ଯଜୁର୍ବେଦ · ଅଧ୍ୟାୟ 20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
20.1
क्षत्रस्य योनिर् असि क्षत्रस्य नाभिर् असि ।
मा त्वा हिꣳसीन् मा मा हिꣳसीः ॥ २०.१ ॥
ତୁମେ କ୍ଷତ୍ର (ରାଜଶକ୍ତି)ର ଉତ୍ସ; ତୁମେ କ୍ଷତ୍ରର ନାଭି। କେହି ତୁମକୁ ଆଘାତ ନ କରନ୍ତୁ; ତୁମେ ମୋତେ ଆଘାତ ନ କର।
20.2
नि षसाद घृतव्रतो वरुणः पस्त्यास्व् आ ।
साम्राज्याय सुक्रतुः ।
मृत्योः पाहि ।
विद्योत् पाहि ॥ २०.२ ॥
ଘୃତବ୍ରତ ବରୁଣ ଶୁଭସଂକଳ୍ପରେ ଗୃହରେ ଆସୀନ ହେଲେ; ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ। ମୃତ୍ୟୁରୁ ରକ୍ଷା କର; ବିଦ୍ୟୁତ୍ରୁ ରକ୍ଷା କର।
20.3
देवस्य त्वा सवितुः प्रसवेऽश्विनोर् बाहुभ्यां पूष्णो हस्ताभ्याम् ।
अश्विनोर् भैषज्येन तेजसे ब्रह्मवर्चसायाभि षिञ्चामि ।
सरस्वत्यै भैषज्येन वीर्यायान्नाद्यायाभि षिञ्चामि ।
इन्द्रस्येन्द्रियेण बलाय श्रियै यशसेऽभि षिञ्चामि ॥ २०.३ ॥
ଦେବ ସବିତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ବାହୁରେ, ପୂଷାଙ୍କ ହାତରେ ତୁମକୁ ଅଭିଷେକ କରୁଛି। ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ଔଷଧରେ ତେଜ ଓ ବ୍ରହ୍ମବର୍ଚସ୍ ପାଇଁ ଅଭିଷେକ କରୁଛି। ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଔଷଧରେ ବୀର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ନ ପାଇଁ ଅଭିଷେକ କରୁଛି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶକ୍ତିରେ ବଳ, ଶ୍ରୀ ଓ ଯଶ ପାଇଁ ଅଭିଷେକ କରୁଛି।
20.4
को ऽसि कतमो ऽसि कस्मै त्वा काय त्वा ।
सुश्लोक सुमङ्गल सत्यराजन् ॥ २०.४ ॥
ତୁମେ କିଏ, କେଉଁଟି? କାହା ପାଇଁ ତୁମକୁ (ଅର୍ପଣ କରୁଛି), କେଉଁ ଦେବ ପାଇଁ ତୁମକୁ? ହେ ସୁକୀର୍ତ୍ତି, ସୁମଙ୍ଗଳ, ସତ୍ୟରାଜା!
20.5
शिरो मे श्रीर् यशो मुखं त्विषिः केशाश् च श्मश्रूणि ।
राजा मे प्राणो ऽ अमृतꣳ सम्राट् चक्षुर् विराट् श्रोत्रम् ॥ २०.५ ॥
ମୋ ମସ୍ତକ ଶ୍ରୀ; ଯଶ ମୁଖ; ତେଜ, କେଶ ଓ ଦାଢ଼ି। ରାଜା ମୋ ପ୍ରାଣ, ଅମୃତ; ସମ୍ରାଟ ମୋ ଆଖି; ବିରାଟ ମୋ କାନ।
20.6
जिह्वा मे भद्रं वाङ् महो मनो मन्युः स्वराड् भामः ।
मोदाः प्रमोदा ऽ अङ्गुलीर् अङ्गानि मित्रं मे सहः ॥ २०.६ ॥
ମୋ ଜିଭରେ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ମୋ ବାଣୀରେ ମହିମା ହେଉ। ମୋ ମନରେ ଉତ୍ସାହ ଓ ତେଜ ହେଉ; ସ୍ୱୟଂପ୍ରକାଶ ଦୀପ୍ତି ହେଉ। ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଲ୍ଲାସ ମୋ ଆଙ୍ଗୁଳି ଓ ଅଙ୍ଗରେ ହେଉ; ମିତ୍ରରେ ମୋ ସହନଶକ୍ତି ହେଉ।
20.7
बाहू मे बलम् इन्द्रियꣳ हस्तौ मे कर्म वीर्यम् ।
आत्मा क्षत्रम् उरो मम ॥ २०.७ ॥
ମୋ ବାହୁରେ ବଳ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଶକ୍ତି ହେଉ; ମୋ ହାତରେ କର୍ମ ଓ ବୀର୍ଯ୍ୟ ହେଉ। ମୋ ଆତ୍ମାରେ କ୍ଷତ୍ର (ଶାସନଶକ୍ତି) ହେଉ, ଓ ମୋ ଛାତିରେ ମଧ୍ୟ ହେଉ।
20.8
पृष्टीर् मे राष्ट्रम् उदरम् अꣳसौ ग्रीवाश् च श्रोणी ।
ऊरू ऽ अरत्नी जानुनी विशो मे ऽङ्गानि सर्वतः ॥ २०.८ ॥
ମୋ ପିଠି ରାଷ୍ଟ୍ର ହେଉ, ମୋ ପେଟ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି; କାନ୍ଧ, ବେକ ଓ କଟି ମଧ୍ୟ। ମୋ ଜଂଘ, କନୁଇ ଓ ଆଣ୍ଠୁ ହେଉ; ମୋ ପ୍ରଜା ସର୍ବତ୍ର ମୋ ଅଙ୍ଗ ହେଉ।
20.9
नाभिर् मे चित्तं विज्ञानं पायुर् मे ऽपचितिर् भसत् ।
आनन्दनन्दाव् आण्डौ मे भगः सौभाग्यं पसः ।
जङ्घाभ्यां पद्भ्यां धर्मो ऽस्मि विशि राजा प्रतिष्ठितः ॥ २०.९ ॥
ମୋ ନାଭି ଚିତ୍ତ ଓ ବିଜ୍ଞାନ ହେଉ; ମୋ ଗୁହ୍ୟ ସମ୍ମାନର ଆଧାର ହେଉ। ଆନନ୍ଦ ଓ ନନ୍ଦ ମୋ ଅଣ୍ଡକୋଷ ହେଉ; ମୋ ଭଗ ଓ ସୌଭାଗ୍ୟ, ସେହି ଅଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ହେଉ। ଜଂଘ ଓ ପାଦ ସହିତ ମୁଁ ଧର୍ମ; ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ରୂପେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।
20.10
प्रति क्षत्रे प्रति तिष्ठामि राष्ट्रे प्रत्य् अश्वेषु प्रति तिष्ठामि गोषु ।
प्रत्य् अङ्गेषु प्रति तिष्ठाम्य् आत्मन् प्रति प्राणेषु क्षत्रे प्रति तिष्ठामि पुष्टे प्रति द्यावापृथिव्योः प्रति तिष्ठामि ॥ २०.१० ॥
ମୁଁ କ୍ଷତ୍ରରେ ସ୍ଥିର ହୁଏ, ରାଷ୍ଟ୍ରରେ ସ୍ଥିର ହୁଏ। ଅଶ୍ୱରେ, ଗାଈରେ ସ୍ଥିର ହୁଏ। ଅଙ୍ଗରେ, ଆତ୍ମାରେ ସ୍ଥିର ହୁଏ। ପ୍ରାଣରେ, କ୍ଷତ୍ରରେ, ପୁଷ୍ଟିରେ, ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀରେ ସ୍ଥିର ହୁଏ।
20.11
त्रया देवा ऽ एकादश त्रयस्त्रिꣳशाः सुराधसः ।
बृहस्पतिपुरोहिता देवस्य सवितुः सवे ।
देवा देवैर् अवन्तु मा ॥ २०.११ ॥
ତିନି, ଏଗାର, ତେତିରିଶି ଦେବତା, ଉତ୍ତମ ଧନ ଦେଉଥିବା, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ପୁରୋହିତ କରିଥିବା, ସବିତା ଦେବଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ। ଦେବତାମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
20.12
प्रथमा द्वितीयैर् द्वितीयास् तृतीयैस् तृतीयाः सत्येन सत्यं यज्ञेन यज्ञो यजुर्भिर् यजूꣳषि सामभिः सामान्य् ऋग्भिर् ऋचः पुरोनुऽवाक्याभिः पुरोऽनुवाक्या याज्याभिर् याज्या वषट्कारैर् वषट्कारा ऽ आहुतिभिर् आहुतयो मे कामान्त् सम् अर्धयन्तु भूः स्वाहा ॥ २०.१२ ॥
ପ୍ରଥମ ଦ୍ୱିତୀୟ ସହିତ, ଦ୍ୱିତୀୟ ତୃତୀୟ ସହିତ, ତୃତୀୟ ସତ୍ୟ ସହିତ ସତ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ ସହିତ ଯଜ୍ଞ, ଯଜୁଃ ସହିତ ଯଜୁଃ, ସାମ ସହିତ ସାମ, ଋକ୍ ସହିତ ଋକ୍, ପୁରୋନୁବାକ୍ୟା ସହିତ ପୁରୋନୁବାକ୍ୟା, ଯାଜ୍ୟା ସହିତ ଯାଜ୍ୟା, ବଷଟ୍କାର ସହିତ ବଷଟ୍କାର, ଆହୁତି ସହିତ ଆହୁତି ମୋ କାମନା ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତୁ। ଭୂଃ ସ୍ୱାହା।
20.13
लोमानि प्रयतिर् मम त्वङ् म ऽ आनतिर् आगतिः ।
माꣳसं म ऽ उपनतिर् वस्व् अस्थि मज्जा म ऽ आनतिः ॥ २०.१३ ॥
ମୋ ଲୋମ, ମୋ ସଂଯମ; ମୋ ଚର୍ମ, ମୋ ନମ୍ରତା, ମୋ ଆଗମନ। ମୋ ମାଂସ, ମୋ ସଂଯୋଗ, ମୋ ସମ୍ପତ୍ତି, ମୋ ହାଡ଼, ମୋ ମଜ୍ଜା, ମୋ ନମ୍ରତା।
20.14
यद् देवा देवहेडनं देवासश् चकृमा वयम् ।
अग्निर् मा तस्माद् एनसो विश्वान् मुञ्चत्व् अꣳहसः ॥ २०.१४ ॥
ହେ ଦେବଗଣ, ଆମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଯେଉଁ ଅପରାଧ କରିଛୁ, ତାହାଠାରୁ ଅଗ୍ନି ମୋତେ ସମସ୍ତ ପାପ ଓ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
20.15
यदि दिवा यदि नक्तम् एनाꣳसि चकृमा वयम् ।
वायुर् मा तस्माद् एनसो विश्वान् मुञ्चत्व् अꣳहसः ॥ २०.१५ ॥
ଆମେ ଦିନରେ କିମ୍ବା ରାତିରେ ଯଦି କୌଣସି ପାପ କରିଥିବା, ତାହାଠାରୁ ବାୟୁ ମୋତେ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
20.16
यदि जाग्रद् यदि स्वप्न ऽ एनाꣳसि चकृमा वयम् ।
सूर्यो मा तस्माद् एनसो विश्वान् मुञ्चत्व् अꣳहसः ॥ २०.१६ ॥
ଆମେ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ କିମ୍ବା ନିଦରେ ଯଦି କୌଣସି ପାପ କରିଥିବା, ତାହାଠାରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
20.17
यद् ग्रामे यद् अरण्ये यत् सभायां यद् इन्द्रिये ।
यच्छूद्रे यद् अर्ये यद् एनश् चकृमा वयं यद् एकस्याधि धर्मणि तस्यावयजनम् असि ॥ २०.१७ ॥
ଗ୍ରାମରେ, ଅରଣ୍ୟରେ, ସଭାରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ, ଶୂଦ୍ର କିମ୍ବା ଆର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତି ଆମେ ଯେଉଁ ପାପ କରିଛୁ, ଏକର ଧର୍ମରେ ଯାହା କରିଛୁ — ତୁମେ ହିଁ ତାହାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ।
20.18
यद् आपो ऽ अघ्न्या ऽ इति वरुणेति शपामहे ततो वरुण नो मुञ्च ।
अवभृथ निचुम्पुण निचेरुर् असि निचुम्पुणः ।
अव देवैर् देवकृतम् एनो ऽयक्ष्य् अव मर्त्यैर् मर्त्यकृतम् ।
पुरुराव्णो देव रिषस् पाहि ॥ २०.१८ ॥
ଯେଉଁ ଜଳକୁ 'ଅଘ୍ନ୍ୟା' ବୋଲି ବରୁଣଙ୍କ ନାମରେ ଆମେ ଶପଥ କରୁ, ସେଥିରୁ ହେ ବରୁଣ, ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର। ହେ ଅବଭୃଥ, ହେ ନିଚୁମ୍ପୁଣ, ତୁମେ ତଳକୁ ଓହ୍ଲାଉଥିବା ନିଚୁମ୍ପୁଣ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଓ ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ କୃତ ପାପ ଦୂର ହେଉ; ହେ ବହୁପ୍ରଶଂସିତ ଦେବ, କ୍ଷତିରୁ ରକ୍ଷା କର।
20.19
समुद्रे ते हृदयम् अप्स्व् अन्तः सं त्वा विशन्त्व् ओषधीर् उतापः ।
सुमित्रिया न ऽ आप ऽ ओषधयः सन्तु दुर्मित्रियास् तस्मै सन्तु यो ऽस्मान् द्वेष्टि यं च वयं द्विष्मः ॥ २०.१९ ॥
ସମୁଦ୍ରରେ ତୁମର ହୃଦୟ ଅଛି, ଜଳ ଭିତରେ; ଜଳ ଓ ଔଷଧି ତୁମକୁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରାଉ। ଜଳ ଓ ଔଷଧି ଆମ ପାଇଁ ମିତ୍ର ହେଉ; ଯେ ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ ଓ ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ତାହା ପାଇଁ ସେମାନେ ଶତ୍ରୁ ହେଉ।
20.20
द्रुपदाद् इव मुमुचानः स्विन्नः स्नातो मलाद् इव ।
पूतं पवित्रेणेवाज्यम् आपः शुन्धन्तु मैनसः ॥ २०.२० ॥
ଦ୍ରୁପଦ (ବସ୍ତ୍ର)ରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା ପରି, ଘାମରେ ଭିଜା ଲୋକ ସ୍ନାନ କରି ମଇଳରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା ପରି, ପବିତ୍ର ଛାଣନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ଘିଅ ପରି, ଜଳମାନେ ଆମକୁ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ।
20.21
उद् वयं तमसस् परि स्वः पश्यन्त ऽ उत्तरम् ।
देवं देवत्रा सूर्यम् अगन्म ज्योतिर् उत्तमम् ॥ २०.२१ ॥
ଆମେ ଅନ୍ଧକାରରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଠି, ଉଚ୍ଚ ଆଲୋକ ଦେଖି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପାଇଲୁ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ୟୋତିକୁ।
20.22
अपो ऽ अद्यान्व् अचारिषꣳ रसेन सम् असृक्ष्महि ।
पयस्वान् अग्न ऽ आगमं तं मा सꣳ सृज वर्चसा प्रजया च धनेन च ॥ २०.२२ ॥
ଆଜି ମୁଁ ଜଳ ପଛରେ ବିଚରଣ କରିଛି; ଆମେ ରସ ସହ ମିଳିତ ହୋଇଛୁ। ହେ ଅଗ୍ନି, କ୍ଷୀରସମୃଦ୍ଧ ହୋଇ ମୁଁ ଆସିଛି; ମୋତେ ତେଜ, ସନ୍ତାନ ଓ ଧନ ସହ ଯୋଗ କର।
20.23
एधोऽस्य् एधिषीमहि ।
समिद् असि तेजो ऽसि तेजो मयि धेहि ।
समाववर्ति पृथिवी सम् उषाः सम् उ सूर्यः ।
सम् उ विश्वम् इदं जगत् ।
वैश्वानरज्योतिर् भूयासं विभून् कामान् व्यश्नवै भूः स्वाहा ॥ २०.२३ ॥
ତୁମେ ଇନ୍ଧନ; ଆମେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଉ। ତୁମେ ସମିଧା, ତୁମେ ତେଜ; ମୋ ଭିତରେ ତେଜ ଧାରଣ କର। ପୃଥିବୀ, ଉଷା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକତ୍ର ଘୂରିଲେ; ଏହି ଚଳନ୍ତି ଜଗତ ମଧ୍ୟ। ମୁଁ ବୈଶ୍ୱାନରର ଜ୍ୟୋତି ହେଉ; ବିପୁଳ କାମନା ପାଉ। ଭୂଃ, ସ୍ୱାହା।
20.24
अभ्यादधामि समिधम् अग्ने व्रतपते त्वयि ।
व्रतं च श्रद्धां चोपैमीन्धे त्वा दीक्षितोऽअहम् ॥ २०.२४ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ବ୍ରତପତି, ମୁଁ ସମିଧା ତୁମ ଉପରେ ରଖେ; ବ୍ରତ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାକୁ ପାଖକୁ ଆସେ। ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇ ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରେ।
20.25
यत्र ब्रह्म च क्षत्रं च सम्यञ्चो चरतः सह ।
तं लोकं पुण्यं प्रज्ञेषं यत्र देवाः सहाग्निना ॥ २०.२५ ॥
ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମ ଓ କ୍ଷତ୍ର ଏକତ୍ର ବିଚରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତା ଅଗ୍ନି ସହ ଅଛନ୍ତି, ସେହି ପୁଣ୍ୟଲୋକ ମୁଁ ପାଉ।
20.26
यत्रेन्द्रश् च वायुश् च सम्यञ्चो चरतः सह ।
तं लोकं पुण्यं प्रज्ञेषं यत्र सेदिर् न विद्यते ॥ २०.२६ ॥
ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ ଏକତ୍ର ବିଚରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଃଖର ଆସନ ମିଳେ ନାହିଁ, ସେହି ପୁଣ୍ୟଲୋକ ମୁଁ ପାଉ।
20.27
अꣳशुना ते अꣳशुः पृच्यतां परुषा परुः ।
गन्धस् ते सोमम् अवतु मदाय रसोऽअच्युतः ॥ २०.२७ ॥
ତୁମ ରଶ୍ମି ତୁମ ରଶ୍ମି ସହ ମିଶୁ, ଗଣ୍ଠିରେ ଗଣ୍ଠି ମିଶୁ। ତୁମ ସୁଗନ୍ଧ ସୋମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ; ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଏ ଅଚ୍ୟୁତ ରସ।
20.28
सिञ्चन्ति परि षिञ्चन्त्य् उत् सिञ्चन्ति पुनन्ति च ।
सुरायै बभ्र्वै मदे किंत्वो वदति किंत्वः ॥ २०.२८ ॥
ସେମାନେ ଛିଞ୍ଚନ୍ତି, ଚାରିପାଶେ ଛିଞ୍ଚନ୍ତି, ଉପରେ ଛିଞ୍ଚନ୍ତି ଓ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି। ବଭ୍ରୁ ସୁରାର ମଦରେ କିଏ କଣ କହେ?
20.29
धानावन्तं करम्भिणम् अपूपवन्तम् उक्थिनम् ।
इन्द्र प्रातर् जुषस्व नः ॥ २०.२९ ॥
ଧାନ, କରମ୍ଭ, ଅପୂପ ଓ ଉକ୍ଥ ସହିତ (ହବି) — ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଭାତରେ ଆମର ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କର।
20.30
बृहद् इन्द्राय गायत मरुतो वृत्रहन्तमम् ।
येन ज्योतिर् अजनयन्न् ऋतावृधो देवं देवाय जागृवि ॥ २०.३० ॥
ହେ ମରୁତ୍ଗଣ, ବୃତ୍ରହନ୍ତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଗାନ କର — ଋତବର୍ଦ୍ଧକମାନେ ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ଦେବତା ପାଇଁ, ଜାଗ୍ରତ ଦେବତା ପାଇଁ।
20.31
अध्वर्यो ऽ अद्रिभिः सुतꣳ सोमं पवित्र ऽ आ नय ।
पुनीहीन्द्राय पातवे ॥ २०.३१ ॥
ହେ ଅଧ୍ୱର୍ଯୁ, ପଥରରେ ନିଷ୍ପେଷିତ ସୋମକୁ ପବିତ୍ରରେ ଆଣ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ କର।
20.32
यो भूतानाम् अधिपतिर् यस्मिंल्लोका ऽ अधि श्रिताः ।
य ऽ ईशे महतो महाꣳस् तेन गृह्णामि त्वाम् अहं मयि गृह्णामि त्वाम् अहम् ॥ २०.३२ ॥
ଯିଏ ଭୂତମାନଙ୍କର ଅଧିପତି, ଯାହାଙ୍କ ଉପରେ ଲୋକସମୂହ ଆଶ୍ରିତ, ଯିଏ ମହାନମାନଙ୍କ ଉପରେ ମହାନ ଶାସନ କରେ — ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ; ମୋ ଭିତରେ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ।
20.33
उपयामगृहीतो ऽस्य् अश्विभ्यां त्वा सरस्वत्यै त्वेन्द्राय त्वा सुत्राम्णेऽ ।
एष ते योनिर् अश्विभ्यां त्वा सरस्वत्यै त्वेन्द्राय त्वा सुत्राम्णे ॥ २०.३३ ॥
ତୁମେ ଉପଯାମ ପାତ୍ରରେ ଗୃହୀତ। ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ପାଇଁ, ସରସ୍ୱତୀ ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ, ସୁତ୍ରାମା ପାଇଁ ତୁମକୁ (ଗ୍ରହଣ କରୁଛି)। ଏହା ତୁମର ସ୍ଥାନ; ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ପାଇଁ, ସରସ୍ୱତୀ ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ, ସୁତ୍ରାମା ପାଇଁ ତୁମକୁ (ଗ୍ରହଣ କରୁଛି)।
20.34
प्राणपा मे ऽअपानपाश् चक्षुष्पाः श्रोत्रपाश् च मे ।
वाचो मे विश्वभेषजो मनसो ऽसि विलायकः ॥ २०.३४ ॥
ତୁମେ ମୋ ପ୍ରାଣର ରକ୍ଷକ, ଅପାନର ରକ୍ଷକ, ଚକ୍ଷୁର ରକ୍ଷକ, ଶ୍ରବଣର ରକ୍ଷକ। ମୋ ବାଣୀ ପାଇଁ ସର୍ବୌଷଧ; ମନକୁ ଦୂର କରୁଥିବା ତୁମେ।
20.35
अश्विनकृतस्य ते सरस्वतिकृतस्येन्द्रेण सुत्राम्णा कृतस्य ।
उपहूत ऽउपहूतस्य भक्षयामि ॥ २०.३५ ॥
ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ କରିଥିବା ତୁମର (ସୋମ), ସରସ୍ୱତୀ କରିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୁତ୍ରାମା କରିଥିବା (ସୋମ)ର ଭାଗ। ଆହୂତର ଆହୂତ ଭାଗ ମୁଁ ଭକ୍ଷଣ କରୁଛି।
20.36
समिद्ध ऽ इन्द्र ऽ उषसाम् अनीके पुरोरुचा पूर्वकृद् वावृधानः ।
त्रिभिर् देवैस् त्रिꣳशता वज्रबाहुर् जघान वृत्रं वि दुरो ववार ॥ २०.३६ ॥
ଉଷାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲେ; ଆଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ପ୍ରଥମେ କରିଥିବା, ବର୍ଦ୍ଧମାନ। ତିନି ଓ ତିରିଶ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ବଜ୍ରବାହୁ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରି ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଲେ।
20.37
नराशꣳसः प्रति शूरो मिमानस् तनूनपात् प्रति यज्ञस्य धाम ।
गोभिर् वपावान् मधुना समञ्जन् हिरण्यैश् चन्द्री यजति प्रचेताः ॥ २०.३७ ॥
ନରାଶଂସ, ଶୂର, ମାପକାରୀ ତନୂନପାତ୍ ଯଜ୍ଞସ୍ଥାନ ଦିଗରେ (ଆସନ୍ତି)। ଗାଈ ଓ ବପା ସହ, ମଧୁରେ ଅଭିଷେକ କରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣାଳଙ୍କାରରେ ଦୀପ୍ତ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି।
20.38
ईडितो देवैर् हरिवाꣳ२ऽ अभिष्टिर् आजुह्वानो हविषा शर्धमानः ।
पुरंदरो गोत्रभिद् वज्रबाहुर् आ यातु यज्ञम् उप नो जुषाणः ॥ २०.३८ ॥
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ, ହରିବାନ୍, ଅଭୀଷ୍ଟଦାତା, ହବିଷ ଦ୍ୱାରା ଆହୂତ, ହର୍ଷିତ; ପୁରନ୍ଦର, ଗୋତ୍ରଭିତ୍, ବଜ୍ରବାହୁ — ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଆମ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତୁ।
20.39
जुषाणो बर्हिर् हरिवान् न ऽ इन्द्रः प्राचीनꣳ सीदत् प्रदिशा पृथिव्याः ।
उरुप्रथाः प्रथमानꣳ स्योनम् आदित्यैर् अक्तं वसुभिः सजोषाः ॥ २०.३९ ॥
ଆମ ହରିବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ପୃଥିବୀର ଦିଗରେ ପୂର୍ବମୁଖୀ ହୋଇ ବର୍ହିସ୍ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ; ବିସ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ, ମଙ୍ଗଳଦାୟକ ଆସନରେ, ଆଦିତ୍ୟ ଓ ବସୁମାନଙ୍କ ସହ ଅଭିଷିକ୍ତ ଓ ପ୍ରିୟ ହୋଇ।
20.40
इन्द्रं दुरः कवष्यो धावमाना वृषाणं यन्तु जनयः सुपत्नीः ।
द्वारो देवीर् अभितो वि श्रयन्ताꣳ सुवीरा वीरं प्रथमाना महोभिः ॥ २०.४० ॥
କବଷ୍ୟମାନେ ଦୌଡ଼ି ଆସି ବୃଷଭ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତୁ; ଉତ୍ତମ ପତିଯୁକ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାଆନ୍ତୁ; ଦିବ୍ୟ ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ଦୁଇପାଖେ ଖୋଲନ୍ତୁ — ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ରବତୀ, ନିଜ ମହା ବଳରେ ବୀରକୁ ବିସ୍ତାର କରୁଥିବା।
20.41
उषासानक्ता बृहती बृहन्तं पयस्वती सुदुघे शूरम् इन्द्रम् ।
तन्तुं ततं पेशसा संवयन्ती देवानां देवं यजतः सुरुक्मे ॥ २०.४१ ॥
ଉଷା ଓ ରାତ୍ରି — ମହତୀ, କ୍ଷୀରବତୀ, ସହଜରେ ଦୁହାଯାଉଥିବା — ଶୂର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ (ଅଳଙ୍କୃତ କରନ୍ତି); ବିସ୍ତୃତ ସୂତ୍ରକୁ ଅଳଙ୍କାର ସହିତ ବୁଣି, ଦେବତାଙ୍କ ଦେବ, ପୂଜନୀୟ, ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ କାନ୍ତିର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ।
20.42
दैव्या मिमाना मनुषः पुरुत्रा होताराव् इन्द्रं प्रथमा सुवाचा ।
मूर्द्धन् यज्ञस्य मधुना दधाना प्राचीनं ज्योतिर् हविषा वृधातः ॥ २०.४२ ॥
ଦିବ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ନାନା ପ୍ରକାରରେ ମାପୁଥିବା — ଦୁଇ ହୋତା, ପ୍ରଥମା, ସୁବାକ୍, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ (ପୂଜା କରନ୍ତୁ); ଯଜ୍ଞର ମସ୍ତକରେ ମଧୁ ଧାରଣ କରି, ପୂର୍ବର ଆଲୋକକୁ ହବିଷ ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତୁ।
20.43
तिस्रो देवीर् हविषा वर्धमाना ऽ इन्द्रं जुषाणा जनयो न पत्नीः ।
अच्छिन्नं तन्तुं पयसा सरस्वतीडा देवी भारती विश्वतूर्तिः ॥ २०.४३ ॥
ହବିଷ୍ୟରେ ବର୍ଦ୍ଧମାନ ତିନି ଦେବୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିବା, ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ପରି ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ। ଅଛିନ୍ନ ସୂତ୍ରକୁ ଦୁଗ୍ଧ ସହ — ସରସ୍ୱତୀ, ଇଡ଼ା ଦେବୀ, ଭାରତୀ, ସର୍ବବିଜୟିନୀ।
20.44
त्वष्टा दधच्छुष्मम् इन्द्राय वृष्णे ऽपाको ऽचिष्टुर् यशसे पुरूणि ।
वृषा यजन् वृषणं भूरिरेता मूर्धन् यज्ञस्य सम् अनक्तु देवान् ॥ २०.४४ ॥
ତ୍ୱଷ୍ଟା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବଳ ଦିଅନ୍ତି, ପରିପକ୍ୱ ଓ ଦୃଢ଼, ଯଶ ପାଇଁ ଅନେକ ବସ୍ତୁ। ଯଜନ କରୁଥିବା ବୃଷା, ମହାବୀର୍ଯ୍ୟବାନ, ଯଜ୍ଞର ମସ୍ତକରେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସମ୍ୟକ୍ ଅଭିଷେକ କରନ୍ତୁ।
20.45
वनस्पतिर् अवसृष्टो न पाशैस् त्मन्या समञ्जञ्छमिता न देवः ।
इन्द्रस्य हव्यैर् जठरं पृणानः स्वदाति यज्ञं मधुना घृतेन ॥ २०.४५ ॥
ବନସ୍ପତି, ପାଶରୁ ମୁକ୍ତ ପରି, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଶୋଭା ଦିଏ, ଶମିତା ଦେବ ପରି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହବ୍ୟରେ ଉଦର ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଯଜ୍ଞକୁ ମଧୁ ଓ ଘୃତରେ ମଧୁର କରେ।
20.46
स्तोकानां इन्दुं प्रति शूर ऽ इन्द्रो वृषायमाणो वृषभस् तुराषाट् ।
घृतप्रुषा मनसा मोदमानाः स्वाहा देवा ऽ अमृता मादयन्ताम् ॥ २०.४६ ॥
ବିନ୍ଦୁ ପାଇଁ ଇନ୍ଦୁ ଆଡ଼କୁ, ଶୂର ଇନ୍ଦ୍ର ବୃଷଭ ପରି ବର୍ଷୁଥିବା, ଶୀଘ୍ର ଜୟୀ। ଘୃତ ବିନ୍ଦୁ ସହ, ମନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସ୍ୱାହା। ଅମୃତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତୁ।
20.47
आ यात्व् इन्द्रो ऽवस ऽ उप न ऽ इह स्तुतः सधमादस्तु शूरः ।
वावृधानस् तविषीर् यस्य पूर्वीर् द्यौर् न क्षत्रम् अभिभूति पुष्यात् ॥ २०.४७ ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ଏଠାକୁ ଆମ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ, ସ୍ତୁତ ହୋଇ; ସହଭୋଜୀ ଓ ଶୂର ହୁଅନ୍ତୁ। ବଢ଼ୁଥିବା ତାଙ୍କ ଅନେକ ଶକ୍ତି ଦ୍ୟୁଲୋକ ପରି ଅଭିଭବ କ୍ଷତ୍ରକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତୁ।
20.48
आ न ऽ इन्द्रो दूराद् आ न ऽ आसाद् अभिष्टिकृद् अवसे यासद् उग्रः ।
ओजिष्ठेभिर् नृपतिर् वज्रबाहुः संगे समत्सु तुर्वणिः पृतन्यून् ॥ २०.४८ ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ଦୂରରୁ ଏବଂ ନିକଟରୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ; ଅଭୀଷ୍ଟ ଦାତା, ଉଗ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଅଧିପତି, ବଜ୍ରବାହୁ ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁସେନାକୁ ଶୀଘ୍ର ଜୟ କରନ୍ତୁ।
20.49
आ न इन्द्रो हरिभिर् यात्व् अच्छार्वाचीनो ऽवसे राधसे च ।
तिष्ठाति वज्री मघवा विरप्शीमं यज्ञम् अनु नो वाजसातौ ॥ २०.४९ ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ହରିତ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ସହିତ ଆମ ପ୍ରତି ଆସନ୍ତୁ; ରକ୍ଷା ଓ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଆମ ଆଡ଼କୁ ମୁହଁ ଫେରାଇ। ବଜ୍ରଧାରୀ, ଦାନଶୀଳ, ମହାବଳ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଯଜ୍ଞ ପଛରେ, ବାଜସାତିରେ ଛିଡ଼ା ହେଉନ୍ତୁ।
20.50
त्रातारम् इन्द्रम् अवितारम् इन्द्रꣳ हवे-हवे सुहवꣳ शूरम् इन्द्रम् ।
ह्वयामि शक्रं पुरुहूतम् इन्द्रꣳ स्वस्ति नो मघवा धात्व् इन्द्रः ॥ २०.५० ॥
ରକ୍ଷକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ସଂରକ୍ଷକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ପ୍ରତି ଆହ୍ୱାନରେ ସହଜରେ ମିଳୁଥିବା ବୀର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମୁଁ ଆହ୍ୱାନ କରେ — ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅନେକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହୂତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ। ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମକୁ କଲ୍ୟାଣ ଦିଅନ୍ତୁ।
20.51
इन्द्रः सुत्रामा स्ववाꣳ२ऽ अवोभिः सुमृडीको भवतु विश्ववेदाः ।
बाधतां द्वेषो ऽ अभयं कृणोतु सुवीर्यस्य पतयः स्याम ॥ २०.५१ ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତମ ରକ୍ଷକ ଓ ଧନବାନ ହୁଅନ୍ତୁ, ନିଜ ରକ୍ଷାରେ ଦୟାଳୁ ହୁଅନ୍ତୁ, ସର୍ବଜ୍ଞ ହୁଅନ୍ତୁ। ସେ ଶତ୍ରୁତା ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଅଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତୁ; ଆମେ ଉତ୍ତମ ବୀର୍ଯ୍ୟର ଅଧିପତି ହେଉ।
20.52
तस्य वयꣳ सुमतौ यज्ञियस्यापि भद्रे सौमनसे स्याम ।
स सुत्रामा स्ववाꣳ२ऽ इन्द्रो ऽ अस्मे आराच्चिद् द्वेषः सनुतर् युयोतु ॥ २०.५२ ॥
ଯଜ୍ଞାର୍ହ ତାଙ୍କ ଅନୁକୂଳ କୃପାରେ, କଲ୍ୟାଣକାରୀ ସୌମନସ୍ୟରେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ରହିବା। ସେଇ ଉତ୍ତମ ରକ୍ଷକ, ଧନବାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମଠାରୁ ଦୂରରୁ ହିଁ ଶତ୍ରୁତା ଦୂର କରନ୍ତୁ — ସେ ସର୍ବଦା ଦାତା ହୁଅନ୍ତୁ।
20.53
आ मन्द्रैर् इन्द्र हरिभिर् याहि मयूररोमभिः ।
मा त्वा के चिन् नि यमन् विं ना पाशिनो ऽति धन्वेव ताꣳ२ऽ इहि ॥ २०.५३ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୟୂରପୁଚ୍ଛ ପରି ହରି ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ଆସ। କେହି ପାଶଧାରୀ ତୁମକୁ ଅଟକାଇ ନ ପାରନ୍ତୁ; ମରୁଭୂମି ପରି ସେମାନଙ୍କୁ ପାର ହୋଇ ଆଗକୁ ଯାଅ।
20.54
एवेद् इन्द्रं वृषणं वज्रबाहुं वसिष्ठासो ऽ अभ्य् अर्चन्त्य् अर्कैः ।
स न स्तुतो वीरवद् धातु गोमद् यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥ २०.५४ ॥
ଏହିପରି ବସିଷ୍ଠମାନେ ବଜ୍ରବାହୁ, ବୃଷଭ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ସ୍ତୁତ ହୋଇ ସେ ଆମକୁ ବୀର ପୁତ୍ର ଓ ଗୋଧନ ଦିଅନ୍ତୁ; ତୁମେ ସଦା ମଙ୍ଗଳରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
20.55
समिद्धो ऽ अग्निर् अश्विना तप्तो घर्मो विराट् सुतः ।
दुहे धेनुः सरस्वती सोमꣳ शुक्रम् इहेन्द्रियम् ॥ २०.५५ ॥
ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ; ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ତାତିଥିବା ଘର୍ମ, ତେଜସ୍ୱୀ ସୋମ ନିଙ୍ଗାଯାଇଛି। ଧେନୁ ସରସ୍ୱତୀ ଏଠାରେ ଶୁକ୍ର ସୋମକୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବଳ ପାଇଁ ଦୁହନ୍ତି।
20.56
तनूपा भिषजा सुते ऽश्विनोभा सरस्वती ।
अध्वा रजाꣳसीन्द्रियम् इन्द्राय पथिभिर् वहान् ॥ २०.५६ ॥
ଶରୀର ରକ୍ଷକ, ବୈଦ୍ୟ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ଏବଂ ଉଭୟ ସରସ୍ୱତୀ, ସୋମ ନିଙ୍ଗାଳିବା ସମୟରେ ଆସ। ପଥଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବଳ ଆଣ।
20.57
इन्द्रायेन्दुꣳ सरस्वती नराशꣳसेन नग्नहुम् ।
अधाताम् अश्विना मधु भेषजं भिषजा सुते ॥ २०.५७ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସରସ୍ୱତୀ ସୋମକୁ ନରାଶଂସ ଓ ନଗ୍ନହୁ ସହିତ ରଖିଲେ। ବୈଦ୍ୟ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ସୋମ ନିଙ୍ଗାଳିବା ସମୟରେ ମଧୁ ଔଷଧ ରଖିଲେ।
20.58
आजुह्वाना सरस्वतीन्द्रायेन्द्रियाणि वीर्यम् ।
इडाभिर् अश्विनाव् इषꣳ समूर्जꣳ सꣳ रयिं दधुः ॥ २०.५८ ॥
ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିବା ସରସ୍ୱତୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବୀର୍ଯ୍ୟ ଇଳା ସହିତ ରଖିଲେ; ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ଅନ୍ନ, ବଳ ଓ ଧନ ଏକତ୍ର ରଖିଲେ।
20.59
अश्विना नमुचेः सुतꣳ सोमꣳ शुक्रं परिस्रुता ।
सरस्वती ताम् आभरद् बर्हिषेन्द्राय पातवे ॥ २०.५९ ॥
ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ନମୁଚିର ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ଶୁଦ୍ଧ ସୋମକୁ ଛାଣି ଦେଇ ଆଣିଲେ। ସରସ୍ବତୀ ତାହାକୁ ବର୍ହିଷରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଆଣିଲେ।
20.60
कवष्यो न व्यचस्वतीर् अश्विभ्यां न दुरो दिशः ।
इन्द्रो न रोदसी ऽ उभे दुहे कामान्त् सरस्वती ॥ २०.६० ॥
କବଷ ପରି ବିସ୍ତୃତ ଧାରା, ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ୱାର ଓ ଦିଗ ପରି; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଉଭୟ ଲୋକ; ସରସ୍ବତୀ କାମନା ଦୁହନ୍ତି।
20.61
उषासानक्ताश्विना दिवेन्द्रꣳ सायम् इन्द्रियैः ।
संजानाने सुपेशसा सम् अञ्जाते सरस्वत्या ॥ २०.६१ ॥
ଉଷା ଓ ରାତ୍ରି, ଅଶ୍ୱିନୀ — ଦିନରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସହିତ; ସୁନ୍ଦର ରୂପୀ, ଏକତ୍ର, ସରସ୍ବତୀ ସହିତ ଅଳଙ୍କୃତ।
20.62
पातं नो ऽ अश्विना दिवा पाहि नक्तꣳ सरस्वति ।
दैव्या होतारा भिषजा पाताम् इन्द्रꣳ सचा सुते ॥ २०.६२ ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ଦିନରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ହେ ସରସ୍ବତୀ, ରାତ୍ରିରେ ରକ୍ଷା କର। ଦୈବିକ ହୋତା ଓ ବୈଦ୍ୟମାନେ ସୋମ ଅଭିଷବ ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
20.63
तिस्रस् त्रेधा सरस्वत्य् अश्विना भारतीडा ।
तीव्रं परिस्रुता सोमम् इन्द्राय सुषुवुर् मदम् ॥ २०.६३ ॥
ତିନି ପ୍ରକାରେ ତିନି — ସରସ୍ବତୀ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ଭାରତୀ, ଇଡ଼ା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଛାଣି ଦେଇ ତୀବ୍ର ସୋମ ଓ ମଦ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ କଲେ।
20.64
अश्विना भेषजं मधु भेषजं नः सरस्वती ।
इन्द्रे त्वष्टा यशः श्रियꣳ रूपꣳ-रूपम् अधुः सुते ॥ २०.६४ ॥
ଅଶ୍ୱିନୀ ମଧୁ ପରି ଔଷଧ; ସରସ୍ବତୀ ଆମ ପାଇଁ ଔଷଧ। ତ୍ୱଷ୍ଟା ସୋମ ଅଭିଷବରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରେ ଯଶ, ଶ୍ରୀ ଓ ପ୍ରତି ରୂପ ରଖିଲେ।
20.65
ऋतुथेन्द्रो वनस्पतिः शशमानः परिस्रुता ।
कीलालम् अश्विभ्यां मधु दुहे धेनुः सरस्वती ॥ २०.६५ ॥
ଋତୁ ଅନୁସାରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବନସ୍ପତି, ଆନନ୍ଦରେ ଛାଣି ଦେଇ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ବୟ ପାଇଁ ଅମୃତ ମଧୁ ଦୁହନ୍ତି; ସରସ୍ୱତୀ ଧେନୁ ପରି।
20.66
गोभिर् न सोमम् अश्विना मासरेण परिस्रुता ।
सम् अधातꣳ सरस्वत्या स्वाहेन्द्रे सुतं मधु ॥ २०.६६ ॥
ଗାଈ ଦୁଧ ପରି, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ବୟ, ଛାଣି ଦେଇ ସୋମକୁ ସରସ୍ୱତୀ ସହ ମିଶାଇଲ; ସ୍ୱାହା। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ମଧୁ।
20.67
अश्विना हविर् इन्द्रियं नमुचेर् धिया सरस्वती ।
आ शुक्रम् आसुराद् वसु मघम् इन्द्राय जभ्रिरे ॥ २०.६७ ॥
ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ବୟ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ନିଜ ବୁଦ୍ଧିରେ ନମୁଚିଙ୍କ ଠାରୁ ହବିଃ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବଳ ପାଇଲେ; ଅସୁରଙ୍କ ଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଆଣିଲେ।
20.68
यम् अश्विना सरस्वती हविषेन्द्रम् अवर्धयन् ।
स बिभेद वलं मघं नमुचाव् आसुरे सचा ॥ २०.६८ ॥
ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ବୟ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ହବିଃ ଦ୍ୱାରା ଯାହାଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଲେ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ବଳକୁ ଭାଙ୍ଗିଲେ; ନମୁଚି ଅସୁରଙ୍କ ଧନ ସହ।
20.69
तम् इन्द्रꣳ सचाश्विनोभा सरस्वती ।
दधाना ऽ अभ्य् अनूषत हविषा यज्ञ ऽ इन्द्रियैः ॥ २०.६९ ॥
ସେହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ଏକାସାଥି, ହବିଃ ଧାରଣ କରି, ଯଜ୍ଞରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବଳ ସହ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
20.70
य ऽ इन्द्र ऽ इन्द्रियं दधुः सविता वरुणो भगः ।
स सुत्रामा हविष्पतिर् यजमानाय सश्चत ॥ २०.७० ॥
ସବିତା, ବରୁଣ ଓ ଭଗ ଯାହାଙ୍କଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବଳ ରଖିଲେ, ସେହି ସୁତ୍ରାମା ହବିଷ୍ପତି ଯଜମାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ।
20.71
सविता वरुणो दधद् यजमानाय दाशुषे ।
आदत्त नमुचेर् वसु सुत्रामा बलम् इन्द्रियम् ॥ २०.७१ ॥
ସବିତା ଏବଂ ବରୁଣ ଯଜମାନ, ଦାତାଙ୍କୁ (ଇନ୍ଦ୍ରିୟ) ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ। ସୁତ୍ରାମା (ଇନ୍ଦ୍ର) ନମୁଚିର ଧନ, ବଳ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
20.72
वरुणः क्षत्रम् इन्द्रियं भगेन सविता श्रियम् ।
सुत्रामा यशसा बलं दधाना यज्ञम् आशत ॥ २०.७२ ॥
ବରୁଣ କ୍ଷତ୍ର ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ସବିତା ଭଗଙ୍କ ସହ ଶ୍ରୀ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ। ସୁତ୍ରାମା ଯଶ ସହ ବଳ ଧାରଣ କରି ଯଜ୍ଞ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତୁ।
20.73
अश्विना गोभिर् इन्द्रियम् अश्वेभिर् वीर्यं बलम् ।
हविषेन्द्रꣳ सरस्वती यजमानम् अवर्द्धयन् ॥ २०.७३ ॥
ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ଗାଈ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଅଶ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ବୀର୍ଯ୍ୟ ଓ ବଳ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ। ସରସ୍ୱତୀ ହବିଷ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଯଜମାନଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଲେ।
20.74
ता नासत्या सुपेशसा हिरण्यवर्तनी नरा ।
सरस्वती हविष्मतीन्द्र कर्मसु नो ऽवत ॥ २०.७४ ॥
ସେ ନାସତ୍ୟଦ୍ୱୟ, ସୁନ୍ଦର ରୂପ, ସୁବର୍ଣ୍ଣପଥୀ, ନେତା। ହବିଷ୍ମତୀ ସରସ୍ୱତୀ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ କର୍ମରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
20.75
ता भिषजा सुकर्मणा सा सुदुघा सरस्वती ।
स वृत्रहा शतक्रतुर् इन्द्राय दधुर् इन्द्रियम् ॥ २०.७५ ॥
ସେ ଦୁଇ ବୈଦ୍ୟ, ସତ୍କର୍ମୀ; ସେ ସୁଦୁଘା ସରସ୍ୱତୀ। ସେ ବୃତ୍ରହନ୍ତା, ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଧାରଣ କଲେ।
20.76
युवꣳ सुरामम् अश्विना नमुचाव् आसुरे सचा ।
विपिपानाः सरस्वतीन्द्रं कर्मस्व् आवत ॥ २०.७६ ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ତୁମେ ଦୁହେଁ ଅସୁର ନମୁଚିର ସୁରା ଏକାଠି ପିଇଲ। ପିଉଥିବାବେଳେ ସରସ୍ୱତୀ କର୍ମରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
20.77
पुत्रम् इव पितराव् अश्विनोभेन्द्रावथुः काव्यैर् दꣳसनाभिः ।
यत् सुरामं व्यपिबः शचीभिः सरस्वती त्वा मघवन्न् अभिष्णक् ॥ २०.७७ ॥
ପିତାମାତା ଯେପରି ପୁତ୍ରକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେପରି ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ତୁମେ ଦୁହେଁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଦ୍ଭୁତ କର୍ମରେ ରକ୍ଷା କର। ତୁମେ ସୁରା ପାନ କଲ ବେଳେ, ହେ ମଘବନ୍, ସରସ୍ୱତୀ ତୁମକୁ ସହାୟତା କଲେ।
20.78
यस्मिन्न् अश्वास ऽ ऋषभास ऽ उक्षणो वशा मेषा ऽ अवसृष्टास ऽ आहुताः ।
कीलालपे सोमपृष्ठाय वेधसे हृदा मतिं जनये चारुम् अग्नये ॥ २०.७८ ॥
ଘୋଡା, ବଳଦ, ଋଷଭ, ଗାଈ, ବନ୍ଧ୍ୟା ଗାଈ ଓ ମେଷ ଛଡ଼ାଯାଇ ଆହୁତି ଦିଆଯାଇଥିବା ସେହି କୀଲାଲପ, ସୋମପୃଷ୍ଠ, ବେଧସ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ହୃଦୟରୁ ସୁନ୍ଦର ମତି ଜନ୍ମାଏ।
20.79
अहाव्य् अग्ने हविर् आस्ये ते स्रुचीव घृतं चम्वीव सोमः ।
वाजसनिꣳ रयिम् अस्मे सुवीरं प्रशस्तं धेहि यशसं बृहन्तम् ॥ २०.७९ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ମୁଖରେ ହବି ଅର୍ପିତ ହେଲା, ସ୍ରୁଚରେ ଘିଅ ଓ ଚମସରେ ସୋମ ପରି। ଆମକୁ ବାଜଜୟୀ, ସୁପୁତ୍ରଯୁକ୍ତ, ପ୍ରଶଂସିତ, ଯଶସ୍ୱୀ, ମହାନ ଧନ ଦିଅ।
20.80
अश्विना तेजसा चक्षुः प्राणेन सरस्वती वीर्यम् ।
वाचेन्द्रो बलेनेन्द्राय दधुर् इन्द्रियम् ॥ २०.८० ॥
ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ତେଜରେ ଚକ୍ଷୁ, ସରସ୍ୱତୀ ପ୍ରାଣରେ ବୀର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ବାଣୀ ଓ ବଳରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଧାରଣ କଲେ।
20.81
गोमद् ऊ षु णासत्या अश्वावद् यातम् अश्विना ।
वर्ती रुद्रा नृपाय्यम् ॥ २०.८१ ॥
ହେ ନାସତ୍ୟଗଣ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଗାଈ ଓ ଘୋଡା ସହିତ ଭଲ ଭାବେ ଆସ। ହେ ରୁଦ୍ରଗଣ, ପଥରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସ।
20.82
न यत् परो नान्तरऽ आदधर्षद् वृषण्वसू ।
दुःशꣳसो मर्त्यो रिपुः ॥ २०.८२ ॥
ହେ ବୃଷଣ୍ବସୁଗଣ, ଦୂରରୁ କିମ୍ବା ନିକଟରୁ କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟଚିନ୍ତକ ମର୍ତ୍ୟ ଶତ୍ରୁ ଆକ୍ରମଣ ନ କରୁ।
20.83
ता न ऽ आ वोढम् अश्विना रयिं पिशङ्गसंदृशम् ।
धिष्ण्या वरिवोविदम् ॥ २०.८३ ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ସେ ଦୁଇଜଣ ଆମ ପାଇଁ ପିଙ୍ଗଳ ବର୍ଣ୍ଣର, ସୁନ୍ଦର, ଧନ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଉଥିବା ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଆଣନ୍ତୁ, ହେ ଧିଷ୍ଣ୍ୟଗଣ।
20.84
पावका नः सरस्वती वाजेभिर् वाजिनीवती ।
यज्ञं वष्टु धियावसुः ॥ २०.८४ ॥
ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ସରସ୍ୱତୀ, ବଳ ସହିତ, ଶକ୍ତିମତୀ ହୋଇ, ବୁଦ୍ଧିରେ ଧନସଂପନ୍ନା ହୋଇ ଆମ ଯଜ୍ଞକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତୁ।
20.85
चोदयित्री सूनृतानां चेतन्ती सुमतीनाम् ।
यज्ञं दधे सरस्वती ॥ २०.८५ ॥
ସୂନୃତ (ସତ୍ୟ-ମଧୁର ବାଣୀ)ର ପ୍ରେରଣାଦାୟିନୀ, ସୁମତି ଜାଗ୍ରତକାରିଣୀ ସରସ୍ୱତୀ ଯଜ୍ଞ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
20.86
महो ऽ अर्णः सरस्वती प्र चेतयति केतुना ।
धियो विश्वा वि राजति ॥ २०.८६ ॥
ମହାନ ପ୍ରବାହରୂପା ସରସ୍ୱତୀ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଜଣାଇଥାନ୍ତି; ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିରେ ସେ ଦୀପ୍ତି ଦିଅନ୍ତି।
20.87
इन्द्रा याहि चित्रभानो सुता ऽ इमे त्वायवः ।
अण्वीभिस् तना पूतासः ॥ २०.८७ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଚିତ୍ର ଦୀପ୍ତିଶାଳୀ, ଆସ; ତୁମକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଏହି ସୋମ ନିଷ୍ପିଡ଼ିତ, ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ଦଣ୍ଡରେ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାଇଛି।
20.88
इन्द्रा याहि धियेषितो विप्रजूतः सुतावतः ।
उप ब्रह्माणि वाघतः ॥ २०.८८ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୁଦ୍ଧିରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ବିପ୍ରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଆସ; ସୋମ ନିଷ୍ପିଡ଼କଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ନିକଟକୁ।
20.89
इन्द्रा याहि तूतुजान ऽ उप ब्रह्माणि हरिवः ।
सुते दधिष्व नश् चनः ॥ २०.८९ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶୀଘ୍ର ଆମର ବ୍ରହ୍ମସ୍ତୋତ୍ର ନିକଟକୁ ଆସ, ହେ ହରିବାନ୍। ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ସୋମରେ ଆମ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ଦିଅ।
20.90
अश्विना पिबतां मधु सरस्वत्या सजोषसा ।
इन्द्रः सुत्रामा वृत्रहा जुषन्ताꣳ सोम्यं मधु ॥ २०.९० ॥
ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ଏକତ୍ର ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ମଧୁ ପାନ କରନ୍ତୁ। ଉତ୍ତମ ରକ୍ଷକ, ବୃତ୍ରହନ୍ତା ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମର ମଧୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।