ياجورفيدا · أدهيايا 20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
20.1
क्षत्रस्य योनिर् असि क्षत्रस्य नाभिर् असि ।
मा त्वा हिꣳसीन् मा मा हिꣳसीः ॥ २०.१ ॥
أنت منبع السلطة الملكية، وأنت سرة السلطة الملكية. لا يؤذك أحد، ولا تؤذني أنت.
20.2
नि षसाद घृतव्रतो वरुणः पस्त्यास्व् आ ।
साम्राज्याय सुक्रतुः ।
मृत्योः पाहि ।
विद्योत् पाहि ॥ २०.२ ॥
فارونا، الذي نذره السمن، ذو العزم الحسن، جلس في المسكن من أجل السيادة العليا. احمِ من الموت؛ احمِ من البرق.
20.3
देवस्य त्वा सवितुः प्रसवेऽश्विनोर् बाहुभ्यां पूष्णो हस्ताभ्याम् ।
अश्विनोर् भैषज्येन तेजसे ब्रह्मवर्चसायाभि षिञ्चामि ।
सरस्वत्यै भैषज्येन वीर्यायान्नाद्यायाभि षिञ्चामि ।
इन्द्रस्येन्द्रियेण बलाय श्रियै यशसेऽभि षिञ्चामि ॥ २०.३ ॥
بإرادة الإله سافيتري، بذراعي الأشوين وبيدي بوشان، أسكب عليك الماء المقدس. بدواء الأشوين أسكب عليك للتألق والبهاء المقدس. بدواء سارسواتي أسكب عليك للقوة والطعام. بقوة حواس إندرا أسكب عليك للقوة والثروة والمجد.
20.4
को ऽसि कतमो ऽसि कस्मै त्वा काय त्वा ।
सुश्लोक सुमङ्गल सत्यराजन् ॥ २०.४ ॥
من أنت، وأيّ أنت؟ لمن (أقدّمك)، ولأيّ إله أقدّمك؟ يا ذا السمعة الحسنة، يا ذا الخير المبارك، يا ملك الحق!
20.5
शिरो मे श्रीर् यशो मुखं त्विषिः केशाश् च श्मश्रूणि ।
राजा मे प्राणो ऽ अमृतꣳ सम्राट् चक्षुर् विराट् श्रोत्रम् ॥ २०.५ ॥
رأسي هو الجلال، ووجهي هو المجد، والبهاء شعري ولحيتي. الملك نفَسي وخلودي؛ والسيد عيني؛ والحاكم أذني.
20.6
जिह्वा मे भद्रं वाङ् महो मनो मन्युः स्वराड् भामः ।
मोदाः प्रमोदा ऽ अङ्गुलीर् अङ्गानि मित्रं मे सहः ॥ २०.६ ॥
ليكن لساني ميمونا وكلامي عظيما. وليكن في عقلي حماس وإشراق، ونور يحكم نفسه. وليكن الفرح والابتهاج في أصابعي وأعضائي؛ وليكن صبري في صديقي.
20.7
बाहू मे बलम् इन्द्रियꣳ हस्तौ मे कर्म वीर्यम् ।
आत्मा क्षत्रम् उरो मम ॥ २०.७ ॥
لتكن في ذراعيّ قوة وقدرة للحواس؛ ولتكن في يديّ الفعل والبأس. وليكن في ذاتي سلطان الحكم (كشاترا)، وفي صدري أيضا.
20.8
पृष्टीर् मे राष्ट्रम् उदरम् अꣳसौ ग्रीवाश् च श्रोणी ।
ऊरू ऽ अरत्नी जानुनी विशो मे ऽङ्गानि सर्वतः ॥ २०.८ ॥
لتكن ظهوري مملكة، وكذلك بطني؛ وكتفاي ورقبتاي وخصراي. وليكن فخذاي وساعداي وركبتاي هناك؛ وليكن شعبي أعضائي من كل جانب.
20.9
नाभिर् मे चित्तं विज्ञानं पायुर् मे ऽपचितिर् भसत् ।
आनन्दनन्दाव् आण्डौ मे भगः सौभाग्यं पसः ।
जङ्घाभ्यां पद्भ्यां धर्मो ऽस्मि विशि राजा प्रतिष्ठितः ॥ २०.९ ॥
ليكن سرّتي فكرا وإدراكا، وردفي مجلس الإجلال. وليكن الفرح والبهجة خصيتيّ؛ وليكن لي الحظ والرخاء وذلك العضو أيضا. بساقيّ وقدميّ أنا الدّارما، مُقامٌ ملكا بين الشعب.
20.10
प्रति क्षत्रे प्रति तिष्ठामि राष्ट्रे प्रत्य् अश्वेषु प्रति तिष्ठामि गोषु ।
प्रत्य् अङ्गेषु प्रति तिष्ठाम्य् आत्मन् प्रति प्राणेषु क्षत्रे प्रति तिष्ठामि पुष्टे प्रति द्यावापृथिव्योः प्रति तिष्ठामि ॥ २०.१० ॥
أثبت في السلطة (kṣatra)، وأثبت في المملكة (rāṣṭra). وأثبت في الخيل (aśva)، وأثبت في الأبقار (go). وأثبت في الأعضاء (aṅga)، وأثبت في الذات (ātman). وأثبت في الأنفاس (prāṇa)، وفي السلطة، وفي الازدهار (puṣṭi)، وفي السماء والأرض (Dyāvāpṛthivī).
20.11
त्रया देवा ऽ एकादश त्रयस्त्रिꣳशाः सुराधसः ।
बृहस्पतिपुरोहिता देवस्य सवितुः सवे ।
देवा देवैर् अवन्तु मा ॥ २०.११ ॥
ثلاثة وأحد عشر وثلاثة وثلاثون إلهًا، واهبو الثروة الحسنة، الذين يتخذون بريهاسباتي كاهنًا، في دفع الإله سافيترi. فليحفظني الآلهة بالآلهة.
20.12
प्रथमा द्वितीयैर् द्वितीयास् तृतीयैस् तृतीयाः सत्येन सत्यं यज्ञेन यज्ञो यजुर्भिर् यजूꣳषि सामभिः सामान्य् ऋग्भिर् ऋचः पुरोनुऽवाक्याभिः पुरोऽनुवाक्या याज्याभिर् याज्या वषट्कारैर् वषट्कारा ऽ आहुतिभिर् आहुतयो मे कामान्त् सम् अर्धयन्तु भूः स्वाहा ॥ २०.१२ ॥
الأول مع الثاني، والثاني مع الثالث، والثالث مع الحق، والحق مع القربان، والقربان مع اليجوس، واليجوس مع السامان، والسامان مع الريك، والريك مع البورونوفاكيا، والبورونوفاكيا مع اليجيا، واليجيا مع صيحات الفاشاط، وصيحات الفاشاط مع القرابين. فليحققوا رغباتي. بهوح، سواها.
20.13
लोमानि प्रयतिर् मम त्वङ् म ऽ आनतिर् आगतिः ।
माꣳसं म ऽ उपनतिर् वस्व् अस्थि मज्जा म ऽ आनतिः ॥ २०.१३ ॥
شعري، وضبطي؛ جلدي، وخضوعي، ومجيئي. لحمي، واتصالي، وثروتي، وعظمي ونخاعي، وخضوعي.
20.14
यद् देवा देवहेडनं देवासश् चकृमा वयम् ।
अग्निर् मा तस्माद् एनसो विश्वान् मुञ्चत्व् अꣳहसः ॥ २०.१४ ॥
أيها الآلهة، من كل إساءة إلى الآلهة اقترفناها، فليحررني أغني من كل إثم وضيق.
20.15
यदि दिवा यदि नक्तम् एनाꣳसि चकृमा वयम् ।
वायुर् मा तस्माद् एनसो विश्वान् मुञ्चत्व् अꣳहसः ॥ २०.१५ ॥
إن كنا قد ارتكبنا آثاماً نهاراً أو ليلاً، فليحررني فايو من كل ضيق بسببها.
20.16
यदि जाग्रद् यदि स्वप्न ऽ एनाꣳसि चकृमा वयम् ।
सूर्यो मा तस्माद् एनसो विश्वान् मुञ्चत्व् अꣳहसः ॥ २०.१६ ॥
إن كنا قد ارتكبنا آثاماً في اليقظة أو في النوم، فليحررني سوريا من كل ضيق بسببها.
20.17
यद् ग्रामे यद् अरण्ये यत् सभायां यद् इन्द्रिये ।
यच्छूद्रे यद् अर्ये यद् एनश् चकृमा वयं यद् एकस्याधि धर्मणि तस्यावयजनम् असि ॥ २०.१७ ॥
أيّ إثم ارتكبناه في القرية أو في الغابة أو في المجلس أو في الحواس، تجاه شودرا أو آريا، وأي خطأ ارتكبناه في واجب أحد — أنت كفّارته.
20.18
यद् आपो ऽ अघ्न्या ऽ इति वरुणेति शपामहे ततो वरुण नो मुञ्च ।
अवभृथ निचुम्पुण निचेरुर् असि निचुम्पुणः ।
अव देवैर् देवकृतम् एनो ऽयक्ष्य् अव मर्त्यैर् मर्त्यकृतम् ।
पुरुराव्णो देव रिषस् पाहि ॥ २०.१८ ॥
من المياه المسماة «غير القابلة للقتل» نقسم باسم فارونا؛ فمن ذلك، يا فارونا، أطلقنا. يا أفابهرتا، يا نيتشومبونا، أنت نيتشومبونا النازل. لتزل الخطيئة التي ارتكبتها الآلهة والخطيئة التي ارتكبها الفانون؛ يا إلهًا كثير الثناء، احفظنا من الأذى.
20.19
समुद्रे ते हृदयम् अप्स्व् अन्तः सं त्वा विशन्त्व् ओषधीर् उतापः ।
सुमित्रिया न ऽ आप ऽ ओषधयः सन्तु दुर्मित्रियास् तस्मै सन्तु यो ऽस्मान् द्वेष्टि यं च वयं द्विष्मः ॥ २०.१९ ॥
في البحر قلبك، داخل المياه؛ لتدخل فيك المياه والأعشاب. لتكن المياه والأعشاب ودودة لنا؛ ولتكن معادية لمن يبغضنا ومن نبغضه.
20.20
द्रुपदाद् इव मुमुचानः स्विन्नः स्नातो मलाद् इव ।
पूतं पवित्रेणेवाज्यम् आपः शुन्धन्तु मैनसः ॥ २०.२० ॥
كمن تحرر من الثوب، وعرق ثم اغتسل فتخلص من الدرن، كالزبدة المصفاة المطهرة بالمصفاة، فلتطهرنا المياه من الخطيئة.
20.21
उद् वयं तमसस् परि स्वः पश्यन्त ऽ उत्तरम् ।
देवं देवत्रा सूर्यम् अगन्म ज्योतिर् उत्तमम् ॥ २०.२१ ॥
نهضنا من الظلمة، ناظرين إلى النور الأعلى، فوصلنا إلى الإله سوريا بين الآلهة، النور الأسمى.
20.22
अपो ऽ अद्यान्व् अचारिषꣳ रसेन सम् असृक्ष्महि ।
पयस्वान् अग्न ऽ आगमं तं मा सꣳ सृज वर्चसा प्रजया च धनेन च ॥ २०.२२ ॥
اليوم تحركت خلف المياه؛ واتحدنا بالعصارة. يا أغني، غنيّ بالحليب قد جئت؛ فاجمعني بالبهاء والذرية والثروة.
20.23
एधोऽस्य् एधिषीमहि ।
समिद् असि तेजो ऽसि तेजो मयि धेहि ।
समाववर्ति पृथिवी सम् उषाः सम् उ सूर्यः ।
सम् उ विश्वम् इदं जगत् ।
वैश्वानरज्योतिर् भूयासं विभून् कामान् व्यश्नवै भूः स्वाहा ॥ २०.२३ ॥
أنت الوقود؛ فلنُوقَد. أنت العود، أنت البهاء؛ فضع البهاء فيّ. دارت الأرض والفجر والشمس معًا، وكذلك هذا العالم المتحرك. ليكن لي أن أصير نور فيشفانارا وأنال الرغبات الوافرة. بهوح، سواها.
20.24
अभ्यादधामि समिधम् अग्ने व्रतपते त्वयि ।
व्रतं च श्रद्धां चोपैमीन्धे त्वा दीक्षितोऽअहम् ॥ २०.२४ ॥
يا أغني، ربَّ العهود، أضع الحطب عليك؛ وأقترب من العهد والإيمان. وأنا المتنسِّك أوقدك.
20.25
यत्र ब्रह्म च क्षत्रं च सम्यञ्चो चरतः सह ।
तं लोकं पुण्यं प्रज्ञेषं यत्र देवाः सहाग्निना ॥ २०.२५ ॥
حيث تسير سلطة الكهنوت وسلطة الملك معًا، ذلك العالم الطاهر حيث تسكن الآلهة مع أغني، أنال.
20.26
यत्रेन्द्रश् च वायुश् च सम्यञ्चो चरतः सह ।
तं लोकं पुण्यं प्रज्ञेषं यत्र सेदिर् न विद्यते ॥ २०.२६ ॥
حيث يسير إندرا وفايو معًا، ذلك العالم الطاهر حيث لا يُوجد مقعد للحزن، أنال.
20.27
अꣳशुना ते अꣳशुः पृच्यतां परुषा परुः ।
गन्धस् ते सोमम् अवतु मदाय रसोऽअच्युतः ॥ २०.२७ ॥
ليتصل شعاعك بشعاعك، ومفصلٌ بمفصل. ليحفظ عطرك السوما؛ فهذا العصير الذي لا يفنى للنشوة.
20.28
सिञ्चन्ति परि षिञ्चन्त्य् उत् सिञ्चन्ति पुनन्ति च ।
सुरायै बभ्र्वै मदे किंत्वो वदति किंत्वः ॥ २०.२८ ॥
يرشّون، ويرشّون حولها، ويرشّون من فوق، ويطهّرون. في نشوة السُّرا البُنّية، من يقول ماذا؟
20.29
धानावन्तं करम्भिणम् अपूपवन्तम् उक्थिनम् ।
इन्द्र प्रातर् जुषस्व नः ॥ २०.२९ ॥
بالحبوب المحمّصة والكَرَمْبَ والأقراص والأناشيد — يا إندرا، اقبل قرباننا في الصباح.
20.30
बृहद् इन्द्राय गायत मरुतो वृत्रहन्तमम् ।
येन ज्योतिर् अजनयन्न् ऋतावृधो देवं देवाय जागृवि ॥ २०.३० ॥
غنّوا بصوت عالٍ لإندرا، أعظم قاتل لفريترا، يا ماروت، فبه أنتج معززو الريتا النور؛ للإله، الإله اليقظ.
20.31
अध्वर्यो ऽ अद्रिभिः सुतꣳ सोमं पवित्र ऽ आ नय ।
पुनीहीन्द्राय पातवे ॥ २०.३१ ॥
يا أدفريو، ائتِ بالسوما المعصور بالحجارة إلى المصفاة؛ طهّره ليشربه إندرا.
20.32
यो भूतानाम् अधिपतिर् यस्मिंल्लोका ऽ अधि श्रिताः ।
य ऽ ईशे महतो महाꣳस् तेन गृह्णामि त्वाम् अहं मयि गृह्णामि त्वाम् अहम् ॥ २०.३२ ॥
بذاك الذي هو سيد الكائنات، وفيه تستقر العوالم، الذي يحكم عظيماً بين العظماء — به أمسك بك؛ وفيّ أمسك بك.
20.33
उपयामगृहीतो ऽस्य् अश्विभ्यां त्वा सरस्वत्यै त्वेन्द्राय त्वा सुत्राम्णेऽ ।
एष ते योनिर् अश्विभ्यां त्वा सरस्वत्यै त्वेन्द्राय त्वा सुत्राम्णे ॥ २०.३३ ॥
أنت مأخوذ بكأس أوپايامَا. آخذك للأشوِنَين ولسَرَسْفَتي ولإندرا ولسوترامان. هذا مكانك؛ آخذك للأشوِنَين ولسَرَسْفَتي ولإندرا ولسوترامان.
20.34
प्राणपा मे ऽअपानपाश् चक्षुष्पाः श्रोत्रपाश् च मे ।
वाचो मे विश्वभेषजो मनसो ऽसि विलायकः ॥ २०.३४ ॥
أنت حارس نَفَسي، وحارس نَفَسي النازل، وحارس عينيّ، وحارس سمعي. أنت الدواء الشافي لكلامي؛ أنت المُذيب للعقل.
20.35
अश्विनकृतस्य ते सरस्वतिकृतस्येन्द्रेण सुत्राम्णा कृतस्य ।
उपहूत ऽउपहूतस्य भक्षयामि ॥ २०.३५ ॥
من قربانك الذي صنعه الأشوِنَان، وصنعته سَرَسْفَتي، وصنعه إندرا وسوترامان، آكل نصيب المدعوّ المدعوّ.
20.36
समिद्ध ऽ इन्द्र ऽ उषसाम् अनीके पुरोरुचा पूर्वकृद् वावृधानः ।
त्रिभिर् देवैस् त्रिꣳशता वज्रबाहुर् जघान वृत्रं वि दुरो ववार ॥ २०.३६ ॥
اشتعل إندرا قبل الفجور، المتألّق في المقدّمة، صانع الأوائل، النامي؛ ومع ثلاث مرات ثلاثين إلهًا، ذو الصاعقة في يده، ضرب فريترا وفتح الأبواب.
20.37
नराशꣳसः प्रति शूरो मिमानस् तनूनपात् प्रति यज्ञस्य धाम ।
गोभिर् वपावान् मधुना समञ्जन् हिरण्यैश् चन्द्री यजति प्रचेताः ॥ २०.३७ ॥
ناراشانسا البطل الذي يقيس، وتانونابات يتقدّم نحو مكان القربان. مع الأبقار وشحم الـ«فابا»، يدهن بالعسل، لامعًا بالحُلي الذهبية، يُقرّب القربان الحكيم.
20.38
ईडितो देवैर् हरिवाꣳ२ऽ अभिष्टिर् आजुह्वानो हविषा शर्धमानः ।
पुरंदरो गोत्रभिद् वज्रबाहुर् आ यातु यज्ञम् उप नो जुषाणः ॥ २०.३८ ॥
ممجَّد من الآلهة، سيّد الخيول الحمراء، مانح الأمنيات، المدعوّ بالقربان، المبتهج؛ بورندرا، كاسر الحظيرة، ذو الصاعقة في ذراعه — ليأتِ إلى قربانِنا راضيًا.
20.39
जुषाणो बर्हिर् हरिवान् न ऽ इन्द्रः प्राचीनꣳ सीदत् प्रदिशा पृथिव्याः ।
उरुप्रथाः प्रथमानꣳ स्योनम् आदित्यैर् अक्तं वसुभिः सजोषाः ॥ २०.३९ ॥
ليجلس إندرا، سيّد الخيول الحمراء، راضيًا ومنّا، شرقًا على العشب المقدّس في جهة الأرض؛ واسع الامتداد، على مقعد مبارك، ممسوحًا ومحبوبًا مع الآدتيين والفاسو.
20.40
इन्द्रं दुरः कवष्यो धावमाना वृषाणं यन्तु जनयः सुपत्नीः ।
द्वारो देवीर् अभितो वि श्रयन्ताꣳ सुवीरा वीरं प्रथमाना महोभिः ॥ २०.४० ॥
ليذهب القَواشيون راكضين إلى إندرا الثور، وليذهب معهم النساء ذوات الأزواج الصالحين؛ لتنفتح الأبواب الإلهية من الجانبين — ذوات البنين الصالحين، يُعظِّمن البطل بقوتهن العظيمة.
20.41
उषासानक्ता बृहती बृहन्तं पयस्वती सुदुघे शूरम् इन्द्रम् ।
तन्तुं ततं पेशसा संवयन्ती देवानां देवं यजतः सुरुक्मे ॥ २०.४१ ॥
الفجر والليل، العظيمتان الغنيّتان باللبن، السهلتا الحلب، تزيّنان البطل إندرا، تنسجان الخيط الممدود بالزينة، إله الآلهة الجدير بالعبادة، ذا البريق الذهبي الجميل.
20.42
दैव्या मिमाना मनुषः पुरुत्रा होताराव् इन्द्रं प्रथमा सुवाचा ।
मूर्द्धन् यज्ञस्य मधुना दधाना प्राचीनं ज्योतिर् हविषा वृधातः ॥ २०.४२ ॥
الإلهيّات اللواتي يقِسن للبشر بطرق شتّى — الكاهنان المُحوتِران، الأوّلان، حسنا الكلام، يُكرِمون إندرا؛ حاملاتٌ العسلَ على رأس القربان، فليُقوِّين النور الشرقي بالقربان.
20.43
तिस्रो देवीर् हविषा वर्धमाना ऽ इन्द्रं जुषाणा जनयो न पत्नीः ।
अच्छिन्नं तन्तुं पयसा सरस्वतीडा देवी भारती विश्वतूर्तिः ॥ २०.४३ ॥
ثلاث إلاهات ينمين بالقربان، يُرضين إندرا، ويلدن كالزوجات. الخيط غير المنقطع بالحليب: ساراسفاتي، والإلهة إيدا، وبهاراتي، المحققة لكل شيء.
20.44
त्वष्टा दधच्छुष्मम् इन्द्राय वृष्णे ऽपाको ऽचिष्टुर् यशसे पुरूणि ।
वृषा यजन् वृषणं भूरिरेता मूर्धन् यज्ञस्य सम् अनक्तु देवान् ॥ २०.४४ ॥
يمنح تفشتري إندرا الثور القوة، كاملةً ثابتةً، وأشياء كثيرة للمجد. ليمسح الثور المُقرِّب، القوي الكثير النسل، الآلهة جيدًا في رأس القربان.
20.45
वनस्पतिर् अवसृष्टो न पाशैस् त्मन्या समञ्जञ्छमिता न देवः ।
इन्द्रस्य हव्यैर् जठरं पृणानः स्वदाति यज्ञं मधुना घृतेन ॥ २०.४५ ॥
العمود القرباني، المُطلَق كأنه من الأسر، يتزين بطبعه، كالإله الذابح. يملأ بطنه بقرابين إندرا، ويحلّي القربان بالعسل والسمن.
20.46
स्तोकानां इन्दुं प्रति शूर ऽ इन्द्रो वृषायमाणो वृषभस् तुराषाट् ।
घृतप्रुषा मनसा मोदमानाः स्वाहा देवा ऽ अमृता मादयन्ताम् ॥ २०.४६ ॥
من أجل القطرات، نحو سوما إندرا، البطل إندرا يفعل كالثور، سريعًا في الغلبة. بقطرات السمن، فرحين بالقلب: سواها. ليفرح الآلهة الخالدون.
20.47
आ यात्व् इन्द्रो ऽवस ऽ उप न ऽ इह स्तुतः सधमादस्तु शूरः ।
वावृधानस् तविषीर् यस्य पूर्वीर् द्यौर् न क्षत्रम् अभिभूति पुष्यात् ॥ २०.४७ ॥
ليأتِ إندرا إلينا للحماية، مُمجَّدًا؛ وليكن رفيق المأدبة والبطل. فلتغذِّ قواه الكثيرة المتنامية، كالسماء، سيادةً قاهرةً.
20.48
आ न ऽ इन्द्रो दूराद् आ न ऽ आसाद् अभिष्टिकृद् अवसे यासद् उग्रः ।
ओजिष्ठेभिर् नृपतिर् वज्रबाहुः संगे समत्सु तुर्वणिः पृतन्यून् ॥ २०.४८ ॥
ليأتِ إندرا إلينا من بعيد ومن قريب، واهب الحظوة الهائل، لأجل الحماية. ليكن سيد البشر، حامل الصاعقة، السريع في الظفر، فيهزم الجيوش المعادية في المعارك والمواجهات.
20.49
आ न इन्द्रो हरिभिर् यात्व् अच्छार्वाचीनो ऽवसे राधसे च ।
तिष्ठाति वज्री मघवा विरप्शीमं यज्ञम् अनु नो वाजसातौ ॥ २०.४९ ॥
ليأتِ إندرا إلينا بخيول كُمْتٍ، متوجهاً نحونا للحماية والرخاء. ليقف حامل الصاعقة، الكريم العظيم، خلف قربانِنا هذا في مسابقة الغنائم.
20.50
त्रातारम् इन्द्रम् अवितारम् इन्द्रꣳ हवे-हवे सुहवꣳ शूरम् इन्द्रम् ।
ह्वयामि शक्रं पुरुहूतम् इन्द्रꣳ स्वस्ति नो मघवा धात्व् इन्द्रः ॥ २०.५० ॥
أدعو إندرا الحامي، إندرا الصائن، إندرا البطل، السهل الاستجابة لكل نداء، القوي إندرا الذي يدعوه كثيرون. ليمنحنا إندرا الكريم الخير والسلامة.
20.51
इन्द्रः सुत्रामा स्ववाꣳ२ऽ अवोभिः सुमृडीको भवतु विश्ववेदाः ।
बाधतां द्वेषो ऽ अभयं कृणोतु सुवीर्यस्य पतयः स्याम ॥ २०.५१ ॥
ليكن إندرا، الحامي الصالح، الغني بالخيرات، رحيماً بحمايته، عليماً بكل شيء. ليطرد العداوة ويهبنا الأمان؛ لنصبح أصحاب الشجاعة الحسنة.
20.52
तस्य वयꣳ सुमतौ यज्ञियस्यापि भद्रे सौमनसे स्याम ।
स सुत्रामा स्ववाꣳ२ऽ इन्द्रो ऽ अस्मे आराच्चिद् द्वेषः सनुतर् युयोतु ॥ २०.५२ ॥
ليكن لنا البقاء في عطف الجدير بالقربان، وفي الودّ الميمون. ليُبعد عنا ذلك الحامي الصالح، إندرا الغني، العداوةَ من بعيد؛ وليكن دائماً واهباً.
20.53
आ मन्द्रैर् इन्द्र हरिभिर् याहि मयूररोमभिः ।
मा त्वा के चिन् नि यमन् विं ना पाशिनो ऽति धन्वेव ताꣳ२ऽ इहि ॥ २०.५३ ॥
يا إندرا، تعال بالخيول الشقراء المبهجة، ذات الريش كريش الطاووس. لا يحبسك أحد من الصائدين بالحبال؛ اعبرهم كما تعبر الصحراء وامضِ.
20.54
एवेद् इन्द्रं वृषणं वज्रबाहुं वसिष्ठासो ऽ अभ्य् अर्चन्त्य् अर्कैः ।
स न स्तुतो वीरवद् धातु गोमद् यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥ २०.५४ ॥
هكذا يمجّد الفاسيشثيون إندرا، الثور ذا الذراعين الصاعقتين، بالأناشيد. ليمنحنا، بعد أن يُمجَّد، أبناءً أبطالاً وماشيةً؛ وأنتم احفظونا دائماً بالخيرات.
20.55
समिद्धो ऽ अग्निर् अश्विना तप्तो घर्मो विराट् सुतः ।
दुहे धेनुः सरस्वती सोमꣳ शुक्रम् इहेन्द्रियम् ॥ २०.५५ ॥
اشتعلت النار أغني؛ أيها الأشوينان، الغارما المسخّن، والسوما المتألق قد عُصر. تحلب البقرة سرسواتي هنا السوما الصافي من أجل القوة.
20.56
तनूपा भिषजा सुते ऽश्विनोभा सरस्वती ।
अध्वा रजाꣳसीन्द्रियम् इन्द्राय पथिभिर् वहान् ॥ २०.५६ ॥
يا حُماة الجسد، أيها الطبيبان الأشوينان والسرسواتيّان كلاهما، تعالوا عند عصر السوما. عبر المسالك، أحضروا القوة إلى العوالم لأجل إندرا.
20.57
इन्द्रायेन्दुꣳ सरस्वती नराशꣳसेन नग्नहुम् ।
अधाताम् अश्विना मधु भेषजं भिषजा सुते ॥ २०.५७ ॥
من أجل إندرا وضعت سرسواتي السوما مع ناراشانسا وناغناهو. ووضع الأشوينان الطبيبان العسل دواءً عند العصر.
20.58
आजुह्वाना सरस्वतीन्द्रायेन्द्रियाणि वीर्यम् ।
इडाभिर् अश्विनाव् इषꣳ समूर्जꣳ सꣳ रयिं दधुः ॥ २०.५८ ॥
داعيةً، وضعت سرسواتي لإندرا القوى والبأس مع القرابين؛ ووضع الأشوينان معاً الطعام والقوة والثروة.
20.59
अश्विना नमुचेः सुतꣳ सोमꣳ शुक्रं परिस्रुता ।
सरस्वती ताम् आभरद् बर्हिषेन्द्राय पातवे ॥ २०.५९ ॥
جاء الأشفينان بسوما نامُتشي الصافي المعصور عبر المصفاة، وأحضرته سرسوتي على البرسيس ليشربه إندرا.
20.60
कवष्यो न व्यचस्वतीर् अश्विभ्यां न दुरो दिशः ।
इन्द्रो न रोदसी ऽ उभे दुहे कामान्त् सरस्वती ॥ २०.६० ॥
كالكافشا الجداول الواسعة، وكالأبواب والجهات للأشفينين؛ وكإندرا العالمين؛ وسرسوتي تدرّ الرغبات.
20.61
उषासानक्ताश्विना दिवेन्द्रꣳ सायम् इन्द्रियैः ।
संजानाने सुपेशसा सम् अञ्जाते सरस्वत्या ॥ २०.६१ ॥
الفجر والليل، الأشفينان — نهارًا لإندرا، ومساءً مع القوى؛ جميلا الهيئة، متآلفين، متزينين بسرسوتي.
20.62
पातं नो ऽ अश्विना दिवा पाहि नक्तꣳ सरस्वति ।
दैव्या होतारा भिषजा पाताम् इन्द्रꣳ सचा सुते ॥ २०.६२ ॥
احفظانا نهارًا يا أشفينان؛ واحفظينا ليلًا يا سرسوتي. لتحفظنا المهوتري الإلهيان والطبيبان مع إندرا عند عصر السوما.
20.63
तिस्रस् त्रेधा सरस्वत्य् अश्विना भारतीडा ।
तीव्रं परिस्रुता सोमम् इन्द्राय सुषुवुर् मदम् ॥ २०.६३ ॥
ثلاثًا ثلاثًا — سرسوتي والأشفينان وبهاراتي وإيدا عصروا لإندرا السوما الحاد والنشوة عبر المصفاة.
20.64
अश्विना भेषजं मधु भेषजं नः सरस्वती ।
इन्द्रे त्वष्टा यशः श्रियꣳ रूपꣳ-रूपम् अधुः सुते ॥ २०.६४ ॥
الأشفينان هما الدواء العذب؛ وسرسوتي دواؤنا. عند عصر السوما، وضع تفاشتري المجد والبهاء والهيئات الواحدة تلو الأخرى في إندرا.
20.65
ऋतुथेन्द्रो वनस्पतिः शशमानः परिस्रुता ।
कीलालम् अश्विभ्यां मधु दुहे धेनुः सरस्वती ॥ २०.६५ ॥
في وقته يحلب إندرا، سيد الغابة، فرحًا عبر المصفاة الرحيق والعسل للأشوينين؛ وسرستي كبقرة حلوب.
20.66
गोभिर् न सोमम् अश्विना मासरेण परिस्रुता ।
सम् अधातꣳ सरस्वत्या स्वाहेन्द्रे सुतं मधु ॥ २०.६६ ॥
كحليب الأبقار، أيها الأشوينان، عبر المصفاة مزجتم السوما بسرستي. سفاها. العسل المعصور لإندرا.
20.67
अश्विना हविर् इन्द्रियं नमुचेर् धिया सरस्वती ।
आ शुक्रम् आसुराद् वसु मघम् इन्द्राय जभ्रिरे ॥ २०.६७ ॥
الأشوينان وسرستي، بحكمتهما، أخذا من نامُتشي القربان والقوة الحيوية؛ ومن الشيطان جلبا للإندرا ثروة ساطعة وعطايا.
20.68
यम् अश्विना सरस्वती हविषेन्द्रम् अवर्धयन् ।
स बिभेद वलं मघं नमुचाव् आसुरे सचा ॥ २०.६८ ॥
إندرا، الذي قوّاه الأشوينان وسرستي بالقربان، شقّ الحصن مع ثروات الشيطان نامُتشي.
20.69
तम् इन्द्रꣳ सचाश्विनोभा सरस्वती ।
दधाना ऽ अभ्य् अनूषत हविषा यज्ञ ऽ इन्द्रियैः ॥ २०.६९ ॥
له، إندرا، أشاد به الأشوينان كلاهما وسرستي معًا، حاملين القربان، في القربان بالقوة والبأس.
20.70
य ऽ इन्द्र ऽ इन्द्रियं दधुः सविता वरुणो भगः ।
स सुत्रामा हविष्पतिर् यजमानाय सश्चत ॥ २०.७० ॥
ليمنح سوترامى، رب القرابين، الذي وضع فيه سافيتري وفارونا وبهغا القوة والبأس، ذلك للمقرِّب.
20.71
सविता वरुणो दधद् यजमानाय दाशुषे ।
आदत्त नमुचेर् वसु सुत्रामा बलम् इन्द्रियम् ॥ २०.७१ ॥
ليمنح سافيتري وفارونا القوة للمضحي، للمعطي القرابين. أخذ سوترامان (إندرا) ثروة ناموتشي وقوته وبأسه.
20.72
वरुणः क्षत्रम् इन्द्रियं भगेन सविता श्रियम् ।
सुत्रामा यशसा बलं दधाना यज्ञम् आशत ॥ २०.७२ ॥
ليمنح فارونا السلطان والقوة، وليمنح سافيتري مع بهاغا البهاء. فليبلغ سوترامان، حاملاً القوة مع المجد، القربان.
20.73
अश्विना गोभिर् इन्द्रियम् अश्वेभिर् वीर्यं बलम् ।
हविषेन्द्रꣳ सरस्वती यजमानम् अवर्द्धयन् ॥ २०.७३ ॥
ليمنح الأشفينان القوة بالأبقار، والبأس والقوة بالخيل. وقد أعلت سرسواتي بالقربان إندرا والمضحي.
20.74
ता नासत्या सुपेशसा हिरण्यवर्तनी नरा ।
सरस्वती हविष्मतीन्द्र कर्मसु नो ऽवत ॥ २०.७४ ॥
أولئك الناساتيا، الجميلا الصورة، ذوا المسالك الذهبية، القادة، وسرسواتي الغنية بالقرابين — يا إندرا، احمنا في أعمالنا.
20.75
ता भिषजा सुकर्मणा सा सुदुघा सरस्वती ।
स वृत्रहा शतक्रतुर् इन्द्राय दधुर् इन्द्रियम् ॥ २०.७५ ॥
هذان الطبيبان صانعا الأعمال الصالحة؛ وهي سرسواتي سهلة الدر. هو قاتل فريتره، إندرا ذو المئة قوة — وضعوا فيه البأس.
20.76
युवꣳ सुरामम् अश्विना नमुचाव् आसुरे सचा ।
विपिपानाः सरस्वतीन्द्रं कर्मस्व् आवत ॥ २०.७६ ॥
أيها الأشفينان، شربتما معاً سورا الشيطان ناموتشي؛ وإذ شربت سرسواتي بعمق، أعانت إندرا في أعماله.
20.77
पुत्रम् इव पितराव् अश्विनोभेन्द्रावथुः काव्यैर् दꣳसनाभिः ।
यत् सुरामं व्यपिबः शचीभिः सरस्वती त्वा मघवन्न् अभिष्णक् ॥ २०.७७ ॥
كما يحمي الأبوان ابنهما، أنتما الأشوينان وإندرا تحميان بأفعال عجيبة. حين شربت السورا بقوتك، أيها المغافان، أعانتك سرسواتي.
20.78
यस्मिन्न् अश्वास ऽ ऋषभास ऽ उक्षणो वशा मेषा ऽ अवसृष्टास ऽ आहुताः ।
कीलालपे सोमपृष्ठाय वेधसे हृदा मतिं जनये चारुम् अग्नये ॥ २०.७८ ॥
في طقسه تُطلق الخيول والثيران والعجول والأبقار والأبقار العاقر والكباش وتُقدَّم قرابين، لأجل أغني شارب الرحيق، حامل السوما، الخالق، أُنشئ من القلب فكرةً جميلة.
20.79
अहाव्य् अग्ने हविर् आस्ये ते स्रुचीव घृतं चम्वीव सोमः ।
वाजसनिꣳ रयिम् अस्मे सुवीरं प्रशस्तं धेहि यशसं बृहन्तम् ॥ २०.७९ ॥
يا أغني، قُدّمت القربان في فمك، كالسمن في المغرفة والسوما في الكأس. امنحنا ثروة تكسب الغنائم، مع أبناء صالحين، محمودة، مجيدة وعظيمة.
20.80
अश्विना तेजसा चक्षुः प्राणेन सरस्वती वीर्यम् ।
वाचेन्द्रो बलेनेन्द्राय दधुर् इन्द्रियम् ॥ २०.८० ॥
منح الأشوينان البصر بالبريق، ومنحت سرسواتي القوة بالنفس، ومنح إندرا الكلام والقوة؛ هكذا أقاموا القوى الحيوية لإندرا.
20.81
गोमद् ऊ षु णासत्या अश्वावद् यातम् अश्विना ।
वर्ती रुद्रा नृपाय्यम् ॥ २०.८१ ॥
يا ناساتيا، يا أشوينان، هلما بخير مع الماشية والخيل. يا رودرا، هلموا عبر الطرق لحماية البشر.
20.82
न यत् परो नान्तरऽ आदधर्षद् वृषण्वसू ।
दुःशꣳसो मर्त्यो रिपुः ॥ २०.८२ ॥
يا فرشنفسو، لئلا يهاجمنا عدوٌّ فانٍ يضمر السوء، لا من بعيد ولا من قريب.
20.83
ता न ऽ आ वोढम् अश्विना रयिं पिशङ्गसंदृशम् ।
धिष्ण्या वरिवोविदम् ॥ २०.८३ ॥
يا أشفينان، أحضرا إلينا ذلك الاثنان ثروةً ذات مظهر أصفر ذهبي جميل، واجدةً للغنى، يا أيها الساكنون في المقعد.
20.84
पावका नः सरस्वती वाजेभिर् वाजिनीवती ।
यज्ञं वष्टु धियावसुः ॥ २०.८४ ॥
لتَرْضَ سارَسْواتي المُطَهِّرةُ، ذات القوى والنشاط، الغنية بالفكر، بتقدمتنا وقربانِنا.
20.85
चोदयित्री सूनृतानां चेतन्ती सुमतीनाम् ।
यज्ञं दधे सरस्वती ॥ २०.८५ ॥
سارَسْواتي، التي تُحَرِّضُ على الكلام الحقِّ الحلو وتوقظ الأفكار الحسنة، قد حملت القربان.
20.86
महो ऽ अर्णः सरस्वती प्र चेतयति केतुना ।
धियो विश्वा वि राजति ॥ २०.८६ ॥
سارَسْواتي، النهرُ العظيم، تُعلِمُ بنورها؛ وفي جميع الأفكار تُشرِق.
20.87
इन्द्रा याहि चित्रभानो सुता ऽ इमे त्वायवः ।
अण्वीभिस् तना पूतासः ॥ २०.८७ ॥
يا إندرا، يا ذا النور المتنوع، تعالَ! هذه السوماتُ المعصورةُ، المشتاقةُ إليك، قد طُهِّرت بالأصابع والسيقان.
20.88
इन्द्रा याहि धियेषितो विप्रजूतः सुतावतः ।
उप ब्रह्माणि वाघतः ॥ २०.८८ ॥
يا إندرا، تعالَ مدفوعاً بالفكر، مُستدعى من الحكماء، إلى قرب أدعية من يعصرون السوم.
20.89
इन्द्रा याहि तूतुजान ऽ उप ब्रह्माणि हरिवः ।
सुते दधिष्व नश् चनः ॥ २०.८९ ॥
يا إندرا، هلمّ مسرعًا إلى ابتهالاتنا، يا صاحب الخيول الكستنائية. فاعتنِ بفرحنا في السوما المعصورة.
20.90
अश्विना पिबतां मधु सरस्वत्या सजोषसा ।
इन्द्रः सुत्रामा वृत्रहा जुषन्ताꣳ सोम्यं मधु ॥ २०.९० ॥
فليشرب الأشفينان العسل مع سرسواتي، وكلاهما راضٍ. وليستمتع إندرا، الحامي الصالح وقاتل فريترا، بالشراب الحلو المنسوب إلى السوما.