Yajurveda · Adhyāya 17

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

17.1

अश्मन्न् ऊर्जं पर्वते शिश्रियाणाम् ऽ अद्भ्य ओषधीभ्यो वनस्पतिभ्यो ऽधि सम्भृतं पयः ।
तां न ऽ इषमूर्जं धत्त मरुतः सꣳरराणाः ।
ऽ अश्मꣳस् ते क्षुत् ।
मयि त ऊर्क् ।
यं द्विष्मस् तं ते शुग् ऋच्छतु ॥ १७.१ ॥

Der Saft, der im Stein auf dem Berg ruht, die aus Wassern, Kräutern und Bäumen gesammelte Milch — o Marut, gewährt uns jene Nahrung und Kraft. Dieser Stein ist eure Speise. Euer Saft ist in mir. Euer Kummer falle auf den, den wir hassen.

17.2

इमा मे ऽ अग्न ऽ इष्टका धेनवः सन्त्व् एका च दश च दश च शतं च शतं च सहस्रं च सहस्रं चायुतं चायुतं च नियुतं च नियुतं च प्रयुतं चार्बुदं च न्यर्बुदꣳ समुद्रश् च मध्यं चान्तश् च परार्धश् चैता मे ऽ अग्न इष्टका धेनवः सन्त्व् अमुत्रामुष्मिंल् लोके ॥ १७.२ ॥

O Agni, mögen diese meine Ziegel milchspendende Kühe sein — eins, zehn, zehn, hundert, hundert, tausend, tausend, zehntausend, zehntausend, hunderttausend, hunderttausend, eine Million, hundert Millionen, eine Milliarde, das Meer, die Mitte, das Ende und die höchste Zahl. O Agni, mögen diese meine Ziegel in jener Welt dort milchspendende Kühe sein.

17.3

ऋतव स्थ ऽ ऋतावृध ऽ ऋतुष्ठा स्थ ऽ ऋतावृधः ।
घृतश्च्युतो मधुश्च्युतो विराजो नाम कामदुघा ऽ अक्षीयमाणाः ॥ १७.३ ॥

Ihr seid die Jahreszeiten, Förderer der Weltordnung; ihr steht in den Jahreszeiten, Förderer der Ordnung. Triefend von Ghee, triefend von Honig, mit Namen Virāj, Melkerinnen der Wünsche, unvergänglich.

17.4

समुद्रस्य त्वावकयाग्ने परि व्ययामसि ।
पावको ऽ अस्मभ्यꣳ शिवो भव ॥ १७.४ ॥

Mit dem Wasser des Meeres umgeben wir dich, o Agni. Sei reinigend und heilbringend für uns.

17.5

हिमस्य त्वा जरायुणाग्ने परि व्ययामसि ।
पावको ऽ अस्मभ्यꣳ शिवो भव ॥ १७.५ ॥

O Agni, wir hüllen dich in die Haut des Schnees. Reiniger, sei uns heilbringend.

17.6

उप ज्मन्न् उप वेतसेऽव तर नदीष्व् आ ।
अग्ने पित्तम् अपाम् असि ।
मण्डूकि ताभिर् आ गहि सेमं नो यज्ञं पावकवर्णꣳ शिवं कृधि ॥ १७.६ ॥

Steige nieder nahe der Erde, nahe dem Schilf, hinab in die Flüsse. O Agni, du bist das Wesen der Wasser. O Frosch, komm mit ihnen hierher und mache dieses unser Opfer von reinem Glanz und heilbringend.

17.7

अपाम् इदं न्ययनꣳ समुद्रस्य निवेशनम् ।
अन्याꣳस् ऽ ते अस्मत् तपन्तु हेतयः पावको ऽ अस्मभ्यꣳ शिवो भव ॥ १७.७ ॥

Dies ist die Ruhestätte der Wasser, die Wohnung des Ozeans. Mögen deine Geschosse andere, fern von uns, versengen. Reiniger, sei uns heilbringend.

17.8

अग्ने पावक रोचिषा मन्द्रया देव जिह्वया ।
आ देवान् वक्षि यक्षि च ॥ १७.८ ॥

O Agni, Reiniger, mit Glanz und wonnevoller Zunge, o Gott, bringe die Götter hierher und verehre sie.

17.9

स नः पावक दीदिवो ग्ने देवाꣳ ऽ इहा वह ।
उप यज्ञꣳ हविश् च नः ॥ १७.९ ॥

Du, für uns, o Reiniger, leuchtender Agni, bringe die Götter hierher, nahe an unser Opfer und unsere Opfergabe.

17.10

पावकया यश् चितयन्त्या कृपा क्षामन् रुरुच ऽ उषसो न भानुना ।
तूर्वन् न यामन्न् एतशस्य नू रण ऽ आ यो घृणे न ततृषाणो ऽ अजरः ॥ १७.१० ॥

Der mit reinigend erleuchtendem Glanz die Erde erhellt, wie der Strahl der Morgenröte mit seinem Licht; wie ein Sieger auf der Bahn des Schnellen, nun freudig; o Flamme, unvergänglich wie der Durstige.

17.11

नमस् ते हरसे शोचिषे नमस् ते ऽ अस्त्व् अर्चिषे ।
अन्याꣳस् ते अस्मत् तपन्तु हेतयः पावको ऽ अस्मभ्यꣳ शिवो भव ॥ १७.११ ॥

Verehrung deiner Flamme, Verehrung deines Glanzes. Mögen deine Geschosse andere versengen, nicht uns; reinigender Agni, sei uns heilbringend.

17.12

नृषदे वेट् ।
अप्सुषदे वेट् ।
बर्हिषदे वेट् ।
वनसदे वेट् ।
स्वर्विदे वेट् ॥ १७.१२ ॥

Vaṭ dem, der unter den Menschen sitzt. Vaṭ dem, der in den Wassern sitzt. Vaṭ dem, der auf dem heiligen Gras sitzt. Vaṭ dem, der im Wald sitzt. Vaṭ dem, der das Licht des Himmels findet.

17.13

ये देवा देवानां यज्ञिया यज्ञियानाꣳ संवत्सरीणम् उप भागम् आसते ।
अहुतादो हविषो यज्ञे ऽ अस्मिन्त् स्वयं पिबन्तु मधुनो घृतस्य ॥ १७.१३ ॥

Mögen die Götter, die unter den Göttern opferwürdig sind und die bei ihrem jährlichen Anteil unter den Opferwürdigen sitzen, in diesem Opfer selbst den Honig und das Ghee trinken.

17.14

ये देवा देवेष्व् अधि देवत्वम् आयन् ये ब्रह्मणः पुरएतारो ऽ अस्य ।
येभ्यो न ऽ ऋते पवते धाम किं चन न ते दिवो न पृथिव्या ऽ अधि स्नुषु ॥ १७.१४ ॥

Jene Götter, die unter den Göttern zur Göttlichkeit gelangten, die diesem heiligen Wort vorangehen, ohne die kein Reich gereinigt wird — sie sind weder auf den Höhen des Himmels noch auf denen der Erde.

17.15

प्राणदा ऽ अपानदा व्यानदा वर्चोदा वरिवोदाः ।
अन्याꣳस् ऽ ते अस्मत् तपन्तु हेतयः पावको ऽ अस्मभ्यꣳ शिवो भव ॥ १७.१५ ॥

Geber des Atems, Geber des Ausatmens, Geber des durchdringenden Atems, Geber des Glanzes, Geber des Reichtums — mögen deine Geschosse andere versengen, nicht uns; reinigender Agni, sei uns heilbringend.

17.16

अग्निस् तिग्मेन शोचिषा यासद् विश्वं न्य् अत्रिणम् ।
अग्निर् नो वनते रयिम् ॥ १७.१६ ॥

Möge Agni mit scharfer Flamme alle Verschlinger niederwerfen. Möge Agni uns Reichtum gewinnen.

17.17

य ऽ इमा विश्वा भुवनानि जुह्वद् ऋषिर् होता न्य् असीदत् पिता नः ।
स ऽ आशिषा द्रविणम् इच्छमानः प्रथमच्छद् अवराꣳ ऽ आ विवेश ॥ १७.१७ ॥

Er, der in alle diese Welten opfernd, als Seher, Priester und unser Vater sich niederließ; mit Verlangen nach Reichtum strebend, trat er als erste Hülle in die niederen Wesen ein.

17.18

किꣳ स्विद् आसीद् अधिष्ठानम् आरम्भणं कतमत् स्वित् कथासीत् ।
यतो भूमिं जनयन् विश्वकर्मा वि द्याम् और्णोन् महिना विश्वचक्षाः ॥ १७.१८ ॥

Was war die Stütze, was der Grund des Anfangs, und wie war es? Woraus der Allschöpfer, die Erde hervorbringend, mit seiner Größe den Himmel ausbreitete, der Allsehende.

17.19

विश्वतश्चक्षुर् उत विश्वतोमुखो विश्वतोबाहुर् उत विश्वतस्पात् ।
सं बाहुभ्यां धमति सं पतत्रैर् द्यावाभूमी जनयन् देव ऽ एकः ॥ १७.१९ ॥

Mit Augen überall, Gesichtern überall, Armen und Füßen überall bläst der eine Gott mit seinen beiden Armen und bringt mit seinen Flügeln Himmel und Erde hervor.

17.20

किꣳ स्विद् वनं क ऽ उ स वृक्ष ऽ आस यतो द्यावापृथिवी निष्टतक्षुः ।
मनीषिणो मनसा पृच्छतेद् उ तद् यद् अध्यतिष्ठद् भुवनानि धारयन् ॥ १७.२० ॥

Was war jener Wald, welcher Baum, aus dem Himmel und Erde geschnitzt wurden? Ihr Weisen, fragt im Geiste: Wer ist es, der alle Welten trägt und auf ihnen steht?

17.21

या ते धामानि परमाणि यावमा या मध्यमा विश्वकर्मन्न् उतेमा ।
शिक्षा सखिभ्यो हविषि स्वधावः स्वयं यजस्व तन्वं वृधानः ॥ १७.२१ ॥

O Viśvakarman! Deine höchsten, niedrigsten und mittleren Wohnstätten und diese, o Besitzer der svadhā, gewähre deinen Freunden Anteil an der Opfergabe; opfere dich selbst und lass deinen Leib wachsen.

17.22

विश्वकर्मन् हविषा वावृधानः स्वयं यजस्व पृथिवीम् उत द्याम् ।
मुह्यन्त्व् अन्ये ऽ अभितो सपत्ना ऽ इहास्माकं मघवा सूरिर् अस्तु ॥ १७.२२ ॥

O Viśvakarman! Durch die Opfergabe wachsend, opfere du selbst an Erde und Himmel; die übrigen Widersacher sollen ringsum verwirrt werden, und hier für uns sei ein freigebiger Opferer.

17.23

वाचस् पतिं विश्वकर्माणमूतये मनोजुवं वाजे ऽ अद्या हुवेम ।
स नो विश्वानि हवनानि जोषद् विश्वशम्भूर् अवसे साधुकर्मा ॥ १७.२३ ॥

Rufen wir heute im Wettstreit der Kraft Viśvakarman an, den Herrn der Rede, schnell wie der Gedanke, zum Schutz; er nehme alle unsere Anrufungen an, der allem Heil Spendende, der Gutes Tuende, komme zur Hilfe.

17.24

विश्वकर्मन् हविषा वर्धनेन त्रातारम् इन्द्रम् अकृणोर् अवध्यम् ।
तस्मै विशः समनमन्त पूर्वीर् अयम् उग्रो विहव्यो यथासत् ॥ १७.२४ ॥

O Viśvakarman! Durch Opfergabe und Stärkung hast du Indra, den Beschützer, unverwundbar gemacht; vor ihm beugten sich die vielen Völker zusammen; dieser Mächtige sei des Anrufs würdig.

17.25

चक्षुषः पिता मनसा हि धीरो घृतम् एने अजनन् नम्नमाने ।
यदेद् अन्ता ऽ अददृहन्त पूर्व ऽ आद् इद् द्यावापृथिवी ऽ अप्रथेताम् ॥ १७.२५ ॥

Der Vater des Auges, wahrlich weise im Geiste (Prajāpati), erzeugte Schmalz in diesen beiden sich Neigenden; als die früheren Enden gefestigt wurden, da breiteten sich Himmel und Erde aus.

17.26

विश्वकर्मा विमना ऽ आद् विहाया धाता विधाता परमोत संदृक् ।
तेषाम् इष्टानि सम् इषा मदन्ति यत्रा सप्तऋषीन् पर ऽ एकम् आहुः ॥ १७.२६ ॥

Viśvakarman, weiten Sinnes, dann Vihāyas, der Begründer, der Ordner, der Höchste, der Allseher. Ihre erwünschten Opfergaben freuen sich zusammen mit dem Antrieb, wo sie den Einen jenseits der sieben Seher nennen.

17.27

यो नः पिता जनिता यो विधाता धामानि वेद भुवनानि विश्वा ।
यो देवानां नामधा ऽ एक ऽ एव तꣳ संप्रश्नं भुवना यन्त्य् अन्या ॥ १७.२७ ॥

Er, der unser Vater und Erzeuger ist, der Ordner, der die Wohnstätten aller Welten kennt, der allein den Göttern ihre Namen gibt — über ihn gehen die Welten mit ihrer Frage zu anderen.

17.28

त ऽ आयजन्त द्रविणꣳ सम् अस्मा ऽ ऋषयः पूर्वे जरितारो न भूना ।
असूर्ते सूर्ते रजसि निषत्ते ये भूतानि समकृण्वन्न् इमानि ॥ १७.२८ ॥

Jene alten Seher brachten ihm Opfer mit Reichtum dar, wie überreiche Lobsänger; sie, die im Ungeformten und im Geformten weilend, diese Wesen hervorbrachten.

17.29

परो दिवा पर ऽ एना पृथिव्या परो देवेभिर् असुरैर् यद् अस्ति ।
कꣳ स्विद् गर्भं प्रथमं दध्र आपो यत्र देवाः समपश्यन्त पूर्वे ॥ १७.२९ ॥

Was ist jenseits des Himmels, jenseits dieser Erde, jenseits der Götter und Dämonen? Wer hielt zuerst den Keim in den Wassern, wo die alten Götter ihn erblickten?

17.30

तम् इद् गर्भं प्रथमं दध्र ऽ आपो यत्र देवाः समगच्छन्त विश्वे ।
अजस्य नाभाव् अध्य् एकम् अर्पितं यस्मिन् विश्वानि भुवनानि तस्थुः ॥ १७.३० ॥

Diesen ersten Keim trugen die Wasser, wo alle Götter zusammenkamen; auf dem Nabel des Ungeborenen ist das Eine befestigt, in dem alle Welten stehen.

17.31

न तं विदाथ य ऽ इमा जजानान्यद् युष्माकम् अन्तरं बभूव ।
नीहारेण प्रावृता जल्प्या चासुतृप ऽ उक्थशासश् चरन्ति ॥ १७.३१ ॥

Ihr kennt ihn nicht, der dies alles hervorbrachte; etwas anderes ist zwischen euch entstanden. Von Nebel umhüllt, murmelnd, den Atem nährend, wandeln die Rezitatoren der Ukthas umher.

17.32

विश्वकर्मा ह्य् अजनिष्ट देव ऽ आद् इद् गन्धर्वो ऽ अभवद् द्वितीयः ।
तृतीयः पिता जनितौषधीनाम् अपां गर्भं व्यदधात् पुरुत्रा ॥ १७.३२ ॥

Viśvakarman, der Gott, wurde geboren; dann wurde er der zweite, der Gandharva. Der dritte ist der Vater, der die Kräuter zeugte; er setzte den Schoß der Wasser an vielen Orten ein.

17.33

आशुः शिशानो वृषभो न भीमो घनाघनः क्षोभणश् चर्षणीनाम् ।
संक्रन्दनोऽनिमिष ऽ एकवीरः शतꣳ सेना ऽ अजयत् साकम् इन्द्रः ॥ १७.३३ ॥

Schnell, geschärft, furchtbar wie ein Stier, Schläger der Schläger, Aufwühler der Völker, brüllend, unblinzelnd, der einzige Held, besiegte Indra hundert Heere zugleich.

17.34

संक्रन्दनेनानिमिषेण जिष्णुना युत्कारेण दुश्च्यवनेन धृष्णुना ।
तद् इन्द्रेण जयत तत् सहध्वं युधो नर इषुहस्तेन वृष्णा ॥ १७.३४ ॥

Mit Indra, dem Brüllenden, dem Unblinzelnden, dem Siegreichen, dem Schlachtrufer, dem Unerschütterlichen, dem Kühnen, erobert jenes; ertragt es gemeinsam. Ihr Männer, mit dem Pfeil in der Hand, mit dem Mannhaften.

17.35

स ऽ इषुहस्तैः स निषङ्गिभिर् वशी सꣳस्रष्टा स युध ऽ इन्द्रो गणेन ।
सꣳसृष्टजित् सोमपा बाहुशर्ध्य् उग्रधन्वा प्रतिहिताभिर् अस्ता ॥ १७.३५ ॥

Er, mit Pfeilen in der Hand und Köchern, der Lenker, der Verbinder der Kämpfe, das ist Indra mit seinem Gefolge; Sieger der Vereinten, Somatrinker, starkarmig, grimmbogig, der Schütze der angelegten Pfeile.

17.36

बृहस्पते परि दीया रथेन रक्षोहामित्राँ२ऽ अपबाधमानः ।
प्रभञ्जन्त् सेनाः प्रमृणो युधा जयन्न् अस्माकम् एध्य् अविता रथानाम् ॥ १७.३६ ॥

O Bṛhaspati, Dämonentöter, fahre mit deinem Wagen umher und treibe die Feinde fort. Die Heere zerbrechend und zermalmend, im Kampf siegend, sei der Beschützer unserer Wagen.

17.37

बलविज्ञाय स्थविरः प्रवीरः सहस्वान् वाजी सहमान ऽ उग्रः ।
अभिवीरो ऽ अभिसत्वा सहोजा जैत्रम् इन्द्र रथम् आ तिष्ठ गोवित् ॥ १७.३७ ॥

Kenner der Kraft, standhaft, großer Held, mächtig und schnell, siegreich und wild, Überwinder der Helden, aus Kraft geboren: O Indra, besteige den siegreichen Wagen, Gewinner der Kühe!

17.38

गोत्रभिदं गोविदं वज्रबाहुं जयन्तम् अज्म प्रमृणन्तम् ओजसा ।
इमꣳ सजाता ऽ अनु वीरयध्वम् इन्द्रꣳ सखायो ऽ अनु सꣳ रभध्वम् ॥ १७.३८ ॥

Brecher der Hürden, Finder der Kühe, Donnerkeil-Arm, im Feld siegend, mit Kraft zermalmend: Folgt diesem Indra, ihr Sippengenossen, feuert ihn als Helden an. Ihr Freunde, verbindet euch mit Indra im Streben!

17.39

अभि गोत्राणि सहसा गाहमानो ऽदयो वीरः शतमन्युर् इन्द्रः ।
दुश्च्यवनः पृतनाषाड् अयुध्यो ऽस्माकꣳ सेना अवतु प्र युत्सु ॥ १७.३९ ॥

Mit Gewalt in die Herden eindringend, der furchtlose Held, Indra der hundert Zorne; unerschütterlich, Bezwinger der Heere, unangreifbar: Er möge unsere Heere in den Kämpfen schützen.

17.40

इन्द्र ऽ आसां नेता बृहस्पतिर् दक्षिणा यज्ञः पुर ऽ एतु सोमः ।
देवसेनानाम् अभिभञ्जतीनां जयन्तीनां मरुतो यन्त्व् अग्रम् ॥ १७.४० ॥

Indra sei ihr Führer, Bṛhaspati, die Dakṣiṇā-Gabe und das Opfer; Soma gehe voran. Vor den Heeren der Götter, die durchbrechen und siegen, mögen die Maruts vorangehen.

17.41

इन्द्रस्य वृष्णो वरुणस्य राज्ञ ऽ आदित्यानां मरुताꣳ शर्ध ऽ उग्रम् ।
महामनसां भुवनच्यवानां घोषो देवानां जयताम् उद् अस्थात् ॥ १७.४१ ॥

Das gewaltige Heer Indras, des mächtigen Königs Varuṇa, der Ādityas und der Marut; der Ruf der großmütigen, welterschütternden, siegreichen Götter hat sich erhoben.

17.42

उद् धर्षय मघवन्न् आयुधान्य् उत् सत्वनां मामकानां मनाꣳसि ।
उद् वृत्रहन् वाजिनां वाजिनान्य् उद् रथानां जयतां यन्तु घोषाः ॥ १७.४२ ॥

O Freigebiger, erwecke die Waffen; die Gemüter meiner Krieger sollen sich erheben. O Vṛtra-Töter, mögen die Kraft der Starken, die Wagen und die Rufe der Sieger aufsteigen!

17.43

अस्माकम् इन्द्रः समृतेषु ध्वजेष्व् अस्माकं या ऽ इषवस् ता जयन्तु ।
अस्माकं वीरा ऽ उत्तरे भवन्त्व् अस्माꣳऽ उ देवा ऽ अवता हवेषु ॥ १७.४३ ॥

Für uns sei Indra auf den Bannern in den versammelten Schlachten; unsere Pfeile mögen siegen. Unsere Helden sollen die Überlegenen sein; o Götter, schützt uns bei den Rufen.

17.44

अमीषां चित्तं प्रतिलोभयन्ती गृहाणाङ्गान्य् अप्वे परेहि ।
अभि प्रेहि निर् दह हृत्सु शोकैर् अन्धेनामित्रास् तमसा सचन्ताम् ॥ १७.४४ ॥

Ihren Sinn verwirrend, ergreife ihre Glieder; o (Göttin der) Finsternis, komm hervor. Tritt vor, verbrenne ihre Herzen mit Kummer; mögen die Feinde mit Blindheit und Finsternis vereint werden.

17.45

अवसृष्टा परा पत शरव्ये ब्रह्मसꣳशिते ।
गच्छामित्रान् प्र पद्यस्व मामीषां कं चनोच् छिषः ॥ १७.४५ ॥

Abgeschossen, fliege weit fort; o Kampfpfeil, durch Gebet geschärft. Geh zu den Feinden, falle über sie; lass keinen von ihnen übrig.

17.46

प्रेता जयता नर ऽ इन्द्रो वः शर्म यच्छतु ।
उग्रा वः सन्तु बाहवो ऽनाधृष्या यथासथ ॥ १७.४६ ॥

Zieht aus, ihr Männer, und siegt. Möge Indra euch Schutz gewähren. Eure Arme seien gewaltig; mögt ihr unbezwingbar sein.

17.47

असौ या सेना मरुतः परेषाम् अभ्येति न ऽ ओजसा स्पर्धमाना ।
तां गूहत तमसापव्रतेन यथामी ऽ अन्यो ऽ अन्यं न जानन् ॥ १७.४७ ॥

O Maruts, jenes Heer der Feinde, das uns mit Kraft herausfordernd entgegenkommt – hüllt es in Finsternis, damit sie einander nicht erkennen.

17.48

यत्र वाणाः सम्पतन्ति कुमारा विशिखाऽइव ।
तन्न ऽ इन्द्रो बृहस्पतिर् अदितिः शर्म यच्छतु विश्वाहा शर्म यच्छतु ॥ १७.४८ ॥

Wo die Pfeile wie Jünglinge gemeinsam herniederfahren, mögen Indra, Bṛhaspati und Aditi uns Schutz gewähren; alle Tage mögen sie Schutz gewähren.

17.49

मर्माणि ते वर्मणा छादयामि सोमस् त्वा राजामृतेनानु वस्ताम् ।
उरोर् वरीयो वरुणस् ते कृणोतु जयन्तं त्वानु देवा मदन्तु ॥ १७.४९ ॥

Ich bedecke deine lebenswichtigen Teile mit einer Rüstung. Möge König Soma dich mit Unsterblichkeit umkleiden. Möge Varuṇa deine Brust breiter machen. Mögen die Götter sich mit dir, dem Sieger, freuen.

17.50

उद् एनम् उत्तरां नयाग्ने घृतेनाहुत ।
रायस्पोषेण सꣳ सृज प्रजया च बहुं कृधि ॥ १७.५० ॥

O Agni, mit Schmalz geopfert, führe ihn hinauf in eine höhere Welt. Verbinde ihn mit der Nahrung des Reichtums und mache ihn reich an Nachkommen.

17.51

इन्द्रेमं प्रतरां नय सजातानाम् असद्वशी ।
सम् एनं वर्चसा सृज देवानां भागदा ऽ असत् ॥ १७.५१ ॥

O Indra, führe ihn weiter voran. Möge er unter seinen Verwandten ein Herr sein. Verbinde ihn mit Glanz; möge er ein Teilhaber der Götter werden.

17.52

यस्य कुर्मो गृहे हविस् तम् अग्ने वर्धया त्वम् ।
तस्मै देवा ऽ अधि ब्रुवन्न् अयं च ब्रह्मणस्पतिः ॥ १७.५२ ॥

O Agni, in dessen Haus wir die Opfergabe darbringen, mehre ihn. Die Götter mögen von ihm sprechen, und auch dieser Brahmaṇaspati.

17.53

उद् उ त्वा विश्वे देवा ऽ अग्ने भरन्तु चित्तिभिः ।
स नो बह्व शिवस् त्वꣳ सुप्रतीको विभावसुः ॥ १७.५३ ॥

O Agni, mögen alle Götter dich mit den Ziegeln emporheben. Sei uns sehr gnädig, von schönem Antlitz, reich an leuchtendem Gut.

17.54

पञ्च दिशो दैवीर् यज्ञम् अवन्तु देवीर् अपामतिं दुर्मतिं बाधमानाः ।
रायस्पोषे यज्ञपतिम् आभजन्ती रायस्पोषे ऽ अधि यज्ञो ऽ अस्थात् ॥ १७.५४ ॥

Mögen die fünf göttlichen Richtungen das Opfer schützen; die Göttinnen, die Übelwollen und üble Gesinnung der Wasser vertreibend, den Opferherrn am Wachstum des Reichtums teilhaben lassend; im Wachstum des Reichtums hat das Opfer Bestand gewonnen.

17.55

समिद्धे ऽ अग्नाव् अधि मामहान ऽ उक्थपत्र ऽ ईड्यो गृभीतः ।
तप्तं घर्मं परिगृह्यायजन्तोर्जा यद् यज्ञम् अयजन्त देवाः ॥ १७.५५ ॥

Wenn Agni wohl entfacht ist, möge jener Große, der die rezitierten Hymnen als Gefäß hat, preiswürdig und ergriffen, sich über dem Feuer erheben. Nachdem die Götter den erhitzten Ghṛma ergriffen hatten, opferten sie mit Kraft, als sie das Opfer vollzogen.

17.56

दैव्याय धर्त्रे जोष्ट्रे देवश्रीः श्रीमनाः शतपयाः ।
परिगृह्य देवा यज्ञम् आयन् देवा देवेभ्यो ऽ अध्वर्यन्तो ऽ अस्थुः ॥ १७.५६ ॥

Für die göttliche Trägerin, die Erfreuende, die göttliche Herrlichkeit, von glänzendem Sinn, mit hundert Strömen. Nachdem sie sie ergriffen hatten, kamen die Götter zum Opfer; als Adhvaryus für die Götter traten sie auf.

17.57

वीतꣳ हविः शमितꣳ शमिता यजध्यै तुरीयो यज्ञो यत्र हव्यम् एति ।
ततो वाका ऽ आशिषो नो जुषन्ताम् ॥ १७.५७ ॥

Die Opfergabe ist angenommen und vollendet; der Opferer hat sie vollzogen. Das vierte Opfer gelangt dorthin, wohin die Opfergabe geht. Dann mögen die Worte und Segenswünsche uns wohlgesinnt sein.

17.58

सूर्यरश्मिर् हरिकेशः पुरस्तात् सविता ज्योतिर् उद् अयाꣳऽ अजस्रम् ।
तस्य पूषा प्रसवे याति विद्वान्त् सम्पश्यन् विश्वा भुवनानि गोपाः ॥ १७.५८ ॥

Der Sonnenstrahl, rotgelockt, im Osten; Savitṛ, der Antreiber, erhebt unablässig das Licht. In seinem Antrieb zieht der wissende Pūṣan, alle Welten als Hüter betrachtend.

17.59

विमान ऽ एष दिवो मध्य ऽ आस्त ऽ आपप्रिवान् रोदसी ऽ अन्तरिक्षम् ।
स विश्वाचीर् अभि चष्टे घृताचीर् अन्तरा पूर्वम् अपरं च केतुम् ॥ १७.५९ ॥

Dieser Himmelsmesser steht in der Mitte des Himmels, Himmel und Erde und den Luftraum erfüllend. Er blickt nach allen Richtungen, zu den butterströmenden Weltgegenden, zwischen Osten und Westen, als Zeichen des Lichtes.

17.60

उक्षा समुद्रो ऽ अरुणः सुपर्णः पूर्वस्य योनिं पितुर् आ विवेश ।
मध्ये दिवो निहितः पृश्निर् अश्मा वि चक्रमे रजसस् पात्य् अन्तौ ॥ १७.६० ॥

Der Stier, der Ozean, der rötliche Vogel mit den schönen Flügeln ging in den Schoß des früheren Vaters ein. Der gesprenkelte Stein, mitten im Himmel gesetzt, schritt voran und beschützte die beiden Enden der Luft.

17.61

इन्द्रं विश्वा ऽ अवीवृधन्त् समुद्रव्यचसं गिरः ।
रथीतमꣳ रथीनां वाजानाꣳ सत्पतिं पतिम् ॥ १७.६१ ॥

Alle Lieder haben Indra erhöht, weit wie das Meer; der reichste an Wagen unter den Wagenherren, der wahre Herr der Kräfte, der Herr.

17.62

देवहूर् यज्ञ ऽ आ च वक्षत् सुम्नहूर् यज्ञ ऽ आ च वक्षत् ।
यक्षद् अग्निर् देवो देवाꣳऽ आ च वक्षत् ॥ १७.६२ ॥

Das Opfer, das die Götter ruft, bringe sie herbei; das Opfer, das die Gunst ruft, bringe sie herbei. Der Gott Agni verehre und bringe die Götter herbei.

17.63

वाजस्य मा प्रसव ऽ उद्ग्राभेणोद् अग्रभीत् ।
अध सपत्नान् इन्द्रो मे निग्राभेणाधराꣳऽ अकः ॥ १७.६३ ॥

Im Antrieb der Kraft hob er mich mit dem aufwärts greifenden Griff empor. Dann machte Indra für mich meine Gegner durch den abwärts greifenden Griff niedrig.

17.64

उद्ग्राभं च निग्राभं च ब्रह्म देवा ऽ अवीवृधन् ।
अधा सपत्नान् इन्द्राग्नी मे विषूचीनान् व्यस्यताम् ॥ १७.६४ ॥

Den aufwärts und den abwärts greifenden Griff, die heilige Formel, stärkten die Götter. Dann mögen Indra und Agni meine Gegner zerstreuen.

17.65

क्रमध्वम् अग्निना नाकम् उख्यꣳ हस्तेषु बिभ्रतः ।
दिवस् पृष्ठꣳ स्वर् गत्वा मिश्रा देवेभिर् आध्वम् ॥ १७.६५ ॥

Schreitet mit Agni zum Himmel voran, den Feuertopf in den Händen tragend. Nachdem ihr die Himmelswelt auf dem Rücken des Himmels erreicht habt, vereinigt euch mit den Göttern.

17.66

प्राचीम् अनु प्रदिशं प्रेहि विद्वान् अग्नेर् अग्ने पुरो ऽ अग्निर् भवेह ।
विश्वा ऽ आशा दीद्यानो वि भाह्य् ऊर्जं नो धेहि द्विपदे चतुष्पदे ॥ १७.६६ ॥

Schreite in die östliche Richtung voran, wissend. O Agni, möge hier Agni vorangehen. Über alle Gegenden leuchtend, lass das Licht erstrahlen; gib Kraft unseren Zweifüßern und Vierfüßern.

17.67

पृथिव्या ऽ अहम् उद् अन्तरिक्षम् आरुहम् अन्तरिक्षाद् दिवम् आरुहम् ।
दिवो नाकस्य पृष्ठात् स्वर् ज्योतिर् अगाम् अहम् ॥ १७.६७ ॥

Ich bin von der Erde zum Luftraum aufgestiegen; vom Luftraum bin ich zum Himmel aufgestiegen. Vom Rücken des Himmelsgewölbes bin ich zum Licht der himmlischen Welt gelangt.

17.68

स्वर् यन्तो नापेक्षन्त ऽ आ द्याꣳ रोहन्ति रोदसी ।
यज्ञं ये विश्वतोधारꣳ सुविद्वाꣳसो वितेनिरे ॥ १७.६८ ॥

Die zum Himmel Ziehenden zögern nicht; sie steigen zum Himmelsgewölbe empor, und beide Welten steigen empor. Das allseits tragende Opfer wohl kennend, haben sie es ausgebreitet.

17.69

अग्ने प्रेहि प्रथमो देवयतां चक्षुर् देवानाम् उत मर्त्यानाम् ।
इयक्षमाणा भृगुभिः सजोषाः स्वर् यन्तु यजमानाः स्वस्ति ॥ १७.६९ ॥

O Agni, geh voran, der Erste unter denen, die die Götter suchen, das Auge der Götter und der Sterblichen! Mögen die Opfernden, die opfern wollen, im Einklang mit den Bhṛgu, in Wohlergehen zum Himmel gehen.

17.70

नक्तोषासा समनसा विरूपे धापयेते शिशुम् एकꣳ समीची ।
द्यावाक्षामा रुक्मो ऽ अन्तर् वि भाति देवा ऽ अग्निं धारयन् द्रविणोदाः ॥ १७.७० ॥

Nacht und Morgenröte, eines Sinnes wenn auch verschiedener Gestalt, säugen gemeinsam ein einziges Kind. Zwischen Himmel und Erde leuchtet der Goldene; die Götter, Spender des Reichtums, haben Agni gehalten.

17.71

अग्ने सहस्राक्ष शतमूर्धञ् छतं ते प्राणाः सहस्रं व्यानाः ।
त्वꣳ साहस्रस्य राय ऽ ईशिषे तस्मै ते विधेम वाजाय स्वाहा ॥ १७.७१ ॥

O Agni, du Tausendäugiger, Hundertköpfiger! Hundert sind deine Lebenshauche und tausend deine Ausgleichshauche. Du herrschst über den tausendfachen Reichtum; dir, ihm, bringen wir für die Kraft dar. Svāhā.

17.72

सुपर्णो ऽसि गरुत्मान् पृष्ठे पृथिव्याः सीद ।
भासान्तरिक्षम् आ पृण ज्योतिषा दिवम् उत् तभान तेजसा दिश ऽ उद् दृꣳह ॥ १७.७२ ॥

Du bist der schöngefiederte, geflügelte; setze dich auf den Rücken der Erde. Fülle den Luftraum mit Licht, trage den Himmel mit Glanz und festige die Himmelsrichtungen mit Glut.

17.73

आजुह्वानः सुप्रतीकः पुरस्ताद् अग्ने योनिम् आ सीद साधुया ।
अस्मिन्त्सधस्थे ऽ अध्य् उत्तरस्मिन् विश्वे देवा यजमानश् च सीदत ॥ १७.७३ ॥

Angerufen und von schönem Antlitz, o Agni, setze dich gut auf deinen Sitz vom Osten her. Auf diesem höheren Sitz mögen alle Götter und der Opferer Platz nehmen.

17.74

तꣳ सवितुर् वरेण्यस्य चित्राम् आहं वृणे सुमतिं विश्वजन्याम् ।
याम् अस्य कण्वो अदुहत् प्रपीनाꣳ सहस्रधारां पयसा महीं गाम् ॥ १७.७४ ॥

Ich erwähle jene wunderbare, allen Völkern dienliche Gunst des verehrungswürdigen Savitṛ, die Kaṇva wie Milch aus dieser großen, vollen Kuh mit tausend Strömen melkte.

17.75

विधेम ते परमे जन्मन्न् अग्ने विधेम स्तोमैर् अवरे सधस्थे ।
यस्माद् योनेर् उदारिथा यजे तं प्र त्वे हवीꣳषि जुहुरे समिद्धे ॥ १७.७५ ॥

O Agni, mögen wir dich an deinem höchsten Geburtsort verehren und mit Lobliedern am niederen Sitz. Lass uns dem Ursprung opfern, aus dem du aufstiegst; in dich, den Entfachten, wurden Opfergaben gelegt.

17.76

प्रेद्धो ऽ अग्ने दीदिहि पुरो नो ऽजस्रया सूर्म्या यविष्ठ ।
त्वाꣳ शश्वन्त ऽ उप यन्ति वाजाः ॥ १७.७६ ॥

O Agni, entzündet, leuchte vor uns mit unversiegbarer Flamme, o Jüngster. Viele Kräfte und Gaben kommen stets zu dir.

17.77

अग्ने तम् अद्याश्वं न स्तोमैः क्रतुं न भद्रꣳ हृदिस्पृशम् ।
ऋध्यामा त ऽ ओहैः ॥ १७.७७ ॥

O Agni, heute stärken wir dich mit Lobgesängen, wie ein Pferd, wie ein heilbringendes Opfer, das das Herz berührt. Mögen wir durch deine Anrufe gedeihen.

17.78

चित्तिं जुहोमि मनसा घृतेन यथा देवा ऽ इहागमन् वीतिहोत्रा ऽ ऋतावृधः ।
पत्ये विश्वस्य भूमनो जुहोमि विश्वकर्मणे विश्वाहादाभ्यꣳ हवि ॥ १७.७८ ॥

Mit Geist und Ghee opfere ich in Citti (dem Altarfeuer), wie die Götter, die Opfergaben annehmen und die kosmische Ordnung mehren, hierher kamen. Dem Herrn des Alls, Viśvakarman, bringe ich stets eine unbetrügliche Opfergabe dar.

17.79

सप्त ते ऽ अग्ने समिधः सप्त जिह्वाः सप्त ऽ ऋषयः सप्त धाम प्रियाणि ।
सप्त होत्राः सप्तधा त्वा यजन्ति सप्त योनीर् आ पृणस्व घृतेन स्वाहा ॥ १७.७९ ॥

O Agni, du hast sieben Brennhölzer, sieben Zungen, sieben Seher, sieben liebe Wohnstätten. Sieben Priester verehren dich auf sieben Weisen. Fülle die sieben Schöße mit Ghee. Svāhā.

17.80

शुक्रज्योतिश् च चित्रज्योतिश् च सत्यज्योतिश् च ज्योतिष्माꣳश् च ।
शुक्रश् च ऽ ऋतपाश् चात्यꣳहाः ॥ १७.८० ॥

Die Gestalten des Agni: Helles Licht und Wunderlicht, Wahres Licht und der Leuchtende, der Glänzende und Hüter der Ordnung, und der über Not Erhabene.

17.81

ईदृङ् चान्यदृङ् च सदृङ् च प्रतिसदृङ् च ।
मितश् च संमितश् च सभराः ॥ १७.८१ ॥

Die Gestalten des Agni: Von dieser Art und von anderer Art, von gleicher Art und von entgegengesetzter Art, Gemessen und Wohlgemessen, und der Allesträger.

17.82

ऋतश् च सत्यश् च ध्रुवश् च धरुणश् च ।
धर्ता च विधर्ता च विधारयः ॥ १७.८२ ॥

Die Gestalten des Agni: Ordnung und Wahrheit, der Feste und der Stütze, der Träger und der Erhalter, und der Bewahrer.

17.83

ऋतजिच् च सत्यजिच् च सेनजिच् च सुषेणश् च ।
अन्तिमित्रश् च दूरेऽअमित्रश् च गणः ॥ १७.८३ ॥

Ṛtajit und Satyajit, Senajit und Suṣeṇa, Antimitra und Dūre-amitra, und die Schar (gaṇa).

17.84

ईदृक्षास ऽ एतादृक्षास ऽ ऊ षु णः सदृक्षासः प्रतिसदृक्षास ऽ एतन ।
मितासश् च संमितासो नो ऽ अद्य सभरसो मरुतो यज्ञे ऽ अस्मिन् ॥ १७.८४ ॥

Ihr von solchem Aussehen, ihr von diesem Aussehen, wahrlich von gleicher Gestalt für uns, von entsprechender Gestalt, kommt! Mitas und Saṃmitas, heute bei diesem Opfer, Sabhara-Maruts.

17.85

स्वतवाꣳश् च प्रघासी च सांतपनश् च गृहमेधी च ।
क्रीडी च शाकी चोज्जेषी ॥ १७.८५ ॥

Svatavān und Praghāsī, Sāṃtapana und Gṛhamedhī, Krīḍī und Śākī, und Ujjeṣī.

17.86

उग्रश् च भीमश् च ध्वान्तश् च धुनिश् च ।
सासह्वाꣳश् चाभियुग्वा च विक्षिपः स्वाहा ।
इन्द्रं दैवीर् विशो मरुतो ऽनुवर्त्मानो ऽभवन् यथेन्द्रं दैवीर् विशो मरुतो ऽनुवर्त्मानो ऽभवन् ।
एवम् इमं यजमानं दैवीश् च विशो मानुषीश् चानुवर्त्मानो भवन्तु ॥ १७.८६ ॥

Grimmig und furchtbar, Verdunkler und Erschütterer, Überwältiger, Angreifer oder Zerstreuer, svāhā! Wie die göttlichen Stämme und die Maruts Gefolgsleute Indras wurden, so wurden die göttlichen Stämme und die Maruts Gefolgsleute Indras. So mögen die göttlichen und menschlichen Stämme diesem Opferer folgen.