Bhagavad Gītā · Capítulo 2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.1
तं तथा कृपयाऽविष्टमश्रुपूर्णाकुलेक्षणम् ।
विषीदन्तमिदं वाक्यमुवाच मधुसूदनः ॥ २.१ ॥
Sañjaya disse: A ele, tomado de compaixão, com os olhos perturbados e cheios de lágrimas, mergulhado no desânimo, Kṛṣṇa dirigiu estas palavras.
2.2
कुतस्त्वा कश्मलमिदं विषमे समुपस्थितम् ।
अनार्यजुष्टमस्वर्ग्यमकीर्तिकरमर्जुन ॥ २.२ ॥
O Senhor disse: De onde te vem este desfalecimento, Arjuna, num momento tão crítico? Não é digno de uma pessoa nobre; não leva ao céu nem à honra.
2.3
क्लैब्यं मा स्म गमः पार्थ नैतत्त्वय्युपपद्यते ।
क्षुद्रं हृदयदौर्बल्यं त्यक्त्वोत्तिष्ठ परन्तप ॥ २.३ ॥
Não cedas a esta covardia, Pārtha; ela não te convém. Lança fora esta mesquinha fraqueza do coração e levanta-te, flagelo dos inimigos.
2.4
कथं भीष्ममहं संख्ये द्रोणं च मधुसूदन ।
इषुभिः प्रतियोत्स्यामि पूजार्हावरिसूदन ॥ २.४ ॥
Arjuna disse: Como hei de combater com flechas Bhīṣma e Droṇa, Madhusūdana, se ambos merecem a minha veneração?
2.5
गुरूनहत्वा हि महानुभावान् ।
श्रेयो भोक्तुं भैक्ष्यमपीह लोके ।
हत्वार्थकामांस्तु गुरूनिहैव ।
भुञ्जीय भोगान् रुधिरप्रदिग्धान् ॥ २.५ ॥
Melhor é viver de esmolas neste mundo do que matar estes nobres mestres. Se os matasse, todo prazer que gozasse aqui estaria manchado de sangue.
2.6
न चैतद्विद्मः कतरन्नो गरीयो ।
यद्वा जयेम यदि वा नो जयेयुः ।
यानेव हत्वा न जिजीविषाम ।
स्तेऽवस्थिताः प्रमुखे धार्तराष्ट्राः ॥ २.६ ॥
Nem sequer sabemos o que é melhor: vencê-los nós ou sermos vencidos por eles. Diante de nós estão os filhos de Dhṛtarāṣṭra, após cuja morte não quereríamos viver.
2.7
कार्पण्यदोषोपहतस्वभावः ।
पृच्छामि त्वां धर्मसंमूढचेताः ।
यच्छ्रेयः स्यान्निश्चितं ब्रूहि तन्मे ।
शिष्यस्तेऽहं शाधि मां त्वां प्रपन्नम् ॥ २.७ ॥
A minha natureza está vencida pela fraqueza e a minha mente confusa quanto ao que o dharma pede. Pergunto-te: diz-me com certeza o que é melhor para mim. Sou teu discípulo; ensina-me, pois me refugiei em ti.
2.8
न हि प्रपश्यामि ममापनुद्या ।
द्यच्छोकमुच्छोषणमिन्द्रियाणाम् ।
अवाप्य भूमावसपत्नमृद्धम् ।
राज्यं सुराणामपि चाधिपत्यम् ॥ २.८ ॥
Não vejo nada que possa tirar esta dor que me seca os sentidos, nem um reino próspero e sem rival na terra, nem o domínio sobre os deuses.
2.9
एवमुक्त्वा हृषीकेशं गुडाकेशः परन्तप ।
न योत्स्य इति गोविन्दमुक्त्वा तूष्णीं बभूव ह ॥ २.९ ॥
Sañjaya disse: Tendo falado assim a Kṛṣṇa, Arjuna, vencedor do sono, disse a Govinda: «Não combaterei», e calou-se.
2.10
तमुवाच हृषीकेशः प्रहसन्निव भारत ।
सेनयोरुभयोर्मध्ये विषीदन्तमिदं वचः ॥ २.१० ॥
Então, ó Bhārata, entre os dois exércitos, Kṛṣṇa, como que sorrindo, dirigiu estas palavras ao abatido Arjuna.
2.11
अशोच्यानन्वशोचस्त्वं प्रज्ञावादांश्च भाषसे ।
गतासूनगतासूंश्च नानुशोचन्ति पण्डिताः ॥ २.११ ॥
O Senhor disse: Choras por quem não precisa de pranto e, no entanto, falas palavras que soam sábias. Os sábios não choram nem pelos mortos nem pelos vivos.
2.12
न त्वेवाहं जातु नासं न त्वं नेमे जनाधिपाः ।
न चैव न भविष्यामः सर्वे वयमतः परम् ॥ २.१२ ॥
Nunca houve um tempo em que eu não existisse, nem tu, nem estes reis; nem nenhum de nós deixará jamais de ser daqui em diante.
2.13
देहिनोऽस्मिन्यथा देहे कौमारं यौवनं जरा ।
तथा देहान्तरप्राप्तिर्धीरस्तत्र न मुह्यति ॥ २.१३ ॥
Assim como o ser encarnado passa neste corpo pela infância, juventude e velhice, assim passa para outro corpo. O firme não se perturba com isso.
2.14
मात्रास्पर्शास्तु कौन्तेय शीतोष्णसुखदुःखदाः ।
आगमापायिनोऽनित्यास्तांस्तितिक्षस्व भारत ॥ २.१४ ॥
O contato dos sentidos com os seus objetos traz frio e calor, prazer e dor, filho de Kuntī. Vêm e vão; não duram. Suporta-os com paciência, Bhārata.
2.15
यं हि न व्यथयन्त्येते पुरुषं पुरुषर्षभ ।
समदुःखसुखं धीरं सोऽमृतत्वाय कल्पते ॥ २.१५ ॥
A pessoa firme a quem estas coisas não perturbam, ó melhor dos homens, igual na dor e no prazer, está apta para a imortalidade.
2.16
नासतो विद्यते भावो नाभावो विद्यते सतः ।
उभयोरपि दृष्टोऽन्तस्त्वनयोस्तत्त्वदर्शिभिः ॥ २.१६ ॥
O irreal nunca chega a ser; o real nunca deixa de ser. Os que veem a verdade viram a última palavra sobre ambos.
2.17
अविनाशि तु तद्विद्धि येन सर्वमिदं ततम् ।
विनाशमव्ययस्यास्य न कश्चित् कर्तुमर्हति ॥ २.१७ ॥
Sabe que é indestrutível aquilo que tudo permeia. Ninguém pode destruir o imperecível.
2.18
अन्तवन्त इमे देहा नित्यस्योक्ताः शरीरिणः ।
अनाशिनोऽप्रमेयस्य तस्माद्युध्यस्व भारत ॥ २.१८ ॥
Diz-se que estes corpos do ser encarnado, eterno, indestrutível e incomensurável, têm um fim. Portanto, combate, Bhārata.
2.19
य एनं वेत्ति हन्तारं यश्चैनं मन्यते हतम् ।
उभौ तौ न विजानीतो नायं हन्ति न हन्यते ॥ २.१९ ॥
Quem julga que o ser mata e quem julga que é morto, nenhum dos dois compreende. Ele não mata nem é morto.
2.20
न जायते म्रियते वा कदाचि ।
न्नायं भूत्वा भविता वा न भूयः ।
अजो नित्यः शाश्वतोऽयं पुराणो ।
न हन्यते हन्यमाने शरीरे ॥ २.२० ॥
Nunca nasce nem morre jamais; tendo sido, nunca deixará de ser. Não nascido, eterno, perene e antigo, não morre quando o corpo morre.
2.21
वेदाविनाशिनं नित्यं य एनमजमव्ययम् ।
कथं स पुरुषः पार्थ कं घातयति हन्ति कम् ॥ २.२१ ॥
Quem o sabe indestrutível, eterno, não nascido e imperecível, Pārtha, como poderá matar alguém ou fazer alguém matar?
2.22
वासांसि जीर्णानि यथा विहाय ।
नवानि गृह्णाति नरोऽपराणि ।
तथा शरीराणि विहाय जीर्णा ।
न्यन्यानि संयाति नवानि देही ॥ २.२२ ॥
Como uma pessoa despe a roupa gasta e veste outra nova, assim o ser encarnado deixa os corpos gastos e entra noutros novos.
2.23
नैनं छिन्दन्ति शस्त्राणि नैनं दहति पावकः ।
न चैनं क्लेदयन्त्यापो न शोषयति मारुतः ॥ २.२३ ॥
As armas não o cortam, o fogo não o queima, a água não o molha e o vento não o seca.
2.24
अच्छेद्योऽयमदाह्योऽयमक्लेद्योऽशोष्य एव च ।
नित्यः सर्वगतः स्थाणुरचलोऽयं सनातनः ॥ २.२४ ॥
Não pode ser cortado, queimado, molhado nem seco. É eterno, omnipresente, estável, imóvel e primordial.
2.25
अव्यक्तोऽयमचिन्त्योऽयमविकार्योऽयमुच्यते ।
तस्मादेवं विदित्वैनं नानुशोचितुमर्हसि ॥ २.२५ ॥
Chama-se-lhe imanifesto, inconcebível e imutável. Sabendo-o assim, não deves afligir-te.
2.26
अथ चैनं नित्यजातं नित्यं वा मन्यसे मृतम् ।
तथापि त्वं महाबाहो नैवं शोचितुमर्हसि ॥ २.२६ ॥
E mesmo que penses que ele nasce e morre sem cessar, ainda assim, ó de braços poderosos, não deves afligir-te.
2.27
जातस्य हि ध्रुवो मृत्युर्ध्रुवं जन्म मृतस्य च ।
तस्मादपरिहार्येऽर्थे न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ २.२७ ॥
Para quem nasce, a morte é certa; para quem morre, o nascimento é certo. Não deves afligir-te pelo que não pode ser evitado.
2.28
अव्यक्तादीनि भूतानि व्यक्तमध्यानि भारत ।
अव्यक्तनिधनान्येव तत्र का परिदेवना ॥ २.२८ ॥
Os seres são imanifestos no seu início, manifestos no seu meio e de novo imanifestos no seu fim, Bhārata. O que há para lamentar?
2.29
आश्चर्यवत्पश्यति कश्चिदेन ।
माश्चर्यवद्वदति तथैव चान्यः ।
आश्चर्यवच्चैनमन्यः शृणोति ।
श्रुत्वाप्येनं वेद न चैव कश्चित् ॥ २.२९ ॥
Alguém o vê como uma maravilha; outro fala dele como uma maravilha; outro ouve falar dele como uma maravilha; e mesmo tendo ouvido, ninguém o conhece de verdade.
2.30
देही नित्यमवध्योऽयं देहे सर्वस्य भारत ।
तस्मात्सर्वाणि भूतानि न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ २.३० ॥
O ser que habita em todo corpo nunca pode ser morto, Bhārata. Por isso não deves afligir-te por nenhum ser.
2.31
स्वधर्ममपि चावेक्ष्य न विकम्पितुमर्हसि ।
धर्म्याद्धि युद्धाच्छ्रेयोऽन्यत्क्षत्रियस्य न विद्यते ॥ २.३१ ॥
Considerando também o teu próprio dever, não deves vacilar. Para um guerreiro não há nada melhor do que uma batalha travada pelo que é justo.
2.32
यदृच्छया चोपपन्नं स्वर्गद्वारमपावृतम् ।
सुखिनः क्षत्रियाः पार्थ लभन्ते युद्धमीदृशम् ॥ २.३२ ॥
Felizes os guerreiros, Pārtha, que encontram uma batalha assim, vinda sem a procurarem: é uma porta do céu escancarada.
2.33
अथ चेत्त्वमिमं धर्म्यं संग्रामं न करिष्यसि ।
ततः स्वधर्मं कीर्तिं च हित्वा पापमवाप्स्यसि ॥ २.३३ ॥
Mas se não travares esta batalha justa, abandonando o teu dever e a tua honra, incorrerás em falta.
2.34
अकीर्तिं चापि भूतानि कथयिष्यन्ति तेऽव्ययाम् ।
संभावितस्य चाकीर्तिर्मरणादतिरिच्यते ॥ २.३४ ॥
As pessoas falarão da tua desonra para sempre; e para quem foi honrado, a desonra é pior do que a morte.
2.35
भयाद्रणादुपरतं मंस्यन्ते त्वां महारथाः ।
येषां च त्वं बहुमतो भूत्वा यास्यसि लाघवम् ॥ २.३५ ॥
Os grandes guerreiros de carro pensarão que te retiraste por medo, e os que te tinham em alta estima farão pouco caso de ti.
2.36
अवाच्यवादांश्च बहून् वदिष्यन्ति तवाहिताः ।
निन्दन्तस्तव सामर्थ्यं ततो दुःखतरं नु किम् ॥ २.३६ ॥
Os teus inimigos dirão muitas coisas indizíveis, troçando da tua destreza. O que poderia ser mais doloroso?
2.37
हतो वा प्राप्स्यसि स्वर्गं जित्वा वा भोक्ष्यसे महीम् ।
तस्मादुत्तिष्ठ कौन्तेय युद्धाय कृतनिश्चयः ॥ २.३७ ॥
Se morreres, alcançarás o céu; se venceres, gozarás a terra. Levanta-te, pois, filho de Kuntī, resolvido a combater.
2.38
सुखदुःखे समे कृत्वा लाभालाभौ जयाजयौ ।
ततो युद्धाय युज्यस्व नैवं पापमवाप्स्यसि ॥ २.३८ ॥
Tratando por igual o prazer e a dor, o ganho e a perda, a vitória e a derrota, entra na batalha. Assim não incorrerás em falta.
2.39
एषा तेऽभिहिता सांख्ये बुद्धिर्योगे त्विमां शृणु ।
बुद्ध्यायुक्तो यया पार्थ कर्मबन्धं प्रहास्यसि ॥ २.३९ ॥
Este entendimento foi-te ensinado segundo o Sāṅkhya, o conhecimento. Agora ouve-o segundo o yoga. Unido a este entendimento, Pārtha, libertar-te-ás da amarra da ação.
2.40
नेहाभिक्रमनाशोऽस्ति प्रत्यवायो न विद्यते ।
स्वल्पमप्यस्य धर्मस्य त्रायते महतो भयात् ॥ २.४० ॥
Neste caminho nenhum esforço se perde e nenhum dano resulta. Mesmo um pouco desta prática protege do grande medo.
2.41
व्यवसायात्मिका बुद्धिरेकेह कुरुनन्दन ।
बहुशाखा ह्यनन्ताश्च बुद्धयोऽव्यवसायिनाम् ॥ २.४१ ॥
Aqui o entendimento resoluto é um e concentrado, alegria dos Kurus; mas os pensamentos dos indecisos têm muitos ramos e não têm fim.
2.42
यामिमां पुष्पितां वाचं प्रवदन्त्यविपश्चितः ।
वेदवादरताः पार्थ नान्यदस्तीति वादिनः ॥ २.४२ ॥
Os pouco sábios, deleitando-se na letra dos Vedas, proferem palavras floridas, Pārtha, dizendo que nada há além disso.
2.43
कामात्मानः स्वर्गपरा जन्मकर्मफलप्रदाम् ।
क्रियाविशेषबहुलां भोगैश्वर्यगतिं प्रति ॥ २.४३ ॥
Cheios de desejo e voltados para o céu, falam de muitos ritos especiais visando o prazer e o poder, que trazem o renascimento como fruto da ação.
2.44
भोगैश्वर्यप्रसक्तानां तयापहृतचेतसाम् ।
व्यवसायात्मिका बुद्धिः समाधौ न विधीयते ॥ २.४४ ॥
Naqueles que estão apegados ao prazer e ao poder, cujas mentes são arrastadas por essas palavras, o entendimento resoluto não se firma na absorção profunda.
2.45
त्रैगुण्यविषया वेदा निस्त्रैगुण्यो भवार्जुन ।
निर्द्वन्द्वो नित्यसत्त्वस्थो निर्योगक्षेम आत्मवान् ॥ २.४५ ॥
Os Vedas tratam das três guṇas. Eleva-te acima delas, Arjuna: livre dos pares de opostos, sempre firme na pureza, despreocupado de adquirir e conservar, estabelecido no ser.
2.46
यावानर्थ उदपाने सर्वतः संप्लुतोदके ।
तावान्सर्वेषु वेदेषु ब्राह्मणस्य विजानतः ॥ २.४६ ॥
Tanto uso quanto tem um pequeno poço quando a água inunda por todos os lados, tanto têm todos os Vedas para quem conhece verdadeiramente o Brahman.
2.47
कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन ।
मा कर्मफलहेतुर्भूर्मा ते सङ्गोऽस्त्वकर्मणि ॥ २.४७ ॥
Tens direito apenas às tuas ações, nunca aos seus frutos. Que o fruto da ação não seja o teu motivo, nem te apegues à inação.
2.48
योगस्थः कुरु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा धनञ्जय ।
सिद्ध्यसिद्ध्योः समो भूत्वा समत्वं योग उच्यते ॥ २.४८ ॥
Firme no yoga, realiza as tuas ações, Dhanañjaya, renunciando ao apego e mantendo-te igual no sucesso e no fracasso. Esta igualdade de ânimo chama-se yoga.
2.49
दूरेण ह्यवरं कर्म बुद्धियोगाद्धनञ्जय ।
बुद्धौ शरणमन्विच्छ कृपणाः फलहेतवः ॥ २.४९ ॥
A ação feita pelos seus frutos é muito inferior ao yoga do entendimento, Dhanañjaya. Refugia-te no entendimento. Dignos de pena são os que agem pelo fruto.
2.50
बुद्धियुक्तो जहातीह उभे सुकृतदुष्कृते ।
तस्माद्योगाय युज्यस्व योगः कर्मसु कौशलम् ॥ २.५० ॥
Quem está unido ao entendimento abandona já nesta vida tanto as boas como as más obras. Dedica-te, pois, ao yoga: o yoga é destreza na ação.
2.51
कर्मजं बुद्धियुक्ता हि फलं त्यक्त्वा मनीषिणः ।
जन्मबन्धविनिर्मुक्ताः पदं गच्छन्त्यनामयम् ॥ २.५१ ॥
Os sábios, unidos ao entendimento, renunciam ao fruto nascido da ação; livres da amarra do nascimento, alcançam o estado para lá de toda a dor.
2.52
यदा ते मोहकलिलं बुद्धिर्व्यतितरिष्यति ।
तदा गन्तासि निर्वेदं श्रोतव्यस्य श्रुतस्य च ॥ २.५२ ॥
Quando o teu entendimento atravessar o emaranhado da ilusão, tornar-te-ás indiferente a tudo o que foi ouvido e a tudo o que ainda há para ouvir.
2.53
श्रुतिविप्रतिपन्ना ते यदा स्थास्यति निश्चला ।
समाधावचला बुद्धिस्तदा योगमवाप्स्यसि ॥ २.५३ ॥
Quando o teu entendimento, agora confundido por ensinamentos contrários, permanecer imóvel e firme na absorção, então alcançarás o yoga.
2.54
स्थितप्रज्ञस्य का भाषा समाधिस्थस्य केशव ।
स्थितधीः किं प्रभाषेत किमासीत व्रजेत किम् ॥ २.५४ ॥
Arjuna disse: O que distingue aquele cuja sabedoria é firme, estabelecido na absorção, Keśava? Como fala essa pessoa, como se senta, como caminha?
2.55
प्रजहाति यदा कामान् सर्वान् पार्थ मनोगतान् ।
आत्मन्येवात्मना तुष्टः स्थितप्रज्ञस्तदोच्यते ॥ २.५५ ॥
O Senhor disse: Quando alguém abandona todos os desejos que surgem na mente, Pārtha, e está contente no ser pelo próprio ser, então é chamado firme na sabedoria.
2.56
दुःखेष्वनुद्विग्नमनाः सुखेषु विगतस्पृहः ।
वीतरागभयक्रोधः स्थितधीर्मुनिरुच्यते ॥ २.५६ ॥
Aquele cuja mente não se abala na dor, que não anseia no prazer, que está livre de apego, medo e ira, é chamado um sábio de mente firme.
2.57
यः सर्वत्रानभिस्नेहस्तत्तत्प्राप्य शुभाशुभम् ।
नाभिनन्दति न द्वेष्टि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ २.५७ ॥
Quem não tem apego em parte alguma, quem nem se alegra nem recua ao encontrar o bom ou o mau, tem a sabedoria firmemente estabelecida.
2.58
यदा संहरते चायं कूर्मोऽङ्गानीव सर्वशः ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ २.५८ ॥
Quando alguém retira os sentidos dos seus objetos por todos os lados, como a tartaruga recolhe os seus membros, então a sua sabedoria está firmemente estabelecida.
2.59
विषया विनिवर्तन्ते निराहारस्य देहिनः ।
रसवर्जं रसोऽप्यस्य परं दृष्ट्वा निवर्तते ॥ २.५९ ॥
Os objetos dos sentidos afastam-se de quem se abstém deles, mas o gosto por eles permanece. Até esse gosto desaparece quando o Supremo é visto.
2.60
यततो ह्यपि कौन्तेय पुरुषस्य विपश्चितः ।
इन्द्रियाणि प्रमाथीनि हरन्ति प्रसभं मनः ॥ २.६० ॥
Mesmo quando uma pessoa com discernimento se esforça, filho de Kuntī, os sentidos turbulentos arrastam a mente à força.
2.61
तानि सर्वाणि संयम्य युक्त आसीत मत्परः ।
वशे हि यस्येन्द्रियाणि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ २.६१ ॥
Refreando todos os sentidos, deve-se sentar disciplinado, voltado para Mim. Quem tem os sentidos sob controle tem a sabedoria firmemente estabelecida.
2.62
ध्यायतो विषयान्पुंसः सङ्गस्तेषूपजायते ।
सङ्गात् संजायते कामः कामात्क्रोधोऽभिजायते ॥ २.६२ ॥
Quando alguém pensa nos objetos dos sentidos, nasce o apego a eles. Do apego nasce o desejo, e do desejo vem a ira.
2.63
क्रोधाद्भवति संमोहः संमोहात्स्मृतिविभ्रमः ।
स्मृतिभ्रंशाद् बुद्धिनाशो बुद्धिनाशात्प्रणश्यति ॥ २.६३ ॥
Da ira nasce a ilusão; da ilusão, a confusão da memória; da perda da memória, a ruína do entendimento; e com a ruína do entendimento, perde-se.
2.64
रागद्वेषवियुक्तैस्तु विषयानिन्द्रियैश्चरन् ।
आत्मवश्यैर्विधेयात्मा प्रसादमधिगच्छति ॥ २.६४ ॥
Mas a pessoa disciplinada, movendo-se entre os objetos com os sentidos livres de atração e aversão e sujeitos ao domínio do ser, alcança a serenidade.
2.65
प्रसादे सर्वदुःखानां हानिरस्योपजायते ।
प्रसन्नचेतसो ह्याशु बुद्धिः पर्यवतिष्ठते ॥ २.६५ ॥
Na serenidade terminam todas as dores, pois o entendimento de quem tem a mente serena logo se firma.
2.66
नास्ति बुद्धिरयुक्तस्य न चायुक्तस्य भावना ।
न चाभावयतः शान्तिरशान्तस्य कुतः सुखम् ॥ २.६६ ॥
O indisciplinado não tem entendimento nem contemplação. Sem contemplação não há paz, e sem paz, onde está a felicidade?
2.67
इन्द्रियाणां हि चरतां यन्मनोऽनुविधीयते ।
तदस्य हरति प्रज्ञां वायुर्नावमिवाम्भसि ॥ २.६७ ॥
Quando a mente segue qualquer um dos sentidos errantes, esse sentido arrasta a sabedoria, como o vento arrasta um barco sobre a água.
2.68
तस्माद्यस्य महाबाहो निगृहीतानि सर्वशः ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ २.६८ ॥
Por isso, ó de braços poderosos, quem tem os sentidos plenamente refreados dos seus objetos tem a sabedoria firmemente estabelecida.
2.69
या निशा सर्वभूतानां तस्यां जागर्ति संयमी ।
यस्यां जाग्रति भूतानि सा निशा पश्यतो मुनेः ॥ २.६९ ॥
O que é noite para todos os seres é onde o disciplinado está desperto; e onde os seres estão despertos é noite para o sábio que verdadeiramente vê.
2.70
आपूर्यमाणमचलप्रतिष्ठं ।
समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत् ।
तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे ।
स शान्तिमाप्नोति न कामकामी ॥ २.७० ॥
Como as águas correm para o oceano, que sempre se enche e permanece imóvel na sua profundidade, assim alcança a paz aquele em quem desaguam todos os desejos, e não quem os cobiça.
2.71
विहाय कामान्यः सर्वान्पुमांश्चरति निःस्पृहः ।
निर्ममो निरहंकारः स शांतिमधिगच्छति ॥ २.७१ ॥
A pessoa que abandona todos os desejos e se move livre de anseio, sem sentido de «meu» e sem ego, alcança a paz.
2.72
एषा ब्राह्मी स्थितिः पार्थ नैनां प्राप्य विमुह्यति ।
स्थित्वाऽस्यामन्तकालेऽपि ब्रह्मनिर्वाणमृच्छति ॥ २.७२ ॥
Este é o estado de Brahman, Pārtha. Quem o alcança já não se ilude. Permanecendo nele mesmo na hora da morte, alcança a paz de Brahman.