ष꣡तुः꣢ ।
उ꣣तो꣢प꣣मा꣡नां꣢ प्रथ꣣मो꣡ नि षी꣢꣯दसि꣣ सो꣡म꣢काम꣣ꣳ हि꣢ ते꣣ म꣡नः꣢ ॥ १२३४ ॥
ସେହି ସ୍ୱରାଜ୍ୟବାନ ବୃଷଭକୁ, ସେହି ଓଜରେ ଦୁଇ ପେଷଣ-ପଥର ଗଢ଼ିଲେ। ଉପମାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମେ ତୁମେ ବସ; କାରଣ ତୁମ ମନ ସୋମକାମୀ।
2.9.1235
प꣡व꣢स्व दे꣣व꣡ आ꣢यु꣣ष꣡गिन्द्रं꣢꣯ गच्छतु ते꣣ म꣡दः꣢ ।
वा꣣यु꣡मा रो꣢꣯ह꣣ ध꣡र्म꣢णा ॥ १२३५ ॥
ହେ ଦେବ, ପବିତ୍ର ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ତୁମ ମଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚୁ। ତୁମ ଧର୍ମରେ ବାୟୁ ଉପରେ ଆରୋହଣ କର।
2.9.1236
प꣡व꣢मान꣣ नि꣡ तो꣢शसे र꣣यि꣡ꣳ सो꣢म श्र꣣वा꣡य्य꣢म् ।
इ꣡न्दो꣢ समु꣣द्र꣡मा वि꣢꣯श ॥ १२३६ ॥
ହେ ପବମାନ, ତୁମେ ବେଗରେ ଧାବିତ ହୁଅ; ହେ ସୋମ, ଯଶର ଯୋଗ୍ୟ ଧନ ଆଣ। ହେ ଇନ୍ଦୁ, ସମୁଦ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କର।
2.9.1237
अ꣣पघ्न꣡न्प꣢वसे꣣ मृ꣡धः꣢ (क्रतुवित्सोम मत्सरः ।
नुदस्वादेवयुं जनम् ॥) ॥ १२३७ ॥
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୂରେଇ ଦେଇ ତୁମେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅ; ହେ ସୋମ, କର୍ମଜ୍ଞ, ଉଲ୍ଲାସଦାୟକ, ଦେବହୀନ ଲୋକଙ୍କୁ ତଡ଼ି ଦିଅ।
2.9.1238
अ꣣भी꣡ नो꣢ वाज꣣सा꣡त꣢मम् (रयिमर्ष शतस्पृहम् ।
इन्दो सहस्रभर्णसं तुविद्युम्नं विभासहम् ॥) ॥ १२३८ ॥
ଆମ ପ୍ରତି ବିଜୟ ସର୍ବାଧିକ ଦେଉଥିବା, ଶହ ଜଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ଧନ ପ୍ରବାହିତ କର। ହେ ଇନ୍ଦୁ, ହଜାରକୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା, ମହାତେଜସ୍ୱୀ, ଶତ୍ରୁ-ଜେତା ଧନ ଆଣ।
2.9.1239
व꣣यं꣡ ते꣢ अ꣣स्य꣡ राध꣢꣯सो꣣ व꣡सो꣢र्वसो पुरु꣣स्पृ꣡हः꣢ ।
नि꣡ नेदि꣢꣯ष्ठतमा इ꣣षः꣡ स्याम꣢꣯ सु꣣म्ने꣡ ते꣢ अध्रिगो ॥ १२३९ ॥
ତୁମ ଏହି ଦାନରେ, ହେ ବସୁ, ହେ ବସୁ, ବହୁଜନେ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ସୋମ, ଆମେ ଅତି ନିକଟ ଅନ୍ନ ଅଧିକାରୀ ହେଉ; ତୁମ କୃପାରେ ରହୁ।
2.9.1240
प꣢रि꣣ स्य꣢ स्वा꣣नो꣡ अ꣢क्षर꣣दि꣢न्दु꣣र꣢व्ये꣣ म꣡द꣢च्युतः ।
धा꣢रा꣣ य꣢ ऊ꣣र्ध्वो꣡ अ꣢ध्व꣣रे꣢ भ्रा꣣जा꣡ न याति꣢꣯ गव्य꣣युः꣢ ॥ १२४० ॥
ସେ ସୋମ ଧ୍ୱନି କରି ପଶମୀ ଛାଣିରେ ସର୍ବତ୍ର ବହେ; ଆନନ୍ଦରେ ଝରୁଥିବା ସେ ବିନ୍ଦୁ, ଯଜ୍ଞରେ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗାମୀ ଧାରା ହୋଇ ତେଜରେ ଅଗ୍ରସର ହୁଏ, ଗାଈ ଚାହୁଁଥିବା ପରି।
2.9.1241
प꣡व꣢स्व सोम म꣣हा꣡न्त्स꣢मु꣣द्रः꣢ पि꣣ता꣢ दे꣣वा꣢नां꣣ वि꣢श्वा꣣भि꣡ धाम꣢꣯ ॥ १२४१ ॥
ହେ ସୋମ, ବହ; ତୁମେ ମହାସମୁଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପିତା, ସମସ୍ତ ଧାମରେ।
2.9.1242
शु꣣क्रः꣡ प꣢वस्व दे꣣वे꣡भ्यः꣢ सोम दि꣣वे꣡ पृ꣢थि꣣व्यै꣡ शं च꣢꣯ प्र꣣जा꣡भ्यः꣢ ॥ १२४२ ॥
ହେ ଶୁଭ୍ର ସୋମ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବହ; ଦ୍ୟୁଲୋକ, ପୃଥିବୀ ଓ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ କଲ୍ୟାଣ ହେଉ।
2.9.1243
दि꣣वो꣢ ध꣣र्त्ता꣡सि꣢ शु꣣क्रः꣢ पी꣣यू꣡षः꣢ स꣣त्ये꣡ विध꣢꣯र्मन्वा꣣जी꣡ प꣢वस्व ॥ १२४३ ॥
ତୁମେ ଦ୍ୟୁଲୋକର ଧାରକ, ଶୁଭ୍ର ଅମୃତ; ସତ୍ୟରେ, ବିଶାଳ ଧର୍ମରେ, ବଳବାନ ହୋଇ ବହ।
2.9.1244
प्रे꣡ष्ठं꣢ वो꣣ अ꣡ति꣢र्थिꣳ स्तु꣣षे꣢ मि꣣त्र꣡मि꣢व प्रि꣣य꣢म् ।
अ꣢ग्ने꣣ र꣢थं꣣ न꣡ वेद्य꣢꣯म् ॥ १२४४ ॥
ତୁମମାନଙ୍କ ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରିୟ ଅତିଥିଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ, ମିତ୍ରଭଳି ପ୍ରିୟଙ୍କୁ; ହେ ଅଗ୍ନି, ରଥଭଳି ଜାଣିବା ଯୋଗ୍ୟ।
2.9.1245
क꣣वि꣡मि꣢व प्र꣣श꣢ꣳस्यं꣣ यं꣢ दे꣣वा꣢स꣣ इ꣡ति꣢ द्वि꣣ता꣢ ।
नि꣡ मर्त्ये꣢꣯ष्वाद꣣धुः꣢ ॥ १२४५ ॥
କବି ଭଳି ପ୍ରଶଂସନୀୟ, ଯାହାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ଏହିଭଳି ଦୁଇ ରୂପରେ ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିଲେ।
2.9.1246
त्वं꣡ य꣢विष्ठ दा꣣शु꣢षो꣣ नॄ꣡ꣳ पा꣢हि शृणु꣣ही꣡ गिरः꣢꣯ ।
र꣡क्षा꣡ तो꣣क꣢मु꣣त꣡ त्मना꣢꣯ ॥ १२४६ ॥
ହେ ଯବିଷ୍ଠ, ଦାନକାରୀ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କର; ଆମ ସ୍ତୁତି ଶୁଣ; ନିଜ ବଳରେ ସନ୍ତାନକୁ ରକ୍ଷା କର।
2.9.1247
ए꣡न्द्र꣢ नो गधि प्रिय꣣ स꣡त्रा꣢जिदगोह्य ।
गि꣣रि꣢उन वि꣣श्व꣡तः꣢ पृ꣣थुः꣡ पति꣢꣯र्दि꣣वः꣡ ॥ १२४७ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ହେ ପ୍ରିୟ, ସଂଘର୍ଷ ଜିତୁଥିବା, ଅଗୋପନୀୟ; ପର୍ବତ ପରି ସର୍ବତ୍ର ବିସ୍ତୃତ, ତୁମେ ଦ୍ୟୁଲୋକର ପ୍ରଭୁ।
2.9.1248
अ꣣भि꣡ हि स꣢꣯त्य सोमपा उ꣣भे꣢ ब꣣भू꣢थ꣣ रो꣡द꣢सी ।
इ꣡न्द्रासि꣢꣯ सुन्व꣣तो꣢ वृ꣣धः꣡ पति꣢꣯र्दि꣣वः꣡ ॥ १२४८ ॥
ହେ ସତ୍ୟ, ସୋମପାୟୀ, ତୁମେ ଉଭୟ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ନିଷ୍କାସନକାରୀଙ୍କ ବର୍ଦ୍ଧକ ତୁମେ; ତୁମେ ଦ୍ୟୁଲୋକର ପ୍ରଭୁ।
2.9.1249
त्व꣡ꣳ हि शश्व꣢꣯तीना꣣मि꣡न्द्र꣢ ध꣣र्त्ता꣢ पु꣣रा꣡मसि꣢꣯ ।
ह꣣न्ता꣢꣫ दस्यो꣣र्म꣡नो꣢र्वृ꣣धः꣡ पति꣢꣯र्दि꣣वः꣢ ॥ १२४९ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ହିଁ ଶାଶ୍ୱତ ପୁରଗୁଡ଼ିକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା; ଦସ୍ୟୁର ହନ୍ତା; ମନୁର ବର୍ଦ୍ଧକ; ତୁମେ ଦ୍ୟୁଲୋକର ପ୍ରଭୁ।
2.9.1250
पु꣣रां꣢ भि꣣न्दु꣡र्युवा꣢꣯ क꣣वि꣡रमि꣢꣯तौजा अजायत ।
इ꣢न्द्रो꣣ वि꣡श्व꣢स्य꣣ क꣡र्म꣢णो ध꣣र्त्ता꣢ व꣣ज्री꣡ पु꣢रुष्टु꣣तः꣢ ॥ १२५० ॥
ପୁରଗୁଡ଼ିକୁ ଭେଦକାରୀ, ଯୁବକ, କବି, ଅପରିମିତ ବଳବାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଜନ୍ମିଲେ; ସେ ସମସ୍ତ କର୍ମର ଧାରକ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଅଧିକ ସ୍ତୁତ।
2.9.1251
त्वं꣢ व꣣ल꣢स्य꣣ गो꣢म꣣तो꣡ऽपा꣢वरद्रिवो꣣ बि꣡ल꣢म् ।
त्वां꣢ दे꣣वा꣡ अबि꣢꣯भ्युषस्तु꣣ज्य꣡मा꣢नास आविषुः ॥ १२५१ ॥
ହେ ଅଦ୍ରିବାନ, ତୁମେ ଗୋଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଳର ଗୁମ୍ଫା ଖୋଲିଲ; ନିର୍ଭୟ ଦେବତାମାନେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ତୁମ ପଛେ ଆସିଲେ।
2.9.1252
इ꣢न्द्र꣣मी꣡शा꣢न꣣मो꣡ज꣢सा꣣भि꣡ स्तोमै꣢꣯रनूषत ।
स꣣ह꣢स्रं꣣ य꣡स्य꣢ रा꣣त꣡य꣢ उ꣣त꣢ वा꣣ स꣢न्ति꣣ भू꣡य꣢सीः ॥ १२५२ ॥
ଓଜରେ ଶାସନ କରୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ସ୍ତୁତି କରାଗଲା। ତାଙ୍କର ଦାନ ହଜାରେ; ଆହୁରି ଅନେକ ଅଛି।