ଯଜୁର୍ବେଦ · ଅଧ୍ୟାୟ 17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
17.1
अश्मन्न् ऊर्जं पर्वते शिश्रियाणाम् ऽ अद्भ्य ओषधीभ्यो वनस्पतिभ्यो ऽधि सम्भृतं पयः ।
तां न ऽ इषमूर्जं धत्त मरुतः सꣳरराणाः ।
ऽ अश्मꣳस् ते क्षुत् ।
मयि त ऊर्क् ।
यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १७.१ ॥
ପର୍ବତରେ ପଥରରେ ରହିଥିବା ରସ, ଜଳ, ଔଷଧି ଓ ବୃକ୍ଷରୁ ସଂଗୃହୀତ ଦୁଗ୍ଧ — ହେ ମରୁତଗଣ, ସେହି ଅନ୍ନ ଓ ବଳ ଆମକୁ ଦିଅ। ଏହି ପଥର ତୁମମାନଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ। ମୋ ଭିତରେ ତୁମର ରସ ଅଛି। ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ତା' ଉପରେ ତୁମର ଶୋକ ପଡୁ।
17.2
इमा मे ऽ अग्न ऽ इष्टका धेनवः सन्त्व् एका च दश च दश च शतं च शतं च सहस्रं च सहस्रं चायुतं चायुतं च नियुतं च नियुतं च प्रयुतं चार्बुदं च न्यर्बुदꣳ समुद्रश् च मध्यं चान्तश् च परार्धश् चैता मे ऽ अग्न इष्टका धेनवः सन्त्व् अमुत्रामुष्मिंल् लोके ॥ १७.२ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହି ମୋର ଇଟାଗୁଡ଼ିକ ଧେନୁ ହେଉ — ଏକ, ଦଶ, ଦଶ, ଶହେ, ଶହେ, ହଜାର, ହଜାର, ଦଶ ହଜାର, ଦଶ ହଜାର, ଲକ୍ଷ, ଲକ୍ଷ, ଦଶ ଲକ୍ଷ, ଶହେ ଲକ୍ଷ, କୋଟି, ଅର୍ବୁଦ, ନ୍ୟର୍ବୁଦ, ସମୁଦ୍ର, ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ତ, ପରାର୍ଧ — ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହି ମୋର ଇଟାଗୁଡ଼ିକ ସେହି ଲୋକରେ ଧେନୁ ହେଉ।
17.3
ऋतव स्थ ऽ ऋतावृध ऽ ऋतुष्ठा स्थ ऽ ऋतावृधः ।
घृतश्च्युतो मधुश्च्युतो विराजो नाम कामदुघा ऽ अक्षीयमाणाः ॥ १७.३ ॥
ତୁମେ ଋତୁ; ଋତକୁ ବଢ଼ାଉଥିବା; ଋତୁରେ ସ୍ଥିତ; ଋତକୁ ବଢ଼ାଉଥିବା। ଘୃତ ଝରାଉଥିବା, ମଧୁ ଝରାଉଥିବା, ବିରାଜ ନାମର, କାମନା ଦୁହୁଥିବା, ଅକ୍ଷୟ।
17.4
समुद्रस्य त्वावकयाग्ने परि व्ययामसि ।
पावको ऽ अस्मभ्यꣳ शिवो भव ॥ १७.४ ॥
ସମୁଦ୍ରର ଜଳରେ ତୁମକୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରୁ। ପାବକ ହୋଇ ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ହୁଅ।
17.5
हिमस्य त्वा जरायुणाग्ने परि व्ययामसि ।
पावको ऽ अस्मभ्यꣳ शिवो भव ॥ १७.५ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁଷାରର ଜରାୟୁରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଚାରିପାଖରେ ଆବୃତ କରୁ। ପାବକ, ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ହୁଅ।
17.6
उप ज्मन्न् उप वेतसेऽव तर नदीष्व् आ ।
अग्ने पित्तम् अपाम् असि ।
मण्डूकि ताभिर् आ गहि सेमं नो यज्ञं पावकवर्णꣳ शिवं कृधि ॥ १७.६ ॥
ଭୂମି ନିକଟରେ, ବେତ ନିକଟରେ, ନଦୀରେ ଓହ୍ଲାଅ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଜଳର ସାର। ହେ ମଣ୍ଡୂକୀ, ସେମାନଙ୍କ ସହ ଏଠାକୁ ଆସ; ଆମ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ପାବକବର୍ଣ୍ଣ ଓ ମଙ୍ଗଳକାରୀ କର।
17.7
अपाम् इदं न्ययनꣳ समुद्रस्य निवेशनम् ।
अन्याꣳस् ऽ ते अस्मत् तपन्तु हेतयः पावको ऽ अस्मभ्यꣳ शिवो भव ॥ १७.७ ॥
ଏହା ଜଳର ଆଶ୍ରୟ, ସମୁଦ୍ରର ନିବାସ। ତୁମର ଅସ୍ତ୍ର ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ତାପ ଦିଅନ୍ତୁ। ହେ ପାବକ, ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ହୁଅ।
17.8
अग्ने पावक रोचिषा मन्द्रया देव जिह्वया ।
आ देवान् वक्षि यक्षि च ॥ १७.८ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ପାବକ, ତେଜ ଓ ମଧୁର ଜିହ୍ୱାରେ, ହେ ଦେବ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣି ପୂଜା କର।
17.9
स नः पावक दीदिवो ग्ने देवाꣳ ऽ इहा वह ।
उप यज्ञꣳ हविश् च नः ॥ १७.९ ॥
ସେହି ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ, ହେ ପାବକ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ। ଆମ ଯଜ୍ଞ ଓ ହବିଃ ନିକଟକୁ।
17.10
पावकया यश् चितयन्त्या कृपा क्षामन् रुरुच ऽ उषसो न भानुना ।
तूर्वन् न यामन्न् एतशस्य नू रण ऽ आ यो घृणे न ततृषाणो ऽ अजरः ॥ १७.१० ॥
ପାବନ, ଆଲୋକ ବିସ୍ତାରକାରୀ ଦୀପ୍ତିରେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିବା, ଉଷାର କିରଣ ପରି ନିଜ ଆଲୋକରେ। ଦ୍ରୁତଗାମୀର ପଥରେ ବିଜୟୀ ପରି, ଏବେ ଆନନ୍ଦିତ; ହେ ଜ୍ୱାଳା, ତୃଷ୍ଣାର୍ତ୍ତ ପରି ଅଜର।
17.11
नमस् ते हरसे शोचिषे नमस् ते ऽ अस्त्व् अर्चिषे ।
अन्याꣳस् ते अस्मत् तपन्तु हेतयः पावको ऽ अस्मभ्यꣳ शिवो भव ॥ १७.११ ॥
ତୁମ ଶିଖାକୁ ନମସ୍କାର, ତୁମ ଦୀପ୍ତିକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମ ଅସ୍ତ୍ର ଆମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ତପ୍ତ କରୁ; ହେ ପାବକ ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳମୟ ହୁଅ।
17.12
नृषदे वेट् ।
अप्सुषदे वेट् ।
बर्हिषदे वेट् ।
वनसदे वेट् ।
स्वर्विदे वेट् ॥ १७.१२ ॥
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତଙ୍କୁ ବଟ୍। ଜଳରେ ଅବସ୍ଥିତଙ୍କୁ ବଟ୍। କୁଶ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତଙ୍କୁ ବଟ୍। ବନରେ ଅବସ୍ଥିତଙ୍କୁ ବଟ୍। ସ୍ୱର୍ଗର ଆଲୋକ ଲାଭକାରୀଙ୍କୁ ବଟ୍।
17.13
ये देवा देवानां यज्ञिया यज्ञियानाꣳ संवत्सरीणम् उप भागम् आसते ।
अहुतादो हविषो यज्ञे ऽ अस्मिन्त् स्वयं पिबन्तु मधुनो घृतस्य ॥ १७.१३ ॥
ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯଜ୍ଞାର୍ହ ଯେଉଁମାନେ, ଯଜ୍ଞାର୍ହମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବର୍ଷର ଭାଗ ନିକଟରେ ବସିଥିବା ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ଏ ଯଜ୍ଞରେ ନିଜେ ମଧୁ ଓ ଘୃତ ପାନ କରନ୍ତୁ।
17.14
ये देवा देवेष्व् अधि देवत्वम् आयन् ये ब्रह्मणः पुरएतारो ऽ अस्य ।
येभ्यो न ऽ ऋते पवते धाम किं चन न ते दिवो न पृथिव्या ऽ अधि स्नुषु ॥ १७.१४ ॥
ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତ୍ୱ ଲାଭକରିଥିବା, ଏହି ବ୍ରହ୍ମର ଅଗ୍ରଗାମୀ, ଯାହାଙ୍କ ବିନା କୌଣସି ଧାମ ପବିତ୍ର ହୁଏ ନାହିଁ — ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀର ଶିଖରରେ ନାହାନ୍ତି।
17.15
प्राणदा ऽ अपानदा व्यानदा वर्चोदा वरिवोदाः ।
अन्याꣳस् ऽ ते अस्मत् तपन्तु हेतयः पावको ऽ अस्मभ्यꣳ शिवो भव ॥ १७.१५ ॥
ପ୍ରାଣଦାତା, ଅପାନଦାତା, ବ୍ୟାନଦାତା, ବର୍ଚୋଦାତା, ବରିବୋଦାତା — ତୁମ ଅସ୍ତ୍ର ଆମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ତପ୍ତ କରୁ; ହେ ପାବକ ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳମୟ ହୁଅ।
17.16
अग्निस् तिग्मेन शोचिषा यासद् विश्वं न्य् अत्रिणम् ।
अग्निर् नो वनते रयिम् ॥ १७.१६ ॥
ଅଗ୍ନି ନିଜର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖାରେ ଗ୍ରାସକାରୀ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ତଳକୁ ପକାଉନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଲାଭ କରନ୍ତୁ।
17.17
य ऽ इमा विश्वा भुवनानि जुह्वद् ऋषिर् होता न्य् असीदत् पिता नः ।
स ऽ आशिषा द्रविणम् इच्छमानः प्रथमच्छद् अवराꣳ ऽ आ विवेश ॥ १७.१७ ॥
ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଆହୁତି ଦେଉଥିବା, ଋଷି ଓ ହୋତା ଆମର ପିତା ଆସୀନ ହେଲେ। ସେ ଆଶାରେ ଧନ ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ, ପ୍ରଥମ ଆବରଣ ହୋଇ ନିମ୍ନ ପ୍ରାଣୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
17.18
किꣳ स्विद् आसीद् अधिष्ठानम् आरम्भणं कतमत् स्वित् कथासीत् ।
यतो भूमिं जनयन् विश्वकर्मा वि द्याम् और्णोन् महिना विश्वचक्षाः ॥ १७.१८ ॥
ଆଧାର କ'ଣ ଥିଲା, ଆରମ୍ଭର ସ୍ଥାନ କ'ଣ ଥିଲା, ତାହା କିପରି ଥିଲା? ଯାହାଠାରୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ପୃଥିବୀ ସୃଷ୍ଟି କରି ମହିମାରେ ଦ୍ୟୁଲୋକ ବିସ୍ତାର କଲେ, ସେ ସର୍ବଦ୍ରଷ୍ଟା।
17.19
विश्वतश्चक्षुर् उत विश्वतोमुखो विश्वतोबाहुर् उत विश्वतस्पात् ।
सं बाहुभ्यां धमति सं पतत्रैर् द्यावाभूमी जनयन् देव ऽ एकः ॥ १७.१९ ॥
ସର୍ବତ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ସର୍ବତ୍ର ମୁଖ, ସର୍ବତ୍ର ବାହୁ, ସର୍ବତ୍ର ପାଦ ଥିବା ସେହି ଏକ ଦେବ ନିଜ ବାହୁରେ ଫୁଙ୍କାରନ୍ତି; ପକ୍ଷରେ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।
17.20
किꣳ स्विद् वनं क ऽ उ स वृक्ष ऽ आस यतो द्यावापृथिवी निष्टतक्षुः ।
मनीषिणो मनसा पृच्छतेद् उ तद् यद् अध्यतिष्ठद् भुवनानि धारयन् ॥ १७.२० ॥
ସେ ବନ କ'ଣ, ସେ ବୃକ୍ଷ କ'ଣ, ଯାହାରୁ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ କାଟି ଗଢ଼ାଗଲା? ହେ ମନୀଷିଗଣ, ମନରେ ପଚାରନ୍ତୁ — ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଧାରଣ କରି ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ କିଏ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି?
17.21
या ते धामानि परमाणि यावमा या मध्यमा विश्वकर्मन्न् उतेमा ।
शिक्षा सखिभ्यो हविषि स्वधावः स्वयं यजस्व तन्वं वृधानः ॥ १७.२१ ॥
ହେ ବିଶ୍ୱକର୍ମନ୍! ତୁମର ଯେଉଁ ପରମ, ନିମ୍ନ ଓ ମଧ୍ୟମ ଧାମ ଅଛି, ଏହି ସବୁ, ହେ ସ୍ୱଧାବାନ୍, ମିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ହବିରେ (ଭାଗ) ଦିଅ; ନିଜେ ନିଜ ଶରୀରକୁ ବଢ଼ାଇ ଯଜନ କର।
17.22
विश्वकर्मन् हविषा वावृधानः स्वयं यजस्व पृथिवीम् उत द्याम् ।
मुह्यन्त्व् अन्ये ऽ अभितो सपत्ना ऽ इहास्माकं मघवा सूरिर् अस्तु ॥ १७.२२ ॥
ହେ ବିଶ୍ୱକର୍ମନ୍! ହବିରେ ବଢ଼ି ତୁମେ ନିଜେ ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୟୁଲୋକକୁ ଯଜନ କର; ଅନ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଚାରିପଟେ ମୋହିତ ହେଉନ୍ତୁ; ଏଠାରେ ଆମ ପାଇଁ ଦାତା ଯଜମାନ ହେଉ।
17.23
वाचस् पतिं विश्वकर्माणमूतये मनोजुवं वाजे ऽ अद्या हुवेम ।
स नो विश्वानि हवनानि जोषद् विश्वशम्भूर् अवसे साधुकर्मा ॥ १७.२३ ॥
ବାଣୀର ସ୍ୱାମୀ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ମନ ପରି ବେଗବାନ୍ ଙ୍କୁ, ଆଜି ବଳ-ସଂଗ୍ରାମରେ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରିବା; ସେ ଆମର ସମସ୍ତ ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ; ସମସ୍ତଙ୍କର କଲ୍ୟାଣକାରୀ, ସତ୍କର୍ମୀ, ସହାୟତା ପାଇଁ (ଆସନ୍ତୁ)।
17.24
विश्वकर्मन् हविषा वर्धनेन त्रातारम् इन्द्रम् अकृणोर् अवध्यम् ।
तस्मै विशः समनमन्त पूर्वीर् अयम् उग्रो विहव्यो यथासत् ॥ १७.२४ ॥
ହେ ବିଶ୍ୱକର୍ମନ୍! ହବି ଓ ବର୍ଧନ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ରକ୍ଷକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅବଧ୍ୟ କରିଛ; ତାଙ୍କ ଆଗରେ ପୂର୍ବ ପ୍ରଜାମାନେ ନତ ହେଲେ; ଏହି ଉଗ୍ର ଆହ୍ୱାନଯୋଗ୍ୟ ହେଉ।
17.25
चक्षुषः पिता मनसा हि धीरो घृतम् एने अजनन् नम्नमाने ।
यदेद् अन्ता ऽ अददृहन्त पूर्व ऽ आद् इद् द्यावापृथिवी ऽ अप्रथेताम् ॥ १७.२५ ॥
ଚକ୍ଷୁର ପିତା, ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ ଧୀର (ପ୍ରଜାପତି), ନମନଶୀଳ ଏହି ଦୁଇଟିରେ ଘୃତ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ଯେତେବେଳେ ପୂର୍ବ ପ୍ରାନ୍ତ ଦୃଢ଼ କରାଗଲା, ସେତେବେଳେ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ବିସ୍ତୃତ ହେଲେ।
17.26
विश्वकर्मा विमना ऽ आद् विहाया धाता विधाता परमोत संदृक् ।
तेषाम् इष्टानि सम् इषा मदन्ति यत्रा सप्तऋषीन् पर ऽ एकम् आहुः ॥ १७.२६ ॥
ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ବିଶାଳ ମନ, ପରେ ବିହାୟା, ଧାତା, ବିଧାତା, ପରମ ଓ ସଂଦୃକ୍। ସେମାନଙ୍କ ଇଷ୍ଟ ହବିଃ ପ୍ରେରଣା ସହ ଏକତ୍ର ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ; ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ସପ୍ତଋଷିଙ୍କ ଅତୀତ ଏକକୁ କହନ୍ତି।
17.27
यो नः पिता जनिता यो विधाता धामानि वेद भुवनानि विश्वा ।
यो देवानां नामधा ऽ एक ऽ एव तꣳ संप्रश्नं भुवना यन्त्य् अन्या ॥ १७.२७ ॥
ଯେ ଆମର ପିତା, ଜନିତା, ବିଧାତା, ସର୍ବ ଲୋକର ଧାମ ଜାଣନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କ ନାମଦାତା ଯେ ଏକ, ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଲୋକମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯା�ନ୍ତି।
17.28
त ऽ आयजन्त द्रविणꣳ सम् अस्मा ऽ ऋषयः पूर्वे जरितारो न भूना ।
असूर्ते सूर्ते रजसि निषत्ते ये भूतानि समकृण्वन्न् इमानि ॥ १७.२८ ॥
ସେହି ପୂର୍ବ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଧନ ସହିତ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ବହୁ ସ୍ତୁତିକାରୀଙ୍କ ପରି; ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ବ୍ୟକ୍ତ ଲୋକରେ ରହି ଏହି ଭୂତମାନଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
17.29
परो दिवा पर ऽ एना पृथिव्या परो देवेभिर् असुरैर् यद् अस्ति ।
कꣳ स्विद् गर्भं प्रथमं दध्र आपो यत्र देवाः समपश्यन्त पूर्वे ॥ १७.२९ ॥
ସ୍ୱର୍ଗର ଅତୀତରେ, ଏହି ପୃଥିବୀର ଅତୀତରେ, ଦେବ ଓ ଅସୁରଙ୍କ ଅତୀତରେ ଯାହା ଅଛି ତାହା କଅଣ? ଜଳରେ ପ୍ରଥମେ ଗର୍ଭ କିଏ ଧାରଣ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବ ଦେବତା ଦେଖିଥିଲେ?
17.30
तम् इद् गर्भं प्रथमं दध्र ऽ आपो यत्र देवाः समगच्छन्त विश्वे ।
अजस्य नाभाव् अध्य् एकम् अर्पितं यस्मिन् विश्वानि भुवनानि तस्थुः ॥ १७.३० ॥
ସେହି ପ୍ରଥମ ଗର୍ଭକୁ ହିଁ ଜଳ ଧାରଣ କଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକତ୍ର ହେଲେ; ଅଜର ନାଭିରେ ଗୋଟିଏ ଅର୍ପିତ ଅଛି, ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ରହିଛନ୍ତି।
17.31
न तं विदाथ य ऽ इमा जजानान्यद् युष्माकम् अन्तरं बभूव ।
नीहारेण प्रावृता जल्प्या चासुतृप ऽ उक्थशासश् चरन्ति ॥ १७.३१ ॥
ଏହିସବୁ ଯିଏ ସୃଷ୍ଟି କଲା ତାହାକୁ ଆପଣମାନେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ; ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ହୋଇଯାଇଛି। କୁହୁଡ଼ିରେ ଆବୃତ, ବଡ଼ବଡ଼ାଉଥିବା, ପ୍ରାଣପୋଷକ, ଉକ୍ଥ-ପାଠକାରୀମାନେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି।
17.32
विश्वकर्मा ह्य् अजनिष्ट देव ऽ आद् इद् गन्धर्वो ऽ अभवद् द्वितीयः ।
तृतीयः पिता जनितौषधीनाम् अपां गर्भं व्यदधात् पुरुत्रा ॥ १७.३२ ॥
ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦେବ ଜନ୍ମିଲେ; ପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଗନ୍ଧର୍ବ ହେଲେ। ତୃତୀୟ ଔଷଧିର ଜନକ ପିତା ହେଲେ; ସେ ଜଳର ଗର୍ଭକୁ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
17.33
आशुः शिशानो वृषभो न भीमो घनाघनः क्षोभणश् चर्षणीनाम् ।
संक्रन्दनोऽनिमिष ऽ एकवीरः शतꣳ सेना ऽ अजयत् साकम् इन्द्रः ॥ १७.३३ ॥
ଦ୍ରୁତଗାମୀ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରାଯାଇଥିବା, ଷଣ୍ଢ ପରି ଭୟଙ୍କର, ମେଘ ସଂହାରକ, ଜନଗଣକୁ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧକାରୀ, ଗର୍ଜନକାରୀ, ପଲକ ନ ପକାଉଥିବା, ଏକବୀର ଇନ୍ଦ୍ର ଶହେ ସେନାକୁ ଏକାଠି ଜିଣିଲେ।
17.34
संक्रन्दनेनानिमिषेण जिष्णुना युत्कारेण दुश्च्यवनेन धृष्णुना ।
तद् इन्द्रेण जयत तत् सहध्वं युधो नर इषुहस्तेन वृष्णा ॥ १७.३४ ॥
ଗର୍ଜନକାରୀ, ପଲକ ନ ପକାଉଥିବା, ବିଜୟୀ, ଯୁଦ୍ଧଘୋଷ କରୁଥିବା, ଅଚଳ, ସାହସୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ତାହାକୁ ଜୟ କର; ତାହାକୁ ଏକାଠି ସହ। ହେ ନରଗଣ, ହାତରେ ବାଣ ଧରି, ବୃଷ ସହିତ।
17.35
स ऽ इषुहस्तैः स निषङ्गिभिर् वशी सꣳस्रष्टा स युध ऽ इन्द्रो गणेन ।
सꣳसृष्टजित् सोमपा बाहुशर्ध्य् उग्रधन्वा प्रतिहिताभिर् अस्ता ॥ १७.३५ ॥
ସେ ହାତରେ ବାଣ ଓ ତୂଣୀର ସହିତ ଅଛନ୍ତି; ସେ ନିୟନ୍ତ୍ରକ, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯୋଡ଼ୁଥିବା; ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଗଣ ସହିତ। ଏକାଠି ଆସିଥିବାଙ୍କୁ ଜିଣୁଥିବା, ସୋମପାୟୀ, ବଳଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା, ଉଗ୍ର ଧନୁ ଥିବା, ଚଢ଼ାଯାଇଥିବା ବାଣ ନିକ୍ଷେପକାରୀ।
17.36
बृहस्पते परि दीया रथेन रक्षोहामित्राँ२ऽ अपबाधमानः ।
प्रभञ्जन्त् सेनाः प्रमृणो युधा जयन्न् अस्माकम् एध्य् अविता रथानाम् ॥ १७.३६ ॥
ହେ ବୃହସ୍ପତି, ରକ୍ଷୋଘ୍ନ ତୁମେ ରଥ ସହିତ ଚାରିପାଶେ ବିଚରଣ କର, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ତଡ଼ି। ସେନାମାନଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗି ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତି, ଆମ ରଥମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ ହୁଅ।
17.37
बलविज्ञाय स्थविरः प्रवीरः सहस्वान् वाजी सहमान ऽ उग्रः ।
अभिवीरो ऽ अभिसत्वा सहोजा जैत्रम् इन्द्र रथम् आ तिष्ठ गोवित् ॥ १७.३७ ॥
ବଳ ଜାଣିଥିବା, ସ୍ଥିର, ମହାବୀର, ସହସ୍ୱାନ, ବାଜୀ, ଜୟୀ, ଉଗ୍ର, ବୀରମାନଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରୁଥିବା, ବଳରୁ ଜାତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜୟରଥରେ ଆରୂଢ଼ ହୁଅ, ଗାଈ ଜିତୁଥିବା।
17.38
गोत्रभिदं गोविदं वज्रबाहुं जयन्तम् अज्म प्रमृणन्तम् ओजसा ।
इमꣳ सजाता ऽ अनु वीरयध्वम् इन्द्रꣳ सखायो ऽ अनु सꣳ रभध्वम् ॥ १७.३८ ॥
ଗୋଶାଳା ଭାଙ୍ଗୁଥିବା, ଗାଈ ଖୋଜି ପାଉଥିବା, ବଜ୍ରବାହୁ, ଜୟୀ, ରଣକ୍ଷେତ୍ରରେ ଓଜରେ ମର୍ଦ୍ଦନ କରୁଥିବା ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କର, ହେ ସଜାତୀୟମାନେ, ବୀରତ୍ୱରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଅ; ହେ ସଖାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ମିଳିତ ହୋଇ ଉଦ୍ୟମ କର।
17.39
अभि गोत्राणि सहसा गाहमानो ऽदयो वीरः शतमन्युर् इन्द्रः ।
दुश्च्यवनः पृतनाषाड् अयुध्यो ऽस्माकꣳ सेना अवतु प्र युत्सु ॥ १७.३९ ॥
ବଳରେ ଗୋଶାଳାରେ ପ୍ରବେଶକାରୀ, ଭୟହୀନ ବୀର, ଶହେ କ୍ରୋଧର ଇନ୍ଦ୍ର; ଅଚଳ, ସେନା ଜିତୁଥିବା, ଅଜେୟ ସେ ଆମ ସେନାମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
17.40
इन्द्र ऽ आसां नेता बृहस्पतिर् दक्षिणा यज्ञः पुर ऽ एतु सोमः ।
देवसेनानाम् अभिभञ्जतीनां जयन्तीनां मरुतो यन्त्व् अग्रम् ॥ १७.४० ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ଏମାନଙ୍କର ନେତା ହୁଅନ୍ତୁ; ବୃହସ୍ପତି, ଦକ୍ଷିଣା, ଯଜ୍ଞ; ସୋମ ଆଗେ ଯାଆନ୍ତୁ। ଭାଙ୍ଗୁଥିବା ଓ ଜିତୁଥିବା ଦେବସେନାମାନଙ୍କ ଆଗେ ମରୁତମାନେ ଯାଆନ୍ତୁ।
17.41
इन्द्रस्य वृष्णो वरुणस्य राज्ञ ऽ आदित्यानां मरुताꣳ शर्ध ऽ उग्रम् ।
महामनसां भुवनच्यवानां घोषो देवानां जयताम् उद् अस्थात् ॥ १७.४१ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ, ବୃଷ ବରୁଣ ରାଜାଙ୍କ, ଆଦିତ୍ୟ ଓ ମରୁତଙ୍କ ଉଗ୍ର ସେନା; ମହାମନା, ଭୁବନ କମ୍ପାଉଥିବା, ବିଜୟୀ ଦେବତାଙ୍କ ଘୋଷ ଉଠିଲା।
17.42
उद् धर्षय मघवन्न् आयुधान्य् उत् सत्वनां मामकानां मनाꣳसि ।
उद् वृत्रहन् वाजिनां वाजिनान्य् उद् रथानां जयतां यन्तु घोषाः ॥ १७.४२ ॥
ହେ ମଘବନ୍, ଆୟୁଧ ଉଠାଅ; ମୋ ବୀରଙ୍କ ମନ ଉତ୍ସାହିତ ହେଉ। ହେ ବୃତ୍ରହନ୍, ବଳବାନଙ୍କ ବଳ, ରଥ, ବିଜୟୀଙ୍କ ଘୋଷ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଯାଉ।
17.43
अस्माकम् इन्द्रः समृतेषु ध्वजेष्व् अस्माकं या ऽ इषवस् ता जयन्तु ।
अस्माकं वीरा ऽ उत्तरे भवन्त्व् अस्माꣳऽ उ देवा ऽ अवता हवेषु ॥ १७.४३ ॥
ଆମ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ଧ୍ୱଜାରେ ରହନ୍ତୁ; ଆମ ବାଣ ଜିତୁ। ଆମ ବୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉନ୍ତୁ; ହେ ଦେବଗଣ, ଆହ୍ୱାନରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
17.44
अमीषां चित्तं प्रतिलोभयन्ती गृहाणाङ्गान्य् अप्वे परेहि ।
अभि प्रेहि निर् दह हृत्सु शोकैर् अन्धेनामित्रास् तमसा सचन्ताम् ॥ १७.४४ ॥
ସେମାନଙ୍କ ମନକୁ ବିଭ୍ରାନ୍ତ କରି, ସେମାନଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଧର; ହେ ଅପ୍ୱା, ଆଗକୁ ଆସ। ଆଗକୁ ଯା, ହୃଦୟକୁ ଶୋକରେ ଜାଳ; ଶତ୍ରୁମାନେ ଅନ୍ଧତା ଓ ଅନ୍ଧକାର ସହ ମିଶନ୍ତୁ।
17.45
अवसृष्टा परा पत शरव्ये ब्रह्मसꣳशिते ।
गच्छामित्रान् प्र पद्यस्व मामीषां कं चनोच् छिषः ॥ १७.४५ ॥
ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା, ଦୂରକୁ ଉଡ଼; ବ୍ରହ୍ମରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ହୋଇଥିବା ହେ ଶରବ୍ୟା। ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଯା, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାହାକୁ ବି ଅବଶିଷ୍ଟ ରଖ ନାହିଁ।
17.46
प्रेता जयता नर ऽ इन्द्रो वः शर्म यच्छतु ।
उग्रा वः सन्तु बाहवो ऽनाधृष्या यथासथ ॥ १७.४६ ॥
ଆଗକୁ ବଢ଼ ହେ ନରଗଣ, ବିଜୟ ଲାଭ କର। ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ। ତୁମ ବାହୁ ଉଗ୍ର ହେଉ; ତୁମେ ଅଜେୟ ରହ।
17.47
असौ या सेना मरुतः परेषाम् अभ्येति न ऽ ओजसा स्पर्धमाना ।
तां गूहत तमसापव्रतेन यथामी ऽ अन्यो ऽ अन्यं न जानन् ॥ १७.४७ ॥
ହେ ମରୁତଗଣ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସେହି ସେନା ବଳରେ ସ୍ପର୍ଧା କରି ଆମ ଆଡ଼କୁ ଆସୁଛି। ତାକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାଙ୍କ; ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଚିହ୍ନି ନ ପାରନ୍ତୁ।
17.48
यत्र वाणाः सम्पतन्ति कुमारा विशिखाऽइव ।
तन्न ऽ इन्द्रो बृहस्पतिर् अदितिः शर्म यच्छतु विश्वाहा शर्म यच्छतु ॥ १७.४८ ॥
ବାଣମାନେ ଯୁବକଙ୍କ ପରି ଏକତ୍ର ପଡ଼ନ୍ତି, ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃହସ୍ପତି ଓ ଅଦିତି ଆମକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ; ସଦା ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
17.49
मर्माणि ते वर्मणा छादयामि सोमस् त्वा राजामृतेनानु वस्ताम् ।
उरोर् वरीयो वरुणस् ते कृणोतु जयन्तं त्वानु देवा मदन्तु ॥ १७.४९ ॥
ତୁମ ମର୍ମସ୍ଥାନକୁ ମୁଁ କବଚରେ ଢାଙ୍କୁଛି। ରାଜା ସୋମ ଅମୃତରେ ତୁମକୁ ଆବୃତ କରନ୍ତୁ। ବରୁଣ ତୁମ ଛାତିକୁ ଅଧିକ ବିସ୍ତୃତ କରନ୍ତୁ। ବିଜୟୀ ତୁମ ସହିତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତୁ।
17.50
उद् एनम् उत्तरां नयाग्ने घृतेनाहुत ।
रायस्पोषेण सꣳ सृज प्रजया च बहुं कृधि ॥ १७.५० ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଘିଅ ଆହୁତି ଦ୍ୱାରା, ଏହାକୁ ଉଚ୍ଚ ଲୋକକୁ ନେଇଯାଅ। ଧନର ପୋଷଣ ସହ ଏହାକୁ ଯୋଡ଼; ସନ୍ତାନ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ବହୁଳ କର।
17.51
इन्द्रेमं प्रतरां नय सजातानाम् असद्वशी ।
सम् एनं वर्चसा सृज देवानां भागदा ऽ असत् ॥ १७.५१ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହାକୁ ଆହୁରି ଆଗକୁ ନେଇଯାଅ। ସଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏ ପ୍ରଭୁ ହେଉ। ଏହାକୁ ତେଜ ସହ ଯୋଡ଼; ଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଭାଗୀଦାର ହେଉ।
17.52
यस्य कुर्मो गृहे हविस् तम् अग्ने वर्धया त्वम् ।
तस्मै देवा ऽ अधि ब्रुवन्न् अयं च ब्रह्मणस्पतिः ॥ १७.५२ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯାହାର ଗୃହରେ ଆମେ ହବି ଅର୍ପଣ କରୁ, ତାକୁ ତୁମେ ବଢ଼ାଅ। ଦେବତାମାନେ ତାହା ବିଷୟରେ କହନ୍ତୁ; ଏହି ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ମଧ୍ୟ କହନ୍ତୁ।
17.53
उद् उ त्वा विश्वे देवा ऽ अग्ने भरन्तु चित्तिभिः ।
स नो बह्व शिवस् त्वꣳ सुप्रतीको विभावसुः ॥ १७.५३ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁମକୁ ଚିତ୍ତି (ଇଟା)ସହିତ ଉପରକୁ ଉଠାନ୍ତୁ। ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଅତି ମଙ୍ଗଳକାରୀ, ସୁନ୍ଦର ମୁଖବିଶିଷ୍ଟ ଏବଂ ତେଜସ୍ୱୀ ଧନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଅ।
17.54
पञ्च दिशो दैवीर् यज्ञम् अवन्तु देवीर् अपामतिं दुर्मतिं बाधमानाः ।
रायस्पोषे यज्ञपतिम् आभजन्ती रायस्पोषे ऽ अधि यज्ञो ऽ अस्थात् ॥ १७.५४ ॥
ପାଞ୍ଚ ଦୈବୀ ଦିଗ ଯଜ୍ଞକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଜଳର ଦୁର୍ମତି ଓ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ଦୂର କରୁଥିବା ଦେବୀମାନେ, ଧନ ବୃଦ୍ଧିରେ ଯଜ୍ଞପତିଙ୍କୁ ଅଂଶୀ କରି; ଧନ ବୃଦ୍ଧିରେ ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥିର ହୋଇଛି।
17.55
समिद्धे ऽ अग्नाव् अधि मामहान ऽ उक्थपत्र ऽ ईड्यो गृभीतः ।
तप्तं घर्मं परिगृह्यायजन्तोर्जा यद् यज्ञम् अयजन्त देवाः ॥ १७.५५ ॥
ଅଗ୍ନି ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲେ, ଉକ୍ଥପାତ୍ର ଥିବା, ସ୍ତୁତ୍ୟ, ଗୃହୀତ ସେହି ମହାନ ଉପରେ ଛିଡ଼ା ହେଉ। ତପ୍ତ ଘର୍ମକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ବଳରେ ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞ କଲେ।
17.56
दैव्याय धर्त्रे जोष्ट्रे देवश्रीः श्रीमनाः शतपयाः ।
परिगृह्य देवा यज्ञम् आयन् देवा देवेभ्यो ऽ अध्वर्यन्तो ऽ अस्थुः ॥ १७.५६ ॥
ଦୈବୀ, ଧାରଣକାରିଣୀ, ସନ୍ତୋଷ ଦେଉଥିବା (ପାତ୍ର ପାଇଁ), ଦେବଶ୍ରୀ, ଶ୍ରୀମନା, ଶତଧାରା। ଗ୍ରହଣ କରି ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସିଲେ; ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଧ୍ୱର୍ଯୁ ହୋଇ ଛିଡ଼ା ହେଲେ।
17.57
वीतꣳ हविः शमितꣳ शमिता यजध्यै तुरीयो यज्ञो यत्र हव्यम् एति ।
ततो वाका ऽ आशिषो नो जुषन्ताम् ॥ १७.५७ ॥
ହବି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଗୃହୀତ ହେଲା; ଯଜମାନ ତାହା ସମାପ୍ତ କଲେ। ଚତୁର୍ଥ ଯଜ୍ଞ ସେଠାକୁ ଯାଏ ଯେଉଁଠାକୁ ହବ୍ୟ ଯାଏ। ତା'ପରେ ବାକ୍ୟ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଆମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତୁ।
17.58
सूर्यरश्मिर् हरिकेशः पुरस्तात् सविता ज्योतिर् उद् अयाꣳऽ अजस्रम् ।
तस्य पूषा प्रसवे याति विद्वान्त् सम्पश्यन् विश्वा भुवनानि गोपाः ॥ १७.५८ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟରଶ୍ମି, ହରିକେଶ, ପୂର୍ବରେ; ସବିତା ଜ୍ୟୋତିକୁ ନିରନ୍ତର ଉପରକୁ ଉଠାନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପ୍ରସବରେ ଜ୍ଞାନୀ ପୂଷା ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦେଖି ରକ୍ଷକ ରୂପେ ଯାଆନ୍ତି।
17.59
विमान ऽ एष दिवो मध्य ऽ आस्त ऽ आपप्रिवान् रोदसी ऽ अन्तरिक्षम् ।
स विश्वाचीर् अभि चष्टे घृताचीर् अन्तरा पूर्वम् अपरं च केतुम् ॥ १७.५९ ॥
ଏହି ବିମାନ ସ୍ୱର୍ଗର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ତରିକ୍ଷକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ। ସେ ସବୁ ଦିଗକୁ ଦେଖେ, ଘୃତାଚୀ ଦିଗକୁ, ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମ ମଧ୍ୟରେ, ଆଲୋକ-ଚିହ୍ନ ରୂପେ।
17.60
उक्षा समुद्रो ऽ अरुणः सुपर्णः पूर्वस्य योनिं पितुर् आ विवेश ।
मध्ये दिवो निहितः पृश्निर् अश्मा वि चक्रमे रजसस् पात्य् अन्तौ ॥ १७.६० ॥
ବୃଷ, ସମୁଦ୍ର, ଅରୁଣ, ସୁନ୍ଦର ପକ୍ଷୀ; ପୂର୍ବଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଯୋନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲା। ସ୍ୱର୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ ପୃଶ୍ନି-ପ୍ରସ୍ତର ରଜସର ଦୁଇ ପ୍ରାନ୍ତ ରକ୍ଷା କରି ପାଦ ରଖିଲା।
17.61
इन्द्रं विश्वा ऽ अवीवृधन्त् समुद्रव्यचसं गिरः ।
रथीतमꣳ रथीनां वाजानाꣳ सत्पतिं पतिम् ॥ १७.६१ ॥
ସମସ୍ତ ସ୍ତୋତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢାଇଲା; ସେ ସମୁଦ୍ର ପରି ବିଶାଳ; ରଥୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ, ବଳର ପ୍ରକୃତ ସ୍ୱାମୀ, ସ୍ୱାମୀ।
17.62
देवहूर् यज्ञ ऽ आ च वक्षत् सुम्नहूर् यज्ञ ऽ आ च वक्षत् ।
यक्षद् अग्निर् देवो देवाꣳऽ आ च वक्षत् ॥ १७.६२ ॥
ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିବା ଯଜ୍ଞ ଏଠାକୁ ଆଣୁ; ସୁମ୍ନକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିବା ଯଜ୍ଞ ଏଠାକୁ ଆଣୁ। ଦେବ ଅଗ୍ନି ଯଜନ କରି ଦେବତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣନ୍ତୁ।
17.63
वाजस्य मा प्रसव ऽ उद्ग्राभेणोद् अग्रभीत् ।
अध सपत्नान् इन्द्रो मे निग्राभेणाधराꣳऽ अकः ॥ १७.६३ ॥
ବଳର ପ୍ରେରଣାରେ ଉଦ୍ଗ୍ରାଭ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଉପରକୁ ଉଠାଯାଇଥିଲା। ତା'ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଗ୍ରାଭ ଦ୍ୱାରା ମୋ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ତଳକୁ ପକାଇଲେ।
17.64
उद्ग्राभं च निग्राभं च ब्रह्म देवा ऽ अवीवृधन् ।
अधा सपत्नान् इन्द्राग्नी मे विषूचीनान् व्यस्यताम् ॥ १७.६४ ॥
ଉଦ୍ଗ୍ରାଭ ଓ ନିଗ୍ରାଭ, ବ୍ରହ୍ମକୁ ଦେବତାମାନେ ବଢ଼ାଇଲେ। ତା'ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ମୋ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ କରନ୍ତୁ।
17.65
क्रमध्वम् अग्निना नाकम् उख्यꣳ हस्तेषु बिभ्रतः ।
दिवस् पृष्ठꣳ स्वर् गत्वा मिश्रा देवेभिर् आध्वम् ॥ १७.६५ ॥
ଅଗ୍ନି ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗ ଆଡ଼େ ପାଦ ବଢ଼ାଅ; ହାତରେ ଉଖ୍ୟ ଧାରଣ କରି। ଆକାଶର ପିଠିରେ ସ୍ୱର୍ଗ ପହଞ୍ଚି ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ମିଶ।
17.66
प्राचीम् अनु प्रदिशं प्रेहि विद्वान् अग्नेर् अग्ने पुरो ऽ अग्निर् भवेह ।
विश्वा ऽ आशा दीद्यानो वि भाह्य् ऊर्जं नो धेहि द्विपदे चतुष्पदे ॥ १७.६६ ॥
ପୂର୍ବ ଦିଗ ଅନୁସାରେ ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ଆଗକୁ ଯାଅ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଏଠାରେ ଅଗ୍ନି ଆଗରେ ହେଉ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦୀପ୍ତି ବିସ୍ତାର କର; ଆମ ଦ୍ୱିପଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦ ପାଇଁ ଊର୍ଜା ଧାରଣ କର।
17.67
पृथिव्या ऽ अहम् उद् अन्तरिक्षम् आरुहम् अन्तरिक्षाद् दिवम् आरुहम् ।
दिवो नाकस्य पृष्ठात् स्वर् ज्योतिर् अगाम् अहम् ॥ १७.६७ ॥
ମୁଁ ପୃଥିବୀରୁ ଅନ୍ତରିକ୍ଷକୁ ଉଠିଲି; ଅନ୍ତରିକ୍ଷରୁ ଦ୍ୟୁଲୋକକୁ ଉଠିଲି। ନାକର ପୃଷ୍ଠରୁ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗର ଜ୍ୟୋତି ପାଇଲି।
17.68
स्वर् यन्तो नापेक्षन्त ऽ आ द्याꣳ रोहन्ति रोदसी ।
यज्ञं ये विश्वतोधारꣳ सुविद्वाꣳसो वितेनिरे ॥ १७.६८ ॥
ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉଥିବା ଲୋକେ ଦ୍ୱିଧା କରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଦ୍ୟୁଲୋକରେ ଉଠନ୍ତି, ଦୁଇ ଲୋକ ଉଠନ୍ତି। ସର୍ବତୋଧାର ଯଜ୍ଞକୁ ଭଲରେ ଜାଣି ସେମାନେ ତାହା ବିସ୍ତାର କଲେ।
17.69
अग्ने प्रेहि प्रथमो देवयतां चक्षुर् देवानाम् उत मर्त्यानाम् ।
इयक्षमाणा भृगुभिः सजोषाः स्वर् यन्तु यजमानाः स्वस्ति ॥ १७.६९ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଗକୁ ଯାଅ; ଦେବତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛୁକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ହୋଇ, ଦେବତା ଓ ମର୍ତ୍ୟଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ। ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଯଜମାନମାନେ ଭୃଗୁମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଳିମିଶି କଲ୍ୟାଣରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।
17.70
नक्तोषासा समनसा विरूपे धापयेते शिशुम् एकꣳ समीची ।
द्यावाक्षामा रुक्मो ऽ अन्तर् वि भाति देवा ऽ अग्निं धारयन् द्रविणोदाः ॥ १७.७० ॥
ଏକମନା, ଭିନ୍ନରୂପା ରାତ୍ରି ଓ ଉଷା ଗୋଟିଏ ଶିଶୁକୁ ପୋଷନ୍ତି। ଦ୍ୟାବାକ୍ଷାମାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ୟୋତିଷ୍ମାନ ଦୀପ୍ତି ପାଏ; ଧନଦାତା ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଧାରଣ କଲେ।
17.71
अग्ने सहस्राक्ष शतमूर्धञ् छतं ते प्राणाः सहस्रं व्यानाः ।
त्वꣳ साहस्रस्य राय ऽ ईशिषे तस्मै ते विधेम वाजाय स्वाहा ॥ १७.७१ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ସହସ୍ରାକ୍ଷ, ଶତମୂର୍ଧା! ତୁମର ଶହେ ପ୍ରାଣ, ହଜାରେ ବ୍ୟାନ। ତୁମେ ସହସ୍ରଗୁଣ ଧନର ଅଧିପତି; ସେହି ତୁମ ପାଇଁ ବଳ ନିମନ୍ତେ ଆମେ ଆହୁତି ଦେଉଛୁ, ସ୍ୱାହା।
17.72
सुपर्णो ऽसि गरुत्मान् पृष्ठे पृथिव्याः सीद ।
भासान्तरिक्षम् आ पृण ज्योतिषा दिवम् उत् तभान तेजसा दिश ऽ उद् दृꣳह ॥ १७.७२ ॥
ତୁମେ ପକ୍ଷବିଶିଷ୍ଟ ଗରୁଡ଼; ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠରେ ବସ। ଆଲୋକରେ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର, ଜ୍ୟୋତିରେ ଆକାଶ ଧାରଣ କର, ତେଜରେ ଦିଗସମୂହ ଦୃଢ଼ କର।
17.73
आजुह्वानः सुप्रतीकः पुरस्ताद् अग्ने योनिम् आ सीद साधुया ।
अस्मिन्त्सधस्थे ऽ अध्य् उत्तरस्मिन् विश्वे देवा यजमानश् च सीदत ॥ १७.७३ ॥
ଆହୂତ, ସୁନ୍ଦର ମୁଖବିଶିଷ୍ଟ ହେ ଅଗ୍ନି, ପୂର୍ବରୁ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଉତ୍ତମ ରୂପେ ବସ। ଏହି ଉଚ୍ଚ ଆସନରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଯଜମାନ ବସନ୍ତୁ।
17.74
तꣳ सवितुर् वरेण्यस्य चित्राम् आहं वृणे सुमतिं विश्वजन्याम् ।
याम् अस्य कण्वो अदुहत् प्रपीनाꣳ सहस्रधारां पयसा महीं गाम् ॥ १७.७४ ॥
ସେହି ବରେଣ୍ୟ ସବିତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ, ବିଶ୍ୱଜନଙ୍କ ସୁମତିକୁ ମୁଁ ବରଣ କରେ; ଯାହାକୁ କଣ୍ୱ ଏହି ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତନବିଶିଷ୍ଟ, ସହସ୍ର ଧାରାଯୁକ୍ତ ମହତୀ ଗାଈରୁ ଦୁଗ୍ଧ ପରି ଦୋହନ କଲେ।
17.75
विधेम ते परमे जन्मन्न् अग्ने विधेम स्तोमैर् अवरे सधस्थे ।
यस्माद् योनेर् उदारिथा यजे तं प्र त्वे हवीꣳषि जुहुरे समिद्धे ॥ १७.७५ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ପରମ ଜନ୍ମସ୍ଥାନରେ ଆମେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରୁ, ନିମ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ପୂଜା କରୁ। ଯେଉଁ ମୂଳରୁ ତୁମେ ଉଦିତ ହେଲ, ସେହି ମୂଳକୁ ଯଜନ କରୁ; ଜ୍ୱଳିତ ତୁମରେ ହବି ଅର୍ପିତ ହେଲା।
17.76
प्रेद्धो ऽ अग्ने दीदिहि पुरो नो ऽजस्रया सूर्म्या यविष्ठ ।
त्वाꣳ शश्वन्त ऽ उप यन्ति वाजाः ॥ १७.७६ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ ଆମ ଆଗରେ ଅକ୍ଷୟ ଶିଖାରେ ଦୀପ୍ତ ହୁଅ, ହେ ଯବିଷ୍ଠ। ଅନେକ ବାଜ (ବଳ, ପୁରସ୍କାର) ସର୍ବଦା ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି।
17.77
अग्ने तम् अद्याश्वं न स्तोमैः क्रतुं न भद्रꣳ हृदिस्पृशम् ।
ऋध्यामा त ऽ ओहैः ॥ १७.७७ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଜି ଆମେ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ତୁମକୁ ଅଶ୍ୱ ପରି (ବଳବାନ) କରୁ; ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ହୃଦୟ ସ୍ପର୍ଶକାରୀ ଯଜ୍ଞଶକ୍ତି ପରି। ତୁମ ସ୍ତୁତିରେ ଆମେ ସମୃଦ୍ଧ ହେଉ।
17.78
चित्तिं जुहोमि मनसा घृतेन यथा देवा ऽ इहागमन् वीतिहोत्रा ऽ ऋतावृधः ।
पत्ये विश्वस्य भूमनो जुहोमि विश्वकर्मणे विश्वाहादाभ्यꣳ हवि ॥ १७.७८ ॥
ମନରେ, ଘିଅରେ ଚିତ୍ତିରେ (ବେଦି-ଅଗ୍ନିରେ) ଆହୁତି ଦିଏ; ଯେପରି ଆହୁତି ଗ୍ରହଣକାରୀ ଓ ଋତ ବଢ଼ାଉଥିବା ଦେବତା ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ଅଖଣ୍ଡ ହବି ଅର୍ପଣ କରେ।
17.79
सप्त ते ऽ अग्ने समिधः सप्त जिह्वाः सप्त ऽ ऋषयः सप्त धाम प्रियाणि ।
सप्त होत्राः सप्तधा त्वा यजन्ति सप्त योनीर् आ पृणस्व घृतेन स्वाहा ॥ १७.७९ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ସାତ ସମିଧା, ସାତ ଜିଭ, ସାତ ଋଷି, ସାତ ପ୍ରିୟ ଧାମ ଅଛି। ସାତ ହୋତା ତୁମକୁ ସାତ ପ୍ରକାରେ ପୂଜନ୍ତି। ସାତ ଯୋନିକୁ ଘିଅରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର। ସ୍ୱାହା।
17.80
शुक्रज्योतिश् च चित्रज्योतिश् च सत्यज्योतिश् च ज्योतिष्माꣳश् च ।
शुक्रश् च ऽ ऋतपाश् चात्यꣳहाः ॥ १७.८० ॥
ଶୁକ୍ରଜ୍ୟୋତି, ଚିତ୍ରଜ୍ୟୋତି, ସତ୍ୟଜ୍ୟୋତି, ଜ୍ୟୋତିଷ୍ମାନ୍, ଶୁକ୍ର, ଋତପା, ଅତ୍ୟଂହା (ସଙ୍କଟ ପାର) ଅଗ୍ନି-ରୂପ।
17.81
ईदृङ् चान्यदृङ् च सदृङ् च प्रतिसदृङ् च ।
मितश् च संमितश् च सभराः ॥ १७.८१ ॥
ଈଦୃକ୍, ଅନ୍ୟଦୃକ୍, ସଦୃକ୍, ପ୍ରତିସଦୃକ୍, ମିତ, ସଂମିତ, ସଭର (ସବୁ ଧାରଣକାରୀ) ଅଗ୍ନି-ରୂପ।
17.82
ऋतश् च सत्यश् च ध्रुवश् च धरुणश् च ।
धर्ता च विधर्ता च विधारयः ॥ १७.८२ ॥
ଋତ, ସତ୍ୟ, ଧ୍ରୁବ, ଧରୁଣ, ଧର୍ତା, ବିଧର୍ତା, ବିଧାରୟ ଅଗ୍ନି-ରୂପ।
17.83
ऋतजिच् च सत्यजिच् च सेनजिच् च सुषेणश् च ।
अन्तिमित्रश् च दूरेऽअमित्रश् च गणः ॥ १७.८३ ॥
ଋତଜିତ ଓ ସତ୍ୟଜିତ, ସେନଜିତ ଓ ସୁଷେଣ, ଅନ୍ତିମିତ୍ର ଓ ଦୂରେଽମିତ୍ର, ଏବଂ ଗଣ।
17.84
ईदृक्षास ऽ एतादृक्षास ऽ ऊ षु णः सदृक्षासः प्रतिसदृक्षास ऽ एतन ।
मितासश् च संमितासो नो ऽ अद्य सभरसो मरुतो यज्ञे ऽ अस्मिन् ॥ १७.८४ ॥
ଏପରି ରୂପଧାରୀମାନେ, ଏହି ରୂପଧାରୀମାନେ, ଆମ ପାଇଁ ସମରୂପୀ, ପ୍ରତିରୂପୀ, ଆସ। ମିତ, ସଂମିତ, ଆଜି ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ସଭର ମରୁତଗଣ।
17.85
स्वतवाꣳश् च प्रघासी च सांतपनश् च गृहमेधी च ।
क्रीडी च शाकी चोज्जेषी ॥ १७.८५ ॥
ସ୍ୱତବାନ ଓ ପ୍ରଘାସୀ, ସାଂତପନ ଓ ଗୃହମେଧୀ, କ୍ରୀଡୀ ଓ ଶାକୀ, ଏବଂ ଉଜ୍ଜେଷୀ।
17.86
उग्रश् च भीमश् च ध्वान्तश् च धुनिश् च ।
सासह्वाꣳश् चाभियुग्वा च विक्षिपः स्वाहा ।
इन्द्रं दैवीर् विशो मरुतो ऽनुवर्त्मानो ऽभवन् यथेन्द्रं दैवीर् विशो मरुतो ऽनुवर्त्मानो ऽभवन् ।
एवम् इमं यजमानं दैवीश् च विशो मानुषीश् चानुवर्त्मानो भवन्तु ॥ १७.८६ ॥
ଉଗ୍ର ଓ ଭୀମ, ଧ୍ୱାନ୍ତ ଓ ଧୁନି, ସାସହ୍ୱାନ ଓ ଅଭିଯୁକ୍ ବା ବିକ୍ଷିପ, ସ୍ୱାହା। ଯେପରି ଦୈବୀ ବିଶ୍ ଓ ମରୁତଗଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ହେଲେ, ସେପରି ଦୈବୀ ବିଶ୍ ଓ ମରୁତଗଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ହେଲେ। ଏହିପରି ଏହି ଯଜମାନଙ୍କୁ ଦୈବୀ ଓ ମାନୁଷୀ ବିଶ୍ ଅନୁଗାମୀ ହେଉନ୍ତୁ।
17.87
इमꣳ स्तनमूर्जस्वन्तं धयापां प्रपीनम् अग्ने सरिरस्य मध्ये ।
उत्सं जुषस्व मधुमन्तम् अर्वन्त् समुद्रियꣳ सदनम् आ विशस्व ॥ १७.८७ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ସମୁଦ୍ରର ମଧ୍ୟରେ ଏହି ପୋଷକ, ଜଳପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତନ ପାନ କର। ମଧୁର, ଦ୍ରୁତ ଉତ୍ସକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ସମୁଦ୍ରର ଆସନରେ ପ୍ରବେଶ କର।
17.88
घृतं मिमिक्षे घृतम् अस्य योनिर् घृते श्रितो घृतम् व् अस्य धाम ।
अनुष्वधम् आ वह मादयस्व स्वाहाकृतं वृषभ वक्षि हव्यम् ॥ १७.८८ ॥
ଘିଅ ସିଞ୍ଚନ କରାଯାଉଛି; ଏହାର ଉତ୍ସ ଘିଅ, ଏହା ଘିଅରେ ସ୍ଥିତ, ଏହାର ଧାମ ଘିଅ। ହେ ବୃଷଭ, ବିଧି ଅନୁସାରେ ହବି ଆଣ, ତୃପ୍ତ ହୁଅ, ସ୍ୱାହାକୃତ ହବ୍ୟ ବହନ କର।
17.89
समुद्राद् ऊर्मिर् मधुमाꣳऽ उद् आरद् उपाꣳशुना सम् अमृतत्वम् आनट् ।
घृतस्य नाम गुह्यं यद् अस्ति जिह्वा देवानाम् अमृतस्य नाभिः ॥ १७.८९ ॥
ସମୁଦ୍ରରୁ ମଧୁର ତରଙ୍ଗ ଉଠେ; ଉପାଂଶୁ ସହ ତାହା ଅମୃତତ୍ୱ ପାଏ। ଘିଅର ଯେଉଁ ଗୁହ୍ୟ ନାମ, ତାହା ଦେବତାଙ୍କ ଜିହ୍ୱା ଏବଂ ଅମୃତର ନାଭି।
17.90
वयं नाम प्र ब्रवामा घृतस्यास्मिन् यज्ञे धारयामा नमोभिः ।
उप ब्रह्मा शृणवच् छस्यमानं चतुःशृङ्गो ऽवमीद् गौर एतत् ॥ १७.९० ॥
ଆମେ ଘିଅର ନାମ ଘୋଷଣା କରୁ; ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ନମସ୍କାର ସହ ତାହାକୁ ଧାରଣ କରୁ। ପଠିତ ମନ୍ତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ନିକଟରୁ ଶୁଣନ୍ତୁ; ଚାରି ଶିଙ୍ଗବିଶିଷ୍ଟ ପିଙ୍ଗଳ ବୃଷଭ ଏହା ଗର୍ଜନ କରେ।
17.91
चत्वारि शृङ्गा त्रयो ऽ अस्य पादा द्वे शीर्षे सप्त हस्तासो ऽ अस्य ।
त्रिधा बद्धो वृषभो रोरवीति महो देवो मर्त्याꣳ ऽ आ विवेश ॥ १७.९१ ॥
ଏହାର ଚାରି ଶିଙ୍ଗ, ତିନି ପାଦ, ଦୁଇ ମସ୍ତକ, ସାତ ହାତ। ତିନି ପ୍ରକାରେ ବନ୍ଧା ବୃଷଭ ଗର୍ଜନ କରେ; ମହାନ ଦେବ ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି।
17.92
त्रिधा हितं पणिभिर् गुह्यमानं गवि देवासो घृतम् अन्व् अविन्दन् ।
इन्द्र ऽ एकꣳ सूर्य ऽ एकं जजान वेनाद् एकꣳ स्वधया निष्टतक्षुः ॥ १७.९२ ॥
ତିନି ପ୍ରକାରରେ ରଖାଯାଇଥିବା, ପଣିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲୁଚାଯାଇଥିବା ଘୃତକୁ ଦେବତାମାନେ ଗାଈ ମଧ୍ୟରେ ଖୋଜିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋଟିଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ବେନରୁ ଗୋଟିଏ ଓ ସ୍ୱଧାଦ୍ୱାରା ଗୋଟିଏ ସେମାନେ ଗଢ଼ିଲେ।
17.93
एता ऽअर्षन्ति हृद्यात् समुद्राच् छतव्रजा रिपुणा नावचक्षे ।
घृतस्य धारा ऽ अभि चाकशीमि हिरण्ययो वेतसो मध्य ऽ आसाम् ॥ १७.९३ ॥
ହୃଦୟରୁ, ସମୁଦ୍ରରୁ ଶହେ ପଥରେ ପ୍ରବାହିତ ଏମାନେ ଶତ୍ରୁ ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ। ଘୃତର ଧାରାଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ଦେଖେ; ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବେତସ ଅଛି।
17.94
सम्यक् स्रवन्ति सरितो न धेना ऽ अन्तर् हृदा मनसा पूयमानाः ।
एते ऽ अर्षन्त्य् ऊर्मयो घृतस्य मृगा ऽइव क्षिपणोर् ईषमाणाः ॥ १७.९४ ॥
ନଦୀ ପରି ଧାରାଗୁଡ଼ିକ ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ହୃଦୟ ଓ ମନ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ। ଏହି ଘୃତର ଲହରୀ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ଦ୍ରୁତ ମୃଗ ପରି ଦୌଡ଼ି।
17.95
सिन्धोर् इव प्राध्वने शूघनासो वातप्रमियः पतयन्ति यह्वाः ।
घृतस्य धारा ऽ अरुषो न वाजी काष्ठा भिन्दन्न् ऊर्मिभिः पिन्वमानः ॥ १७.९५ ॥
ନଦୀ ପରି ଦୂର ପଥରେ ଦ୍ରୁତନାସା, ପବନଦ୍ୱାରା ଠେଲାଯାଇ, ମହାବେଗରେ ଉଡ଼ନ୍ତି। ଘୃତର ଧାରା ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ପରି, ଲହରୀରେ କାଠ ଭାଙ୍ଗି, ଫୁଲି ବଢ଼େ।
17.96
अभि प्रवन्त समनेव योषाः कल्याण्यः स्मयमानासो ऽ अग्निम् ।
घृतस्य धाराः समिधो नसन्त ता जुषाणो हर्यति जातवेदाः ॥ १७.९६ ॥
ନାରୀମାନେ ଏକାଠି ଯିବା ପରି, ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ହସି ହସି, ଅଗ୍ନି ଆଡ଼କୁ ସେମାନେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତି। ଘୃତର ଧାରାଗୁଡ଼ିକ ସମିଧାରେ ପହଞ୍ଚେ; ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରି ଜାତବେଦା ହର୍ଷ ପାନ୍ତି।
17.97
कन्या ऽइव वहतुम् एतवा ऽ उ ऽ अञ्ज्य् अञ्जाना ऽ अभि चाकशीमि ।
यत्र सोमः सूयते यत्र यज्ञो घृतस्य धारा ऽ अभि तत् पवन्ते ॥ १७.९७ ॥
ବିବାହ ଯାତ୍ରାକୁ ଯାଉଥିବା କନ୍ୟା ପରି, ଅଭ୍ୟଞ୍ଜିତ ହୋଇ ମୁଁ ତାହାକୁ ଦେଖେ। ଯେଉଁଠି ସୋମ ନିଷ୍କାଶିତ ହୁଏ, ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଘୃତର ଧାରା ତାହା ଆଡ଼କୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ।
17.98
अभ्य् अर्षत सुष्टुतिं गव्यम् आजिम् अस्मासु भद्रा द्रविणानि धत्त ।
इमं यज्ञं नयत देवता नो घृतस्य धारा मधुमत् पवन्ते ॥ १७.९८ ॥
ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ଆଡ଼କୁ ଧାଇଁଯାଅ, ଗୋଧନ ସଂଗ୍ରାମ ଆଡ଼କୁ। ଆମକୁ ଶୁଭ ଧନ ଦିଅ। ହେ ଦେବତାଗଣ, ଆମ ଏ ଯଜ୍ଞକୁ ଆଗେଇ ନିଅ; ଘୃତର ମଧୁର ଧାରା ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।
17.99
धामन् ते विश्वं भुवनम् अधि श्रितम् अन्तः समुद्रे हृद्यन्तर् आयुषि ।
अपाम् अनीके समिथे य ऽ आभृतस् तम् अश्याम मधुमन्तं त ऽ ऊर्मिम् ॥ १७.९९ ॥
ତୁମ ଧାମରେ ସମସ୍ତ ଭୁବନ ଆଶ୍ରିତ; ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ, ହୃଦୟରେ, ଆୟୁରେ। ଜଳମାନଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ, ସଭାରେ, ଯିଏ ଆଣି ହୋଇଛି, ତାକୁ ଏବଂ ତୁମ ମଧୁର ତରଙ୍ଗକୁ ଆମେ ପାଇପାରିବା।