Bhagavad Gītā · Kapitel 2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.1
तं तथा कृपयाऽविष्टमश्रुपूर्णाकुलेक्षणम् ।
विषीदन्तमिदं वाक्यमुवाच मधुसूदनः ॥ २.१ ॥
Sañjaya sprach: Zu ihm, von Mitleid überwältigt, die getrübten Augen voller Tränen, in Verzweiflung versunken, sprach Kṛṣṇa diese Worte.
2.2
कुतस्त्वा कश्मलमिदं विषमे समुपस्थितम् ।
अनार्यजुष्टमस्वर्ग्यमकीर्तिकरमर्जुन ॥ २.२ ॥
Der Herr sprach: Woher kommt dir diese Verzagtheit, Arjuna, in einem solchen Augenblick der Not? Sie ziemt keinem edlen Menschen; sie führt weder zum Himmel noch zur Ehre.
2.3
क्लैब्यं मा स्म गमः पार्थ नैतत्त्वय्युपपद्यते ।
क्षुद्रं हृदयदौर्बल्यं त्यक्त्वोत्तिष्ठ परन्तप ॥ २.३ ॥
Gib dieser Verzagtheit nicht nach, Pārtha; sie steht dir nicht an. Wirf diese kleinliche Schwäche des Herzens ab und steh auf, Bezwinger der Feinde.
2.4
कथं भीष्ममहं संख्ये द्रोणं च मधुसूदन ।
इषुभिः प्रतियोत्स्यामि पूजार्हावरिसूदन ॥ २.४ ॥
Arjuna sprach: Wie soll ich Bhīṣma und Droṇa im Kampf mit Pfeilen begegnen, Madhusūdana, da doch beide meiner Verehrung würdig sind?
2.5
गुरूनहत्वा हि महानुभावान् ।
श्रेयो भोक्तुं भैक्ष्यमपीह लोके ।
हत्वार्थकामांस्तु गुरूनिहैव ।
भुञ्जीय भोगान् रुधिरप्रदिग्धान् ॥ २.५ ॥
Besser ist es, in dieser Welt von Almosen zu leben, als diese edlen Lehrer zu töten. Töte ich sie, wäre jede Freude, die ich hier genösse, mit Blut befleckt.
2.6
न चैतद्विद्मः कतरन्नो गरीयो ।
यद्वा जयेम यदि वा नो जयेयुः ।
यानेव हत्वा न जिजीविषाम ।
स्तेऽवस्थिताः प्रमुखे धार्तराष्ट्राः ॥ २.६ ॥
Wir wissen nicht einmal, was besser ist: dass wir sie besiegen oder dass sie uns besiegen. Vor uns stehen die Söhne Dhṛtarāṣṭras, nach deren Tod wir selbst nicht mehr leben wollten.
2.7
कार्पण्यदोषोपहतस्वभावः ।
पृच्छामि त्वां धर्मसंमूढचेताः ।
यच्छ्रेयः स्यान्निश्चितं ब्रूहि तन्मे ।
शिष्यस्तेऽहं शाधि मां त्वां प्रपन्नम् ॥ २.७ ॥
Mein Wesen ist von Schwäche überwältigt, und mein Geist ist verwirrt darüber, was der Dharma verlangt. Ich frage dich: Sag mir sicher, was für mich besser ist. Ich bin dein Schüler; lehre mich, denn ich habe bei dir Zuflucht gesucht.
2.8
न हि प्रपश्यामि ममापनुद्या ।
द्यच्छोकमुच्छोषणमिन्द्रियाणाम् ।
अवाप्य भूमावसपत्नमृद्धम् ।
राज्यं सुराणामपि चाधिपत्यम् ॥ २.८ ॥
Ich sehe nichts, was diesen Kummer vertreiben könnte, der meine Sinne austrocknet, nicht einmal ein reiches Reich ohne Rivalen auf Erden noch die Herrschaft über die Götter.
2.9
एवमुक्त्वा हृषीकेशं गुडाकेशः परन्तप ।
न योत्स्य इति गोविन्दमुक्त्वा तूष्णीं बभूव ह ॥ २.९ ॥
Sañjaya sprach: Nachdem Arjuna, der Bezwinger des Schlafs, so zu Kṛṣṇa gesprochen hatte, sagte er zu Govinda: „Ich werde nicht kämpfen“, und verstummte.
2.10
तमुवाच हृषीकेशः प्रहसन्निव भारत ।
सेनयोरुभयोर्मध्ये विषीदन्तमिदं वचः ॥ २.१० ॥
Da, o Bhārata, sprach Kṛṣṇa zwischen den beiden Heeren, wie lächelnd, diese Worte zu dem verzweifelten Arjuna.
2.11
अशोच्यानन्वशोचस्त्वं प्रज्ञावादांश्च भाषसे ।
गतासूनगतासूंश्च नानुशोचन्ति पण्डिताः ॥ २.११ ॥
Der Herr sprach: Du trauerst um die, die keiner Trauer bedürfen, und sprichst doch Worte, die weise klingen. Die Weisen trauern weder um die Toten noch um die Lebenden.
2.12
न त्वेवाहं जातु नासं न त्वं नेमे जनाधिपाः ।
न चैव न भविष्यामः सर्वे वयमतः परम् ॥ २.१२ ॥
Nie gab es eine Zeit, da ich nicht war, noch du, noch diese Könige; und keiner von uns wird je aufhören zu sein.
2.13
देहिनोऽस्मिन्यथा देहे कौमारं यौवनं जरा ।
तथा देहान्तरप्राप्तिर्धीरस्तत्र न मुह्यति ॥ २.१३ ॥
Wie das verkörperte Selbst in diesem Körper Kindheit, Jugend und Alter durchläuft, so geht es in einen anderen Körper über. Der Standhafte wird dadurch nicht verwirrt.
2.14
मात्रास्पर्शास्तु कौन्तेय शीतोष्णसुखदुःखदाः ।
आगमापायिनोऽनित्यास्तांस्तितिक्षस्व भारत ॥ २.१४ ॥
Die Berührung der Sinne mit ihren Gegenständen bringt Kälte und Hitze, Lust und Schmerz, Sohn der Kuntī. Sie kommen und gehen; sie währen nicht. Ertrage sie geduldig, Bhārata.
2.15
यं हि न व्यथयन्त्येते पुरुषं पुरुषर्षभ ।
समदुःखसुखं धीरं सोऽमृतत्वाय कल्पते ॥ २.१५ ॥
Der Standhafte, den dies nicht erschüttert, Bester der Menschen, der gleich bleibt in Schmerz und Freude, ist reif für die Unsterblichkeit.
2.16
नासतो विद्यते भावो नाभावो विद्यते सतः ।
उभयोरपि दृष्टोऽन्तस्त्वनयोस्तत्त्वदर्शिभिः ॥ २.१६ ॥
Das Unwirkliche kommt nie zum Sein; das Wirkliche hört nie auf zu sein. Die Seher der Wahrheit haben das letzte Wort über beides erkannt.
2.17
अविनाशि तु तद्विद्धि येन सर्वमिदं ततम् ।
विनाशमव्ययस्यास्य न कश्चित् कर्तुमर्हति ॥ २.१७ ॥
Wisse, dass das unzerstörbar ist, wovon all dies durchdrungen ist. Niemand vermag das Unvergängliche zu vernichten.
2.18
अन्तवन्त इमे देहा नित्यस्योक्ताः शरीरिणः ।
अनाशिनोऽप्रमेयस्य तस्माद्युध्यस्व भारत ॥ २.१८ ॥
Diese Körper des ewigen, unzerstörbaren, unermesslichen verkörperten Selbst haben, so heißt es, ein Ende. Darum kämpfe, Bhārata.
2.19
य एनं वेत्ति हन्तारं यश्चैनं मन्यते हतम् ।
उभौ तौ न विजानीतो नायं हन्ति न हन्यते ॥ २.१९ ॥
Wer das Selbst für einen Töter hält und wer es für getötet hält, beide verstehen nicht. Es tötet nicht und wird nicht getötet.
2.20
न जायते म्रियते वा कदाचि ।
न्नायं भूत्वा भविता वा न भूयः ।
अजो नित्यः शाश्वतोऽयं पुराणो ।
न हन्यते हन्यमाने शरीरे ॥ २.२० ॥
Es wird nie geboren und stirbt nie; da es war, wird es nie aufhören zu sein. Ungeboren, ewig, beständig und uralt, wird es nicht getötet, wenn der Körper getötet wird.
2.21
वेदाविनाशिनं नित्यं य एनमजमव्ययम् ।
कथं स पुरुषः पार्थ कं घातयति हन्ति कम् ॥ २.२१ ॥
Wer es als unzerstörbar, ewig, ungeboren und unvergänglich kennt, Pārtha: wie könnte ein solcher Mensch jemanden töten oder töten lassen?
2.22
वासांसि जीर्णानि यथा विहाय ।
नवानि गृह्णाति नरोऽपराणि ।
तथा शरीराणि विहाय जीर्णा ।
न्यन्यानि संयाति नवानि देही ॥ २.२२ ॥
Wie ein Mensch abgetragene Kleider ablegt und neue anzieht, so legt das verkörperte Selbst abgenutzte Körper ab und geht in neue ein.
2.23
नैनं छिन्दन्ति शस्त्राणि नैनं दहति पावकः ।
न चैनं क्लेदयन्त्यापो न शोषयति मारुतः ॥ २.२३ ॥
Waffen zerschneiden es nicht, Feuer verbrennt es nicht, Wasser benetzt es nicht und Wind trocknet es nicht.
2.24
अच्छेद्योऽयमदाह्योऽयमक्लेद्योऽशोष्य एव च ।
नित्यः सर्वगतः स्थाणुरचलोऽयं सनातनः ॥ २.२४ ॥
Es kann nicht zerschnitten, verbrannt, benetzt oder getrocknet werden. Es ist ewig, allgegenwärtig, beständig, unbewegt und uranfänglich.
2.25
अव्यक्तोऽयमचिन्त्योऽयमविकार्योऽयमुच्यते ।
तस्मादेवं विदित्वैनं नानुशोचितुमर्हसि ॥ २.२५ ॥
Es heißt unmanifestiert, undenkbar und unwandelbar. Da du es so kennst, solltest du nicht trauern.
2.26
अथ चैनं नित्यजातं नित्यं वा मन्यसे मृतम् ।
तथापि त्वं महाबाहो नैवं शोचितुमर्हसि ॥ २.२६ ॥
Und selbst wenn du meinst, es werde ständig geboren und sterbe ständig, auch dann, Starkarmiger, solltest du nicht trauern.
2.27
जातस्य हि ध्रुवो मृत्युर्ध्रुवं जन्म मृतस्य च ।
तस्मादपरिहार्येऽर्थे न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ २.२७ ॥
Wer geboren ist, dem ist der Tod gewiss; wer stirbt, dem ist die Geburt gewiss. Über das Unvermeidliche solltest du nicht trauern.
2.28
अव्यक्तादीनि भूतानि व्यक्तमध्यानि भारत ।
अव्यक्तनिधनान्येव तत्र का परिदेवना ॥ २.२८ ॥
Die Wesen sind in ihrem Anfang unmanifestiert, in ihrer Mitte manifestiert und in ihrem Ende wieder unmanifestiert, Bhārata. Was gibt es da zu beklagen?
2.29
आश्चर्यवत्पश्यति कश्चिदेन ।
माश्चर्यवद्वदति तथैव चान्यः ।
आश्चर्यवच्चैनमन्यः शृणोति ।
श्रुत्वाप्येनं वेद न चैव कश्चित् ॥ २.२९ ॥
Einer sieht es als ein Wunder; ein anderer spricht davon als von einem Wunder; ein anderer hört davon als von einem Wunder; und selbst wer davon gehört hat, kennt es nicht wirklich.
2.30
देही नित्यमवध्योऽयं देहे सर्वस्य भारत ।
तस्मात्सर्वाणि भूतानि न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ २.३० ॥
Das Selbst, das in jedem Körper wohnt, kann nie getötet werden, Bhārata. Darum solltest du um kein Wesen trauern.
2.31
स्वधर्ममपि चावेक्ष्य न विकम्पितुमर्हसि ।
धर्म्याद्धि युद्धाच्छ्रेयोऽन्यत्क्षत्रियस्य न विद्यते ॥ २.३१ ॥
Auch im Blick auf deine eigene Pflicht solltest du nicht wanken. Für einen Krieger gibt es nichts Besseres als einen Kampf für das Rechte.
2.32
यदृच्छया चोपपन्नं स्वर्गद्वारमपावृतम् ।
सुखिनः क्षत्रियाः पार्थ लभन्ते युद्धमीदृशम् ॥ २.३२ ॥
Glücklich die Krieger, Pārtha, denen ein solcher Kampf ungesucht zufällt: Er ist ein weit geöffnetes Tor zum Himmel.
2.33
अथ चेत्त्वमिमं धर्म्यं संग्रामं न करिष्यसि ।
ततः स्वधर्मं कीर्तिं च हित्वा पापमवाप्स्यसि ॥ २.३३ ॥
Wenn du aber diesen gerechten Kampf nicht führst, wirst du deine Pflicht und deine Ehre preisgeben und Schuld auf dich laden.
2.34
अकीर्तिं चापि भूतानि कथयिष्यन्ति तेऽव्ययाम् ।
संभावितस्य चाकीर्तिर्मरणादतिरिच्यते ॥ २.३४ ॥
Die Leute werden für immer von deiner Schande reden; und für einen, der geehrt wurde, ist Schande schlimmer als der Tod.
2.35
भयाद्रणादुपरतं मंस्यन्ते त्वां महारथाः ।
येषां च त्वं बहुमतो भूत्वा यास्यसि लाघवम् ॥ २.३५ ॥
Die großen Wagenkämpfer werden meinen, du seist aus Furcht vom Kampf zurückgewichen, und die dich hoch schätzten, werden gering von dir denken.
2.36
अवाच्यवादांश्च बहून् वदिष्यन्ति तवाहिताः ।
निन्दन्तस्तव सामर्थ्यं ततो दुःखतरं नु किम् ॥ २.३६ ॥
Deine Feinde werden viel Unsagbares sagen und deine Fähigkeit verhöhnen. Was könnte schmerzlicher sein?
2.37
हतो वा प्राप्स्यसि स्वर्गं जित्वा वा भोक्ष्यसे महीम् ।
तस्मादुत्तिष्ठ कौन्तेय युद्धाय कृतनिश्चयः ॥ २.३७ ॥
Fällst du, gewinnst du den Himmel; siegst du, genießt du die Erde. So steh auf, Sohn der Kuntī, entschlossen zu kämpfen.
2.38
सुखदुःखे समे कृत्वा लाभालाभौ जयाजयौ ।
ततो युद्धाय युज्यस्व नैवं पापमवाप्स्यसि ॥ २.३८ ॥
Achte Lust und Schmerz, Gewinn und Verlust, Sieg und Niederlage gleich und tritt in den Kampf. So lädst du keine Schuld auf dich.
2.39
एषा तेऽभिहिता सांख्ये बुद्धिर्योगे त्विमां शृणु ।
बुद्ध्यायुक्तो यया पार्थ कर्मबन्धं प्रहास्यसि ॥ २.३९ ॥
Diese Einsicht wurde dir nach dem Sāṅkhya, der Erkenntnis, gelehrt. Höre sie nun nach dem Yoga. Mit dieser Einsicht verbunden, Pārtha, wirst du die Fessel des Handelns abwerfen.
2.40
नेहाभिक्रमनाशोऽस्ति प्रत्यवायो न विद्यते ।
स्वल्पमप्यस्य धर्मस्य त्रायते महतो भयात् ॥ २.४० ॥
Auf diesem Weg geht keine Mühe verloren, und kein Schaden entsteht. Schon ein wenig dieser Übung schützt vor großer Furcht.
2.41
व्यवसायात्मिका बुद्धिरेकेह कुरुनन्दन ।
बहुशाखा ह्यनन्ताश्च बुद्धयोऽव्यवसायिनाम् ॥ २.४१ ॥
Hier ist die entschlossene Einsicht eine und gesammelt, Freude der Kurus; die Gedanken der Unentschlossenen aber sind vielverzweigt und endlos.
2.42
यामिमां पुष्पितां वाचं प्रवदन्त्यविपश्चितः ।
वेदवादरताः पार्थ नान्यदस्तीति वादिनः ॥ २.४२ ॥
Die Unweisen, die sich am Buchstaben der Veden erfreuen, reden blumige Worte, Pārtha, und sagen, darüber hinaus gebe es nichts.
2.43
कामात्मानः स्वर्गपरा जन्मकर्मफलप्रदाम् ।
क्रियाविशेषबहुलां भोगैश्वर्यगतिं प्रति ॥ २.४३ ॥
Voller Begierde und auf den Himmel aus, sprechen sie von vielen besonderen Riten, die auf Genuss und Macht zielen und als Frucht des Handelns Wiedergeburt bringen.
2.44
भोगैश्वर्यप्रसक्तानां तयापहृतचेतसाम् ।
व्यवसायात्मिका बुद्धिः समाधौ न विधीयते ॥ २.४४ ॥
Bei denen, die an Genuss und Macht hängen und deren Geist von solchen Reden fortgerissen wird, findet die entschlossene Einsicht keinen Halt in tiefer Versenkung.
2.45
त्रैगुण्यविषया वेदा निस्त्रैगुण्यो भवार्जुन ।
निर्द्वन्द्वो नित्यसत्त्वस्थो निर्योगक्षेम आत्मवान् ॥ २.४५ ॥
Die Veden handeln von den drei Guṇas. Erhebe dich über die drei Guṇas, Arjuna: frei von den Gegensatzpaaren, stets fest in der Reinheit, unbekümmert um Erwerben und Bewahren, gegründet im Selbst.
2.46
यावानर्थ उदपाने सर्वतः संप्लुतोदके ।
तावान्सर्वेषु वेदेषु ब्राह्मणस्य विजानतः ॥ २.४६ ॥
So viel Nutzen ein kleiner Brunnen hat, wenn ringsum Wasser flutet, so viel haben alle Veden für den, der das Brahman wahrhaft kennt.
2.47
कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन ।
मा कर्मफलहेतुर्भूर्मा ते सङ्गोऽस्त्वकर्मणि ॥ २.४७ ॥
Du hast ein Recht allein auf dein Handeln, niemals auf seine Früchte. Lass nicht die Frucht der Tat dein Beweggrund sein, und hänge auch nicht an der Untätigkeit.
2.48
योगस्थः कुरु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा धनञ्जय ।
सिद्ध्यसिद्ध्योः समो भूत्वा समत्वं योग उच्यते ॥ २.४८ ॥
Fest im Yoga verrichte deine Taten, Dhanañjaya, gib die Anhaftung auf und bleibe gleichmütig in Erfolg und Misserfolg. Diese Gleichmut heißt Yoga.
2.49
दूरेण ह्यवरं कर्म बुद्धियोगाद्धनञ्जय ।
बुद्धौ शरणमन्विच्छ कृपणाः फलहेतवः ॥ २.४९ ॥
Handeln um der Früchte willen steht weit unter dem Yoga der Einsicht, Dhanañjaya. Nimm Zuflucht zur Einsicht. Bedauernswert sind jene, die die Frucht antreibt.
2.50
बुद्धियुक्तो जहातीह उभे सुकृतदुष्कृते ।
तस्माद्योगाय युज्यस्व योगः कर्मसु कौशलम् ॥ २.५० ॥
Wer mit der Einsicht verbunden ist, lässt schon in diesem Leben gute wie schlechte Taten hinter sich. Widme dich darum dem Yoga: Yoga ist Geschick im Handeln.
2.51
कर्मजं बुद्धियुक्ता हि फलं त्यक्त्वा मनीषिणः ।
जन्मबन्धविनिर्मुक्ताः पदं गच्छन्त्यनामयम् ॥ २.५१ ॥
Die Weisen, mit der Einsicht verbunden, geben die aus dem Handeln geborene Frucht auf; befreit von der Fessel der Geburt, gelangen sie in den Zustand jenseits allen Leids.
2.52
यदा ते मोहकलिलं बुद्धिर्व्यतितरिष्यति ।
तदा गन्तासि निर्वेदं श्रोतव्यस्य श्रुतस्य च ॥ २.५२ ॥
Wenn deine Einsicht das Dickicht der Verblendung durchquert, wirst du gleichgültig gegen alles Gehörte und alles noch zu Hörende.
2.53
श्रुतिविप्रतिपन्ना ते यदा स्थास्यति निश्चला ।
समाधावचला बुद्धिस्तदा योगमवाप्स्यसि ॥ २.५३ ॥
Wenn deine Einsicht, jetzt verwirrt von widerstreitenden Lehren, unbewegt und fest in der Versenkung steht, dann wirst du den Yoga erlangen.
2.54
स्थितप्रज्ञस्य का भाषा समाधिस्थस्य केशव ।
स्थितधीः किं प्रभाषेत किमासीत व्रजेत किम् ॥ २.५४ ॥
Arjuna sprach: Woran erkennt man den, dessen Weisheit fest ist, der in der Versenkung gegründet ist, Keśava? Wie spricht ein solcher Mensch, wie sitzt er, wie geht er?
2.55
प्रजहाति यदा कामान् सर्वान् पार्थ मनोगतान् ।
आत्मन्येवात्मना तुष्टः स्थितप्रज्ञस्तदोच्यते ॥ २.५५ ॥
Der Herr sprach: Wenn man alle Wünsche aufgibt, die im Geist aufsteigen, Pārtha, und im Selbst allein durch das Selbst zufrieden ist, dann heißt man fest in der Weisheit.
2.56
दुःखेष्वनुद्विग्नमनाः सुखेषु विगतस्पृहः ।
वीतरागभयक्रोधः स्थितधीर्मुनिरुच्यते ॥ २.५६ ॥
Wessen Geist im Leid nicht erschüttert wird, wer im Glück nicht begehrt, wer frei ist von Anhaftung, Furcht und Zorn, der heißt ein Weiser festen Geistes.
2.57
यः सर्वत्रानभिस्नेहस्तत्तत्प्राप्य शुभाशुभम् ।
नाभिनन्दति न द्वेष्टि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ २.५७ ॥
Wer nirgends anhaftet, wer weder jubelt noch zurückschreckt, wenn ihm Gutes oder Schlechtes begegnet, dessen Weisheit ist fest gegründet.
2.58
यदा संहरते चायं कूर्मोऽङ्गानीव सर्वशः ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ २.५८ ॥
Wenn man die Sinne von allen Seiten von ihren Gegenständen zurückzieht, wie die Schildkröte ihre Glieder einzieht, dann ist die Weisheit fest gegründet.
2.59
विषया विनिवर्तन्ते निराहारस्य देहिनः ।
रसवर्जं रसोऽप्यस्य परं दृष्ट्वा निवर्तते ॥ २.५९ ॥
Die Sinnesgegenstände weichen von dem, der sich ihrer enthält, doch der Geschmack an ihnen bleibt. Auch dieser Geschmack schwindet, sobald das Höchste geschaut ist.
2.60
यततो ह्यपि कौन्तेय पुरुषस्य विपश्चितः ।
इन्द्रियाणि प्रमाथीनि हरन्ति प्रसभं मनः ॥ २.६० ॥
Selbst wenn ein einsichtiger Mensch sich bemüht, Sohn der Kuntī, reißen die stürmischen Sinne den Geist mit Gewalt fort.
2.61
तानि सर्वाणि संयम्य युक्त आसीत मत्परः ।
वशे हि यस्येन्द्रियाणि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ २.६१ ॥
Alle Sinne zügelnd, soll man diszipliniert sitzen, auf Mich gerichtet. Wessen Sinne beherrscht sind, dessen Weisheit ist fest gegründet.
2.62
ध्यायतो विषयान्पुंसः सङ्गस्तेषूपजायते ।
सङ्गात् संजायते कामः कामात्क्रोधोऽभिजायते ॥ २.६२ ॥
Wenn ein Mensch bei den Sinnesgegenständen verweilt, entsteht Anhaftung an sie. Aus der Anhaftung wird Begierde geboren, und aus der Begierde kommt Zorn.
2.63
क्रोधाद्भवति संमोहः संमोहात्स्मृतिविभ्रमः ।
स्मृतिभ्रंशाद् बुद्धिनाशो बुद्धिनाशात्प्रणश्यति ॥ २.६३ ॥
Aus Zorn entsteht Verblendung; aus Verblendung Verwirrung des Gedächtnisses; aus dem Verlust des Gedächtnisses der Ruin der Einsicht; und mit dem Ruin der Einsicht ist man verloren.
2.64
रागद्वेषवियुक्तैस्तु विषयानिन्द्रियैश्चरन् ।
आत्मवश्यैर्विधेयात्मा प्रसादमधिगच्छति ॥ २.६४ ॥
Der Selbstbeherrschte aber, der sich mit Sinnen, frei von Zuneigung und Abneigung und unter der Herrschaft des Selbst, unter den Gegenständen bewegt, erlangt Gelassenheit.
2.65
प्रसादे सर्वदुःखानां हानिरस्योपजायते ।
प्रसन्नचेतसो ह्याशु बुद्धिः पर्यवतिष्ठते ॥ २.६५ ॥
In der Gelassenheit enden alle Leiden, denn die Einsicht des Gelassenen wird bald fest.
2.66
नास्ति बुद्धिरयुक्तस्य न चायुक्तस्य भावना ।
न चाभावयतः शान्तिरशान्तस्य कुतः सुखम् ॥ २.६६ ॥
Der Undisziplinierte hat keine Einsicht und keine Betrachtung. Ohne Betrachtung gibt es keinen Frieden, und ohne Frieden, wo ist das Glück?
2.67
इन्द्रियाणां हि चरतां यन्मनोऽनुविधीयते ।
तदस्य हरति प्रज्ञां वायुर्नावमिवाम्भसि ॥ २.६७ ॥
Folgt der Geist einem der umherschweifenden Sinne, so reißt dieser Sinn die Weisheit fort, wie der Wind ein Boot auf dem Wasser forttreibt.
2.68
तस्माद्यस्य महाबाहो निगृहीतानि सर्वशः ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ २.६८ ॥
Darum, Starkarmiger, ist die Weisheit dessen fest gegründet, dessen Sinne ganz von ihren Gegenständen zurückgehalten sind.
2.69
या निशा सर्वभूतानां तस्यां जागर्ति संयमी ।
यस्यां जाग्रति भूतानि सा निशा पश्यतो मुनेः ॥ २.६९ ॥
Was für alle Wesen Nacht ist, darin wacht der Selbstbeherrschte; und worin die Wesen wachen, das ist Nacht für den wahrhaft sehenden Weisen.
2.70
आपूर्यमाणमचलप्रतिष्ठं ।
समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत् ।
तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे ।
स शान्तिमाप्नोति न कामकामी ॥ २.७० ॥
Wie die Wasser in den Ozean strömen, der sich stets füllt und doch in seiner Tiefe unbewegt bleibt, so findet Frieden, in den alle Wünsche einströmen, nicht aber, wer nach Wünschen giert.
2.71
विहाय कामान्यः सर्वान्पुमांश्चरति निःस्पृहः ।
निर्ममो निरहंकारः स शांतिमधिगच्छति ॥ २.७१ ॥
Wer alle Wünsche aufgibt und frei von Verlangen umhergeht, ohne das Gefühl des „Mein“ und ohne Ich-Sucht, erlangt Frieden.
2.72
एषा ब्राह्मी स्थितिः पार्थ नैनां प्राप्य विमुह्यति ।
स्थित्वाऽस्यामन्तकालेऽपि ब्रह्मनिर्वाणमृच्छति ॥ २.७२ ॥
Dies ist der Zustand des Brahman, Pārtha. Wer ihn erreicht hat, ist nicht mehr verblendet. Wer selbst in der Todesstunde darin verweilt, erlangt den Frieden des Brahman.