ଯଜୁର୍ବେଦ · ଅଧ୍ୟାୟ 12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.1
दृशानो रुक्म ऽ उर्व्या व्यद्यौद् दुर्मर्षम् आयुः श्रिये रुचानः ।
अग्निर् अमृतो ऽ अभवद् वयोभिर् यद् एनं द्यौर् जनयत् सुरेताः ॥ १२.१ ॥
ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦୀପ୍ତିରେ ବିସ୍ତୃତ ପୃଥିବୀରେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହେଲେ; ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଝଲସୁଥିବା, ଅଜେୟ ଆୟୁଷ୍ମାନ। ସୁରେତା ଦ୍ୟୁଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲାବେଳେ ଅଗ୍ନି ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅମର ହେଲେ।
12.2
नक्तोषासा समनसा विरूपे धापयेते शिशुम् एकꣳ समीची ।
द्यावाक्षामा रुक्मो ऽ अन्तर् वि भाति देवा ऽ अग्निं धारयन् द्रविणोदाः ॥ १२.२ ॥
ଏକମନା, ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ରାତ୍ରି ଓ ଉଷା ଏକ ଶିଶୁକୁ ଏକତ୍ର ପୋଷଣ କରନ୍ତି। ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଗ୍ନି ଝଲସେ; ଧନଦାତା ଦେବତା ଅଗ୍ନିକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
12.3
विश्वा रूपाणि प्रति मुञ्चते कविः प्रासावीद् भद्रं द्विपदे चतुष्पदे ।
वि नाकम् अख्यत् सविता वरेण्योऽनु प्रयाणम् उषसो वि राजति ॥ १२.३ ॥
କବି ସବିତା ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଦ୍ୱିପଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରେରଣ କରନ୍ତି। ବରେଣ୍ୟ ସବିତା ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରକାଶ କଲେ; ଉଷାର ଗତିପଥ ପଛେ ସେ ଝଲସନ୍ତି।
12.4
सुपर्णोऽसि गरुत्माꣳस् त्रिवृत् ते शिरो गायत्रं चक्षुर् बृहद्रथन्तरे पक्षौ ।
स्तोम ऽ आत्मा छन्दाꣳस्य् अङ्गानि यजूꣳषि नाम ।
साम ते तनूर् वामदेव्यं यज्ञायज्ञियं पुच्छं धिष्ण्याः शफाः ।
सुपर्णो ऽसि गरुत्मान् दिवं गच्छ स्वः पत ॥ १२.४ ॥
ତୁମେ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଓ ଗରୁତ୍ମାନ; ତ୍ରିବୃତ୍ ତୁମର ମସ୍ତକ, ଗାୟତ୍ରୀ ତୁମର ଆଖି, ବୃହତ ଓ ରଥନ୍ତର ତୁମର ଡେଣା। ସ୍ତୋମ ତୁମର ଆତ୍ମା, ଛନ୍ଦସମୂହ ତୁମର ଅଙ୍ଗ, ଯଜୁଃ ତୁମର ନାମ। ସାମ ତୁମର ଶରୀର, ବାମଦେବ୍ୟ ଓ ଯଜ୍ଞାୟଜ୍ଞୀୟ ତୁମର ଲାଞ୍ଜ, ଧିଷ୍ଣ୍ୟ ତୁମର ଖୁର। ତୁମେ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଓ ଗରୁତ୍ମାନ; ଆକାଶକୁ ଯାଅ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଡ।
12.5
विष्णोः क्रमोऽसि सपत्नहा गायत्रं छन्द ऽ आ रोह पृथिवीम् अनु वि क्रमस्व ।
विष्णोः क्रमोऽस्य् अभिमातिहा त्रैष्टुभं छन्द ऽ आ रोहान्तरिक्षम् अनु वि क्रमस्व ।
विष्णोः क्रमोऽस्य् अरातीयतो हन्ता जागतं छन्द ऽ आ रोह दिवम् अनु वि क्रमस्व ।
विष्णोः क्रमोऽसि शत्रूयतो हन्ताऽऽनुष्टुभं छन्द ऽ आ रोह दिशोऽनु वि क्रमस्व ॥ १२.५ ॥
ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦକ୍ଷେପ; ଶତ୍ରୁନାଶକ। ଗାୟତ୍ରୀ ଛନ୍ଦରେ ଆରୋହଣ କର; ପୃଥିବୀରେ ପାଦ ଦିଅ। ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦକ୍ଷେପ; ଅହଙ୍କାରୀଙ୍କ ନାଶକ। ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭ୍ ଛନ୍ଦରେ ଆରୋହଣ କର; ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ପାଦ ଦିଅ। ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦକ୍ଷେପ; ବିରୋଧୀଙ୍କ ହନ୍ତା। ଜଗତୀ ଛନ୍ଦରେ ଆରୋହଣ କର; ଦ୍ୟୁଲୋକରେ ପାଦ ଦିଅ। ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦକ୍ଷେପ; ଶତ୍ରୁର ହନ୍ତା। ଅନୁଷ୍ଟୁଭ୍ ଛନ୍ଦରେ ଆରୋହଣ କର; ଦିଗମାନଙ୍କରେ ପାଦ ଦିଅ।
12.6
अक्रन्दद् अग्नि स्तनयन्न् इव द्यौः क्षामा रेरिहद् वीरुधः समञ्जन् ।
सद्यो जज्ञानो वि हीम् इद्धोऽ अख्यद् आ रोदसी भानुना भात्य् अन्तः ॥ १२.६ ॥
ଅଗ୍ନି ଗର୍ଜନକାରୀ ଆକାଶ ପରି ଗର୍ଜନ କଲା; ପୃଥିବୀର ଲତାଗୁଳ୍ମ ଚାଟି ସେମାନଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲା। ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଜନ୍ମିତ, ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ ପ୍ରକଟ ହେଲା; ନିଜ ଆଲୋକରେ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
12.7
अग्नेऽभ्यावर्तिन्न् अभि मा नि वर्तस्वायुषा वर्चसा प्रजया धनेन ।
सन्या मेधया रय्या पोषेण ॥ १२.७ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ମୋ ଆଡ଼କୁ ଫେରି ମୋତେ ଫେରାଇ ଦିଅ; ଦୀର୍ଘାୟୁ, ତେଜ, ସନ୍ତାନ ଓ ଧନ ସହିତ। ଲାଭ, ମେଧା, ସମ୍ପଦ ଓ ପୋଷଣ ସହିତ।
12.8
अग्ने ऽ अङ्गिरः शतं ते सन्त्वावृतः सहस्रं त ऽ उपावृतः ।
अधा पोषस्य पोषेण पुनर् नो नष्टम् आ कृधि पुनर् नो रयिम् आ कृधि ॥ १२.८ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ଅଙ୍ଗିରା! ତୁମ ପାଇଁ ଶହେ, ହଜାର ଫେରିବାର ପଥ ହେଉ। ତା'ପରେ ପୋଷଣର ପୋଷଣରେ ଆମର ହଜିଯାଇଥିବା ଜିନିଷ ଆମକୁ ପୁଣି ଆଣ; ଧନ ଆମ ପାଇଁ ପୁଣି ଆଣ।
12.9
पुनर् ऊर्जा नि वर्तस्व पुनर् अग्न ऽ इषायुषा ।
पुनर् नः पाह्य् अꣳहसः ॥ १२.९ ॥
ପୁଣି ଊର୍ଜା ସହିତ ଫେରି ଆ; ହେ ଅଗ୍ନି, ପୁଣି ଇଷା ଓ ଆୟୁଷ ସହିତ ଫେରି ଆ। ପୁଣି ଆମକୁ ସଙ୍କଟରୁ ରକ୍ଷା କର।
12.10
सह रय्या नि वर्तस्वाग्ने पिन्वस्व धारया ।
विश्वप्स्न्या विश्वतस् परि ॥ १२.१० ॥
ଧନ ସହିତ ଫେରି ଆ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଧାରାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର। ସବୁକିଛି ପୋଷଣକାରୀ ଧାରାରେ ସବୁ ଦିଗରୁ ଆମକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।
12.11
आ त्वाहार्षम् अन्तर् अभूर् ध्रुवस् तिष्ठाविचाचलिः ।
विशस् त्वा सर्वा वाञ्छन्तु मा त्वद् राष्ट्रम् अधि भ्रशत् ॥ १२.११ ॥
ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଣିଛି; ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥିର ହୋଇଛ। ସ୍ଥିର, ଅଚଳ ହୋଇ ଠିଆ ହୁଅ। ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ତୁମକୁ ଚାହାଁନ୍ତୁ; ତୁମଠାରୁ ରାଷ୍ଟ୍ର ଖସି ନ ପଡ଼ୁ।
12.12
उद् उत्तमं वरुण पाशम् अस्मद् अवाधमं वि मध्यमꣳ श्रथाय ।
अथा वयम् आदित्य व्रते तवानागसो ऽ अदितये स्याम ॥ १२.१२ ॥
ହେ ବରୁଣ, ଆମଠାରୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ତଳ, ମଝିଆ ପାଶ ଖୋଲ। ତା'ପରେ, ହେ ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ପାପ ହୋଇ ଆମେ ଅଦିତିର ହେଉ।
12.13
अग्रे बृहन्न् उषसामूर्ध्वो ऽ अस्थान् निर्जगन्वान् तमसो ज्योतिषागात् ।
अग्निर् भानुना रुशता स्वङ्ग ऽ आ जातो विश्वा सद्मान्य् अप्राः ॥ १२.१३ ॥
ଉଷାମାନଙ୍କ ଆଗରେ ମହାନ ଅଗ୍ନି ଉପରକୁ ଉଠି ଠିଆ ହେଲେ; ଅନ୍ଧାରରୁ ବାହାରି ସେ ଆଲୋକ ସହିତ ଆସିଲେ। ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବିଶିଷ୍ଟ ଅଗ୍ନି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୀପ୍ତିରେ ଜନ୍ମି ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।
12.14
हꣳसः शुचिषद् वसुर् अन्तरिक्षसद् होता वेदिषद् अतिथिर् दुरोणसत् ।
नृषद् वरसद् ऋतसद् व्योमसद् अब्जा गोजा ऽ ऋतजा अद्रिजा ऽ ऋतम् बृहत् ॥ १२.१४ ॥
ହଂସଃ, ଶୁଚିଷଦ୍, ବସୁଃ, ଅନ୍ତରିକ୍ଷସଦ୍, ହୋତା, ବେଦିଷଦ୍, ଅତିଥିଃ, ଦୁରୋଣସଦ୍ ଅଗ୍ନି। ନୃଷଦ୍, ବରସଦ୍, ଋତସଦ୍, ବ୍ୟୋମସଦ୍, ଅବ୍ଜା, ଗୋଜା, ଋତଜା, ଅଦ୍ରିଜା; ମହତ୍ ଋତ।
12.15
सीद त्वं मातुर् अस्या ऽ उपस्थे विश्वान्य् अग्ने वयुनानि विद्वान् ।
मैनां तपसा मार्चिषाऽभिशोचीर् अन्तर् अस्याꣳ शुक्रज्योतिर् वि भाहि ॥ १२.१५ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହି ମାତାଙ୍କ କୋଳରେ ବସ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଜାଣି। ଏହାକୁ ତାପ କିମ୍ବା ଶିଖାରେ ଜାଳିବ ନାହିଁ; ଏହାର ଭିତରେ ଶୁକ୍ର ଜ୍ୟୋତିରେ ପ୍ରକାଶ ପାଅ।
12.16
अन्तर् अग्ने रुचा त्वम् उखायाः सदने स्वे ।
तस्यास् त्वꣳ हरसा तपन् जातवेदः शिवो भव ॥ १२.१६ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଉଖା ଭିତରେ ତେଜରେ ଝଲସ। ହେ ଜାତବେଦ, ଏହାର ତାପରେ ତପି ଶିବ ହୁଅ।
12.17
शिवो भूत्वा मह्यम् अग्नेऽ अथो सीद शिवस् त्वम् ।
शिवः कृत्वा दिशः सर्वाः स्वं योनिम् इहासदः ॥ १२.१७ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ମୋ ପାଇଁ ଶିବ ହୋଇ ବସ। ଶିବ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଶିବମୟ କରି ଏଠାରେ ନିଜ ଯୋନିରେ ବସ।
12.18
दिवस् परि प्रथमं जज्ञे ऽ अग्निर् अस्माद् द्वितीयं परि जातवेदाः ।
तृतीयम् अप्सु नृमणा ऽ अजस्रम् इन्धान ऽ एनं जरते स्वाधीः ॥ १२.१८ ॥
ପ୍ରଥମ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୟୁଲୋକରୁ ଜନ୍ମିଲା; ଦ୍ୱିତୀୟ ଏଥିରୁ ଜାତବେଦ। ତୃତୀୟ ଜଳରେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା, ନିରନ୍ତର ଜଳି; ସୁବୁଦ୍ଧିଯୁକ୍ତ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ।
12.19
विद्मा ते ऽ अग्ने त्रेधा त्रयाणि विद्मा ते धाम विभृता पुरुत्रा ।
विद्मा ते नाम परमं गुहा यद् विद्मा तम् उत्सं यत ऽ आजगन्थ ॥ १२.१९ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ତିନି ପ୍ରକାରରେ ଜାଣୁ; ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ବିଭକ୍ତ ତୁମର ତିନି ଧାମ ଜାଣୁ। ଗୁପ୍ତ ତୁମର ପରମ ନାମ ଜାଣୁ। ଯେଉଁ ଉତ୍ସରୁ ତୁମେ ଆସିଛ ତାହା ଜାଣୁ।
12.20
समुद्रे त्वा नृमणा ऽ अप्स्व् अन्तर् नृचक्षा ऽ ईधे दिवो अग्न ऽ ऊधन् ।
तृतीये त्वा रजसि तस्थिवाꣳसम् अपाम् उपस्थे महिषा ऽ अवर्धन् ॥ १२.२० ॥
ସମୁଦ୍ରରେ, ଜଳ ଭିତରେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା ନୃମଣାମାନେ ତୁମକୁ ଜାଳିଲେ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଆକାଶର ସ୍ତନରେ। ତୃତୀୟ ଲୋକରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ତୁମକୁ ଜଳର କୋଳରେ ମହାନ ଦେବତାମାନେ ବଢ଼ାଇଲେ।
12.21
अक्रन्दद् अग्नि स्तनयन्न् इव द्यौः क्षामा रेरिहद् वीरुधः समञ्जन् ।
सद्यो जज्ञानो वि हीम् इद्धो ऽ अख्यद् आ रोदसी भानुना भात्य् अन्तः ॥ १२.२१ ॥
ଅଗ୍ନି ମେଘଗର୍ଜନ ପରି ଗର୍ଜିଲେ, ଆକାଶ ପରି ଘୋଷିଲେ। ପୃଥିବୀର ଲତାକୁ ଚାଟି, ସୁଗନ୍ଧି ଲେପ ଲଗାଇ, ତୁରନ୍ତ ଜନ୍ମି, ଜ୍ୱଳି, ଆଲୋକରେ ଦୁଇ ଲୋକ ଦେଖେ; ଭିତରେ ଝଲକେ।
12.22
श्रीणाम् उदारो धरुणो रयीणां मनीषाणां प्रार्पणः सोमगोपाः ।
वसुः सूनुः सहसो ऽ अप्सु राजा वि भात्य् अग्र ऽ उषसाम् इधानः ॥ १२.२२ ॥
ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟରେ ଉଦାର, ଧନର ଆଧାର, ଚିନ୍ତାର ଦାତା, ସୋମର ରକ୍ଷକ, ବସୁ, ବଳର ପୁତ୍ର, ଜଳରେ ରାଜା; ଉଷାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଜ୍ୱଳି ଝଲକେ।
12.23
विश्वस्य केतुर् भुवनस्य गर्भऽ आ रोदसी ऽ अपृणाज् जायमानः ।
वीडुं चिद् अद्रिम् अभिनत् परायञ् जना यद् अग्निम् अयजन्त पञ्च ॥ १२.२३ ॥
ବିଶ୍ୱର ଧ୍ୱଜ ଅଗ୍ନି, ଭୁବନର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବାବେଳେ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି। ପାଞ୍ଚ ଜନ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଯଜନ କଲେ, ସେମାନେ ଆଗକୁ ଯାଇ ଦୃଢ଼ ପଥରକୁ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଲେ।
12.24
उशिक् पावको अरतिः सुमेधा मर्त्येष्व् अग्निर् अमृतो नि धायि ।
इयर्ति धूमम् अरुषं भरिभ्रद् उच् छुक्रेण शोचिषा द्याम् इनक्षन् ॥ १२.२४ ॥
ଇଚ୍ଛୁକ, ପାବକ, ବେଗବାନ, ସୁବୁଦ୍ଧିଯୁକ୍ତ ଅମର ଅଗ୍ନି ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ ହେଲେ। ଲାଲ ଧୂଆଁ ଧାରଣ କରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖାରେ ଆକାଶ ସ୍ପର୍ଶ କରି ସେ ଚାଲନ୍ତି।
12.25
दृशानो रुक्म ऽ उर्व्या व्यद्यौद् दुर्मर्षम् आयुः श्रिये रुचानः ।
अग्निर् अमृतो ऽ अभवद् वयोभिर् यद् एनं द्यौर् जनयत् सुरेताः ॥ १२.२५ ॥
ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ ସେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୋଇ ବିସ୍ତୃତ ଭୂମି ଉପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ଅଜେୟ ଆୟୁ ଓ ଶ୍ରୀ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇ ଅଗ୍ନି ଶକ୍ତି ସହିତ ଅମର ହେଲେ, ଯେତେବେଳେ ଉତ୍ତମ ବୀଜଯୁକ୍ତ ଦ୍ୟୁଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲା।
12.26
यस् ते अद्य कृणवद् भद्रशोचेऽपूपं देव घृतवन्तम् अग्ने ।
प्र तं नय प्रतरं वस्यो ऽ अच्छाभि सुम्नं देवभक्तं यविष्ठ ॥ १२.२६ ॥
ହେ ଶୁଭଜ୍ୱାଳା ଅଗ୍ନି! ଆଜି ତୁମ ପାଇଁ ଘିଉ ସହିତ ଅପୂପ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିବା ଜଣକୁ, ହେ ଦେବ! ହେ ଯବିଷ୍ଠ ଅଗ୍ନି! ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ସମୃଦ୍ଧି ଆଡ଼କୁ, ଦେବତାଙ୍କ ବଣ୍ଟିତ ଅନୁଗ୍ରହ ଆଡ଼କୁ ନେଇଯାଅ।
12.27
आ तं भज सौश्रवसेष्व् अग्न ऽ उक्थ ऽ उक्थ ऽ आ भज शस्यमाने ।
प्रियः सूर्ये प्रियो ऽ अग्ना भवात्य् उज् जातेन भिनदद् उज् जनित्वैः ॥ १२.२७ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି! ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦାନରେ ଅଂଶୀଦାର କର; ପ୍ରତି ଉକ୍ଥ-ପାଠରେ, ପ୍ରଶଂସିତ ହେବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଭାଗ ଦିଅ। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଅଗ୍ନି ସହିତ ପ୍ରିୟ ହୁଅନ୍ତି; ଜନ୍ମରୁ ଉଦିତ ହୋଇ (ବାଧା) ଭାଙ୍ଗି ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଠନ୍ତି।
12.28
त्वाम् अग्ने यजमाना ऽ अनु द्यून् विश्वा वसु दधिरे वार्याणि ।
त्वया सह द्रविणम् इच्छमाना व्रजं गोमन्तम् उशिजो वि वव्रुः ॥ १२.२८ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯଜମାନମାନେ ଦିନକୁ ଦିନ ତୁମ ଆଶ୍ରୟରେ ସମସ୍ତ ଧନ ଓ ବାଞ୍ଛନୀୟ ବସ୍ତୁ ରଖନ୍ତି। ତୁମ ସହିତ ଧନ କାମନା କରି, ଉତ୍ସୁକ ଋତ୍ବିଜମାନେ ଗାଈରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୋଶାଳା ଖୋଲନ୍ତି।
12.29
अस्ताव्य् अग्निर् नराꣳ सुशेवो वैश्वानर ऽ ऋषिभिः सोमगोपाः ।
अद्वेषे द्यावापृथिवी हुवेम देवा धत्त रयिम् अस्मे सुवीरम् ॥ १२.२९ ॥
ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ହିତକାରୀ, ସୋମର ରକ୍ଷକ ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଋଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି। ଦ୍ୱେଷବିହୀନ ଭାବରେ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବା। ହେ ଦେବତାଗଣ, ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ବୀରପୁତ୍ର ସହିତ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।
12.30
समिधाग्निं दुवस्यत घृतैर् बोधयतातिथिम् ।
आस्मिन् हव्या जुहोतन ॥ १२.३० ॥
ସମିଧ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିଙ୍କର ସେବା କର; ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଅତିଥି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କର। ଏଥିରେ ହବ୍ୟ ଆହୁତି ଦିଅ।
12.31
उद् उ त्वा विश्वे देवा ऽ अग्ने भरन्तु चित्तिभिः ।
स नो भव शिवस् त्वꣳ सुप्रतीको विभावसुः ॥ १२.३१ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ନିଜ ଚିତ୍ତ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଉଚ୍ଚ କରନ୍ତୁ। ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ହୁଅ; ସୁନ୍ଦର ମୁଖ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନବାନ ହୁଅ।
12.32
प्रेद् अग्ने ज्योतिष्मान् याहि शिवेभिर् अर्चिभिष् ट्वम् ।
बृहद्भिर् भानुभिर् भासन् मा हिꣳसीस् तन्वा प्रजाः ॥ १२.३२ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ହୋଇ ଶୁଭ ଶିଖା ସହିତ ଆଗକୁ ଯାଅ। ବଡ଼ କିରଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ତୁମ ଶରୀର (ଶିଖା) ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ହାନି କର ନାହିଁ।
12.33
अक्रन्दद् अग्नि स्तनयन्न् इव द्यौः क्षामा रेरिहद् वीरुधः समञ्जन् ।
सद्यो जज्ञानो वि हीम् इद्धो ऽ अख्यद् आ रोदसी भानुना भात्य् अन्तः ॥ १२.३३ ॥
ଅଗ୍ନି ଗର୍ଜନକାରୀ ଆକାଶ ପରି ଗର୍ଜନ କରନ୍ତୁ; ପୃଥିବୀର ଲତାଗୁଳ୍ମକୁ ଲେହନ କରି ଓ ଅଭିଷେକ କରି। ତୁରନ୍ତ ଜନ୍ମି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ ସେ ନିଜ ଦୀପ୍ତିରେ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀକୁ ଭିତରପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି।
12.34
प्र-प्रायम् अग्निर् भरतस्य शृण्वे वि यत् सूर्यो न रोचते बृहद् भाः ।
अभि यः पूरुं पृतनासु तस्थउ दीदाय दैव्यो ऽ अतिथिः शिवो नः ॥ १२.३४ ॥
ଏହି ଅଗ୍ନି ଭରତ-ବଂଶରେ ଆଗକୁ ଆଗକୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ମହାନ ଦୀପ୍ତିରେ ବିସ୍ତୃତ ହେଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ପୂରୁ ପାଖରେ ଠିଆ ହେଉଥିବା ସେ ଦୈବ ଅତିଥି ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳରୂପେ ପ୍ରକାଶନ୍ତି।
12.35
आपो देवीः प्रति गृभ्णीत भस्मैतत् स्योने कृणुध्वꣳ सुरभा ऽ उ लोके ।
तस्मै नमन्तां जनयः सुपत्नीर् मातेव पुत्रं बिभृताप्स्व् एनत् ॥ १२.३५ ॥
ହେ ଦିବ୍ୟ ଜଳଗଣ, ଏହି ଭସ୍ମ ଗ୍ରହଣ କର; ଲୋକରେ ଏହାକୁ ସୁଖଦ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ କର। ଉତ୍ତମ ସ୍ୱାମୀ ଥିବା ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତୁ; ମାତା ପୁତ୍ରକୁ ଧାରଣ କଲା ପରି ଜଳରେ ଏହାକୁ ଧାରଣ କର।
12.36
अप्स्व् अग्ने सधिष् टव सौषधीर् अनु रुध्यसे ।
गर्भै सन् जायसे पुनः ॥ १२.३६ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଜଳରେ ସହିତ ବାସ କର; ଔଷଧି ଅନୁସରଣ କରି ତୁମେ ବଢ଼ ଯାଅ। ଗର୍ଭରୂପେ ରହି ତୁମେ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନିଅ।
12.37
गर्भोऽअस्य् ओषधीनां गर्भो वनस्पतीनाम् ।
गर्भो विश्वस्य भूतस्याग्ने गर्भोऽअपाम् असि ॥ १२.३७ ॥
ତୁମେ ଔଷଧିମାନଙ୍କର ଗର୍ଭ; ବନସ୍ପତିମାନଙ୍କର ଗର୍ଭ। ହେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଭୂତର ଗର୍ଭ ତୁମେ; ଜଳମାନଙ୍କର ଗର୍ଭ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
12.38
प्रसद्य भस्मना योनिम् अपश् च पृथिवीम् अग्ने ।
सꣳसृज्य मातृभिष् ट्वं ज्योतिष्मान् पुनर् आसदः ॥ १२.३८ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଭସ୍ମ ସହ ଜଳ ଓ ପୃଥିବୀର ସ୍ଥାନରେ ତୁମେ ବସିଲ; ମାତୃମାନଙ୍କ ସହ ମିଳି ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ହୋଇ ପୁନର୍ବାର ସ୍ଥିତ ହେଲ।
12.39
पुनर् आसद्य सदनम् अपश् च पृथिवीम् अग्ने ।
शेषे मातुर् यथोपस्थे ऽन्तर् अस्याꣳ शिवतमः ॥ १२.३९ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ପୁନର୍ବାର ସ୍ଥାନରେ ବସି, ଜଳ ଓ ପୃଥିବୀରେ, ମାତାଙ୍କ କୋଳ ପରି ତା ଭିତରେ ଅତି ମଙ୍ଗଳମୟ ହୋଇ ବିଶ୍ରାମ କର।
12.40
पुनर् ऊर्जा निवर्तस्व पुनर् अग्न ऽ इषायुषा ।
पुनर् नः पाह्य् अꣳहसः ॥ १२.४० ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ପୁନର୍ବାର ବଳ ସହ ଫେରି ଆସ; ଅନ୍ନ ଓ ଆୟୁ ସହ ପୁନର୍ବାର ଫେରି ଆସ; ପୁନର୍ବାର ଆମକୁ ପାପରୁ ରକ୍ଷା କର।
12.41
सह रय्या नि वर्तस्वाग्ने पिन्वस्व धारया ।
विश्वप्स्न्या विश्वतस् परि ॥ १२.४१ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ସମ୍ପଦ ସହ ଫେରି ଆସ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଧାରାରେ ପୋଷଣ କର; ସର୍ବପ୍ରକାର ପୋଷଣରେ ଚାରିପାଶରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।
12.42
बोधा मे ऽ अस्य वचसो यविष्ठ मꣳहिष्ठस्य प्रभृतस्य स्वधावः ।
पीयति त्वो ऽ अनु त्वो गृणाति वन्दारुष् टे तन्वं वन्दे ऽ अग्ने ॥ १२.४२ ॥
ହେ ଯବିଷ୍ଠ, ସ୍ୱଧାବାନ୍, ଅତି ଦାନଶୀଳ ମୋ ଏହି ବଚନରେ ମନୋଯୋଗ ଦିଅ; କେହି ପୀଡ଼ା ଦିଏ, ଅନ୍ୟ କେହି ପ୍ରଶଂସା କରେ; ହେ ଅଗ୍ନି, ବନ୍ଦନାକାରୀ ହୋଇ ମୁଁ ତୁମ ଶରୀରକୁ ବନ୍ଦନା କରେ।
12.43
स बोधि सूरिर् मघवा वसुपते वसुदावन् ।
युयोध्य् अस्मद् द्वेषाꣳसि ।
विश्वकर्मणे स्वाहा ॥ १२.४३ ॥
ତୁମେ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦାନଶୀଳ ହୋଇ; ହେ ବସୁପତି, ହେ ବସୁଦାତା, ଆମଠାରୁ ଶତ୍ରୁତା ଦୂର କର; ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା।
12.44
पुनस् त्वाऽऽदित्या रुद्रा वसवः सम् इन्धतां पुनर् ब्रह्माणो वसुनीथ यज्ञैः ।
घृतेन त्वं तन्वं वर्धयस्व सत्याः सन्तु यजमानस्य कामाः ॥ १२.४४ ॥
ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର ଓ ବସୁଗଣ ତୁମକୁ ପୁଣି ଏକତ୍ର ଜାଳନ୍ତୁ। ହେ ଧନର ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୁଣି (ତୁମକୁ ଜାଳନ୍ତୁ)। ଘିଅ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଶରୀର ବଢ଼ାଅ; ଯଜମାନଙ୍କ କାମନା ସତ୍ୟ ହେଉ।
12.45
अपेत वीत वि च सर्पतातो ये ऽत्र स्थ पुराणा ये च नूतनाः ।
अदाद् यमो ऽवसानं पृथिव्या ऽ अक्रन्न् इमं पितरो लोकम् अस्मै ॥ १२.४५ ॥
ଦୂରକୁ ଯାଅ, ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ସରିଯାଅ; ଏଠାରେ ଥିବା ପୁରାତନ ଓ ନୂତନ। ଯମ ପୃଥିବୀରେ ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ ଦେଲେ; ପିତୃଗଣ ଏହାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଲୋକ ରଚନା କଲେ।
12.46
संज्ञानम् असि ।
कामधरणम् ।
मयि ते कामधरणं भूयात् ।
अग्नेर् भस्मास्य् अग्नेः पुरीषम् असि ।
चित स्थ परिचित ऽ ऊर्ध्वचितः श्रयध्वम् ॥ १२.४६ ॥
ତୁମେ ସମ୍ମତି। କାମଧାରଣ। ମୋ ଭିତରେ ତୁମର କାମଧାରଣ ହେଉ। ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ଭସ୍ମ; ଅଗ୍ନିର ଅବଶେଷ। ତୁମେ ଚିତ, ସୁଚିତ, ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱଚିତ; (ଇଟାମାନେ) ଆଶ୍ରୟ ନିଅ।
12.47
अयꣳ सो ऽ अग्निर् यस्मिन्त् सोमम् इन्द्रः सुतं दधे जठरे वावशानः ।
सहस्रिणं वाजम् अत्यं न सप्तिꣳ ससवान्त् सन्त् स्तूयसे जातवेदः ॥ १२.४७ ॥
ଏ ସେହି ଅଗ୍ନି, ଯାହାର ଉଦରରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ସୁକତାରେ ନିଷ୍କାସିତ ସୋମ ଧାରଣ କଲେ। ସହସ୍ର ବଳ ଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି, ପାନ କରି, ହେ ଜାତବେଦା, ତୁମେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଅ।
12.48
अग्ने यत् ते दिवि वर्चः पृथिव्यां यद् ओषधीष्व् अप्स्व् आ यजत्र ।
येनान्तरिक्षम् उर्व् आततन्थ त्वेषः स भानुर् अर्णवो नृचक्षाः ॥ १२.४८ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ସ୍ୱର୍ଗରେ, ପୃଥିବୀରେ, ଔଷଧୀରେ ଓ ଜଳରେ ଯେଉଁ ତୁମର ତେଜ, ହେ ଯଜନୀୟ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବିଶାଳ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ବିସ୍ତାର କରିଛ—ସେହି ଦୀପ୍ତ, ପ୍ରବାହୀ, ମନୁଷ୍ୟଦ୍ରଷ୍ଟା ତେଜ ସେ ହିଁ।
12.49
अग्ने दिवोऽ अर्णम् अच्छा जिगास्य् अच्छा देवाꣳ ऽ ऊचिषे धिष्ण्या ये ।
या रोचने परस्तात् सूर्यस्य याश् चावस्ताद् उपतिष्ठन्त ऽ आपः ॥ १२.४९ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗର ପ୍ରବାହ ଦିଗକୁ ଯାଉଛ, ଦେବତାଙ୍କ ଦିଗକୁ ଯାଉଛ। ଦୀପ୍ତ ଧିଷ୍ଣ୍ୟ ସ୍ଥାନସବୁକୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉପରେ ଓ ତଳେ ଥିବା ସ୍ଥାନସବୁକୁ ତୁମେ ଆଣ; ଉପରେ ଓ ତଳେ ଠିଆ ହେଉଥିବା ଜଳସବୁ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
12.50
पुरीष्यासो ऽ अग्नयः प्रावणेभिः सजोषसः ।
जुषन्तां यज्ञम् अद्रुहोऽनमीवा ऽइषो महीः ॥ १२.५० ॥
ପୋଷକ ଅଗ୍ନିମାନେ ପ୍ରାବଣ ପଥରସହ ଏକମତ ହୋଇ ଯଜ୍ଞକୁ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତୁ—ଦ୍ରୋହରହିତ, ରୋଗରହିତ, ମହାନ ଅନ୍ନରସ।
12.51
इडाम् अग्ने पुरुदꣳसꣳ सनिं गोः शश्वत्तमꣳ हवमानाय साध ।
स्यान् नः सूनुस् तनयो विजावाग्ने सा ते सुमतिर् भूत्व् अस्मे ॥ १२.५१ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ବହୁକର୍ମା ଇଡାକୁ, ଗାଈମାନଙ୍କର ଅତି ଶାଶ୍ୱତ ଲାଭକୁ, ଆହ୍ୱାନକାରୀ ପାଇଁ ସିଦ୍ଧ କର। ଆମର ପୁତ୍ର ଓ ବଂଶଧର ହେଉ; ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ସେହି ସୁମତି ଆମ ପ୍ରତି ରହୁ।
12.52
अयं ते योनिर् ऋत्वियो यतो जातो ऽ अरोचथाः ।
तं जानन्न् अग्न ऽ आ रोहाथा नो वर्धया रयिम् ॥ १२.५२ ॥
ଏହା ତୁମ ଋତୁ ଉପଯୋଗୀ ଯୋନି (ସ୍ଥାନ); ଏଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ ତୁମେ ଦୀପ୍ତ ହେଲ। ତାହା ଜାଣି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଉପରକୁ ଉଠ; ଆମ ପାଇଁ ଧନ ବୃଦ୍ଧି କର।
12.53
चिद् असि तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवा सीद ।
परिचिद् असि तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवा सीद ॥ १२.५३ ॥
ତୁମେ ଚିତ୍ ଅଟ; ସେହି ଦେବତା ସହିତ, ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ପରି, ଦୃଢ଼ ହୋଇ ବସ। ତୁମେ ପରିଚିତ୍ ଅଟ; ସେହି ଦେବତା ସହିତ, ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ପରି, ଦୃଢ଼ ହୋଇ ବସ।
12.54
लोकं पृण छिद्रं पृणाथो सीद ध्रुवा त्वम् ।
इन्द्राग्नी त्वा बृहस्पतिर् अस्मिन् योनाव् असीषदन् ॥ १२.५४ ॥
ସ୍ଥାନ ପୂରଣ କର, ଛିଦ୍ର ପୂରଣ କର; ତା'ପରେ ତୁମେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ବସ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଏବଂ ବୃହସ୍ପତି ତୁମକୁ ଏହି ଯୋନିରେ ବସାଇଲେ।
12.55
ता अस्य सूददोहसः सोमꣳ श्रीणन्ति पृश्नयः ।
जन्मन् देवानां विशस् त्रिष्व् आ रोचने दिवः ॥ १२.५५ ॥
ଏହାର କ୍ଷୀର ଦେଉଥିବା ଦାଗିଆ ଗାଈମାନେ ସୋମକୁ ମିଶାନ୍ତି; ଦେବତାମାନଙ୍କ ଜନ୍ମରେ, ଆକାଶର ତିନି ଆଲୋକରେ, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଜା।
12.56
इन्द्रं विश्वा ऽ अवीवृधन्त् समुद्रव्यचसं गिरः ।
रथीतमꣳ रथीनां वाजानाꣳ सत्पतिं पतिम् ॥ १२.५६ ॥
ସମସ୍ତ ସ୍ତୋତ୍ର ସମୁଦ୍ର ପରି ବିଶାଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢାଇଲା; ରଥୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ, ବଳର ପ୍ରକୃତ ପ୍ରଭୁ।
12.57
समितꣳ सं कल्पेथाꣳ सम्प्रियौ रोचिष्णू सुमनस्यमानौ ।
इषमूर्जम् अभि संवसानौ ॥ १२.५७ ॥
ଏକାଠି ତୁମେ ଦୁହେଁ ସମର୍ଥ ହୁଅ; ପରସ୍ପରର ପ୍ରିୟ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ପ୍ରସନ୍ନ ମନର ହୋଇ, ଅନ୍ନ ଓ ରସରେ ଆବୃତ ହୋଇ।
12.58
सं वां मनाꣳसि सं व्रता सम् उ चित्तान्य् आकरम् ।
अग्ने पुरीष्याधिपा भव त्वं न ऽ इषमूर्जं यजमानाय धेहि ॥ १२.५८ ॥
ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କ ମନ, ବ୍ରତ ଓ ଚିତ୍ତକୁ ମୁଁ ଏକାଠି କରେ। ହେ ପୁରୀଷ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମର ଅଧିପତି ହୁଅ; ଯଜମାନକୁ ଅନ୍ନ ଓ ବଳ ଦିଅ।
12.59
अग्ने त्वं पुरीष्यो रयिमान् पुष्टिमाꣳ२ ऽ असि ।
शिवाः कृत्वा दिशः सर्वाः स्वं योनिम् इहासदः ॥ १२.५९ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପୁରୀଷ୍ୟ; ଧନ ଓ ପୁଷ୍ଟିରେ ଯୁକ୍ତ। ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଶୁଭ କରି ଏଠାରେ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସ।
12.60
भवतं नः समनसौ सचेतसाव् अरेपसौ ।
मा यज्ञꣳ हिꣳसिष्टं मा यज्ञपतिं जातवेदसौ शिवौ भवतम् अद्य नः ॥ १२.६० ॥
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଆମ ପାଇଁ ସମାନ ମନ, ସମାନ ଚେତନା ଓ ନିର୍ଦୋଷ ହୁଅ। ହେ ଜାତବେଦା, ଯଜ୍ଞ ଓ ଯଜ୍ଞପତିକୁ ହାନି କର ନାହିଁ; ଆଜି ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହୁଅ।
12.61
मातेव पुत्रं पृथिवी पुरीष्यम् अग्निꣳ स्वे योनाव् अभार् उखा ।
तां विश्वैर् देवैर् ऋतुभिः संविदानः प्रजापतिर् विश्वकर्मा वि मुञ्चतु ॥ १२.६१ ॥
ମାତା ଯେପରି ପୁତ୍ରକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ପୃଥିବୀ ନିଜ ଗର୍ଭରେ ପୁରୀଷ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଧାରଣ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋତୁଙ୍କ ସହ ସହମତ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ପ୍ରଜାପତି ସେହି ଉଖାକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
12.62
असुन्वन्तम् अयजमानम् इच्छ स्तेनस्येत्याम् अन्व् इहि तस्करस्य ।
अन्यम् अस्मद् इच्छ सा त इत्या नमो देवि निर्ऋते तुभ्यम् अस्तु ॥ १२.६२ ॥
ଯେ ସୋମ ଛାଣେ ନାହିଁ ଓ ଯଜ୍ଞ କରେ ନାହିଁ, ତାକୁ ଖୋଜ; ଚୋରର ପଥ ଅନୁସରଣ କର, ଡକାୟତର ବାଟରେ ଯାଅ। ଆମଠାରୁ ଅନ୍ୟକୁ ଖୋଜ; ସେ ବାଟ ତୁମର। ହେ ଦେବୀ ନିର୍ଋତି, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
12.63
नमः सु ते निर्ऋते तिग्मतेजो ऽयस्मयं वि चृता बन्धम् एतम् ।
यमेन त्वं यम्या संविदानोत्तमे नाके ऽ अधि रोहयैनम् ॥ १२.६३ ॥
ହେ ନିର୍ଋତି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତେଜ ଥିବା ଦେବୀ, ତୁମକୁ ଭଲ ପ୍ରଣାମ। ଏହି ଲୌହ ବନ୍ଧନକୁ ଖୋଲ; ଯମ ଓ ଯମୀଙ୍କ ସହ ସହମତ ହୋଇ ଏହାକୁ ଉତ୍ତମ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଚଢ଼ାଅ।
12.64
यस्यास् ते घोर ऽ आसन् जुहोम्य् एषां बन्धानाम् अवसर्जनाय ।
यां त्वा जनो भूमिर् इति प्रमन्दते निर्ऋतिं त्वाहं परि वेद विश्वतः ॥ १२.६४ ॥
ଯାହାର ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଥିଲା, ଏହି ବନ୍ଧନ ମୋଚନ ପାଇଁ ମୁଁ ଆହୁତି ଦିଏ। ଲୋକେ 'ପୃଥିବୀ' କହି ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେହି ନିର୍ଋତିକୁ ମୁଁ ସବୁ ଦିଗରୁ ଭଲ ଭାବେ ଜାଣେ।
12.65
यं ते देवी निर्ऋतिर् आबबन्ध पाशं ग्रीवास्व् अविचृत्यम् ।
तं ते वि ष्याम्य् आयुषो न मध्याद् अथैतं पितुम् अद्धि प्रसूतः ।
नमो भूत्यै येदं चकार ॥ १२.६५ ॥
ଦେବୀ ନିର୍ଋତି ତୁମ ଗଳାରେ ବାନ୍ଧିଥିବା, ନ ଖୋଲା ଯାଉଥିବା ସେହି ପାଶ ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଖୋଲୁଛି — ତୁମ ଆୟୁର ମଧ୍ୟରୁ ନୁହେଁ। ତା'ପରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ଏହି ଅନ୍ନ ଖାଅ। ଏହା କରିଥିବା ଭୂତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
12.66
निवेशनः संगमनो वसूनां विश्वा रूपाऽभि चष्टे शचीभिः ।
देव ऽ इव सविता सत्यधर्मेन्द्रो न तस्थौ समरे पथीनाम् ॥ १२.६६ ॥
ବସୁମାନଙ୍କୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଇ ମିଳନ କରାଉଥିବା, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ରୂପ ଦେଖେ। ସତ୍ୟଧର୍ମା ସବିତା ଦେବ ପରି, ଇନ୍ଦ୍ର ପରି, ପଥମାନଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଚଳ ହୋଇ ଠିଆ ହେଲା।
12.67
सीरा युञ्जन्ति कवयो युगा वि तन्वते पृथक् ।
धीरा देवेषु सुम्नया ॥ १२.६७ ॥
କବିମାନେ ହଳ ଯୋଡ଼ନ୍ତି, ଜୁଆଳିମାନ ପୃଥକ ଭାବେ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି। ଧୀରମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ଏହା କରନ୍ତି।
12.68
युनक्त सीरा वि युगा तनुध्वं कृते योनौ वपतेह बीजम् ।
गिरा च श्रुष्टिः सभरा असन् नो नेदीयऽ इत् सृण्यः पक्वम् एयात् ॥ १२.६८ ॥
ହଳ ଯୋଡ଼, ଜୁଆଳି ବିସ୍ତାର କର। ଏଠାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କ୍ଷେତରେ ବୀଜ ବୁଣ। ଗୀତ ସହ ଓ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ସହ ଆମ ପାଇଁ ଫସଲ ପ୍ରଚୁର ହେଉ; ନିକଟରେ ପାକିଥିବା ଶସ୍ୟ ପାଖକୁ ଦାଆ ପହଞ୍ଚୁ।
12.69
शुनꣳ सु फाला वि कृषन्तु भूमिꣳ शुनं कीनाशा ऽ अभि यन्तु वाहैः ।
शुनासीरा हविषा तोशमाना सुपिप्पला ऽ ओषधीः कर्तनास्मे ॥ १२.६९ ॥
ଶୁଭ ଫାଳ ଭୂମିକୁ ଭଲ ଭାବେ ଚାଷ କରନ୍ତୁ; ଶୁଭ ହଳିଆମାନେ ବଳଦ ସହିତ ଆଗକୁ ଯାଆନ୍ତୁ। ହବିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଶୁନାସୀରମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଫଳର ଔଷଧି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତୁ।
12.70
घृतेन सीता मधुना सम् अज्यतां विश्वैर् देवैर् अनुमता मरुद्भिः ।
ऊर्जस्वती पयसा पिन्वमानास्मान्त् सीते पयसाभ्या ववृत्स्व ॥ १२.७० ॥
ଘିଅ ଓ ମହୁରେ ସୀତା ଭଲ ଭାବେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଉ; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମରୁତଙ୍କ ଅନୁମତିରେ। ଊର୍ଜସ୍ବତୀ, ଦୁଧରେ ବଢ଼ୁଥିବା ସୀତା, ଦୁଧ ସହିତ ଆମ ଆଡ଼େ ଫେର।
12.71
लाङ्गलं पवीरवत् सुशेवꣳ सोमपित्सरु ।
तद् उद् वपति गाम् अविं प्रफर्व्यं च पीवरीं प्रस्थावद् रथवाहनम् ॥ १२.७१ ॥
ଧାରିଆ, ଅତି ଶୁଭ, ସୋମପ୍ରିୟ ହଳ ତାହା ବୁଣେ — ଗାଈ ଓ ମେଣ୍ଢା ଦେଉଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପୁଷ୍ଟ, ରଥ ବହୁଥିବା।
12.72
कामं कामदुघे धुक्ष्व मित्राय वरुणाय च ।
इन्द्रायाश्विभ्यां पूष्णे प्रजाभ्य ऽ ओषधीभ्यः ॥ १२.७२ ॥
ହେ କାମଦୁଘା, ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁର ଦୁଧ ଦିଅ — ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନୀ ଓ ପୂଷା ପାଇଁ, ପ୍ରଜା ଓ ଔଷଧି ପାଇଁ।
12.73
वि मुच्यध्वम् अघ्न्या देवयाना ऽ अगन्म तमसस् पारम् अस्य ज्योतिर् आपाम ॥ १२.७३ ॥
ହେ ଅଘ୍ନ୍ୟଗଣ, ଦେବଯାନ ପଥର ଯାତ୍ରୀମାନେ, ମୁକ୍ତ ହୁଅ। ଆମେ ଅନ୍ଧକାରର ପାରିକୁ ଆସିଛୁ; ଏହି ଆଲୋକ ପାଉ।
12.74
सजूर् अब्दो ऽ अयवोभिः सजूर् उषा ऽ अरुणीभिः सजोषसाव् अश्विना दꣳसोभिः सजूः सूर ऽ एतशेन सजूर् वैश्वानर ऽ इडया घृतेन स्वाहा ॥ १२.७४ ॥
ବର୍ଷ ଅୟବମାନଙ୍କ ସହ ସଂଯୁକ୍ତ ରହୁ; ଉଷା ଅରୁଣୀମାନଙ୍କ ସହ ସଂଯୁକ୍ତ ରହୁ; ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନ ନିଜର ଅଦ୍ଭୁତ କର୍ମ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ସଂଯୁକ୍ତ ରହନ୍ତୁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏତଶ ସହ ସଂଯୁକ୍ତ ରହୁ; ବୈଶ୍ୱାନର ଇଡ଼ା ଓ ଘୃତ ସହ ସଂଯୁକ୍ତ ରହୁ। ସ୍ୱାହା।
12.75
या ओषधीः पूर्वा जाता देवेभ्यस् त्रियुगं पुरा ।
मनै नु बभ्रूणाम् अहꣳ शतं धामानि सप्त च ॥ १२.७५ ॥
ପୂର୍ବରୁ, ତିନି ଯୁଗ ପୂର୍ବେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜାତ ଯେଉଁ ଓଷଧି, ସେହି ପିଙ୍ଗଳ ଓଷଧିମାନଙ୍କର ଶହେ ସାତଟି ଧାମ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଜାଣେ।
12.76
शतं वो ऽ अम्ब धामानि सहस्रम् उत वो रुहः ।
अधा शतक्रत्वो यूयम् इमं मे ऽ अगदं कृत ॥ १२.७६ ॥
ହେ ମାତା, ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ଶହେ ଧାମ ଅଛି ଏବଂ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ହଜାର ଅଙ୍କୁର ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଅତଏବ ହେ ଶତକ୍ରତୁ ଥିବା ଓଷଧିମାନେ, ଏହାକୁ ମୋ ପାଇଁ ଔଷଧ କର।
12.77
ओषधीः प्रति मोदध्वं पुष्पवतीः प्रसूवरीः ।
अश्वा ऽ इव सजित्वरीर् वीरुधः पारयिष्ण्वः ॥ १२.७७ ॥
ହେ ଓଷଧିମାନେ, ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ; ପୁଷ୍ପବତୀ ଓ ଫଳଦାୟିନୀ ହୁଅ; ଘୋଡ଼ା ପରି ଏକତ୍ର ବିଜୟୀ ହେଉଥିବା ହେ ଲତାମାନେ, ପାର କରାଇବା ଶକ୍ତି ହୁଅ।
12.78
ओषधीर् इति मातरस् तद् वो देवीर् उप ब्रुवे ।
सनेयम् अश्वं गां वास ऽ आत्मानं तव पूरुष ॥ १२.७८ ॥
ହେ ଓଷଧିମାନେ, ହେ ମାତାମାନେ, ଏହା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଦେବୀମାନଙ୍କୁ ମୁଁ କହୁଛି: ମୁଁ ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଆତ୍ମା ପାଇବି; ହେ ପୁରୁଷ, ତୁମ ପାଇଁ।
12.79
अश्वत्थे वो निषदनं पर्णे वो वसतिष् कृता ।
गोभाज ऽ इत् किलासथ यत् सनवथ पूरुषम् ॥ १२.७९ ॥
ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛରେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ଆସନ; ପତ୍ରରେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ବାସ ରଚିତ। ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଗାଈମାନଙ୍କର ଅଂଶୀଦାର; କାରଣ ତୁମେ ପୁରୁଷକୁ (ଧନ) ଦିଅ।
12.80
यत्रौषधीः समग्मत राजानः समिताव् इव ।
विप्रः स ऽ उच्यते भिषग् रक्षोहामीवचातनः ॥ १२.८० ॥
ଯେଉଁଠି ଔଷଧିମାନେ ଏକତ୍ର ହେଲେ, ସଭାରେ ରାଜାମାନଙ୍କ ପରି, ସେ ବିପ୍ର ବୈଦ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯିଏ ରାକ୍ଷସ ଓ ରୋଗ ନାଶ କରେ।
12.81
अश्वावतीꣳ सोमावतीमूर्जयन्तीम् उदोजसम् ।
आवित्सि सर्वा ऽ ओषधीर् अस्मा अरिष्टतातये ॥ १२.८१ ॥
ଅଶ୍ୱ-ସମୃଦ୍ଧ, ସୋମ-ସମୃଦ୍ଧ, ପୋଷକ ଓ ଓଜସ୍ୱୀ ଔଷଧିମାନେ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କର, ଅହିଂସିତ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ।
12.82
उच् छुष्मा ऽ ओषधीनां गावो गोष्ठाद् इवेरते ।
धनꣳ सनिष्यन्तीनाम् आत्मानं तव पूरुष ॥ १२.८२ ॥
ଔଷଧିମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଉପରକୁ ଉଠେ, ଗୋଶାଳାରୁ ଗାଈମାନେ ବାହାରିବା ପରି; ଧନ ଦେବାକୁ ଥିବା ଔଷଧିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ହେ ପୁରୁଷ, ତୁମ ଆତ୍ମା (ବଳ ପାଉ)।
12.83
इष्कृतिर् नाम वो माताथो यूयꣳ स्थ निष्कृतीः ।
सीराः पतत्रिणी स्थन यद् आमयति निष्कृथ ॥ १२.८३ ॥
'ଇଷ୍କୃତି' ନାମର ତୁମର ମାତା ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ତୁମେ ନିଷ୍କୃତି (ଶୁଦ୍ଧିକାରିଣୀ); ତୁମେ ସୀରା, ପକ୍ଷବିଶିଷ୍ଟା; ଯେଉଁ ରୋଗ ପୀଡ଼ା ଦିଏ, ତାକୁ ତୁମେ ଦୂର କର।
12.84
अति विश्वाः परिष्ठा स्तेन इव ऽ व्रजम् अक्रमुः ।
ओषधीः प्राचुच्यवुर् यत् किं च तन्वो रपः ॥ १२.८४ ॥
ଚାରିପଟେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତେ, ଚୋର ଗୋଶାଳାରେ ପଶିବା ପରି, ଡେଇଁ ଚାଲିଗଲେ; ଔଷଧିମାନେ ଶରୀରର ଯେକୌଣସି ଦୋଷ ବା ପାପକୁ ତଡ଼ି ଦେଲେ।
12.85
यद् इमा वाजयन्न् अहम् ओषधीर् हस्त ऽ आदधे ।
आत्मा यक्ष्मस्य नश्यति पुरा जीवगृभो यथा ॥ १२.८५ ॥
ମୁଁ ଏହି ଔଷଧିମାନଙ୍କୁ ବଳ ଦେଉ ଦେଉ ହାତରେ ନେଉଁ, ସେତେବେଳେ ଯକ୍ଷ୍ମାର (କ୍ଷୟ ରୋଗର) ଆତ୍ମା ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ପୂର୍ବେ ଜୀବଗ୍ରାହୀ ପରି।
12.86
यस्यौषधीः प्रसर्पथाङ्गम्-अङ्गं परुष्-परुः ।
ततो यक्ष्मं वि बाधध्व ऽ उग्रो मध्यमशीर् इव ॥ १२.८६ ॥
ଯେଉଁ ଔଷଧି ଅଙ୍ଗ-ଅଙ୍ଗ ଓ ଗଣ୍ଠି-ଗଣ୍ଠିରେ ବ୍ୟାପେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ସେହି ରୋଗକୁ ତଡ଼ିଦିଅ, ଉଗ୍ର ମଧ୍ୟମଶୀ ପରି।
12.87
साकं यक्ष्म प्रपत चाषेण किकिदीविना ।
साकं वातस्य ध्राज्या साकं नश्य निहाकया ॥ १२.८७ ॥
ହେ ରୋଗ, ବାଜ ଓ କିକିଦୀବି ପକ୍ଷୀ ସହ ଉଡ଼ିଯାଅ; ପବନର ବେଗ ଓ ତଳକୁ ଝାସ ଦେଉଥିବା ଶକ୍ତି ସହ ନଷ୍ଟ ହୁଅ।
12.88
अन्या वो ऽ अन्याम् अवत्व् अन्यान्यस्या ऽ उपावत ।
ताः सर्वाः संविदाना ऽ इदं मे प्रावता वचः ॥ १२.८८ ॥
ଗୋଟିଏ ଅନ୍ୟଟିକୁ ରକ୍ଷା କରୁ; ପରସ୍ପର ପାଖକୁ ଆସି ସାହାଯ୍ୟ କରୁ। ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଏକମତ ହୋଇ ମୋର ଏହି ବାକ୍ୟ ରକ୍ଷା କର।
12.89
याः फलिनीर् या ऽ अफला ऽ अपुष्पा याश् च पुष्पिणीः ।
बृहस्पतिप्रसूतास् ता नो मुञ्चन्त्व् अꣳहसः ॥ १२.८९ ॥
ଫଳଯୁକ୍ତ, ଫଳହୀନ, ପୁଷ୍ପହୀନ ଓ ପୁଷ୍ପବତୀ — ବୃହସ୍ପତି ପ୍ରେରିତ ସେହି ଔଷଧି ଆମକୁ ସଙ୍କଟରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
12.90
मुञ्चन्तु मा शपथ्याद् अथो वरुण्याद् उत ।
अथो यमस्य पड्वीशात् सर्वस्माद् देवकिल्विषात् ॥ १२.९० ॥
ଶପଥ-ଦୋଷରୁ ମୋତେ ମୁକ୍ତ କର, ବରୁଣଙ୍କ ପାଶରୁ ମଧ୍ୟ; ଯମଙ୍କ ପାଦ-ବନ୍ଧନରୁ, ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତି ସମସ୍ତ ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ କର।
12.91
अवपतन्तीर् अवदन् दिव ऽ ओषधयस् परि ।
यं जीवम् अश्नवामहै न स रिष्याति पूरुषः ॥ १२.९१ ॥
ଆକାଶରୁ ଖସୁଥିବା ଔଷଧି ଚାରିପଟେ କହନ୍ତି — ଯେଉଁ ଜୀବନ ଆମେ ପାଉ, ସେହି ମଣିଷ ନଷ୍ଟ ହେବ ନାହିଁ।
12.92
या ऽ ओषधीः सोमराज्ञीर् बह्वीः शतविचक्षणाः ।
तासाम् असि त्वम् उत्तमारं कामाय शꣳ हृदे ॥ १२.९२ ॥
ସୋମରାଜା ଥିବା, ବହୁ, ଶତଚକ୍ଷୁ ଓଷଧିଗୁଡ଼ିକ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଉତ୍ତମ ଆଧାର; କାମନା ଓ ହୃଦୟର କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ।
12.93
या ऽ ओषधीः सोमराज्ञीर् विष्ठिताः पृथिवीम् अनु ।
बृहस्पतिप्रसूता ऽ अस्यै सं दत्त वीर्यम् ॥ १२.९३ ॥
ସୋମରାଜା ଥିବା, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବିସ୍ତୃତ ଓଷଧିଗୁଡ଼ିକ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, ଏଥିକୁ ବୀର୍ଯ୍ୟ ଦିଅ।
12.94
याश् चेदम् उपशृण्वन्ति याश् च दूरं परागताः ।
सर्वाः संगत्य वीरुधो ऽस्यै सं दत्त वीर्यम् ॥ १२.९४ ॥
ଯେଉଁମାନେ ଏହା ଶୁଣନ୍ତି ଓ ଯେଉଁମାନେ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଲତା ମିଳିତ ହୋଇ ଏଥିକୁ ବୀର୍ଯ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
12.95
मा वो रिषत् खनिता यस्मै चाहं खनामि वः ।
द्विपाच् चतुष्पाद् अस्माकꣳ सर्वम् अस्त्व् अनातुरम् ॥ १२.९५ ॥
ଯାହା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଖୋଳୁଛି, ଖୋଳନ୍ତା ତୁମର ଅନିଷ୍ଟ ନ କରୁ; ଆମର ଦ୍ୱିପଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦ ସମସ୍ତେ ରୋଗମୁକ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ।
12.96
ओषधयः सम् अवदन्त सोमेन सह राज्ञा ।
यस्मै कृणोति ब्राह्मणस् तꣳ राजन् पारयामसि ॥ १२.९६ ॥
ଓଷଧିଗୁଡ଼ିକ ସୋମରାଜା ସହ ମିଳି କହିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯାହା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି, ହେ ରାଜନ୍, ତାହାକୁ ଆମେ ପାର କରିବା।
12.97
नाशयित्री बलासस्यार्शस ऽउपचिताम् असि ।
अथो शतस्य यक्ष्माणां पाकारोर् असि नाशनी ॥ १२.९७ ॥
ତୁମେ ବଳାସ ଓ ଅର୍ଶର ନାଶକାରିଣୀ; ଫୁଲାର ନାଶକାରିଣୀ; ଶହେ ଯକ୍ଷ୍ମା ଓ ପାକାରୁର ନାଶକାରିଣୀ।
12.98
त्वां गन्धर्वा ऽअखनꣳस् त्वाम् इन्द्रस् त्वां बृहस्पतिः ।
त्वाम् ओषधे सोमो राजा विद्वान् यक्ष्माद् अमुच्यत ॥ १२.९८ ॥
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତୁମକୁ ଖୋଳିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମକୁ, ବୃହସ୍ପତି ତୁମକୁ; ହେ ଔଷଧି, ରାଜା ସୋମ ତୁମକୁ ଜାଣି ଯକ୍ଷ୍ମାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
12.99
सहस्व मे ऽ अरातीः सहस्व पृतनायतः ।
सहस्व सर्वं पाप्मानꣳ सहमानास्य् ओषधे ॥ १२.९९ ॥
ମୋ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ବଶ କର; ଯୁଦ୍ଧେଚ୍ଛୁକମାନଙ୍କୁ ବଶ କର; ସମସ୍ତ ପାପକୁ ବଶ କର; ହେ ଔଷଧି, ତୁମେ ବଶକାରିଣୀ।
12.100
दीर्घायुस्त ऽ ओषधे खनिता यस्मै च त्वा खनाम्य् अहम् ।
अथो त्वं दीर्घायुर् भूत्वा शतवल्शा वि रोहतात् ॥ १२.१०० ॥
ହେ ଔଷଧି, ତୁମର ଆୟୁଷ ଦୀର୍ଘ ହେଉ; ଯାହା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଖୋଳେ ତାହା ପାଇଁ; ତା'ପରେ ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୋଇ ଶହେ ଶାଖା ସହ ବଢ଼।
12.101
त्वम् उत्तमास्य् ओषधे तव वृक्षा ऽ उपस्तयः ।
उपस्तिर् अस्तु सो स्माकं योऽअस्माꣳ२ऽ अभिदासति ॥ १२.१०१ ॥
ତୁମେ ଉତ୍ତମ ଔଷଧି; ତୁମ ବୃକ୍ଷମାନେ ଆଶ୍ରୟ। ସେ ଆଶ୍ରୟ ଆମର ହେଉ, ଯେ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ ତାହା ବିରୁଦ୍ଧରେ।
12.102
मा मा हिꣳसीज् जनिता यः पृथिव्या यो वा दिवꣳ सत्यधर्मा व्यानट् ।
यश् चापश् चन्द्राः प्रथमो जजान कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥ १२.१०२ ॥
ପୃଥିବୀର ଜନକ ମୋତେ ହିଂସା ନ କରନ୍ତୁ; ସତ୍ୟଧର୍ମା ହୋଇ ଦ୍ୟୁଲୋକରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଯିଏ, ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଳ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମାଇଥିବା ଯିଏ — ସେହି ଦେବତାଙ୍କୁ ହବିଷ୍ୟରେ ଆମେ ପୂଜିବା?
12.103
अभ्या वर्तस्व पृथिवि यज्ञेन पयसा सह ।
वपां ते अग्निर् ऽ इषितो ऽ अरोहत् ॥ १२.१०३ ॥
ହେ ପୃଥିବୀ, ଯଜ୍ଞ ଓ କ୍ଷୀର ସହିତ ଆମ ଆଡ଼କୁ ଫେରି ଆସ; ତୁମ ବପାକୁ ପ୍ରେରିତ ଅଗ୍ନି ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଠାଇଲେ।
12.104
अग्ने यत् ते शुक्रं यच् चन्द्रं यत् पूतं यच् च यज्ञियम् ।
तद् देवेभ्यो भरामसि ॥ १२.१०४ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଯେଉଁ ଶୁକ୍ର, ଯେଉଁ ଚନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁ ପୂତ ଓ ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞିୟ, ତାହା ଆମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଣୁ।
12.105
इषमूर्जम् अहम् इत ऽ आदम् ऋतस्य योनिं महिषस्य धाराम् ।
आ मा गोषु विशत्वा तनूषु जहामि सेदिम् अनिराम् अमीवाम् ॥ १२.१०५ ॥
ଅନ୍ନ ଓ ବଳ ମୁଁ ଏଠାରୁ ନିଏ; ଋତର ଉତ୍ସ, ମହିଷର ଧାରା। ତାହା ଗାଈମାନଙ୍କରେ, ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରୁ; ମୁଁ କ୍ଷୟ ଓ ରୋଗ ତ୍ୟାଗ କରେ।
12.106
अग्ने तव श्रवो वयो महि भ्राजन्ते ऽ अर्चयो विभावसो ।
बृहद्भानो शवसा वाजम् उक्थ्यं दधासि दाशुषे कवे ॥ १२.१०६ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଯଶ ଓ ବଳ ମହତ୍; ତୁମର ଶିଖା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ହେ ବୃହଦ୍ଭାନୁ, ବଳ ଦ୍ୱାରା ଦାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସନୀୟ ଅନ୍ନ ଦିଅ, ହେ କବି।
12.107
पावकवर्चाः शुक्रवर्चा ऽ अनूनवर्चा ऽ उद् इयर्षि भानुना ।
पुत्रो मातरा विचरन्न् उपावसि पृणक्षि रोदसी ऽ उभे ॥ १२.१०७ ॥
ପାବକବର୍ଚା, ଶୁକ୍ରବର୍ଚା, ଅନୂନବର୍ଚା ତୁମେ ନିଜ ଦୀପ୍ତିରେ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଠ। ପୁତ୍ରରୂପେ ଦୁଇ ମାତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଚରଣ କରି ତୁମେ ଉଭୟ ଲୋକ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।
12.108
ऊर्जो नपाज् जातवेदः सुशस्तिभिर् मन्दस्व धीतिभिर् हितः ।
त्वे ऽ इषः सं दधुर् भूरिवर्पसश् चित्रोतयो वामजाताः ॥ १२.१०८ ॥
ଊର୍ଜର ପୌତ୍ର, ଜାତବେଦ, ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ଓ ଧୀ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ; ତୁମଠାରେ ସ୍ଥାପିତ। ତୁମଠାରେ ବହୁରୂପ, ଅଦ୍ଭୁତ ସହାୟ ଥିବା, ଶୁଭଜାତ ଅନ୍ନ ରଖନ୍ତି।
12.109
इरज्यन्न् अग्ने प्रथयस्व जन्तुभिर् अस्मे रायो ऽ अमर्त्य ।
स दर्शतस्य वपुषो वि राजसि पृणक्षि सानसिं क्रतुम् ॥ १२.१०९ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଇଚ୍ଛା କରି, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମ ପାଇଁ ଧନ ବିସ୍ତାର କର; ହେ ଅମର୍ତ୍ୟ। ସେହି ସୁନ୍ଦର ରୂପରୁ ତୁମେ ପ୍ରକାଶ ପାଉଛ; ପ୍ରଚୁର ସଂକଳ୍ପ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।
12.110
इष्कर्तारम् अध्वरस्य प्रचेतसं क्षयन्तꣳ राधसो महः ।
रातिं वामस्य सुभगां महीम् इषं दधासि सानसिꣳ रयिम् ॥ १२.११० ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଯଜ୍ଞର କର୍ତ୍ତା, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଏବଂ ମହାନ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟରେ ବାସକାରୀ। ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ, ମଙ୍ଗଳମୟ ମହାନ ଅନ୍ନ ଏବଂ ଅର୍ଜନଯୋଗ୍ୟ ଧନ ଧାରଣ କର।
12.111
ऋतावानं महिषं विश्वदर्शतम् अग्निꣳ सुम्नाय दधिरे पुरो जनाः ।
श्रुत्कर्णꣳ सप्रथस्तमं त्वा गिरा दैव्यं मानुषा युगा ॥ १२.१११ ॥
ଋତବାନ, ମହାନ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଶ୍ୟ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମଣିଷମାନେ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆଗରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ହେ ଶୀଘ୍ର ଶୁଣୁଥିବା କର୍ଣ୍ଣ, ଅତି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଗ୍ନି, ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ; ଦୈବ ଓ ମାନବ ଯୁଗଳ ତୁମକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
12.112
आ प्यायस्व सम् एतु ते विश्वतः सोम वृष्ण्यम् ।
भवा वाजस्य संगथे ॥ १२.११२ ॥
ହେ ସୋମ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବଢ଼ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଅ; ସବୁ ଦିଗରୁ ତୁମ ପାଖକୁ ବୀର୍ଯ୍ୟଶକ୍ତି ଆସୁ। ସଂଗ୍ରାମରେ ବିଜୟର ବଳ ତୁମେ ହୁଅ।
12.113
सं ते पयाꣳसि सम् उ यन्तु वाजाः सं वृष्ण्यान्य् अभिमातिषाहः ।
आप्यायमानो ऽ अमृताय सोम दिवि श्रवाꣳस्य् उत्तमानि धिष्व ॥ १२.११३ ॥
ତୁମ ଦୁଗ୍ଧରସ ଏକାଠି ଆସୁ; ବଳ ଓ ବୀର୍ଯ୍ୟଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଏକାଠି ଆସୁ; ଶତ୍ରୁଜୟୀ ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଆସୁ। ଅମରତ୍ୱ ପାଇଁ ବଢ଼ୁଥିବା ହେ ସୋମ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଶ ସ୍ଥାପନ କର।
12.114
आ प्यायस्व मदिन्तम सोम विश्वेभिर् अꣳशुभिः ।
भवा नः सुश्रवस्तमः सखा वृधे ॥ १२.११४ ॥
ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହେ ସୋମ, ସମସ୍ତ ରଶ୍ମି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବଢ଼। ଆମ ପାଇଁ ଅତି ଯଶସ୍ୱୀ ବନ୍ଧୁ ହୋଇ, ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ରୁହ।
12.115
आ ते वत्सो मनो यमत् परमाच् चित् सधस्थात् ।
अग्ने त्वां कामया गिरा ॥ १२.११५ ॥
ବାଛୁରୀ ନିଜ ମନକୁ ଦୂରରୁ, ସାଧାରଣ ସ୍ଥାନରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଆଡ଼କୁ ଫେରାଉ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରେ।
12.116
तुभ्यं ता ऽ अङ्गिरस्तम विश्वाः सुक्षितयः पृथक् ।
अग्ने कामाय येमिरे ॥ १२.११६ ॥
ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେ! ସୁକ୍ଷିତି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ପୃଥକ ଭାବରେ ତୁମର; ହେ ଅଗ୍ନି, କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ ସେମାନେ ତୁମକୁ ହିଁ ଧରନ୍ତି।
12.117
अग्निः प्रियेषु धामसु कामो भूतस्य भव्यस्य ।
सम्राड् एको वि राजति ॥ १२.११७ ॥
ଅଗ୍ନି ପ୍ରିୟ ଧାମସମୂହରେ କାମରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ଯାହା ଅତୀତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତର; ଏକମାତ୍ର ସମ୍ରାଟ ହୋଇ ସେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅନ୍ତି।