பகவத் கீதை · அத்தியாயம் 2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.1
तं तथा कृपयाऽविष्टमश्रुपूर्णाकुलेक्षणम् ।
विषीदन्तमिदं वाक्यमुवाच मधुसूदनः ॥ २.१ ॥
சஞ்சயன் கூறினான்: இரக்கத்தில் மூழ்கி, கண்ணீர் நிறைந்த கலங்கிய கண்களுடன் துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்த அர்ஜுனனிடம் மதுசூதனன் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
2.2
कुतस्त्वा कश्मलमिदं विषमे समुपस्थितम् ।
अनार्यजुष्टमस्वर्ग्यमकीर्तिकरमर्जुन ॥ २.२ ॥
பகவான் கூறினான்: அர்ஜுனா, இந்த நெருக்கடியான வேளையில் இந்த மனத்தளர்ச்சி உனக்கு எங்கிருந்து வந்தது? இது உயர்ந்தோருக்குத் தகாதது; சொர்க்கத்தையோ புகழையோ தராது.
2.3
क्लैब्यं मा स्म गमः पार्थ नैतत्त्वय्युपपद्यते ।
क्षुद्रं हृदयदौर्बल्यं त्यक्त्वोत्तिष्ठ परन्तप ॥ २.३ ॥
பார்த்தா, இந்தக் கோழைத்தனத்திற்கு இடம் கொடுக்காதே; இது உனக்குப் பொருந்தாது. பகைவரை எரிப்பவனே, இந்த அற்பமான மனத்தளர்ச்சியை விட்டு எழுந்து நில்.
2.4
कथं भीष्ममहं संख्ये द्रोणं च मधुसूदन ।
इषुभिः प्रतियोत्स्यामि पूजार्हावरिसूदन ॥ २.४ ॥
அர்ஜுனன் கூறினான்: மதுசூதனா, போரில் வணக்கத்திற்குரிய பீஷ்மரையும் துரோணரையும் நான் எப்படி அம்புகளால் எதிர்ப்பேன்?
2.5
गुरूनहत्वा हि महानुभावान् ।
श्रेयो भोक्तुं भैक्ष्यमपीह लोके ।
हत्वार्थकामांस्तु गुरूनिहैव ।
भुञ्जीय भोगान् रुधिरप्रदिग्धान् ॥ २.५ ॥
இந்த உயர்ந்த ஆசான்களைக் கொல்வதைவிட இவ்வுலகில் பிச்சை எடுத்து வாழ்வதே மேல். அவர்களைக் கொன்றால், நான் அனுபவிக்கும் இன்பங்கள் அனைத்தும் இரத்தம் தோய்ந்தவையாகும்.
2.6
न चैतद्विद्मः कतरन्नो गरीयो ।
यद्वा जयेम यदि वा नो जयेयुः ।
यानेव हत्वा न जिजीविषाम ।
स्तेऽवस्थिताः प्रमुखे धार्तराष्ट्राः ॥ २.६ ॥
நாம் அவர்களை வெல்வதா, அவர்கள் நம்மை வெல்வதா, எது சிறந்தது என்றும் அறியோம். யாரைக் கொன்றபின் நாம் வாழவே விரும்பமாட்டோமோ, அந்தத் திருதராஷ்டிரனின் மகன்கள் எதிரே நிற்கிறார்கள்.
2.7
कार्पण्यदोषोपहतस्वभावः ।
पृच्छामि त्वां धर्मसंमूढचेताः ।
यच्छ्रेयः स्यान्निश्चितं ब्रूहि तन्मे ।
शिष्यस्तेऽहं शाधि मां त्वां प्रपन्नम् ॥ २.७ ॥
என் இயல்பு தளர்ச்சியால் வீழ்ந்துவிட்டது; தர்மம் பற்றி என் மனம் குழம்பியுள்ளது. எனக்கு உறுதியாக நன்மை தருவது எது என்று சொல். நான் உன் சீடன்; உன்னைச் சரணடைந்தேன், எனக்குக் கற்பி.
2.8
न हि प्रपश्यामि ममापनुद्या ।
द्यच्छोकमुच्छोषणमिन्द्रियाणाम् ।
अवाप्य भूमावसपत्नमृद्धम् ।
राज्यं सुराणामपि चाधिपत्यम् ॥ २.८ ॥
பூமியில் போட்டியற்ற செழிப்பான அரசோ, தேவர்கள் மீதான ஆட்சியோ கிடைத்தாலும், புலன்களை வாட்டும் இந்தத் துயரத்தைப் போக்கக்கூடியது எதையும் நான் காணவில்லை.
2.9
एवमुक्त्वा हृषीकेशं गुडाकेशः परन्तप ।
न योत्स्य इति गोविन्दमुक्त्वा तूष्णीं बभूव ह ॥ २.९ ॥
சஞ்சயன் கூறினான்: இவ்வாறு கிருஷ்ணனிடம் கூறிய அர்ஜுனன், 'நான் போர் புரியமாட்டேன்' என்று கோவிந்தனிடம் சொல்லிவிட்டு மௌனமானான்.
2.10
तमुवाच हृषीकेशः प्रहसन्निव भारत ।
सेनयोरुभयोर्मध्ये विषीदन्तमिदं वचः ॥ २.१० ॥
பாரதா, அப்போது இரு படைகளுக்கும் நடுவே துயருற்றிருந்த அர்ஜுனனிடம் கிருஷ்ணன் புன்னகைப்பவன் போல இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
2.11
अशोच्यानन्वशोचस्त्वं प्रज्ञावादांश्च भाषसे ।
गतासूनगतासूंश्च नानुशोचन्ति पण्डिताः ॥ २.११ ॥
பகவான் கூறினான்: வருந்தத் தகாதவர்களுக்காக நீ வருந்துகிறாய், ஆனால் அறிஞர் போலப் பேசுகிறாய். ஞானிகள் இறந்தவர்களுக்காகவோ உயிரோடிருப்பவர்களுக்காகவோ வருந்துவதில்லை.
2.12
न त्वेवाहं जातु नासं न त्वं नेमे जनाधिपाः ।
न चैव न भविष्यामः सर्वे वयमतः परम् ॥ २.१२ ॥
நானோ, நீயோ, இந்த அரசர்களோ இல்லாத காலம் ஒருபோதும் இருந்ததில்லை; இனிமேலும் நாம் யாரும் இல்லாமல் போகும் காலம் வராது.
2.13
देहिनोऽस्मिन्यथा देहे कौमारं यौवनं जरा ।
तथा देहान्तरप्राप्तिर्धीरस्तत्र न मुह्यति ॥ २.१३ ॥
உடலில் உறையும் ஆன்மா இவ்வுடலில் குழந்தைப்பருவம், இளமை, முதுமை ஆகியவற்றைக் கடப்பது போலவே வேறு உடலையும் அடைகிறது. உறுதியானவன் இதனால் மயங்குவதில்லை.
2.14
मात्रास्पर्शास्तु कौन्तेय शीतोष्णसुखदुःखदाः ।
आगमापायिनोऽनित्यास्तांस्तितिक्षस्व भारत ॥ २.१४ ॥
குந்தியின் மகனே, புலன்கள் பொருட்களைத் தொடுவதால் குளிர், வெப்பம், இன்பம், துன்பம் உண்டாகின்றன. அவை வந்து போகின்றன, நிலையற்றவை. பாரதா, அவற்றைப் பொறுத்துக்கொள்.
2.15
यं हि न व्यथयन्त्येते पुरुषं पुरुषर्षभ ।
समदुःखसुखं धीरं सोऽमृतत्वाय कल्पते ॥ २.१५ ॥
மனிதருள் சிறந்தவனே, இவை எவனைக் கலக்கவில்லையோ, இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் சமமாக இருக்கும் அந்த உறுதியானவனே அமரத்தன்மைக்குத் தகுதியானவன்.
2.16
नासतो विद्यते भावो नाभावो विद्यते सतः ।
उभयोरपि दृष्टोऽन्तस्त्वनयोस्तत्त्वदर्शिभिः ॥ २.१६ ॥
இல்லாதது ஒருபோதும் இருப்பதில்லை; இருப்பது ஒருபோதும் இல்லாமல் போவதில்லை. உண்மையைக் கண்டவர்கள் இவ்விரண்டின் முடிவையும் கண்டுள்ளனர்.
2.17
अविनाशि तु तद्विद्धि येन सर्वमिदं ततम् ।
विनाशमव्ययस्यास्य न कश्चित् कर्तुमर्हति ॥ २.१७ ॥
இவை அனைத்திலும் எது நிறைந்திருக்கிறதோ அது அழியாதது என்று அறி. அழிவற்ற அதனை அழிக்க யாராலும் இயலாது.
2.18
अन्तवन्त इमे देहा नित्यस्योक्ताः शरीरिणः ।
अनाशिनोऽप्रमेयस्य तस्माद्युध्यस्व भारत ॥ २.१८ ॥
நித்தியமான, அழியாத, அளவிட முடியாத ஆன்மாவின் இந்த உடல்கள் முடிவுடையவை என்று கூறப்படுகின்றன. ஆகவே பாரதா, போர் புரி.
2.19
य एनं वेत्ति हन्तारं यश्चैनं मन्यते हतम् ।
उभौ तौ न विजानीतो नायं हन्ति न हन्यते ॥ २.१९ ॥
ஆன்மாவைக் கொல்பவன் என்று நினைப்பவனும், கொல்லப்பட்டது என்று நினைப்பவனும் இருவருமே அறியாதவர்கள். அது கொல்வதுமில்லை, கொல்லப்படுவதுமில்லை.
2.20
न जायते म्रियते वा कदाचि ।
न्नायं भूत्वा भविता वा न भूयः ।
अजो नित्यः शाश्वतोऽयं पुराणो ।
न हन्यते हन्यमाने शरीरे ॥ २.२० ॥
அது ஒருபோதும் பிறப்பதுமில்லை, இறப்பதுமில்லை; இருந்து பின் இல்லாமல் போவதுமில்லை. பிறப்பற்றது, நித்தியமானது, என்றும் உள்ளது, பழமையானது; உடல் கொல்லப்படும்போதும் அது கொல்லப்படுவதில்லை.
2.21
वेदाविनाशिनं नित्यं य एनमजमव्ययम् ।
कथं स पुरुषः पार्थ कं घातयति हन्ति कम् ॥ २.२१ ॥
பார்த்தா, இதை அழியாதது, நித்தியமானது, பிறப்பற்றது, மாறாதது என்று அறிந்தவன் எப்படி ஒருவரைக் கொல்வான், அல்லது கொல்லச் செய்வான்?
2.22
वासांसि जीर्णानि यथा विहाय ।
नवानि गृह्णाति नरोऽपराणि ।
तथा शरीराणि विहाय जीर्णा ।
न्यन्यानि संयाति नवानि देही ॥ २.२२ ॥
மனிதன் பழைய ஆடைகளைக் களைந்து புதியவற்றை அணிவது போல, ஆன்மா பழைய உடல்களைக் களைந்து புதிய உடல்களை அடைகிறது.
2.23
नैनं छिन्दन्ति शस्त्राणि नैनं दहति पावकः ।
न चैनं क्लेदयन्त्यापो न शोषयति मारुतः ॥ २.२३ ॥
ஆயுதங்கள் இதனை வெட்டுவதில்லை, நெருப்பு எரிப்பதில்லை, நீர் நனைப்பதில்லை, காற்று உலர்த்துவதில்லை.
2.24
अच्छेद्योऽयमदाह्योऽयमक्लेद्योऽशोष्य एव च ।
नित्यः सर्वगतः स्थाणुरचलोऽयं सनातनः ॥ २.२४ ॥
இது வெட்டப்பட முடியாதது, எரிக்கப்பட முடியாதது, நனைக்கப்பட முடியாதது, உலர்த்தப்பட முடியாதது. இது நித்தியமானது, எங்கும் நிறைந்தது, நிலையானது, அசையாதது, தொன்மையானது.
2.25
अव्यक्तोऽयमचिन्त्योऽयमविकार्योऽयमुच्यते ।
तस्मादेवं विदित्वैनं नानुशोचितुमर्हसि ॥ २.२५ ॥
இது வெளிப்படாதது, சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்டது, மாறாதது என்று கூறப்படுகிறது. இதை இவ்வாறு அறிந்து நீ வருந்தலாகாது.
2.26
अथ चैनं नित्यजातं नित्यं वा मन्यसे मृतम् ।
तथापि त्वं महाबाहो नैवं शोचितुमर्हसि ॥ २.२६ ॥
இது எப்போதும் பிறந்து எப்போதும் இறப்பதாக நீ நினைத்தாலும், பெருந்தோளனே, அப்போதும் நீ வருந்தலாகாது.
2.27
जातस्य हि ध्रुवो मृत्युर्ध्रुवं जन्म मृतस्य च ।
तस्मादपरिहार्येऽर्थे न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ २.२७ ॥
பிறந்தவனுக்கு இறப்பு உறுதி; இறந்தவனுக்குப் பிறப்பு உறுதி. தவிர்க்க முடியாத விஷயத்திற்காக நீ வருந்தலாகாது.
2.28
अव्यक्तादीनि भूतानि व्यक्तमध्यानि भारत ।
अव्यक्तनिधनान्येव तत्र का परिदेवना ॥ २.२८ ॥
பாரதா, உயிர்கள் தொடக்கத்தில் வெளிப்படாதவை, இடையில் வெளிப்பட்டவை, முடிவில் மீண்டும் வெளிப்படாதவை. இதில் புலம்புவதற்கு என்ன இருக்கிறது?
2.29
आश्चर्यवत्पश्यति कश्चिदेन ।
माश्चर्यवद्वदति तथैव चान्यः ।
आश्चर्यवच्चैनमन्यः शृणोति ।
श्रुत्वाप्येनं वेद न चैव कश्चित् ॥ २.२९ ॥
ஒருவன் இதை அதிசயமாகக் காண்கிறான்; மற்றொருவன் அதிசயமாகப் பேசுகிறான்; இன்னொருவன் அதிசயமாகக் கேட்கிறான்; கேட்ட பின்னும் யாரும் இதை உண்மையில் அறிவதில்லை.
2.30
देही नित्यमवध्योऽयं देहे सर्वस्य भारत ।
तस्मात्सर्वाणि भूतानि न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ २.३० ॥
பாரதா, ஒவ்வொரு உடலிலும் உறையும் ஆன்மா என்றும் கொல்லப்பட முடியாதது. ஆகவே எந்த உயிருக்காகவும் நீ வருந்தலாகாது.
2.31
स्वधर्ममपि चावेक्ष्य न विकम्पितुमर्हसि ।
धर्म्याद्धि युद्धाच्छ्रेयोऽन्यत्क्षत्रियस्य न विद्यते ॥ २.३१ ॥
உன் சொந்தக் கடமையை நோக்கினாலும் நீ தயங்கலாகாது. அறப்போரைவிட க்ஷத்திரியனுக்குச் சிறந்தது வேறில்லை.
2.32
यदृच्छया चोपपन्नं स्वर्गद्वारमपावृतम् ।
सुखिनः क्षत्रियाः पार्थ लभन्ते युद्धमीदृशम् ॥ २.३२ ॥
பார்த்தா, தானாக வந்து சேர்ந்த, திறந்த சொர்க்க வாசல் போன்ற இத்தகைய போர் பாக்கியசாலியான க்ஷத்திரியர்களுக்கே கிடைக்கிறது.
2.33
अथ चेत्त्वमिमं धर्म्यं संग्रामं न करिष्यसि ।
ततः स्वधर्मं कीर्तिं च हित्वा पापमवाप्स्यसि ॥ २.३३ ॥
ஆனால் இந்த அறப்போரை நீ செய்யாவிட்டால், உன் கடமையையும் புகழையும் இழந்து பாவத்தை அடைவாய்.
2.34
अकीर्तिं चापि भूतानि कथयिष्यन्ति तेऽव्ययाम् ।
संभावितस्य चाकीर्तिर्मरणादतिरिच्यते ॥ २.३४ ॥
மக்கள் உன் இகழ்ச்சியை என்றும் பேசுவார்கள்; மதிக்கப்பட்டவனுக்கு இகழ்ச்சி மரணத்தைவிடக் கொடியது.
2.35
भयाद्रणादुपरतं मंस्यन्ते त्वां महारथाः ।
येषां च त्वं बहुमतो भूत्वा यास्यसि लाघवम् ॥ २.३५ ॥
பயத்தால் நீ போரிலிருந்து விலகினாய் என்று மகாரதர்கள் நினைப்பார்கள்; உன்னை உயர்வாக மதித்தவர்கள் உன்னை இழிவாகக் கருதுவார்கள்.
2.36
अवाच्यवादांश्च बहून् वदिष्यन्ति तवाहिताः ।
निन्दन्तस्तव सामर्थ्यं ततो दुःखतरं नु किम् ॥ २.३६ ॥
உன் பகைவர்கள் உன் திறமையை இகழ்ந்து, சொல்லத்தகாத பல வார்த்தைகளைச் சொல்வார்கள். அதைவிட வேதனையானது வேறென்ன?
2.37
हतो वा प्राप्स्यसि स्वर्गं जित्वा वा भोक्ष्यसे महीम् ।
तस्मादुत्तिष्ठ कौन्तेय युद्धाय कृतनिश्चयः ॥ २.३७ ॥
கொல்லப்பட்டால் சொர்க்கம் அடைவாய்; வென்றால் பூமியை அனுபவிப்பாய். ஆகவே குந்தியின் மகனே, போர் புரிய உறுதிகொண்டு எழு.
2.38
सुखदुःखे समे कृत्वा लाभालाभौ जयाजयौ ।
ततो युद्धाय युज्यस्व नैवं पापमवाप्स्यसि ॥ २.३८ ॥
இன்பம் துன்பம், லாபம் நஷ்டம், வெற்றி தோல்வி ஆகியவற்றைச் சமமாகக் கருதி போரில் ஈடுபடு. இவ்வாறு நீ பாவத்தை அடையமாட்டாய்.
2.39
एषा तेऽभिहिता सांख्ये बुद्धिर्योगे त्विमां शृणु ।
बुद्ध्यायुक्तो यया पार्थ कर्मबन्धं प्रहास्यसि ॥ २.३९ ॥
இந்த அறிவு உனக்கு சாங்கிய முறையில் கூறப்பட்டது. இப்போது யோக முறையில் கேள். பார்த்தா, இந்த அறிவுடன் இணைந்தால் கர்மத்தின் பிணைப்பிலிருந்து விடுபடுவாய்.
2.40
नेहाभिक्रमनाशोऽस्ति प्रत्यवायो न विद्यते ।
स्वल्पमप्यस्य धर्मस्य त्रायते महतो भयात् ॥ २.४० ॥
இந்த வழியில் எந்த முயற்சியும் வீணாவதில்லை, தீங்கும் விளைவதில்லை. இந்த நெறியின் சிறிதளவும் பெரும் பயத்திலிருந்து காக்கிறது.
2.41
व्यवसायात्मिका बुद्धिरेकेह कुरुनन्दन ।
बहुशाखा ह्यनन्ताश्च बुद्धयोऽव्यवसायिनाम् ॥ २.४१ ॥
குருவின் மகிழ்ச்சியே, இங்கு உறுதியான அறிவு ஒன்றே, ஒருமுகமானது; உறுதியற்றவர்களின் எண்ணங்களோ பல கிளைகள் கொண்டவை, முடிவற்றவை.
2.42
यामिमां पुष्पितां वाचं प्रवदन्त्यविपश्चितः ।
वेदवादरताः पार्थ नान्यदस्तीति वादिनः ॥ २.४२ ॥
பார்த்தா, வேதங்களின் சொற்களில் மட்டும் மகிழும் அறிவற்றோர், இதற்கு அப்பால் எதுவும் இல்லை என்று கூறி, அலங்காரமான வார்த்தைகளைப் பேசுகின்றனர்.
2.43
कामात्मानः स्वर्गपरा जन्मकर्मफलप्रदाम् ।
क्रियाविशेषबहुलां भोगैश्वर्यगतिं प्रति ॥ २.४३ ॥
ஆசை நிறைந்து, சொர்க்கத்தையே குறிக்கோளாகக் கொண்டு, இன்பமும் அதிகாரமும் பெறுவதற்கான பல சடங்குகளைப் பேசுகின்றனர்; அவை கர்மத்தின் பலனாகப் பிறப்பைத் தருகின்றன.
2.44
भोगैश्वर्यप्रसक्तानां तयापहृतचेतसाम् ।
व्यवसायात्मिका बुद्धिः समाधौ न विधीयते ॥ २.४४ ॥
இன்பத்திலும் அதிகாரத்திலும் பற்றுக்கொண்டு, அப்பேச்சால் மனம் இழுக்கப்பட்டவர்களுக்கு உறுதியான அறிவு ஆழ்ந்த சமாதியில் நிலைப்பதில்லை.
2.45
त्रैगुण्यविषया वेदा निस्त्रैगुण्यो भवार्जुन ।
निर्द्वन्द्वो नित्यसत्त्वस्थो निर्योगक्षेम आत्मवान् ॥ २.४५ ॥
வேதங்கள் முக்குணங்களைப் பற்றிப் பேசுகின்றன. அர்ஜுனா, முக்குணங்களுக்கு அப்பால் செல்: இருமைகளிலிருந்து விடுபட்டு, என்றும் தூய்மையில் நிலைத்து, பெறுவதிலும் காப்பதிலும் கவலையின்றி, ஆன்மாவில் நிலைபெறு.
2.46
यावानर्थ उदपाने सर्वतः संप्लुतोदके ।
तावान्सर्वेषु वेदेषु ब्राह्मणस्य विजानतः ॥ २.४६ ॥
எங்கும் நீர் நிறைந்திருக்கும்போது ஒரு சிறிய கிணற்றால் எவ்வளவு பயனோ, பிரம்மத்தை உண்மையில் அறிந்தவனுக்கு எல்லா வேதங்களாலும் அவ்வளவே பயன்.
2.47
कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन ।
मा कर्मफलहेतुर्भूर्मा ते सङ्गोऽस्त्वकर्मणि ॥ २.४७ ॥
உனக்குக் கடமையைச் செய்வதில் மட்டுமே உரிமை உண்டு, அதன் பலன்களில் ஒருபோதும் இல்லை. பலனுக்காகச் செயல்படாதே; செயலின்மையிலும் பற்று கொள்ளாதே.
2.48
योगस्थः कुरु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा धनञ्जय ।
सिद्ध्यसिद्ध्योः समो भूत्वा समत्वं योग उच्यते ॥ २.४८ ॥
தனஞ்சயா, யோகத்தில் நிலைத்து, பற்றை விட்டு, வெற்றியிலும் தோல்வியிலும் சமமனத்துடன் உன் செயல்களைச் செய். இந்தச் சமநிலையே யோகம் எனப்படுகிறது.
2.49
दूरेण ह्यवरं कर्म बुद्धियोगाद्धनञ्जय ।
बुद्धौ शरणमन्विच्छ कृपणाः फलहेतवः ॥ २.४९ ॥
தனஞ்சயா, பலனுக்காகச் செய்யும் செயல் அறிவு யோகத்தைவிட மிகத் தாழ்ந்தது. அறிவில் அடைக்கலம் தேடு. பலனையே நோக்கமாகக் கொண்டவர்கள் பரிதாபத்திற்குரியவர்கள்.
2.50
बुद्धियुक्तो जहातीह उभे सुकृतदुष्कृते ।
तस्माद्योगाय युज्यस्व योगः कर्मसु कौशलम् ॥ २.५० ॥
அறிவுடன் இணைந்தவன் இவ்வாழ்விலேயே நல்வினை தீவினை இரண்டையும் விட்டுவிடுகிறான். ஆகவே யோகத்தில் ஈடுபடு: செயலில் திறமையே யோகம்.
2.51
कर्मजं बुद्धियुक्ता हि फलं त्यक्त्वा मनीषिणः ।
जन्मबन्धविनिर्मुक्ताः पदं गच्छन्त्यनामयम् ॥ २.५१ ॥
அறிவுடன் இணைந்த ஞானிகள் செயலால் விளையும் பலனை விட்டு, பிறப்பின் பிணைப்பிலிருந்து விடுபட்டு, துன்பமற்ற நிலையை அடைகின்றனர்.
2.52
यदा ते मोहकलिलं बुद्धिर्व्यतितरिष्यति ।
तदा गन्तासि निर्वेदं श्रोतव्यस्य श्रुतस्य च ॥ २.५२ ॥
உன் அறிவு மயக்கம் என்னும் புதரைக் கடக்கும்போது, கேட்டவை, கேட்கவிருப்பவை அனைத்திலும் நீ பற்றற்றவனாவாய்.
2.53
श्रुतिविप्रतिपन्ना ते यदा स्थास्यति निश्चला ।
समाधावचला बुद्धिस्तदा योगमवाप्स्यसि ॥ २.५३ ॥
முரண்பட்ட போதனைகளால் இப்போது குழம்பியுள்ள உன் அறிவு சமாதியில் அசையாமல் உறுதியாக நிற்கும்போது, நீ யோகத்தை அடைவாய்.
2.54
स्थितप्रज्ञस्य का भाषा समाधिस्थस्य केशव ।
स्थितधीः किं प्रभाषेत किमासीत व्रजेत किम् ॥ २.५४ ॥
அர்ஜுனன் கூறினான்: கேசவா, சமாதியில் நிலைத்த, உறுதியான ஞானம் கொண்டவனின் அடையாளம் என்ன? அவன் எப்படிப் பேசுகிறான், எப்படி அமர்கிறான், எப்படி நடக்கிறான்?
2.55
प्रजहाति यदा कामान् सर्वान् पार्थ मनोगतान् ।
आत्मन्येवात्मना तुष्टः स्थितप्रज्ञस्तदोच्यते ॥ २.५५ ॥
பகவான் கூறினான்: பார்த்தா, மனதில் எழும் எல்லா ஆசைகளையும் ஒருவன் விட்டுவிட்டு, ஆன்மாவால் ஆன்மாவிலேயே திருப்தியடையும்போது, அவன் நிலைத்த ஞானி எனப்படுகிறான்.
2.56
दुःखेष्वनुद्विग्नमनाः सुखेषु विगतस्पृहः ।
वीतरागभयक्रोधः स्थितधीर्मुनिरुच्यते ॥ २.५६ ॥
துன்பத்தில் கலங்காத மனமும், இன்பத்தில் ஏக்கமின்மையும், பற்று, பயம், கோபம் இல்லாமையும் கொண்டவன் நிலைத்த மனமுடைய முனிவன் எனப்படுகிறான்.
2.57
यः सर्वत्रानभिस्नेहस्तत्तत्प्राप्य शुभाशुभम् ।
नाभिनन्दति न द्वेष्टि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ २.५७ ॥
எங்கும் பற்றின்றி, நல்லதையோ தீயதையோ சந்திக்கும்போது மகிழாமலும் வெறுக்காமலும் இருப்பவனின் ஞானம் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளது.
2.58
यदा संहरते चायं कूर्मोऽङ्गानीव सर्वशः ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ २.५८ ॥
ஆமை தன் உறுப்புகளை உள்ளிழுப்பது போல, ஒருவன் புலன்களை அவற்றின் பொருட்களிலிருந்து முற்றிலும் விலக்கும்போது, அவனது ஞானம் உறுதியாக நிலைபெறுகிறது.
2.59
विषया विनिवर्तन्ते निराहारस्य देहिनः ।
रसवर्जं रसोऽप्यस्य परं दृष्ट्वा निवर्तते ॥ २.५९ ॥
தவிர்ப்பவனிடமிருந்து புலன் பொருட்கள் விலகுகின்றன, ஆனால் அவற்றின் சுவை நிலைக்கிறது. பரம்பொருளைக் கண்டதும் அந்தச் சுவையும் விலகிவிடுகிறது.
2.60
यततो ह्यपि कौन्तेय पुरुषस्य विपश्चितः ।
इन्द्रियाणि प्रमाथीनि हरन्ति प्रसभं मनः ॥ २.६० ॥
குந்தியின் மகனே, விவேகமுள்ளவன் முயன்றாலும், கொந்தளிக்கும் புலன்கள் மனதை வலிந்து இழுத்துச் செல்கின்றன.
2.61
तानि सर्वाणि संयम्य युक्त आसीत मत्परः ।
वशे हि यस्येन्द्रियाणि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ २.६१ ॥
எல்லாப் புலன்களையும் அடக்கி, என்னையே நோக்கமாகக் கொண்டு ஒழுக்கத்துடன் அமர வேண்டும். புலன்கள் கட்டுக்குள் உள்ளவனின் ஞானம் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளது.
2.62
ध्यायतो विषयान्पुंसः सङ्गस्तेषूपजायते ।
सङ्गात् संजायते कामः कामात्क्रोधोऽभिजायते ॥ २.६२ ॥
ஒருவன் புலன் பொருட்களைப் பற்றி நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது அவற்றில் பற்று உண்டாகிறது. பற்றிலிருந்து ஆசை பிறக்கிறது; ஆசையிலிருந்து கோபம் எழுகிறது.
2.63
क्रोधाद्भवति संमोहः संमोहात्स्मृतिविभ्रमः ।
स्मृतिभ्रंशाद् बुद्धिनाशो बुद्धिनाशात्प्रणश्यति ॥ २.६३ ॥
கோபத்திலிருந்து மயக்கம்; மயக்கத்திலிருந்து நினைவுக் குழப்பம்; நினைவு இழப்பிலிருந்து அறிவின் அழிவு; அறிவு அழிந்தால் மனிதன் வீழ்கிறான்.
2.64
रागद्वेषवियुक्तैस्तु विषयानिन्द्रियैश्चरन् ।
आत्मवश्यैर्विधेयात्मा प्रसादमधिगच्छति ॥ २.६४ ॥
ஆனால் தன்னடக்கமுள்ளவன், விருப்பு வெறுப்பற்ற, தன் கட்டுப்பாட்டிலுள்ள புலன்களுடன் பொருட்களிடையே இயங்கி, அமைதியை அடைகிறான்.
2.65
प्रसादे सर्वदुःखानां हानिरस्योपजायते ।
प्रसन्नचेतसो ह्याशु बुद्धिः पर्यवतिष्ठते ॥ २.६५ ॥
அமைதியில் எல்லாத் துன்பங்களும் முடிவுறுகின்றன; அமைதியான மனமுடையவனின் அறிவு விரைவில் உறுதியாகிறது.
2.66
नास्ति बुद्धिरयुक्तस्य न चायुक्तस्य भावना ।
न चाभावयतः शान्तिरशान्तस्य कुतः सुखम् ॥ २.६६ ॥
ஒழுக்கமற்றவனுக்கு அறிவும் இல்லை, தியானமும் இல்லை. தியானமின்றி அமைதி இல்லை; அமைதியில்லாதவனுக்கு இன்பம் எங்கே?
2.67
इन्द्रियाणां हि चरतां यन्मनोऽनुविधीयते ।
तदस्य हरति प्रज्ञां वायुर्नावमिवाम्भसि ॥ २.६७ ॥
அலையும் புலன்களில் ஏதேனும் ஒன்றை மனம் பின்தொடரும்போது, நீரில் படகைக் காற்று இழுத்துச் செல்வது போல அது ஒருவனின் ஞானத்தை இழுத்துச் செல்கிறது.
2.68
तस्माद्यस्य महाबाहो निगृहीतानि सर्वशः ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ २.६८ ॥
ஆகவே பெருந்தோளனே, எவனது புலன்கள் அவற்றின் பொருட்களிலிருந்து முற்றிலும் அடக்கப்பட்டுள்ளனவோ, அவனது ஞானம் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளது.
2.69
या निशा सर्वभूतानां तस्यां जागर्ति संयमी ।
यस्यां जाग्रति भूतानि सा निशा पश्यतो मुनेः ॥ २.६९ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் இரவாக இருப்பதில் தன்னடக்கமுள்ளவன் விழித்திருக்கிறான்; உயிர்கள் விழித்திருப்பது உண்மையைக் காணும் முனிவனுக்கு இரவு.
2.70
आपूर्यमाणमचलप्रतिष्ठं ।
समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत् ।
तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे ।
स शान्तिमाप्नोति न कामकामी ॥ २.७० ॥
நிரம்பிக்கொண்டே இருந்தும் ஆழத்தில் அசையாத கடலில் நதிகள் கலப்பது போல, ஆசைகள் எல்லாம் எவனுள் கலக்கின்றனவோ அவனே அமைதியை அடைகிறான்; ஆசைகளை நாடுபவன் அல்ல.
2.71
विहाय कामान्यः सर्वान्पुमांश्चरति निःस्पृहः ।
निर्ममो निरहंकारः स शांतिमधिगच्छति ॥ २.७१ ॥
எல்லா ஆசைகளையும் விட்டு, ஏக்கமின்றி, 'என்னுடையது' என்ற உணர்வின்றி, அகங்காரமின்றி இயங்குபவன் அமைதியை அடைகிறான்.
2.72
एषा ब्राह्मी स्थितिः पार्थ नैनां प्राप्य विमुह्यति ।
स्थित्वाऽस्यामन्तकालेऽपि ब्रह्मनिर्वाणमृच्छति ॥ २.७२ ॥
பார்த்தா, இதுவே பிரம்ம நிலை. இதை அடைந்தவன் மீண்டும் மயங்குவதில்லை. இறுதிக் காலத்திலும் இதில் நிலைத்திருந்து பிரம்மத்தின் அமைதியை அடைகிறான்.