Yajurveda · Adhyāya 20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
20.1
क्षत्रस्य योनिर् असि क्षत्रस्य नाभिर् असि ।
मा त्वा हिꣳसीन् मा मा हिꣳसीः ॥ २०.१ ॥
Du bist der Ursprung der königlichen Macht, du bist der Nabel der königlichen Macht. Möge dich niemand verletzen; mögest du mich nicht verletzen.
20.2
नि षसाद घृतव्रतो वरुणः पस्त्यास्व् आ ।
साम्राज्याय सुक्रतुः ।
मृत्योः पाहि ।
विद्योत् पाहि ॥ २०.२ ॥
Varuṇa, dessen Gelübde Butterschmalz ist, von guter Absicht, setzte sich in der Wohnstätte nieder zur höchsten Herrschaft. Schütze vor dem Tod; schütze vor dem Blitz.
20.3
देवस्य त्वा सवितुः प्रसवेऽश्विनोर् बाहुभ्यां पूष्णो हस्ताभ्याम् ।
अश्विनोर् भैषज्येन तेजसे ब्रह्मवर्चसायाभि षिञ्चामि ।
सरस्वत्यै भैषज्येन वीर्यायान्नाद्यायाभि षिञ्चामि ।
इन्द्रस्येन्द्रियेण बलाय श्रियै यशसेऽभि षिञ्चामि ॥ २०.३ ॥
Auf Antrieb des Gottes Savitṛ, mit den Armen der Aśvin und den Händen Pūṣans salbe ich dich. Mit dem Heilmittel der Aśvin salbe ich dich für Glanz und heiligen Glanz. Mit dem Heilmittel Sarasvatīs salbe ich dich für Kraft und Nahrung. Mit Indras Sinneskraft salbe ich dich für Stärke, Wohlstand und Ruhm.
20.4
को ऽसि कतमो ऽसि कस्मै त्वा काय त्वा ।
सुश्लोक सुमङ्गल सत्यराजन् ॥ २०.४ ॥
Wer bist du, welcher bist du? Für wen (biete ich) dich an, für welchen Gott dich? O du von gutem Ruf, von gutem Glück, wahrer König!
20.5
शिरो मे श्रीर् यशो मुखं त्विषिः केशाश् च श्मश्रूणि ।
राजा मे प्राणो ऽ अमृतꣳ सम्राट् चक्षुर् विराट् श्रोत्रम् ॥ २०.५ ॥
Mein Haupt ist Glanz, mein Antlitz Ruhm, der Schimmer ist mein Haar und mein Bart. Der König ist mein Atem, die Unsterblichkeit; der Herrscher ist mein Auge; der Regent ist mein Ohr.
20.6
जिह्वा मे भद्रं वाङ् महो मनो मन्युः स्वराड् भामः ।
मोदाः प्रमोदा ऽ अङ्गुलीर् अङ्गानि मित्रं मे सहः ॥ २०.६ ॥
Meine Zunge sei heilbringend, meine Rede groß. Mein Geist habe Eifer und Glanz, ein sich selbst regierendes Licht. Freuden und Frohsinn seien in meinen Fingern und Gliedern; meine Ausdauer sei in meinem Freund.
20.7
बाहू मे बलम् इन्द्रियꣳ हस्तौ मे कर्म वीर्यम् ।
आत्मा क्षत्रम् उरो मम ॥ २०.७ ॥
Meine Arme haben Kraft und Sinneskraft; meine Hände haben Tat und Tapferkeit. Mein Selbst habe die Herrschaftsmacht (kṣatra), und ebenso meine Brust.
20.8
पृष्टीर् मे राष्ट्रम् उदरम् अꣳसौ ग्रीवाश् च श्रोणी ।
ऊरू ऽ अरत्नी जानुनी विशो मे ऽङ्गानि सर्वतः ॥ २०.८ ॥
Meine Rücken seien das Reich, ebenso mein Bauch; meine Schultern und Nacken, und meine Hüften. Meine Schenkel, Unterarme und Knie seien da; mein Volk seien meine Glieder ringsum.
20.9
नाभिर् मे चित्तं विज्ञानं पायुर् मे ऽपचितिर् भसत् ।
आनन्दनन्दाव् आण्डौ मे भगः सौभाग्यं पसः ।
जङ्घाभ्यां पद्भ्यां धर्मो ऽस्मि विशि राजा प्रतिष्ठितः ॥ २०.९ ॥
Mein Nabel sei Denken und Erkenntnis; mein Gesäß der Sitz der Ehre. Freude und Entzücken seien meine Hoden; ich habe Glück, Wohlstand und auch jenes Glied. Mit Schienbein und Füßen bin ich das Dharma, als König unter dem Volk eingesetzt.
20.10
प्रति क्षत्रे प्रति तिष्ठामि राष्ट्रे प्रत्य् अश्वेषु प्रति तिष्ठामि गोषु ।
प्रत्य् अङ्गेषु प्रति तिष्ठाम्य् आत्मन् प्रति प्राणेषु क्षत्रे प्रति तिष्ठामि पुष्टे प्रति द्यावापृथिव्योः प्रति तिष्ठामि ॥ २०.१० ॥
Ich stehe fest in der Herrschaft (kṣatra), ich stehe fest im Reich (rāṣṭra). Ich stehe fest in den Pferden (aśva), ich stehe fest in den Rindern (go). Ich stehe fest in den Gliedern (aṅga), ich stehe fest im Selbst (ātman). Ich stehe fest in den Atemkräften (prāṇa), in der Herrschaft, im Gedeihen (puṣṭi), in Dyāvāpṛthivī.
20.11
त्रया देवा ऽ एकादश त्रयस्त्रिꣳशाः सुराधसः ।
बृहस्पतिपुरोहिता देवस्य सवितुः सवे ।
देवा देवैर् अवन्तु मा ॥ २०.११ ॥
Drei, elf und dreiunddreißig Götter, Spender guten Reichtums, mit Bṛhaspati als Priester, im Antrieb des Gottes Savitṛ. Mögen die Götter mich durch die Götter beschützen.
20.12
प्रथमा द्वितीयैर् द्वितीयास् तृतीयैस् तृतीयाः सत्येन सत्यं यज्ञेन यज्ञो यजुर्भिर् यजूꣳषि सामभिः सामान्य् ऋग्भिर् ऋचः पुरोनुऽवाक्याभिः पुरोऽनुवाक्या याज्याभिर् याज्या वषट्कारैर् वषट्कारा ऽ आहुतिभिर् आहुतयो मे कामान्त् सम् अर्धयन्तु भूः स्वाहा ॥ २०.१२ ॥
Das Erste mit dem Zweiten, das Zweite mit dem Dritten, das Dritte mit der Wahrheit, die Wahrheit mit dem Opfer, das Opfer mit den Yajus, die Yajus mit den Sāman, die Sāman mit den Ṛk, die Ṛk mit den Puronuvākyā, die Puronuvākyā mit den Yājyā, die Yājyā mit den Vaṣaṭ-Rufen, die Vaṣaṭ-Rufe mit den Opfergaben. Mögen sie meine Wünsche erfüllen. Bhūḥ, svāhā.
20.13
लोमानि प्रयतिर् मम त्वङ् म ऽ आनतिर् आगतिः ।
माꣳसं म ऽ उपनतिर् वस्व् अस्थि मज्जा म ऽ आनतिः ॥ २०.१३ ॥
Meine Haare, meine Zügelung; meine Haut, meine Verbeugung, mein Kommen. Mein Fleisch, meine Verbindung, mein Reichtum, mein Knochen und Mark, meine Verbeugung.
20.14
यद् देवा देवहेडनं देवासश् चकृमा वयम् ।
अग्निर् मा तस्माद् एनसो विश्वान् मुञ्चत्व् अꣳहसः ॥ २०.१४ ॥
Ihr Götter, von jeglichem Frevel gegen die Götter, den wir begangen haben, möge Agni mich von aller Sünde und Not befreien.
20.15
यदि दिवा यदि नक्तम् एनाꣳसि चकृमा वयम् ।
वायुर् मा तस्माद् एनसो विश्वान् मुञ्चत्व् अꣳहसः ॥ २०.१५ ॥
Wenn wir bei Tag oder bei Nacht irgendwelche Sünden begangen haben, möge Vāyu mich davon von aller Not befreien.
20.16
यदि जाग्रद् यदि स्वप्न ऽ एनाꣳसि चकृमा वयम् ।
सूर्यो मा तस्माद् एनसो विश्वान् मुञ्चत्व् अꣳहसः ॥ २०.१६ ॥
Wenn wir wachend oder schlafend irgendwelche Sünden begangen haben, möge Sūrya mich davon von aller Not befreien.
20.17
यद् ग्रामे यद् अरण्ये यत् सभायां यद् इन्द्रिये ।
यच्छूद्रे यद् अर्ये यद् एनश् चकृमा वयं यद् एकस्याधि धर्मणि तस्यावयजनम् असि ॥ २०.१७ ॥
Welche Sünde wir im Dorf, im Wald, in der Versammlung, in den Sinnen, gegenüber einem Śūdra oder einem Ārya begangen haben, welches Unrecht gegen die Pflicht eines Einzelnen geschah – du bist die Sühne dafür.
20.18
यद् आपो ऽ अघ्न्या ऽ इति वरुणेति शपामहे ततो वरुण नो मुञ्च ।
अवभृथ निचुम्पुण निचेरुर् असि निचुम्पुणः ।
अव देवैर् देवकृतम् एनो ऽयक्ष्य् अव मर्त्यैर् मर्त्यकृतम् ।
पुरुराव्णो देव रिषस् पाहि ॥ २०.१८ ॥
Von den Wassern, die 'aghnyā' heißen, schwören wir beim Namen Varuṇas; davon, o Varuṇa, befreie uns. O avabhṛtha, o niścumpuṇa, du bist der herabsteigende niścumpuṇa. Die von den Göttern begangene und die von Sterblichen begangene Schuld soll weichen; o vielgepriesener Gott, bewahre uns vor Schaden.
20.19
समुद्रे ते हृदयम् अप्स्व् अन्तः सं त्वा विशन्त्व् ओषधीर् उतापः ।
सुमित्रिया न ऽ आप ऽ ओषधयः सन्तु दुर्मित्रियास् तस्मै सन्तु यो ऽस्मान् द्वेष्टि यं च वयं द्विष्मः ॥ २०.१९ ॥
Im Ozean ist dein Herz, im Innern der Wasser; mögen Wasser und Kräuter in dich eindringen. Mögen Wasser und Kräuter uns freundlich sein; dem, der uns hasst und den wir hassen, mögen sie feindlich sein.
20.20
द्रुपदाद् इव मुमुचानः स्विन्नः स्नातो मलाद् इव ।
पूतं पवित्रेणेवाज्यम् आपः शुन्धन्तु मैनसः ॥ २०.२० ॥
Wie einer, der vom Tuch befreit, verschwitzt und gebadet vom Schmutz frei wird, wie geläutertes Butterschmalz durch das Sieb geklärt, so mögen die Wasser uns von der Sünde reinigen.
20.21
उद् वयं तमसस् परि स्वः पश्यन्त ऽ उत्तरम् ।
देवं देवत्रा सूर्यम् अगन्म ज्योतिर् उत्तमम् ॥ २०.२१ ॥
Aus der Finsternis aufsteigend, das höhere Licht schauend, sind wir zum Gott Sūrya unter den Göttern gelangt, dem höchsten Licht.
20.22
अपो ऽ अद्यान्व् अचारिषꣳ रसेन सम् असृक्ष्महि ।
पयस्वान् अग्न ऽ आगमं तं मा सꣳ सृज वर्चसा प्रजया च धनेन च ॥ २०.२२ ॥
Heute bin ich den Wassern nachgegangen; wir haben uns mit dem Saft vereint. O Agni, reich an Milch, bin ich gekommen; verbinde mich mit Glanz, Nachkommen und Reichtum.
20.23
एधोऽस्य् एधिषीमहि ।
समिद् असि तेजो ऽसि तेजो मयि धेहि ।
समाववर्ति पृथिवी सम् उषाः सम् उ सूर्यः ।
सम् उ विश्वम् इदं जगत् ।
वैश्वानरज्योतिर् भूयासं विभून् कामान् व्यश्नवै भूः स्वाहा ॥ २०.२३ ॥
Du bist der Brennstoff; mögen wir entzündet werden. Du bist das Holzscheit, du bist der Glanz; lege Glanz in mich. Erde, Morgenröte und Sonne haben sich gemeinsam gedreht, und ebenso diese bewegte Welt. Möge ich das Licht Vaiśvānaras werden und reiche Wünsche erlangen. Bhūḥ, svāhā.
20.24
अभ्यादधामि समिधम् अग्ने व्रतपते त्वयि ।
व्रतं च श्रद्धां चोपैमीन्धे त्वा दीक्षितोऽअहम् ॥ २०.२४ ॥
O Agni, Herr der Gelübde, ich lege das Holzscheit auf dich; ich nähere mich dem Gelübde und dem Glauben. Geweiht entzünde ich dich.
20.25
यत्र ब्रह्म च क्षत्रं च सम्यञ्चो चरतः सह ।
तं लोकं पुण्यं प्रज्ञेषं यत्र देवाः सहाग्निना ॥ २०.२५ ॥
Wo priesterliche und königliche Macht gemeinsam wandeln, jene reine Welt, in der die Götter mit Agni wohnen, möge ich erreichen.
20.26
यत्रेन्द्रश् च वायुश् च सम्यञ्चो चरतः सह ।
तं लोकं पुण्यं प्रज्ञेषं यत्र सेदिर् न विद्यते ॥ २०.२६ ॥
Wo Indra und Vāyu gemeinsam wandeln, jene reine Welt, in der kein Sitz des Leids zu finden ist, möge ich erreichen.
20.27
अꣳशुना ते अꣳशुः पृच्यतां परुषा परुः ।
गन्धस् ते सोमम् अवतु मदाय रसोऽअच्युतः ॥ २०.२७ ॥
Dein Strahl möge sich mit dem Strahl verbinden, Glied mit Glied. Dein Duft möge den Soma schützen; dieser unvergängliche Saft dient der Freude.
20.28
सिञ्चन्ति परि षिञ्चन्त्य् उत् सिञ्चन्ति पुनन्ति च ।
सुरायै बभ्र्वै मदे किंत्वो वदति किंत्वः ॥ २०.२८ ॥
Sie besprengen, besprengen ringsum, besprengen oben und reinigen. Im Rausch der braunen Surā: wer spricht was?
20.29
धानावन्तं करम्भिणम् अपूपवन्तम् उक्थिनम् ।
इन्द्र प्रातर् जुषस्व नः ॥ २०.२९ ॥
Mit Röstkörnern, Karambha, Kuchen und Lobgesängen — O Indra, nimm unsere Gabe am Morgen an!
20.30
बृहद् इन्द्राय गायत मरुतो वृत्रहन्तमम् ।
येन ज्योतिर् अजनयन्न् ऋतावृधो देवं देवाय जागृवि ॥ २०.३० ॥
Singt laut für Indra, den größten Vṛtra-Töter, o Maruts, durch den die Mehrer des ṛta das Licht hervorbrachten; für den Gott, den wachsamen Gott.
20.31
अध्वर्यो ऽ अद्रिभिः सुतꣳ सोमं पवित्र ऽ आ नय ।
पुनीहीन्द्राय पातवे ॥ २०.३१ ॥
O Adhvaryu, bringe den mit Steinen gepressten Soma in den Seiher; reinige ihn für Indras Trank.
20.32
यो भूतानाम् अधिपतिर् यस्मिंल्लोका ऽ अधि श्रिताः ।
य ऽ ईशे महतो महाꣳस् तेन गृह्णामि त्वाम् अहं मयि गृह्णामि त्वाम् अहम् ॥ २०.३२ ॥
Durch den, der Herr der Wesen ist, in dem die Welten ruhen, der als der Größte über die Großen herrscht — durch ihn ergreife ich dich; in mir ergreife ich dich.
20.33
उपयामगृहीतो ऽस्य् अश्विभ्यां त्वा सरस्वत्यै त्वेन्द्राय त्वा सुत्राम्णेऽ ।
एष ते योनिर् अश्विभ्यां त्वा सरस्वत्यै त्वेन्द्राय त्वा सुत्राम्णे ॥ २०.३३ ॥
Du bist mit dem upayāma-Becher ergriffen. Ich nehme dich für die Aśvins, für Sarasvatī, für Indra, für Sutrāman. Dies ist dein Ort; ich nehme dich für die Aśvins, für Sarasvatī, für Indra, für Sutrāman.
20.34
प्राणपा मे ऽअपानपाश् चक्षुष्पाः श्रोत्रपाश् च मे ।
वाचो मे विश्वभेषजो मनसो ऽसि विलायकः ॥ २०.३४ ॥
Du bist der Hüter meines Atems, Hüter meines abwärts gehenden Atems, Hüter meiner Augen und meines Gehörs. Du bist das Allheilmittel für meine Rede; du bist der Auflöser des Geistes.
20.35
अश्विनकृतस्य ते सरस्वतिकृतस्येन्द्रेण सुत्राम्णा कृतस्य ।
उपहूत ऽउपहूतस्य भक्षयामि ॥ २०.३५ ॥
Von dir, bereitet von den Aśvins, bereitet von Sarasvatī, bereitet von Indra und Sutrāman, genieße ich den Anteil des Angerufenen, des Angerufenen.
20.36
समिद्ध ऽ इन्द्र ऽ उषसाम् अनीके पुरोरुचा पूर्वकृद् वावृधानः ।
त्रिभिर् देवैस् त्रिꣳशता वज्रबाहुर् जघान वृत्रं वि दुरो ववार ॥ २०.३६ ॥
Vor den Morgenröten entzündet, Indra, vorn leuchtend, der Erstschaffende, wachsend; mit dreimal dreißig Göttern, mit dem Donnerkeil im Arm, erschlug er Vṛtra und öffnete die Tore.
20.37
नराशꣳसः प्रति शूरो मिमानस् तनूनपात् प्रति यज्ञस्य धाम ।
गोभिर् वपावान् मधुना समञ्जन् हिरण्यैश् चन्द्री यजति प्रचेताः ॥ २०.३७ ॥
Narāśaṃsa, der Held, der mißt, Tanūnapāt tritt zur Stätte des Opfers; mit Kühen und dem vapā-Fett, mit Honig salbend, mit goldenem Schmuck leuchtend, opfert der Weise.
20.38
ईडितो देवैर् हरिवाꣳ२ऽ अभिष्टिर् आजुह्वानो हविषा शर्धमानः ।
पुरंदरो गोत्रभिद् वज्रबाहुर् आ यातु यज्ञम् उप नो जुषाणः ॥ २०.३८ ॥
Von den Göttern gepriesen, Herr der falben Rosse, Gewährer der Wünsche, mit der Opfergabe angerufen, frohlockend; Purandara, Brecher des Hürdenpferchs, donnerarmig — er komme zu unserem Opfer, erfreut.
20.39
जुषाणो बर्हिर् हरिवान् न ऽ इन्द्रः प्राचीनꣳ सीदत् प्रदिशा पृथिव्याः ।
उरुप्रथाः प्रथमानꣳ स्योनम् आदित्यैर् अक्तं वसुभिः सजोषाः ॥ २०.३९ ॥
Möge Indra, Herr der falben Rosse, erfreut und der Unsrige, auf dem heiligen Gras nach Osten, in Richtung der Erde sitzen; weithin ausgebreitet, auf einem heilvollen Sitz, gesalbt und lieb mit den Ādityas und Vasus.
20.40
इन्द्रं दुरः कवष्यो धावमाना वृषाणं यन्तु जनयः सुपत्नीः ।
द्वारो देवीर् अभितो वि श्रयन्ताꣳ सुवीरा वीरं प्रथमाना महोभिः ॥ २०.४० ॥
Mögen die Kavaṣa laufend zu Indra, dem Stier, gehen; mögen auch die Frauen guter Gatten gehen; mögen die göttlichen Türen zu beiden Seiten weit sich öffnen — reich an guten Söhnen, den Helden mit ihrer großen Kraft mehrend.
20.41
उषासानक्ता बृहती बृहन्तं पयस्वती सुदुघे शूरम् इन्द्रम् ।
तन्तुं ततं पेशसा संवयन्ती देवानां देवं यजतः सुरुक्मे ॥ २०.४१ ॥
Morgenröte und Nacht, die Großen, milchreich, leicht zu melken, schmücken den Helden Indra, das gespannte Garn mit Zierrat webend, den Gott der Götter, verehrungswürdig, von schönem goldenen Glanz.
20.42
दैव्या मिमाना मनुषः पुरुत्रा होताराव् इन्द्रं प्रथमा सुवाचा ।
मूर्द्धन् यज्ञस्य मधुना दधाना प्राचीनं ज्योतिर् हविषा वृधातः ॥ २०.४२ ॥
Die göttlichen Frauen, die auf vielerlei Weise für die Menschen messen — die beiden Hotṛ, die ersten, wohlredend, ehren Indra; das Süße auf dem Haupt des Opfers tragend, mögen sie das östliche Licht mit der Opfergabe mehren.
20.43
तिस्रो देवीर् हविषा वर्धमाना ऽ इन्द्रं जुषाणा जनयो न पत्नीः ।
अच्छिन्नं तन्तुं पयसा सरस्वतीडा देवी भारती विश्वतूर्तिः ॥ २०.४३ ॥
Drei Göttinnen, durch die Opfergabe gestärkt, Indra erfreuend, gebärend wie Gattinnen. Den ungebrochenen Faden mit Milch: Sarasvatī, die Göttin Iḍā, Bhāratī, die alles vollbringt.
20.44
त्वष्टा दधच्छुष्मम् इन्द्राय वृष्णे ऽपाको ऽचिष्टुर् यशसे पुरूणि ।
वृषा यजन् वृषणं भूरिरेता मूर्धन् यज्ञस्य सम् अनक्तु देवान् ॥ २०.४४ ॥
Tvaṣṭṛ verleiht Indra, dem Stier, Kraft, vollkommen und fest, vieles zum Ruhm. Der opfernde Stier, der Mächtige von reichem Samen, salbe die Götter wohl am Haupt des Opfers.
20.45
वनस्पतिर् अवसृष्टो न पाशैस् त्मन्या समञ्जञ्छमिता न देवः ।
इन्द्रस्य हव्यैर् जठरं पृणानः स्वदाति यज्ञं मधुना घृतेन ॥ २०.४५ ॥
Der Opferpfosten, gelöst wie von Fesseln, schmückt sich aus eigener Natur, wie der schlachtende Gott. Seinen Bauch mit Indras Opfergaben füllend, versüßt er das Opfer mit Honig und Ghee.
20.46
स्तोकानां इन्दुं प्रति शूर ऽ इन्द्रो वृषायमाणो वृषभस् तुराषाट् ।
घृतप्रुषा मनसा मोदमानाः स्वाहा देवा ऽ अमृता मादयन्ताम् ॥ २०.४६ ॥
Für die Tropfen, zum Soma hin, der Held Indra, als Stier wirkend, rasch im Siegen. Mit Ghee-Tropfen, im Geiste frohlockend: svāhā. Mögen die unsterblichen Götter sich freuen.
20.47
आ यात्व् इन्द्रो ऽवस ऽ उप न ऽ इह स्तुतः सधमादस्तु शूरः ।
वावृधानस् तविषीर् यस्य पूर्वीर् द्यौर् न क्षत्रम् अभिभूति पुष्यात् ॥ २०.४७ ॥
Möge Indra hierher kommen zu unserem Schutz, gepriesen; mögen er Tischgenosse und Held sein. Mögen seine vielen wachsenden Kräfte, gleich dem Himmel, eine überwältigende Herrschaft nähren.
20.48
आ न ऽ इन्द्रो दूराद् आ न ऽ आसाद् अभिष्टिकृद् अवसे यासद् उग्रः ।
ओजिष्ठेभिर् नृपतिर् वज्रबाहुः संगे समत्सु तुर्वणिः पृतन्यून् ॥ २०.४८ ॥
Möge Indra von fern und von nah zu uns kommen, der Gewährer des Wohlwollens, der Gewaltige, zum Schutz. Herr der Menschen, mit dem Donnerkeil in der Hand, rasch im Siegen, möge er die feindlichen Heere in Kämpfen und Schlachten besiegen.
20.49
आ न इन्द्रो हरिभिर् यात्व् अच्छार्वाचीनो ऽवसे राधसे च ।
तिष्ठाति वज्री मघवा विरप्शीमं यज्ञम् अनु नो वाजसातौ ॥ २०.४९ ॥
Möge Indra mit den fahlen Rossen zu uns kommen, uns zugewandt zum Schutz und zum Wohlstand. Möge der Donnerkeilträger, freigebig und mächtig, hinter diesem unserem Opfer stehen im Wettstreit um die Beute.
20.50
त्रातारम् इन्द्रम् अवितारम् इन्द्रꣳ हवे-हवे सुहवꣳ शूरम् इन्द्रम् ।
ह्वयामि शक्रं पुरुहूतम् इन्द्रꣳ स्वस्ति नो मघवा धात्व् इन्द्रः ॥ २०.५० ॥
Ich rufe Indra, den Beschützer, Indra, den Bewahrer, Indra, den Helden, der bei jedem Ruf leicht zu gewinnen ist, den mächtigen Indra, von vielen angerufen. Möge der freigebige Indra uns Wohlergehen gewähren.
20.51
इन्द्रः सुत्रामा स्ववाꣳ२ऽ अवोभिः सुमृडीको भवतु विश्ववेदाः ।
बाधतां द्वेषो ऽ अभयं कृणोतु सुवीर्यस्य पतयः स्याम ॥ २०.५१ ॥
Möge Indra, der gute Beschützer, reich an Gütern, mit seinem Schutz gnädig sein, allwissend. Möge er Feindschaft vertreiben und Furchtlosigkeit schaffen; mögen wir Herren guter Tapferkeit werden.
20.52
तस्य वयꣳ सुमतौ यज्ञियस्यापि भद्रे सौमनसे स्याम ।
स सुत्रामा स्ववाꣳ२ऽ इन्द्रो ऽ अस्मे आराच्चिद् द्वेषः सनुतर् युयोतु ॥ २०.५२ ॥
Mögen wir in der Gunst dessen verweilen, der des Opfers würdig ist, und im glückbringenden Wohlwollen. Möge jener gute Beschützer, der reiche Indra, die Feindschaft fern von uns halten; möge er stets gebend sein.
20.53
आ मन्द्रैर् इन्द्र हरिभिर् याहि मयूररोमभिः ।
मा त्वा के चिन् नि यमन् विं ना पाशिनो ऽति धन्वेव ताꣳ२ऽ इहि ॥ २०.५३ ॥
O Indra, komm mit wonnigen falben Rossen, pfauenfedrig. Mögen dich keine Fallensteller aufhalten; überquere sie wie eine Wüste und geh weiter.
20.54
एवेद् इन्द्रं वृषणं वज्रबाहुं वसिष्ठासो ऽ अभ्य् अर्चन्त्य् अर्कैः ।
स न स्तुतो वीरवद् धातु गोमद् यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥ २०.५४ ॥
So preisen die Vasiṣṭhas mit Hymnen Indra, den Stier mit den Donnerkeil-Armen. Gepriesen möge er uns heldenhafte Söhne und Rinder geben; beschützt uns stets mit Heil.
20.55
समिद्धो ऽ अग्निर् अश्विना तप्तो घर्मो विराट् सुतः ।
दुहे धेनुः सरस्वती सोमꣳ शुक्रम् इहेन्द्रियम् ॥ २०.५५ ॥
Agni ist entzündet; o Aśvins, der erhitzte Gharma, der strahlende Soma ist gepresst. Die Kuh Sarasvatī melkt hier den klaren Soma für die Kraft.
20.56
तनूपा भिषजा सुते ऽश्विनोभा सरस्वती ।
अध्वा रजाꣳसीन्द्रियम् इन्द्राय पथिभिर् वहान् ॥ २०.५६ ॥
Ihr Schützer des Leibes, Heiler, beide Aśvins und beide Sarasvatī, kommt zur Somapressung. Auf den Pfaden bringt den Welten Kraft für Indra.
20.57
इन्द्रायेन्दुꣳ सरस्वती नराशꣳसेन नग्नहुम् ।
अधाताम् अश्विना मधु भेषजं भिषजा सुते ॥ २०.५७ ॥
Für Indra stellte Sarasvatī den Soma zusammen mit Narāśaṃsa und Nagnahu bereit. Die Aśvins, die Heiler, legten bei der Pressung Honig als Heilmittel hin.
20.58
आजुह्वाना सरस्वतीन्द्रायेन्द्रियाणि वीर्यम् ।
इडाभिर् अश्विनाव् इषꣳ समूर्जꣳ सꣳ रयिं दधुः ॥ २०.५८ ॥
Rufend legte Sarasvatī für Indra die Kräfte und die Stärke zusammen mit den Gaben nieder; die Aśvins legten Nahrung, Kraft und Reichtum zusammen nieder.
20.59
अश्विना नमुचेः सुतꣳ सोमꣳ शुक्रं परिस्रुता ।
सरस्वती ताम् आभरद् बर्हिषेन्द्राय पातवे ॥ २०.५९ ॥
Die Aśvins brachten den klaren Soma des Namuci, ausgepresst, durch das Sieb; Sarasvatī brachte ihn auf dem Barhis für Indra zum Trinken.
20.60
कवष्यो न व्यचस्वतीर् अश्विभ्यां न दुरो दिशः ।
इन्द्रो न रोदसी ऽ उभे दुहे कामान्त् सरस्वती ॥ २०.६० ॥
Wie Kavaṣa die weiten Ströme; für die Aśvins wie Türen und Richtungen; wie Indra beide Welten; Sarasvatī melkt die Wünsche.
20.61
उषासानक्ताश्विना दिवेन्द्रꣳ सायम् इन्द्रियैः ।
संजानाने सुपेशसा सम् अञ्जाते सरस्वत्या ॥ २०.६१ ॥
Morgenröte und Nacht, die Aśvins — am Tag für Indra, am Abend mit den Kräften; von schöner Gestalt, harmonisch vereint, mit Sarasvatī geschmückt.
20.62
पातं नो ऽ अश्विना दिवा पाहि नक्तꣳ सरस्वति ।
दैव्या होतारा भिषजा पाताम् इन्द्रꣳ सचा सुते ॥ २०.६२ ॥
Beschützt uns am Tag, ihr Aśvins; beschütze uns in der Nacht, Sarasvatī. Mögen die göttlichen Hotṛ und Ärzte mit Indra schützen, bei der Somapressung.
20.63
तिस्रस् त्रेधा सरस्वत्य् अश्विना भारतीडा ।
तीव्रं परिस्रुता सोमम् इन्द्राय सुषुवुर् मदम् ॥ २०.६३ ॥
Dreifach drei — Sarasvatī, die Aśvins, Bhāratī und Iḍā pressten für Indra den scharfen Soma und den Rausch durch das Sieb.
20.64
अश्विना भेषजं मधु भेषजं नः सरस्वती ।
इन्द्रे त्वष्टा यशः श्रियꣳ रूपꣳ-रूपम् अधुः सुते ॥ २०.६४ ॥
Die Aśvins sind das süße Heilmittel; Sarasvatī ist unser Heilmittel. Bei der Somapressung legte Tvaṣṭṛ Ruhm, Glanz und Gestalt um Gestalt in Indra.
20.65
ऋतुथेन्द्रो वनस्पतिः शशमानः परिस्रुता ।
कीलालम् अश्विभ्यां मधु दुहे धेनुः सरस्वती ॥ २०.६५ ॥
Zur rechten Zeit melkt Indra, Herr des Waldes, frohen Sinnes, durch das Sieb den Nektar, den Honig, für die beiden Aśvins; Sarasvatī ist wie eine Milchkuh.
20.66
गोभिर् न सोमम् अश्विना मासरेण परिस्रुता ।
सम् अधातꣳ सरस्वत्या स्वाहेन्द्रे सुतं मधु ॥ २०.६६ ॥
Wie mit der Kuhmilch habt ihr, Aśvins, durch das Sieb den Soma mit Sarasvatī vermischt. Svāhā. Der für Indra gepresste Honig.
20.67
अश्विना हविर् इन्द्रियं नमुचेर् धिया सरस्वती ।
आ शुक्रम् आसुराद् वसु मघम् इन्द्राय जभ्रिरे ॥ २०.६७ ॥
Die Aśvins und Sarasvatī nahmen durch ihre Klugheit von Namuci Opfergabe und Lebenskraft; vom Dämon brachten sie leuchtenden Reichtum und Gaben für Indra.
20.68
यम् अश्विना सरस्वती हविषेन्द्रम् अवर्धयन् ।
स बिभेद वलं मघं नमुचाव् आसुरे सचा ॥ २०.६८ ॥
Indra, den die Aśvins und Sarasvatī mit der Opfergabe stärkten, spaltete die Festung samt den Schätzen des Dämons Namuci.
20.69
तम् इन्द्रꣳ सचाश्विनोभा सरस्वती ।
दधाना ऽ अभ्य् अनूषत हविषा यज्ञ ऽ इन्द्रियैः ॥ २०.६९ ॥
Ihn, Indra, priesen die beiden Aśvins und Sarasvatī gemeinsam, die Opfergabe tragend, im Opfer mit Kraft und Lebensmacht.
20.70
य ऽ इन्द्र ऽ इन्द्रियं दधुः सविता वरुणो भगः ।
स सुत्रामा हविष्पतिर् यजमानाय सश्चत ॥ २०.७० ॥
Möge Sutrāmā, Herr der Opfergaben, in dem Savitṛ, Varuṇa und Bhaga Kraft und Lebensmacht legten, sie dem Opferer zuwenden.
20.71
सविता वरुणो दधद् यजमानाय दाशुषे ।
आदत्त नमुचेर् वसु सुत्रामा बलम् इन्द्रियम् ॥ २०.७१ ॥
Mögen Savitṛ und Varuṇa dem Opferer, dem Spender, Kraft verleihen. Sutrāman (Indra) nahm den Reichtum, die Stärke und die Kraft des Namuci.
20.72
वरुणः क्षत्रम् इन्द्रियं भगेन सविता श्रियम् ।
सुत्रामा यशसा बलं दधाना यज्ञम् आशत ॥ २०.७२ ॥
Varuṇa möge Herrschaft und Kraft geben, Savitṛ mit Bhaga den Glanz. Sutrāman, Stärke mit Ruhm tragend, möge das Opfer erreichen.
20.73
अश्विना गोभिर् इन्द्रियम् अश्वेभिर् वीर्यं बलम् ।
हविषेन्द्रꣳ सरस्वती यजमानम् अवर्द्धयन् ॥ २०.७३ ॥
Mögen die Aśvin durch Kühe Kraft, durch Pferde Heldenmut und Stärke geben. Sarasvatī mit der Opfergabe mehrte Indra und den Opferer.
20.74
ता नासत्या सुपेशसा हिरण्यवर्तनी नरा ।
सरस्वती हविष्मतीन्द्र कर्मसु नो ऽवत ॥ २०.७४ ॥
Jene beiden Nāsatya, von schöner Gestalt, mit goldenen Wegen, Führer, und Sarasvatī, reich an Opfergaben — o Indra, beschütze uns bei unseren Werken.
20.75
ता भिषजा सुकर्मणा सा सुदुघा सरस्वती ।
स वृत्रहा शतक्रतुर् इन्द्राय दधुर् इन्द्रियम् ॥ २०.७५ ॥
Jene beiden Ärzte der guten Taten; sie, Sarasvatī, die leicht Melkbare. Er, der Vṛtra-Töter, der hundertkräftige Indra — ihm legten sie die Kraft ein.
20.76
युवꣳ सुरामम् अश्विना नमुचाव् आसुरे सचा ।
विपिपानाः सरस्वतीन्द्रं कर्मस्व् आवत ॥ २०.७६ ॥
Ihr beiden Aśvin tranktet zusammen den surā des Dämons Namuci; tief trinkend half Sarasvatī Indra bei seinen Werken.
20.77
पुत्रम् इव पितराव् अश्विनोभेन्द्रावथुः काव्यैर् दꣳसनाभिः ।
यत् सुरामं व्यपिबः शचीभिः सरस्वती त्वा मघवन्न् अभिष्णक् ॥ २०.७७ ॥
Wie Eltern den Sohn behüten, so beschützt ihr beiden Aśvin und Indra mit wunderbaren Taten. Als du, Maghavan, den surā mit deiner Kraft tranktest, half dir Sarasvatī.
20.78
यस्मिन्न् अश्वास ऽ ऋषभास ऽ उक्षणो वशा मेषा ऽ अवसृष्टास ऽ आहुताः ।
कीलालपे सोमपृष्ठाय वेधसे हृदा मतिं जनये चारुम् अग्नये ॥ २०.७८ ॥
In dessen Opfer Pferde, Stiere, Ochsen, Kühe, unfruchtbare Kühe und Widder entlassen und dargebracht werden, für Agni, den Trinker des Nektars, den Soma-Rücken, den Schöpfer, erwecke ich aus dem Herzen einen lieblichen Gedanken.
20.79
अहाव्य् अग्ने हविर् आस्ये ते स्रुचीव घृतं चम्वीव सोमः ।
वाजसनिꣳ रयिम् अस्मे सुवीरं प्रशस्तं धेहि यशसं बृहन्तम् ॥ २०.७९ ॥
O Agni, das Opfer wird in deinen Mund gegeben, wie Schmalz in die Schöpfkelle und Soma in den Becher. Gewähre uns Reichtum, der Beute gewinnt, mit guten Söhnen, lobenswert, ruhmvoll und groß.
20.80
अश्विना तेजसा चक्षुः प्राणेन सरस्वती वीर्यम् ।
वाचेन्द्रो बलेनेन्द्राय दधुर् इन्द्रियम् ॥ २०.८० ॥
Die Aśvin gaben das Augenlicht durch Glanz, Sarasvatī die Kraft durch den Atem, und Indra Rede und Stärke; so setzten sie die Sinneskräfte für Indra ein.
20.81
गोमद् ऊ षु णासत्या अश्वावद् यातम् अश्विना ।
वर्ती रुद्रा नृपाय्यम् ॥ २०.८१ ॥
O Nāsatya, Aśvin, kommt wohl mit Rindern und Pferden. O Rudra, kommt auf den Wegen zum Schutz der Menschen.
20.82
न यत् परो नान्तरऽ आदधर्षद् वृषण्वसू ।
दुःशꣳसो मर्त्यो रिपुः ॥ २०.८२ ॥
O Vṛṣaṇvasu, damit kein übelwollender sterblicher Feind, weder aus der Ferne noch aus der Nähe, uns angreife.
20.83
ता न ऽ आ वोढम् अश्विना रयिं पिशङ्गसंदृशम् ।
धिष्ण्या वरिवोविदम् ॥ २०.८३ ॥
Aśvins, bringt uns jene beiden, den Reichtum von fahlem und schönem Aussehen, der Reichtum findet, o Bewohner des Sitzes.
20.84
पावका नः सरस्वती वाजेभिर् वाजिनीवती ।
यज्ञं वष्टु धियावसुः ॥ २०.८४ ॥
Möge Sarasvatī, die Reinigende, mit Kräften und Stärke begabt, reich an Einsicht, unser Opfer begehren.
20.85
चोदयित्री सूनृतानां चेतन्ती सुमतीनाम् ।
यज्ञं दधे सरस्वती ॥ २०.८५ ॥
Sarasvatī, die die wahrhaftigen, süßen Worte anspornt und die guten Gedanken erweckt, hat das Opfer getragen.
20.86
महो ऽ अर्णः सरस्वती प्र चेतयति केतुना ।
धियो विश्वा वि राजति ॥ २०.८६ ॥
Sarasvatī, die große Flut, macht mit ihrem Licht bekannt; durch alle Gedanken strahlt sie hervor.
20.87
इन्द्रा याहि चित्रभानो सुता ऽ इमे त्वायवः ।
अण्वीभिस् तना पूतासः ॥ २०.८७ ॥
Indra, du Glanz der Vielfalt, komm! Diese ausgepressten Somas, die dich begehren, sind mit Fingern und Stängeln gereinigt worden.
20.88
इन्द्रा याहि धियेषितो विप्रजूतः सुतावतः ।
उप ब्रह्माणि वाघतः ॥ २०.८८ ॥
Indra, komm, von Gedanken getrieben und von den Weisen gerufen, nahe den Gebeten derer, die den Soma pressen.
20.89
इन्द्रा याहि तूतुजान ऽ उप ब्रह्माणि हरिवः ।
सुते दधिष्व नश् चनः ॥ २०.८९ ॥
Indra, komm eilends zu unseren Gebeten, o Herr der falben Rosse. Achte auf unsere Freude am gepressten Soma.
20.90
अश्विना पिबतां मधु सरस्वत्या सजोषसा ।
इन्द्रः सुत्रामा वृत्रहा जुषन्ताꣳ सोम्यं मधु ॥ २०.९० ॥
Mögen die Aśvin mit Sarasvatī, beide wohlgefällig, den Honig trinken. Möge Indra, der gute Beschützer und Vṛtra-Töter, den süßen Trank des Soma genießen.