Bhagavad Gītā · Kapitel 18
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
18.1
संन्यासस्य महाबाहो तत्त्वमिच्छामि वेदितुम् ।
त्यागस्य च हृषीकेश पृथक्केशिनिषूदन ॥ १८.१ ॥
Arjuna sprach: O Starkarmiger, Hṛṣīkeśa, Bezwinger Keśīs, ich möchte das Wesen von Saṃnyāsa und von Tyāga jeweils gesondert erkennen.
18.2
काम्यानां कर्मणां न्यासं संन्यासं कवयो विदुः ।
सर्वकर्मफलत्यागं प्राहुस्त्यागं विचक्षणाः ॥ १८.२ ॥
Der Erhabene sprach: Die Weisen verstehen unter Saṃnyāsa das Aufgeben der aus Begierde getanen Handlungen; die Einsichtigen nennen das Aufgeben der Früchte aller Handlungen Tyāga.
18.3
त्याज्यं दोषवदित्येके कर्म प्राहुर्मनीषिणः ।
यज्ञदानतपःकर्म न त्याज्यमिति चापरे ॥ १८.३ ॥
Manche Denker sagen, das Handeln sei als fehlerbehaftet aufzugeben; andere sagen, Taten des Opfers, des Gebens und der Askese dürften nicht aufgegeben werden.
18.4
निश्चयं शृणु मे तत्र त्यागे भरतसत्तम ।
त्यागो हि पुरुषव्याघ्र त्रिविधः संप्रकीर्तितः ॥ १८.४ ॥
Höre meine Entscheidung über dieses Entsagen, Bester der Bhāratas; denn das Entsagen, o Bester der Menschen, wird als dreifach verkündet.
18.5
यज्ञदानतपःकर्म न त्याज्यं कार्यमेव तत् ।
यज्ञो दानं तपश्चैव पावनानि मनीषिणाम् ॥ १८.५ ॥
Taten des Opfers, des Gebens und der Askese sind nicht aufzugeben; sie sind gewiss zu vollbringen. Opfer, Geben und Askese läutern die Weisen.
18.6
एतान्यपि तु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा फलानि च ।
कर्तव्यानीति मे पार्थ निश्चितं मतमुत्तमम् ॥ १८.६ ॥
Doch auch diese Taten sind zu vollbringen, indem man Anhaftung und Früchte aufgibt; das, Pārtha, ist meine feste und höchste Ansicht.
18.7
नियतस्य तु संन्यासः कर्मणो नोपपद्यते ।
मोहात्तस्य परित्यागस्तामसः परिकीर्तितः ॥ १८.७ ॥
Das Entsagen der vorgeschriebenen Handlung ist nicht angemessen; sie aus Verblendung aufzugeben, wird tamasisch genannt.
18.8
दुःखमित्येव यत्कर्म कायक्लेशभयात्त्यजेत् ।
स कृत्वा राजसं त्यागं नैव त्यागफलं लभेत् ॥ १८.८ ॥
Wer eine Handlung nur deshalb aufgibt, weil sie mühsam ist, aus Furcht vor körperlicher Plage, übt rajasischen Verzicht und erlangt nicht die Frucht des Verzichts.
18.9
कार्यमित्येव यत्कर्म नियतं क्रियतेऽर्जुन ।
सङ्गं त्यक्त्वा फलं चैव स त्यागः सात्त्विको मतः ॥ १८.९ ॥
Wenn die vorgeschriebene Handlung getan wird, einfach weil sie getan werden soll, Arjuna, unter Aufgabe der Anhaftung und auch der Frucht, so gilt dieser Verzicht als sattvisch.
18.10
न द्वेष्ट्यकुशलं कर्म कुशले नानुषज्जते ।
त्यागी सत्त्वसमाविष्टो मेधावी छिन्नसंशयः ॥ १८.१० ॥
Der Entsagende, von Sattva erfüllt, weise, dessen Zweifel zerschnitten sind, hasst keine unangenehme Handlung und haftet nicht an angenehmer.
18.11
न हि देहभृता शक्यं त्यक्तुं कर्माण्यशेषतः ।
यस्तु कर्मफलत्यागी स त्यागीत्यभिधीयते ॥ १८.११ ॥
Fürwahr, einem verkörperten Wesen ist es nicht möglich, die Handlungen gänzlich aufzugeben; wer aber die Frucht der Handlung aufgibt, der wird ein Entsagender genannt.
18.12
अनिष्टमिष्टं मिश्रं च त्रिविधं कर्मणः फलम् ।
भवत्यत्यागिनां प्रेत्य न तु संन्यासिनां क्वचित् ॥ १८.१२ ॥
Die dreifache Frucht der Handlung, unerwünscht, erwünscht und gemischt, wird nach dem Tod denen zuteil, die nicht entsagt haben, niemals aber den Entsagenden.
18.13
पञ्चैतानि महाबाहो कारणानि निबोध मे ।
सांख्ये कृतान्ते प्रोक्तानि सिद्धये सर्वकर्मणाम् ॥ १८.१३ ॥
Erfahre von mir, Starkarmiger, diese fünf Ursachen für das Gelingen aller Handlungen, wie sie in der Lehre des Sāṃkhya verkündet sind.
18.14
अधिष्ठानं तथा कर्ता करणं च पृथग्विधम् ।
विविधाश्च पृथक्चेष्टा दैवं चैवात्र पञ्चमम् ॥ १८.१४ ॥
Die Grundlage, ebenso der Handelnde, die verschiedenartigen Werkzeuge, die vielfältigen gesonderten Bemühungen und als Fünftes das Göttliche.
18.15
शरीरवाङ्मनोभिर्यत्कर्म प्रारभते नरः ।
न्याय्यं वा विपरीतं वा पञ्चैते तस्य हेतवः ॥ १८.१५ ॥
Welche Handlung ein Mensch auch mit Körper, Rede oder Geist beginnt, ob recht oder verkehrt, diese fünf sind ihre Ursachen.
18.16
तत्रैवं सति कर्तारमात्मानं केवलं तु यः ।
पश्यत्यकृतबुद्धित्वान्न स पश्यति दुर्मतिः ॥ १८.१६ ॥
Da dies so ist, sieht derjenige, der aus ungeschultem Verstand das Selbst allein als den Handelnden betrachtet, als Törichter nicht richtig.
18.17
यस्य नाहंकृतो भावो बुद्धिर्यस्य न लिप्यते ।
हत्वापि स इमाँल्लोकान्न हन्ति न निबध्यते ॥ १८.१७ ॥
Wessen Wesen nicht vom Ich-Gefühl geprägt ist und wessen Verstand nicht befleckt wird, der tötet nicht und wird nicht gebunden, selbst wenn er diese Menschen tötet.
18.18
ज्ञानं ज्ञेयं परिज्ञाता त्रिविधा कर्मचोदना ।
करणं कर्म कर्तेति त्रिविधः कर्मसंग्रहः ॥ १८.१८ ॥
Erkenntnis, das Erkennbare und der Erkennende sind der dreifache Antrieb zur Handlung; Werkzeug, Handlung und Handelnder sind die dreifache Grundlage der Handlung.
18.19
ज्ञानं कर्म च कर्ता च त्रिधैव गुणभेदतः ।
प्रोच्यते गुणसंख्याने यथावच्छृणु तान्यपि ॥ १८.१९ ॥
In der Lehre, die die Guṇas aufzählt, werden Erkenntnis, Handlung und Handelnder nach der Unterscheidung der Guṇas als nur dreifach bezeichnet. Höre auch darüber, wie es sich wirklich verhält.
18.20
सर्वभूतेषु येनैकं भावमव्ययमीक्षते ।
अविभक्तं विभक्तेषु तज्ज्ञानं विद्धि सात्त्विकम् ॥ १८.२० ॥
Die Erkenntnis, durch die man in allen Wesen ein einziges unvergängliches Sein sieht, ungeteilt im Geteilten, wisse, diese Erkenntnis ist sattvisch.
18.21
पृथक्त्वेन तु यज्ज्ञानं नानाभावान्पृथग्विधान् ।
वेत्ति सर्वेषु भूतेषु तज्ज्ञानं विद्धि राजसम् ॥ १८.२१ ॥
Die Erkenntnis aber, die durch Trennung in allen Wesen viele verschiedenartige Wesenheiten wahrnimmt, wisse, diese Erkenntnis ist rajasisch.
18.22
यत्तु कृत्स्नवदेकस्मिन्कार्ये सक्तमहैतुकम् ।
अतत्त्वार्थवदल्पं च तत्तामसमुदाहृतम् ॥ १८.२२ ॥
Die aber, die an einer einzigen Wirkung haftet, als wäre sie das Ganze, grundlos, ohne Erfassen der Wahrheit und beschränkt, wird tamasisch genannt.
18.23
नियतं सङ्गरहितमरागद्वेषतः कृतम् ।
अफलप्रेप्सुना कर्म यत्तत्सात्त्विकमुच्यते ॥ १८.२३ ॥
Eine Handlung, die vorgeschrieben ist, frei von Anhaftung, ohne Zuneigung oder Abneigung vollzogen von jemandem, der nicht nach ihrer Frucht verlangt, heißt sattvisch.
18.24
यत्तु कामेप्सुना कर्म साहङ्कारेण वा पुनः ।
क्रियते बहुलायासं तद्राजसमुदाहृतम् ॥ १८.२४ ॥
Eine Handlung aber, die von jemandem vollzogen wird, der nach Erfüllung seiner Wünsche verlangt, oder auch mit Ichsucht und unter großer Mühe, wird rajasisch genannt.
18.25
अनुबन्धं क्षयं हिंसामनपेक्ष्य च पौरुषम् ।
मोहादारभ्यते कर्म यत्तत्तामसमुच्यते ॥ १८.२५ ॥
Eine Handlung, die aus Verblendung begonnen wird, ohne Rücksicht auf Folgen, Verlust, Schaden und die eigene Kraft, heißt tāmasisch.
18.26
मुक्तसङ्गोऽनहंवादी धृत्युत्साहसमन्वितः ।
सिद्ध्यसिद्ध्योर्निर्विकारः कर्ता सात्त्विक उच्यते ॥ १८.२६ ॥
Der Handelnde, der frei von Anhaftung ist, nicht von sich selbst redet, mit Standhaftigkeit und Eifer erfüllt ist und in Erfolg und Misserfolg unverändert bleibt, heißt sāttvisch.
18.27
रागी कर्मफलप्रेप्सुर्लुब्धो हिंसात्मकोऽशुचिः ।
हर्षशोकान्वितः कर्ता राजसः परिकीर्तितः ॥ १८.२७ ॥
Der Handelnde, der leidenschaftlich ist, nach den Früchten des Handelns verlangt, gierig, gewalttätig von Natur und unrein ist und von Freude und Kummer bewegt wird, wird rājasisch genannt.
18.28
अयुक्तः प्राकृतः स्तब्धः शठो नैष्कृतिकोऽलसः ।
विषादी दीर्घसूत्री च कर्ता तामस उच्यते ॥ १८.२८ ॥
Der Handelnde, der undiszipliniert, gemein, starrsinnig, hinterlistig, boshaft, träge, verzagt und zaudernd ist, heißt tāmasisch.
18.29
बुद्धेर्भेदं धृतेश्चैव गुणतस्त्रिविधं शृणु ।
प्रोच्यमानमशेषेण पृथक्त्वेन धनञ्जय ॥ १८.२९ ॥
Höre, Dhanañjaya, die dreifache Unterscheidung der Einsicht und auch der Standhaftigkeit nach den Guṇas, die ich vollständig und einzeln darlege.
18.30
प्रवृत्तिं च निवृत्तिं च कार्याकार्ये भयाभये ।
बन्धं मोक्षं च या वेत्ति बुद्धिः सा पार्थ सात्त्विकी ॥ १८.३० ॥
Die Einsicht, die Tätigkeit und Zurückhaltung, das zu Tuende und das nicht zu Tuende, Furcht und Furchtlosigkeit, Bindung und Befreiung erkennt, diese Einsicht, Pārtha, ist sāttvisch.
18.31
यया धर्ममधर्मं च कार्यं चाकार्यमेव च ।
अयथावत्प्रजानाति बुद्धिः सा पार्थ राजसी ॥ १८.३१ ॥
Der Verstand, Pārtha, durch den man Dharma und Adharma, das zu Tuende und das nicht zu Tuende falsch erkennt, ist rajasisch.
18.32
अधर्मं धर्ममिति या मन्यते तमसाऽऽवृता ।
सर्वार्थान्विपरीतांश्च बुद्धिः सा पार्थ तामसी ॥ १८.३२ ॥
Der Verstand, Pārtha, der, von Dunkelheit umhüllt, Adharma für Dharma hält und alle Dinge verkehrt sieht, ist tamasisch.
18.33
धृत्या यया धारयते मनःप्राणेन्द्रियक्रियाः ।
योगेनाव्यभिचारिण्या धृतिः सा पार्थ सात्त्विकी ॥ १८.३३ ॥
Die unerschütterliche Festigkeit, Pārtha, mit der man durch Yoga die Tätigkeiten von Geist, Atem und Sinnen beherrscht, ist sattvisch.
18.34
यया तु धर्मकामार्थान् धृत्या धारयतेऽर्जुन ।
प्रसङ्गेन फलाकाङ्क्षी धृतिः सा पार्थ राजसी ॥ १८.३४ ॥
Die Festigkeit aber, Arjuna, mit der man aus Anhaftung, nach Früchten verlangend, an Dharma, Lust und Wohlstand festhält, ist rajasisch, Pārtha.
18.35
यया स्वप्नं भयं शोकं विषादं मदमेव च ।
न विमुञ्चति दुर्मेधा धृतिः सा पार्थ तामसी ॥ १८.३५ ॥
Die Festigkeit, Pārtha, durch die der Törichte Schlaf, Furcht, Kummer, Niedergeschlagenheit und Hochmut nicht aufgibt, ist tamasisch.
18.36
सुखं त्विदानीं त्रिविधं शृणु मे भरतर्षभ ।
अभ्यासाद्रमते यत्र दुःखान्तं च निगच्छति ॥ १८.३६ ॥
Und nun höre von mir, Bharatarṣabha, vom dreifachen Glück, in dem man sich durch Übung erfreut und zum Ende des Leids gelangt.
18.37
यत्तदग्रे विषमिव परिणामेऽमृतोपमम् ।
तत्सुखं सात्त्विकं प्रोक्तमात्मबुद्धिप्रसादजम् ॥ १८.३७ ॥
Das Glück, das anfangs wie Gift, am Ende aber wie Nektar ist und aus der Klarheit des eigenen Verstandes entsteht, wird sāttvika genannt.
18.38
विषयेन्द्रियसंयोगाद्यत्तदग्रेऽमृतोपमम् ।
परिणामे विषमिव तत्सुखं राजसं स्मृतम् ॥ १८.३८ ॥
Das Glück, das aus der Berührung der Sinne mit ihren Objekten entsteht, anfangs wie Nektar, am Ende aber wie Gift, gilt als rājasa.
18.39
यदग्रे चानुबन्धे च सुखं मोहनमात्मनः ।
निद्रालस्यप्रमादोत्थं तत्तामसमुदाहृतम् ॥ १८.३९ ॥
Das Glück, das das Selbst am Anfang wie in seiner Folge betört und aus Schlaf, Trägheit und Nachlässigkeit entsteht, wird tāmasa genannt.
18.40
न तदस्ति पृथिव्यां वा दिवि देवेषु वा पुनः ।
सत्त्वं प्रकृतिजैर्मुक्तं यदेभिः स्यात्ति्रभिर्गुणैः ॥ १८.४० ॥
Es gibt kein Wesen auf der Erde, noch im Himmel unter den Göttern, das frei wäre von diesen drei aus der Natur geborenen Guṇas.
18.41
ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्राणां च परंतप ।
कर्माणि प्रविभक्तानि स्वभावप्रभवैर्गुणैः ॥ १८.४१ ॥
Die Pflichten der Brāhmaṇas, Kṣatriyas und Vaiśyas sowie der Śūdras, Paraṃtapa, sind nach den Eigenschaften geschieden, die aus ihrem eigenen Wesen hervorgehen.
18.42
शमो दमस्तपः शौचं क्षान्तिरार्जवमेव च ।
ज्ञानं विज्ञानमास्तिक्यं ब्रह्मकर्म स्वभावजम् ॥ १८.४२ ॥
Ruhe, Selbstbeherrschung, Askese, Reinheit, Geduld und Aufrichtigkeit, Wissen, verwirklichte Weisheit und Glaube sind die Pflichten des Brāhmaṇa, aus seinem Wesen geboren.
18.43
शौर्यं तेजो धृतिर्दाक्ष्यं युद्धे चाप्यपलायनम् ।
दानमीश्वरभावश्च क्षात्रं कर्म स्वभावजम् ॥ १८.४३ ॥
Heldenmut, Kraft, Standhaftigkeit, Geschick, im Kampf nicht zu fliehen, Freigebigkeit und Herrschertum sind die Pflichten des Kṣatriya, aus seiner Natur geboren.
18.44
कृषिगौरक्ष्यवाणिज्यं वैश्यकर्म स्वभावजम् ।
परिचर्यात्मकं कर्म शूद्रस्यापि स्वभावजम् ॥ १८.४४ ॥
Ackerbau, Viehzucht und Handel sind die Pflichten des Vaiśya, aus seiner Natur geboren; und das Werk des Dienens ist ebenso die Pflicht des Śūdra, aus seiner Natur geboren.
18.45
स्वे स्वे कर्मण्यभिरतः संसिद्धिं लभते नरः ।
स्वकर्मनिरतः सिद्धिं यथा विन्दति तच्छृणु ॥ १८.४५ ॥
Jeder seiner eigenen Pflicht hingegeben, erlangt der Mensch Vollkommenheit. Höre, wie derjenige, der seiner eigenen Pflicht ergeben ist, Vollkommenheit findet.
18.46
यतः प्रवृत्तिर्भूतानां येन सर्वमिदं ततम् ।
स्वकर्मणा तमभ्यर्च्य सिद्धिं विन्दति मानवः ॥ १८.४६ ॥
Indem der Mensch durch seine eigene Pflicht Ihn verehrt, von dem alle Wesen ausgehen und von dem all dies durchdrungen ist, erlangt er Vollkommenheit.
18.47
श्रेयान्स्वधर्मो विगुणः परधर्मात्स्वनुष्ठितात् ।
स्वभावनियतं कर्म कुर्वन्नाप्नोति किल्बिषम् ॥ १८.४७ ॥
Besser ist das eigene Dharma, auch wenn unvollkommen, als das gut ausgeführte Dharma eines anderen. Wer das durch seine Natur bestimmte Werk tut, lädt keine Schuld auf sich.
18.48
सहजं कर्म कौन्तेय सदोषमपि न त्यजेत् ।
सर्वारम्भा हि दोषेण धूमेनाग्निरिवावृताः ॥ १८.४८ ॥
Das angeborene Werk soll man nicht aufgeben, Kaunteya, auch wenn es mit Mängeln behaftet ist; denn alle Unternehmungen sind von Mängeln umhüllt wie das Feuer vom Rauch.
18.49
असक्तबुद्धिः सर्वत्र जितात्मा विगतस्पृहः ।
नैष्कर्म्यसिद्धिं परमां संन्यासेनाधिगच्छति ॥ १८.४९ ॥
Wessen Verstand überall ungebunden ist, wer sich selbst bezwungen hat und frei von Begehren ist, erlangt durch Entsagung die höchste Vollendung der Freiheit vom Handeln.
18.50
सिद्धिं प्राप्तो यथा ब्रह्म तथाप्नोति निबोध मे ।
समासेनैव कौन्तेय निष्ठा ज्ञानस्य या परा ॥ १८.५० ॥
Erfahre von mir in Kürze, Kaunteya, wie der, der Vollendung erlangt hat, das Brahman erreicht, das die höchste Vollendung des Wissens ist.
18.51
बुद्ध्या विशुद्धया युक्तो धृत्याऽऽत्मानं नियम्य च ।
शब्दादीन् विषयांस्त्यक्त्वा रागद्वेषौ व्युदस्य च ॥ १८.५१ ॥
Mit geläutertem Verstand versehen, sich mit Standhaftigkeit beherrschend, den Klang und die übrigen Sinnesobjekte aufgebend und Zuneigung und Abneigung ablegend,
18.52
विविक्तसेवी लघ्वाशी यतवाक्कायमानसः ।
ध्यानयोगपरो नित्यं वैराग्यं समुपाश्रितः ॥ १८.५२ ॥
die Einsamkeit aufsuchend, wenig essend, Rede, Körper und Geist gezügelt, stets dem Yoga der Meditation hingegeben und Zuflucht in der Leidenschaftslosigkeit nehmend,
18.53
अहङ्कारं बलं दर्पं कामं क्रोधं परिग्रहम् ।
विमुच्य निर्ममः शान्तो ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १८.५३ ॥
Ichsucht, Gewalt, Hochmut, Begierde, Zorn und Besitzgier ablegend, frei vom „Mein“ und friedvoll, wird er fähig, Brahman zu werden.
18.54
ब्रह्मभूतः प्रसन्नात्मा न शोचति न काङ्क्षति ।
समः सर्वेषु भूतेषु मद्भक्तिं लभते पराम् ॥ १८.५४ ॥
Zu Brahman geworden, heiter im Inneren, trauert er nicht und begehrt nicht; gleich gegenüber allen Wesen erlangt er höchste Hingabe an mich.
18.55
भक्त्या मामभिजानाति यावान्यश्चास्मि तत्त्वतः ।
ततो मां तत्त्वतो ज्ञात्वा विशते तदनन्तरम् ॥ १८.५५ ॥
Durch Hingabe erkennt er mich in Wahrheit, wie groß ich bin und wer ich bin; dann, nachdem er mich in Wahrheit erkannt hat, geht er sogleich in mich ein.
18.56
सर्वकर्माण्यपि सदा कुर्वाणो मद्व्यपाश्रयः ।
मत्प्रसादादवाप्नोति शाश्वतं पदमव्ययम् ॥ १८.५६ ॥
Auch wenn er stets alle Taten verrichtet, erlangt er, bei mir Zuflucht nehmend, durch meine Gnade den ewigen, unvergänglichen Zustand.
18.57
चेतसा सर्वकर्माणि मयि संन्यस्य मत्परः ।
बुद्धियोगमुपाश्रित्य मच्चित्तः सततं भव ॥ १८.५७ ॥
Lege im Geist alle Taten in mich nieder, halte mich für das Höchste, stütze dich auf den Yoga der Einsicht und sei mit deinem Denken stets bei mir.
18.58
मच्चित्तः सर्वदुर्गाणि मत्प्रसादात्तरिष्यसि ।
अथ चेत्त्वमहङ्कारान्न श्रोष्यसि विनङ्क्ष्यसि ॥ १८.५८ ॥
Mit dem Denken bei mir wirst du durch meine Gnade alle Schwierigkeiten überwinden; wenn du aber aus Ichsucht nicht hörst, wirst du zugrunde gehen.
18.59
यदहङ्कारमाश्रित्य न योत्स्य इति मन्यसे ।
मिथ्यैष व्यवसायस्ते प्रकृतिस्त्वां नियोक्ष्यति ॥ १८.५९ ॥
Wenn du, auf das Ich gestützt, denkst: „Ich will nicht kämpfen“, so ist dieser Entschluss nichtig; deine Natur wird dich dazu zwingen.
18.60
स्वभावजेन कौन्तेय निबद्धः स्वेन कर्मणा ।
कर्तुं नेच्छसि यन्मोहात्करिष्यस्यवशोऽपि तत् ॥ १८.६० ॥
Gebunden durch dein eigenes, aus deiner Natur geborenes Handeln, Kaunteya, wirst du das, was du aus Verblendung nicht tun willst, auch gegen deinen Willen tun.
18.61
ईश्वरः सर्वभूतानां हृद्देशेऽर्जुन तिष्ठति ।
भ्रामयन्सर्वभूतानि यन्त्रारूढानि मायया ॥ १८.६१ ॥
Der Herr wohnt im Herzen aller Wesen, Arjuna, und lässt alle Wesen durch seine Māyā kreisen, als wären sie auf eine Maschine gesetzt.
18.62
तमेव शरणं गच्छ सर्वभावेन भारत ।
तत्प्रसादात्परां शान्तिं स्थानं प्राप्स्यसि शाश्वतम् ॥ १८.६२ ॥
Nimm mit deinem ganzen Wesen Zuflucht zu ihm allein, Bhārata. Durch seine Gnade wirst du den höchsten Frieden und die ewige Stätte erlangen.
18.63
इति ते ज्ञानमाख्यातं गुह्याद्गुह्यतरं मया ।
विमृश्यैतदशेषेण यथेच्छसि तथा कुरु ॥ १८.६३ ॥
So habe ich dir ein Wissen verkündet, geheimer als alles Geheime. Bedenke es vollständig und handle dann, wie du willst.
18.64
सर्वगुह्यतमं भूयः शृणु मे परमं वचः ।
इष्टोऽसि मे दृढमिति ततो वक्ष्यामि ते हितम् ॥ १८.६४ ॥
Höre noch einmal mein höchstes Wort, das geheimste von allen. Du bist mir innig lieb; darum werde ich dir sagen, was zu deinem Heil ist.
18.65
मन्मना भव मद्भक्तो मद्याजी मां नमस्कुरु ।
मामेवैष्यसि सत्यं ते प्रतिजाने प्रियोऽसि मे ॥ १८.६५ ॥
Richte deinen Geist auf mich, sei mir ergeben, verehre mich, verneige dich vor mir. Zu mir allein wirst du kommen; das verspreche ich dir wahrhaftig, denn du bist mir lieb.
18.66
सर्वधर्मान्परित्यज्य मामेकं शरणं व्रज ।
अहं त्वा सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि मा शुचः ॥ १८.६६ ॥
Gib alle Dharmas auf und nimm Zuflucht zu mir allein. Ich werde dich von allen Sünden befreien; sei nicht bekümmert.
18.67
इदं ते नातपस्काय नाभक्ताय कदाचन ।
न चाशुश्रूषवे वाच्यं न च मां योऽभ्यसूयति ॥ १८.६७ ॥
Dies sollst du niemals einem sagen, der ohne Askese ist, noch einem ohne Hingabe, noch einem, der nicht hören will, noch einem, der mich schmäht.
18.68
य इमं परमं गुह्यं मद्भक्तेष्वभिधास्यति ।
भक्तिं मयि परां कृत्वा मामेवैष्यत्यसंशयः ॥ १८.६८ ॥
Wer dieses höchste Geheimnis unter meinen Verehrern darlegt, mir höchste Hingabe erweisend, wird ohne Zweifel zu mir kommen.
18.69
न च तस्मान्मनुष्येषु कश्चिन्मे प्रियकृत्तमः ।
भविता न च मे तस्मादन्यः प्रियतरो भुवि ॥ १८.६९ ॥
Unter den Menschen ist keiner, der mir Lieberes tut als er, und es wird auf Erden keinen anderen geben, der mir lieber ist als er.
18.70
अध्येष्यते च य इमं धर्म्यं संवादमावयोः ।
ज्ञानयज्ञेन तेनाहमिष्टः स्यामिति मे मतिः ॥ १८.७० ॥
Und wer dieses heilige Gespräch zwischen uns beiden studiert, von dem werde ich durch das Opfer der Erkenntnis verehrt; so ist meine Überzeugung.
18.71
श्रद्धावाननसूयश्च शृणुयादपि यो नरः ।
सोऽपि मुक्तः शुभाँल्लोकान्प्राप्नुयात्पुण्यकर्मणाम् ॥ १८.७१ ॥
Selbst wer es nur voll Vertrauen und ohne Missgunst hört, auch er wird, befreit, die glückverheißenden Welten derer erlangen, die verdienstvolle Taten vollbringen.
18.72
कच्चिदेतच्छ्रुतं पार्थ त्वयैकाग्रेण चेतसा ।
कच्चिदज्ञानसंमोहः प्रनष्टस्ते धनञ्जय ॥ १८.७२ ॥
Hast du dies, Pārtha, mit gesammeltem Geist gehört? Ist deine aus Unwissenheit geborene Verblendung vergangen, Dhanañjaya?
18.73
नष्टो मोहः स्मृतिर्लब्धा त्वत्प्रसादान्मयाच्युत ।
स्थितोऽस्मि गतसन्देहः करिष्ये वचनं तव ॥ १८.७३ ॥
Arjuna sprach: Meine Verblendung ist vernichtet, und durch deine Gnade habe ich die Erinnerung wiedererlangt, Acyuta. Ich stehe fest, frei von Zweifel; ich werde nach deinem Wort handeln.
18.74
इत्यहं वासुदेवस्य पार्थस्य च महात्मनः ।
संवादमिममश्रौषमद्भुतं रोमहर्षणम् ॥ १८.७४ ॥
Sañjaya sprach: So hörte ich dieses wunderbare, haarsträubende Gespräch zwischen Vāsudeva und dem großherzigen Pārtha.
18.75
व्यासप्रसादाच्छ्रुतवानेतद्गुह्यमहं परम् ।
योगं योगेश्वरात्कृष्णात्साक्षात्कथयतः स्वयम् ॥ १८.७५ ॥
Durch die Gnade Vyāsas hörte ich dieses höchste Geheimnis, diesen Yoga, von Kṛṣṇa, dem Herrn des Yoga, der ihn selbst unmittelbar verkündete.
18.76
राजन्संस्मृत्य संस्मृत्य संवादमिममद्भुतम् ।
केशवार्जुनयोः पुण्यं हृष्यामि च मुहुर्मुहुः ॥ १८.७६ ॥
O König, indem ich mich immer wieder an dieses wunderbare und heilige Gespräch zwischen Keśava und Arjuna erinnere, freue ich mich wieder und wieder.
18.77
तच्च संस्मृत्य संस्मृत्य रूपमत्यद्भुतं हरेः ।
विस्मयो मे महान् राजन् हृष्यामि च पुनः पुनः ॥ १८.७७ ॥
Und indem ich mich immer wieder an jene überaus wunderbare Gestalt Haris erinnere, ist mein Staunen groß, o König, und ich freue mich wieder und wieder.
18.78
यत्र योगेश्वरः कृष्णो यत्र पार्थो धनुर्धरः ।
तत्र श्रीर्विजयो भूतिर्ध्रुवा नीतिर्मतिर्मम।।18.78 ॥ १८.७८ ॥
Wo Kṛṣṇa, der Herr des Yoga, ist und wo Pārtha, der Bogenschütze, ist, dort sind Glück, Sieg, Wohlstand und feste rechte Führung; das ist meine Überzeugung.