யஜுர் வேதம் · அத்தியாயம் 12

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

சொற்பொருளுடன் படிக்க

12.1

दृशानो रुक्म ऽ उर्व्या व्यद्यौद् दुर्मर्षम् आयुः श्रिये रुचानः ।
अग्निर् अमृतो ऽ अभवद् वयोभिर् यद् एनं द्यौर् जनयत् सुरेताः ॥ १२.१ ॥

அவன் பொன்னிறமாக ஒளிர்ந்து பரந்த பூமியின்மேல் பிரகாசித்தான்; செல்வத்திற்காக ஒளிரும், அடைவதற்கரிய ஆயுளை உடையவன். நல்ல விதை கொண்ட வானம் அவனைப் பெற்றபோது, அக்னி தன் சக்திகளால் அழியாதவனானான்.

12.2

नक्तोषासा समनसा विरूपे धापयेते शिशुम् एकꣳ समीची ।
द्यावाक्षामा रुक्मो ऽ अन्तर् वि भाति देवा ऽ अग्निं धारयन् द्रविणोदाः ॥ १२.२ ॥

ஒரே மனமுடைய, வேறுபட்ட உருவம் கொண்ட இரவும் விடியலும் ஒரே குழந்தையை ஒன்றாக வளர்க்கின்றன. வானத்திற்கும் பூமிக்கும் நடுவே பொன்னிறமான அக்னி ஒளிர்கிறான்; செல்வம் தருபவரான தேவர்கள் அக்னியைத் தாங்குகின்றனர்.

12.3

विश्वा रूपाणि प्रति मुञ्चते कविः प्रासावीद् भद्रं द्विपदे चतुष्पदे ।
वि नाकम् अख्यत् सविता वरेण्योऽनु प्रयाणम् उषसो वि राजति ॥ १२.३ ॥

கவியாகிய சவிதா எல்லா உருவங்களையும் ஏற்கிறான்; இருகால் உயிர்களுக்கும் நான்கு கால் உயிர்களுக்கும் நன்மையை அனுப்புகிறான். வரணீயனான சவிதா வானுலகைத் தெளிவுபடுத்தினான்; உஷாவின் பயணத்தைப் பின்தொடர்ந்து ஒளிர்கிறான்.

12.4

सुपर्णोऽसि गरुत्माꣳस् त्रिवृत् ते शिरो गायत्रं चक्षुर् बृहद्रथन्तरे पक्षौ ।
स्तोम ऽ आत्मा छन्दाꣳस्य् अङ्गानि यजूꣳषि नाम ।
साम ते तनूर् वामदेव्यं यज्ञायज्ञियं पुच्छं धिष्ण्याः शफाः ।
सुपर्णो ऽसि गरुत्मान् दिवं गच्छ स्वः पत ॥ १२.४ ॥

நீ சுபர்ணன், கருத்மான் ஆவாய்; த்ரிவ்ருத் உன் தலை, காயத்ரி உன் கண், பிருஹத்தும் ரதந்தரமும் உன் இறக்கைகள். ஸ்தோமம் உன் ஆன்மா, சந்தஸ்கள் உன் அங்கங்கள், யஜுஸ்கள் உன் பெயர்கள். சாமம் உன் உடல், வாமதேவ்யமும் யஜ்ஞாயஜ்ஞியமும் உன் வால், திஷ்ண்யங்கள் உன் குளம்புகள். நீ சுபர்ணன், கருத்மான்; வானத்திற்குச் செல், சுவர்க்கத்திற்குப் பற!

12.5

विष्णोः क्रमोऽसि सपत्नहा गायत्रं छन्द ऽ आ रोह पृथिवीम् अनु वि क्रमस्व ।
विष्णोः क्रमोऽस्य् अभिमातिहा त्रैष्टुभं छन्द ऽ आ रोहान्तरिक्षम् अनु वि क्रमस्व ।
विष्णोः क्रमोऽस्य् अरातीयतो हन्ता जागतं छन्द ऽ आ रोह दिवम् अनु वि क्रमस्व ।
विष्णोः क्रमोऽसि शत्रूयतो हन्ताऽऽनुष्टुभं छन्द ऽ आ रोह दिशोऽनु वि क्रमस्व ॥ १२.५ ॥

நீ விஷ்ணுவின் அடி; பகைவரை அழிப்பவன். காயத்ரி சந்தத்தில் ஏறு; பூமியின்மேல் அடியிடு. நீ விஷ்ணுவின் அடி; செருக்குடையோரை அழிப்பவன். த்ரிஷ்டுப் சந்தத்தில் ஏறு; அந்தரிக்ஷத்தின்மேல் அடியிடு. நீ விஷ்ணுவின் அடி; எதிரிகளை அழிப்பவன். ஜகதீ சந்தத்தில் ஏறு; வானத்தின்மேல் அடியிடு. நீ விஷ்ணுவின் அடி; பகைவனை அழிப்பவன். அனுஷ்டுப் சந்தத்தில் ஏறு; திசைகளின்மேல் அடியிடு.

12.6

अक्रन्दद् अग्नि स्तनयन्न् इव द्यौः क्षामा रेरिहद् वीरुधः समञ्जन् ।
सद्यो जज्ञानो वि हीम् इद्धोऽ अख्यद् आ रोदसी भानुना भात्य् अन्तः ॥ १२.६ ॥

அக்னி இடிமுழக்கும் வானம்போல் கர்ஜித்தான்; பூமியின் செடிகொடிகளை நக்கி அபிஷேகித்தான். உடனே பிறந்தவன், எரியூட்டப்பட்டு வெளிப்பட்டான்; தன் ஒளியால் வானையும் பூமியையும் ஊடுருவிப் பிரகாசிக்கிறான்.

12.7

अग्नेऽभ्यावर्तिन्न् अभि मा नि वर्तस्वायुषा वर्चसा प्रजया धनेन ।
सन्या मेधया रय्या पोषेण ॥ १२.७ ॥

அக்னியே, என்னை நோக்கித் திரும்பு; என்னிடம் திரும்பச் செய். நீண்ட ஆயுளுடனும் ஒளியுடனும் சந்ததியுடனும் செல்வத்துடனும்; பயனுடனும் அறிவுடனும் செல்வத்துடனும் ஊட்டத்துடனும்.

12.8

अग्ने ऽ अङ्गिरः शतं ते सन्त्वावृतः सहस्रं त ऽ उपावृतः ।
अधा पोषस्य पोषेण पुनर् नो नष्टम् आ कृधि पुनर् नो रयिम् आ कृधि ॥ १२.८ ॥

ஓ அக்னி, ஓ அங்கிரஸ்! உனக்கு நூறு, ஆயிரம் திரும்பும் வழிகள் இருக்கட்டும். பின்பு ஊட்டத்தின் ஊட்டத்தால் எங்கள் இழந்ததை மீண்டும் எங்களுக்குத் திரும்பக் கொண்டு வா; செல்வத்தை மீண்டும் எங்களுக்குக் கொண்டு வா.

12.9

पुनर् ऊर्जा नि वर्तस्व पुनर् अग्न ऽ इषायुषा ।
पुनर् नः पाह्य् अꣳहसः ॥ १२.९ ॥

மீண்டும் ஊர்ஜையுடன் திரும்பி வா; ஓ அக்னி, மீண்டும் இஷையுடனும் ஆயுளுடனும் திரும்பி வா. மீண்டும் எங்களை துன்பத்திலிருந்து காப்பாற்று.

12.10

सह रय्या नि वर्तस्वाग्ने पिन्वस्व धारया ।
विश्वप्स्न्या विश्वतस् परि ॥ १२.१० ॥

செல்வத்துடன் சேர்ந்து திரும்பி வா; ஓ அக்னி, தாரையால் நிரப்பு. எல்லாவற்றையும் ஊட்டும் தாரையால் எல்லாப் பக்கங்களிலும் எங்களைச் சுற்றி நிரப்பு.

12.11

आ त्वाहार्षम् अन्तर् अभूर् ध्रुवस् तिष्ठाविचाचलिः ।
विशस् त्वा सर्वा वाञ्छन्तु मा त्वद् राष्ट्रम् अधि भ्रशत् ॥ १२.११ ॥

நான் உன்னைக் கொண்டு வந்தேன்; நீ நடுவில் நிலைத்தவனானாய். நிலைத்து, அசையாமல் நில். எல்லா மக்களும் உன்னை விரும்பட்டும்; உன்னிடமிருந்து நாடு வீழாதிருக்கட்டும்.

12.12

उद् उत्तमं वरुण पाशम् अस्मद् अवाधमं वि मध्यमꣳ श्रथाय ।
अथा वयम् आदित्य व्रते तवानागसो ऽ अदितये स्याम ॥ १२.१२ ॥

ஓ வருணா, எங்களிலிருந்து மிக உயர்ந்த, கீழ்ப்பட்ட, நடுவிலுள்ள பாசத்தை அவிழ்த்து விடு. பின்பு, ஓ ஆதித்யா, உன் விரதத்தில் குற்றமற்றவர்களாக நாங்கள் அதிதிக்கு உரியவர்களாக இருப்போமாக.

12.13

अग्रे बृहन्न् उषसामूर्ध्वो ऽ अस्थान् निर्जगन्वान् तमसो ज्योतिषागात् ।
अग्निर् भानुना रुशता स्वङ्ग ऽ आ जातो विश्वा सद्मान्य् अप्राः ॥ १२.१३ ॥

உஷஸ்களுக்கு முன்னால் பெரிய அக்னி மேலெழுந்து நின்றான்; இருளிலிருந்து வெளியேறி ஒளியுடன் வந்தான். அழகிய அங்கங்களுடைய அக்னி, ஒளிரும் ஒளியுடன் பிறந்து எல்லா இடங்களையும் நிரப்புகிறான்.

12.14

हꣳसः शुचिषद् वसुर् अन्तरिक्षसद् होता वेदिषद् अतिथिर् दुरोणसत् ।
नृषद् वरसद् ऋतसद् व्योमसद् अब्जा गोजा ऽ ऋतजा अद्रिजा ऽ ऋतम् बृहत् ॥ १२.१४ ॥

ஹம்ஸன், சுசிஷத், வசு, அந்தரிக்ஷஸத், ஹோதா, வேதிஷத், அதிதி, துரோணஸத் அக்னி. நிருஷத், வரஸத், ருதஸத், வ்யோமஸத், அப்ஜா, கோஜா, ருதஜா, அத்ரிஜா; பெரிய ருதம்.

12.15

सीद त्वं मातुर् अस्या ऽ उपस्थे विश्वान्य् अग्ने वयुनानि विद्वान् ।
मैनां तपसा मार्चिषाऽभिशोचीर् अन्तर् अस्याꣳ शुक्रज्योतिर् वि भाहि ॥ १२.१५ ॥

அக்னியே, இந்தத் தாயின் மடியில் அமர்ந்திரு, அனைத்து அறிவையும் அறிந்தவனாக. இவளைத் தீயாலும் ஜ்வாலையாலும் எரித்துவிடாதே; இவளுள் சுக்ர ஒளியுடன் பிரகாசி.

12.16

अन्तर् अग्ने रुचा त्वम् उखायाः सदने स्वे ।
तस्यास् त्वꣳ हरसा तपन् जातवेदः शिवो भव ॥ १२.१६ ॥

அக்னியே, உன் சொந்த இருப்பிடமான உகையின் உள்ளே ஒளியுடன் இரு. ஜாதவேதனே, அதன் வெப்பத்தால் சுடும்போது சிவனாக (நலம் தருபவனாக) ஆகு.

12.17

शिवो भूत्वा मह्यम् अग्नेऽ अथो सीद शिवस् त्वम् ।
शिवः कृत्वा दिशः सर्वाः स्वं योनिम् इहासदः ॥ १२.१७ ॥

அக்னியே, எனக்கு சிவனாக ஆகி அமர். சிவனாக இருந்து எல்லாத் திசைகளையும் சிவமாக்கி, இங்கே உன் சொந்த யோனியில் அமர்.

12.18

दिवस् परि प्रथमं जज्ञे ऽ अग्निर् अस्माद् द्वितीयं परि जातवेदाः ।
तृतीयम् अप्सु नृमणा ऽ अजस्रम् इन्धान ऽ एनं जरते स्वाधीः ॥ १२.१८ ॥

முதல் அக்னி வானிலிருந்து பிறந்தான்; இரண்டாவது இவனிலிருந்தே ஜாதவேதன். மூன்றாவது நீரில், மனிதர்களை மகிழ்விப்பவனாக, இடைவிடாது எரிந்து; நற்புத்தியுள்ளவன் அவனைப் போற்றுகிறான்.

12.19

विद्मा ते ऽ अग्ने त्रेधा त्रयाणि विद्मा ते धाम विभृता पुरुत्रा ।
विद्मा ते नाम परमं गुहा यद् विद्मा तम् उत्सं यत ऽ आजगन्थ ॥ १२.१९ ॥

அக்னியே, நாங்கள் உன்னை மூன்று வழிகளில் அறிவோம்; உன் மூன்று இருப்பிடங்களையும், பல இடங்களில் பரவியிருக்கும் உன் வாசத்தையும் அறிவோம். மறைந்திருக்கும் உன் உயர்ந்த பெயரை அறிவோம். நீ வந்த ஊற்றையும் அறிவோம்.

12.20

समुद्रे त्वा नृमणा ऽ अप्स्व् अन्तर् नृचक्षा ऽ ईधे दिवो अग्न ऽ ऊधन् ।
तृतीये त्वा रजसि तस्थिवाꣳसम् अपाम् उपस्थे महिषा ऽ अवर्धन् ॥ १२.२० ॥

கடலில், நீரின் உள்ளே, மனிதர்களைக் காணும் நிருமநர்கள் உன்னை மூட்டினர். ஓ அக்னி, வானத்தின் மடியில் உன்னை மூட்டினர். மூன்றாம் உலகில் நிற்கும் உன்னை, நீரின் மடியில் மகத்தான தேவர்கள் வளர்த்தனர்.

12.21

अक्रन्दद् अग्नि स्तनयन्न् इव द्यौः क्षामा रेरिहद् वीरुधः समञ्जन् ।
सद्यो जज्ञानो वि हीम् इद्धो ऽ अख्यद् आ रोदसी भानुना भात्य् अन्तः ॥ १२.२१ ॥

அக்னி இடி போல் முழங்கினான், வானம் போல் கர்ஜித்தான். பூமியின் கொடிகளை நக்கியபடி, அவற்றை நறுமணப் பூச்சால் பூசியபடி, உடனே பிறந்து, மூட்டப்பட்டு, இரண்டு உலகங்களையும் ஒளியால் பார்க்கிறான்; உள்ளே ஒளிர்கிறான்.

12.22

श्रीणाम् उदारो धरुणो रयीणां मनीषाणां प्रार्पणः सोमगोपाः ।
वसुः सूनुः सहसो ऽ अप्सु राजा वि भात्य् अग्र ऽ उषसाम् इधानः ॥ १२.२२ ॥

செல்வங்களில் தாராளமானவன், பொருட்களைத் தாங்குபவன், சிந்தனைகளை அளிப்பவன், சோமத்தைக் காப்பவன், வசுவானவன், பலத்தின் மைந்தன், நீரில் அரசன்; உஷைகளுக்கு முன்னே மூட்டப்பட்டு ஒளிர்கிறான்.

12.23

विश्वस्य केतुर् भुवनस्य गर्भऽ आ रोदसी ऽ अपृणाज् जायमानः ।
वीडुं चिद् अद्रिम् अभिनत् परायञ् जना यद् अग्निम् अयजन्त पञ्च ॥ १२.२३ ॥

உலகனைத்தின் கொடியாகிய அக்னி, உலகின் கருவில் பிறக்கும்போதே வானையும் பூமியையும் நிரப்பினான். ஐந்து மக்கள் அக்னியை வழிபட்டபோது, முன்னேறிச் சென்று உறுதியான கல்லையும் பிளந்தனர்.

12.24

उशिक् पावको अरतिः सुमेधा मर्त्येष्व् अग्निर् अमृतो नि धायि ।
इयर्ति धूमम् अरुषं भरिभ्रद् उच् छुक्रेण शोचिषा द्याम् इनक्षन् ॥ १२.२४ ॥

விரும்பும் தூயவனும், விரைந்தவனும், நல்லறிவுடையவனுமான அமரத்துவமுள்ள அக்னி மனிதர்களிடையே நிறுவப்பட்டான். செந்நிறப் புகையைத் தாங்கி, ஒளிரும் சுடரால் வானைத் தொட்டு அவன் செல்கிறான்.

12.25

दृशानो रुक्म ऽ उर्व्या व्यद्यौद् दुर्मर्षम् आयुः श्रिये रुचानः ।
अग्निर् अमृतो ऽ अभवद् वयोभिर् यद् एनं द्यौर् जनयत् सुरेताः ॥ १२.२५ ॥

பொன்னிறமாகத் தெரிபவன் பரந்த பூமியின்மேல் ஒளிர்ந்தான். அழிக்க முடியாத ஆயுளுக்காகவும் செல்வத்துக்காகவும் ஒளிர்ந்து, வலிமைகளுடன் அக்னி அமரனானான்; நல்ல விதையுடைய வானம் அவனைப் பெற்றபோது.

12.26

यस् ते अद्य कृणवद् भद्रशोचेऽपूपं देव घृतवन्तम् अग्ने ।
प्र तं नय प्रतरं वस्यो ऽ अच्छाभि सुम्नं देवभक्तं यविष्ठ ॥ १२.२६ ॥

மங்கள ஒளியுடைய அக்னியே! இன்று உனக்காக நெய் கலந்த அப்பத்தைச் செய்பவனை, தேவனே! இளையவனே அக்னியே! அவனை மேலும் செல்வமுள்ள நிலைக்கு இட்டுச் செல், தேவர்கள் பகிர்ந்த அருளை நோக்கி.

12.27

आ तं भज सौश्रवसेष्व् अग्न ऽ उक्थ ऽ उक्थ ऽ आ भज शस्यमाने ।
प्रियः सूर्ये प्रियो ऽ अग्ना भवात्य् उज् जातेन भिनदद् उज् जनित्वैः ॥ १२.२७ ॥

அக்னியே! அவனைப் புகழ்பெற்ற கொடைகளில் பங்குபெறச் செய்; ஒவ்வொரு உக்த-ஓதுதலிலும், புகழப்படும்போது அவனுக்குப் பங்களி. அவன் சூரியனுக்கு அன்பானவன், அக்னியுடன் அன்பானவனாகிறான்; பிறப்பிலிருந்தே எழுந்து (தடைகளை) உடைத்து மேலெழுகிறான்.

12.28

त्वाम् अग्ने यजमाना ऽ अनु द्यून् विश्वा वसु दधिरे वार्याणि ।
त्वया सह द्रविणम् इच्छमाना व्रजं गोमन्तम् उशिजो वि वव्रुः ॥ १२.२८ ॥

அக்னியே, யஜமானர்கள் நாள்தோறும் உன்னை முன்னிட்டு அனைத்துச் செல்வங்களையும் விரும்பத்தக்க பொருட்களையும் வைக்கிறார்கள். உன்னுடன் செல்வத்தை விரும்பி, ஆர்வமுள்ள ருத்விஜர்கள் பசுக்கள் நிறைந்த தொழுவத்தைத் திறக்கின்றனர்.

12.29

अस्ताव्य् अग्निर् नराꣳ सुशेवो वैश्वानर ऽ ऋषिभिः सोमगोपाः ।
अद्वेषे द्यावापृथिवी हुवेम देवा धत्त रयिम् अस्मे सुवीरम् ॥ १२.२९ ॥

மனிதர்களுக்கு நலம் புரியும், சோமத்தைக் காக்கும் வைஸ்வானர அக்னி ரிஷிகளால் போற்றப்பட்டான். வெறுப்பின்றி வானையும் பூமியையும் அழைப்போம். தேவர்களே, நல்ல வீரமான மகன்களுடன் கூடிய செல்வத்தை எங்களுக்கு அளியுங்கள்.

12.30

समिधाग्निं दुवस्यत घृतैर् बोधयतातिथिम् ।
आस्मिन् हव्या जुहोतन ॥ १२.३० ॥

சமிதையால் அக்னியை வழிபடுங்கள்; நெய்யால் விருந்தினரான அக்னியை எழுப்புங்கள். இதில் ஹவிஸ்ஸுகளை ஹோமம் செய்யுங்கள்.

12.31

उद् उ त्वा विश्वे देवा ऽ अग्ने भरन्तु चित्तिभिः ।
स नो भव शिवस् त्वꣳ सुप्रतीको विभावसुः ॥ १२.३१ ॥

அக்னியே, எல்லா தேவர்களும் தங்கள் சித்தத்தால் உன்னை உயர்த்தட்டும். நீ எங்களுக்கு மங்களகரமானவனாகு; அழகிய முகமுள்ளவனும் ஒளிர் செல்வமுள்ளவனுமாகு.

12.32

प्रेद् अग्ने ज्योतिष्मान् याहि शिवेभिर् अर्चिभिष् ट्वम् ।
बृहद्भिर् भानुभिर् भासन् मा हिꣳसीस् तन्वा प्रजाः ॥ १२.३२ ॥

அக்னியே, ஒளிமிக்கவனாக சுபமான ஜ்வாலைகளுடன் முன்னேறிச் செல். பெரிய ஒளிக்கிரணங்களால் பிரகாசித்து, உன் உடலால் (ஜ்வாலையால்) மக்களுக்குத் தீங்கிழைக்காதே.

12.33

अक्रन्दद् अग्नि स्तनयन्न् इव द्यौः क्षामा रेरिहद् वीरुधः समञ्जन् ।
सद्यो जज्ञानो वि हीम् इद्धो ऽ अख्यद् आ रोदसी भानुना भात्य् अन्तः ॥ १२.३३ ॥

அக்னி இடியிடிக்கும் வானைப்போல் முழங்கட்டும்; பூமியின் செடிகொடிகளை நக்கி நனைத்துக்கொண்டு. உடனே பிறந்து எரியும் அவர் தன் ஒளியால் இரு உலகங்களையும் உள்ளுக்குள் பிரகாசிக்கச் செய்கிறார்.

12.34

प्र-प्रायम् अग्निर् भरतस्य शृण्वे वि यत् सूर्यो न रोचते बृहद् भाः ।
अभि यः पूरुं पृतनासु तस्थउ दीदाय दैव्यो ऽ अतिथिः शिवो नः ॥ १२.३४ ॥

இந்த அக்னி பரதனின் வழியில் முன்முன்னே புகழப்படுகிறார்; சூரியனைப்போல் பெரும் ஒளியுடன் விரிந்து ஒளிர்கையில். போர்களில் பூருவின் அருகே நிற்பவர், தெய்வீக விருந்தினராக நமக்கு மங்கலமாக பிரகாசிக்கிறார்.

12.35

आपो देवीः प्रति गृभ्णीत भस्मैतत् स्योने कृणुध्वꣳ सुरभा ऽ उ लोके ।
तस्मै नमन्तां जनयः सुपत्नीर् मातेव पुत्रं बिभृताप्स्व् एनत् ॥ १२.३५ ॥

தெய்வீக நீர்களே, இந்த சாம்பலை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; இவ்வுலகில் இதை இன்பமும் நறுமணமும் உள்ளதாக்குங்கள். நல்ல கணவர்களையுடைய பெண்கள் அவருக்கு வணங்கட்டும்; தாய் மகனைத் தாங்குவதுபோல் நீர்களில் இவரைத் தாங்குங்கள்.

12.36

अप्स्व् अग्ने सधिष् टव सौषधीर् अनु रुध्यसे ।
गर्भै सन् जायसे पुनः ॥ १२.३६ ॥

அக்னியே, நீர்களில் நீ உடன் வசிக்கிறாய்; மூலிகைகளைத் தொடர்ந்து நீ வளர்கிறாய். கருவாக இருந்து நீ மீண்டும் பிறக்கிறாய்.

12.37

गर्भोऽअस्य् ओषधीनां गर्भो वनस्पतीनाम् ।
गर्भो विश्वस्य भूतस्याग्ने गर्भोऽअपाम् असि ॥ १२.३७ ॥

நீ மூலிகைகளின் கருவாக இருக்கிறாய்; மரங்களின் கருவாக இருக்கிறாய். அக்னியே, எல்லா உயிரினங்களின் கருவாக நீ இருக்கிறாய்; நீர்களின் கருவாகவும் நீ இருக்கிறாய்.

12.38

प्रसद्य भस्मना योनिम् अपश् च पृथिवीम् अग्ने ।
सꣳसृज्य मातृभिष् ट्वं ज्योतिष्मान् पुनर् आसदः ॥ १२.३८ ॥

அக்னியே, சாம்பலுடன் நீரையும் பூமியையும் அடையும் இடத்தில் அமர்ந்தாய்; தாய்களுடன் இணைந்து ஒளியுடன் மீண்டும் அமர்ந்தாய்.

12.39

पुनर् आसद्य सदनम् अपश् च पृथिवीम् अग्ने ।
शेषे मातुर् यथोपस्थे ऽन्तर् अस्याꣳ शिवतमः ॥ १२.३९ ॥

அக்னியே, மீண்டும் இடத்தில் அமர்ந்து, நீரிலும் பூமியிலும், தாயின் மடியில் போல அதனுள் மிக மங்கலமானவனாய் நீ தங்குகிறாய்.

12.40

पुनर् ऊर्जा निवर्तस्व पुनर् अग्न ऽ इषायुषा ।
पुनर् नः पाह्य् अꣳहसः ॥ १२.४० ॥

அக்னியே, மீண்டும் வலிமையுடன் திரும்பு; உணவு, ஆயுளுடன் மீண்டும் திரும்பு; மீண்டும் துன்பத்திலிருந்து எங்களைக் காப்பாற்று.

12.41

सह रय्या नि वर्तस्वाग्ने पिन्वस्व धारया ।
विश्वप्स्न्या विश्वतस् परि ॥ १२.४१ ॥

அக்னியே, செல்வத்துடன் திரும்பு; அக்னியே, தாரையால் நிரப்பு; எல்லா வகை வளத்தாலும் எல்லாப்பக்கமும் நிரப்பு.

12.42

बोधा मे ऽ अस्य वचसो यविष्ठ मꣳहिष्ठस्य प्रभृतस्य स्वधावः ।
पीयति त्वो ऽ अनु त्वो गृणाति वन्दारुष् टे तन्वं वन्दे ऽ अग्ने ॥ १२.४२ ॥

இளையவனே, சுவதாவின் அதிபதியே, அதிக கொடையுள்ள இந்தப் பிரார்த்தனையை கவனி; ஒருவர் துன்புறுத்துகிறார், மற்றொருவர் புகழ்கிறார்; அக்னியே, வணங்குபவனாக உன் உடலை வணங்குகிறேன்.

12.43

स बोधि सूरिर् मघवा वसुपते वसुदावन् ।
युयोध्य् अस्मद् द्वेषाꣳसि ।
विश्वकर्मणे स्वाहा ॥ १२.४३ ॥

நீ விழித்தெழு, அறிஞனும் கொடையுள்ளவனுமாய்; செல்வத்தின் அதிபதியே, செல்வம் அளிப்பவனே, எங்களிடமிருந்து பகைகளை விலக்கு; விஸ்வகர்மாவுக்கு ஸ்வாஹா.

12.44

पुनस् त्वाऽऽदित्या रुद्रा वसवः सम् इन्धतां पुनर् ब्रह्माणो वसुनीथ यज्ञैः ।
घृतेन त्वं तन्वं वर्धयस्व सत्याः सन्तु यजमानस्य कामाः ॥ १२.४४ ॥

ஆதித்யர்களும், ருத்ரர்களும், வசுக்களும் உன்னை மீண்டும் சேர்ந்து எரியச் செய்யட்டும். செல்வத்தை வழிநடத்துபவனே, பிரம்மர்கள் யாகங்களால் மீண்டும் (எரியச் செய்யட்டும்). நெய்யால் உன் உடலை வளர்த்துக்கொள்; யஜமானனின் விருப்பங்கள் நிறைவேறட்டும்.

12.45

अपेत वीत वि च सर्पतातो ये ऽत्र स्थ पुराणा ये च नूतनाः ।
अदाद् यमो ऽवसानं पृथिव्या ऽ अक्रन्न् इमं पितरो लोकम् अस्मै ॥ १२.४५ ॥

விலகிப் போ, அகன்று போ, இங்கிருந்து நகர்ந்து செல்; இங்கிருக்கும் பழையவர்களும் புதியவர்களும். யமன் பூமியில் ஓய்விடத்தைக் கொடுத்தான்; பிதுர்கள் இவனுக்காக இந்த உலகைச் செய்தனர்.

12.46

संज्ञानम् असि ।
कामधरणम् ।
मयि ते कामधरणं भूयात् ।
अग्नेर् भस्मास्य् अग्नेः पुरीषम् असि ।
चित स्थ परिचित ऽ ऊर्ध्वचितः श्रयध्वम् ॥ १२.४६ ॥

நீ ஒருமித்த உடன்பாடு. காமதாரணம். என்னிடத்தில் உனது காமதாரணம் இருக்கட்டும். நீ அக்கினியின் சாம்பல்; அக்கினியின் எச்சம். நீ அடுக்கப்பட்டவை, நன்கு அடுக்கப்பட்டவை, மேலே அடுக்கப்பட்டவை; (செங்கற்களே) ஆதரவு கொள்ளுங்கள்.

12.47

अयꣳ सो ऽ अग्निर् यस्मिन्त् सोमम् इन्द्रः सुतं दधे जठरे वावशानः ।
सहस्रिणं वाजम् अत्यं न सप्तिꣳ ससवान्त् सन्त् स्तूयसे जातवेदः ॥ १२.४७ ॥

இவ்வக்கினியே, இவனது வயிற்றில் இந்திரன் ஆவலுடன் பிழியப்பட்ட சோமத்தை வைத்தான். ஆயிரம் பலமுள்ள குதிரையைப் போல, பருகியவனாக, ஜாதவேதஸே, நீ புகழப்படுகிறாய்.

12.48

अग्ने यत् ते दिवि वर्चः पृथिव्यां यद् ओषधीष्व् अप्स्व् आ यजत्र ।
येनान्तरिक्षम् उर्व् आततन्थ त्वेषः स भानुर् अर्णवो नृचक्षाः ॥ १२.४८ ॥

அக்னியே, உன் ஒளி வானத்தில் உள்ளது, பூமியில் உள்ளது, மூலிகைகளிலும் நீரிலும் உள்ளது. வழிபாட்டிற்குரியவனே, அதனால் நீ பரந்த அந்தரிக்ஷத்தை விரித்தாய். அந்த ஒளிரும், பெருக்கெடுக்கும், மனிதரைக் காக்கும் பேரொளி அவனே.

12.49

अग्ने दिवोऽ अर्णम् अच्छा जिगास्य् अच्छा देवाꣳ ऽ ऊचिषे धिष्ण्या ये ।
या रोचने परस्तात् सूर्यस्य याश् चावस्ताद् उपतिष्ठन्त ऽ आपः ॥ १२.४९ ॥

அக்னியே, வானத்தின் பெருக்கை நோக்கிச் செல்கிறாய்; தேவர்களை நோக்கிச் செல்கிறாய். ஒளிரும் தாமங்களை, சூரியனுக்கு மேலும் கீழும் உள்ள பிரகாசமான இடங்களை நீ கொண்டு வருகிறாய்; மேலும் கீழும் நிற்கும் நீர்களும் உள்ளன.

12.50

पुरीष्यासो ऽ अग्नयः प्रावणेभिः सजोषसः ।
जुषन्तां यज्ञम् अद्रुहोऽनमीवा ऽइषो महीः ॥ १२.५० ॥

போஷிக்கும் அக்னிகள் பிரவண கற்களுடன் ஒருமனதாக யாகத்தை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்—பகையற்ற, நோயற்ற, பெரிய உணவுகளை.

12.51

इडाम् अग्ने पुरुदꣳसꣳ सनिं गोः शश्वत्तमꣳ हवमानाय साध ।
स्यान् नः सूनुस् तनयो विजावाग्ने सा ते सुमतिर् भूत्व् अस्मे ॥ १२.५१ ॥

அக்னியே, பல செயல்களை உடைய இடாவை, பசுக்களின் மிக நிலையான பயனை, அழைப்பவனுக்கு நிறைவேற்று. எங்களுக்கு மகனும் வழித்தோன்றலும் உண்டாகட்டும்; அக்னியே, உன் அந்த நல்லெண்ணம் எங்கள் மீது இருக்கட்டும்.

12.52

अयं ते योनिर् ऋत्वियो यतो जातो ऽ अरोचथाः ।
तं जानन्न् अग्न ऽ आ रोहाथा नो वर्धया रयिम् ॥ १२.५२ ॥

இது உன் பருவத்திற்கேற்ற பிறப்பிடம்; இங்கிருந்து பிறந்து நீ ஒளிர்ந்தாய். அதை அறிந்து, அக்னியே, மேலேறு; எங்களுக்கு செல்வத்தைப் பெருக்கு.

12.53

चिद् असि तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवा सीद ।
परिचिद् असि तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवा सीद ॥ १२.५३ ॥

நீ சித் ஆவாய்; அந்த தேவதையுடன், அங்கிரஸர்களைப் போல, உறுதியாக அமர்வாயாக. நீ பரிசித் ஆவாய்; அந்த தேவதையுடன், அங்கிரஸர்களைப் போல, உறுதியாக அமர்வாயாக.

12.54

लोकं पृण छिद्रं पृणाथो सीद ध्रुवा त्वम् ।
इन्द्राग्नी त्वा बृहस्पतिर् अस्मिन् योनाव् असीषदन् ॥ १२.५४ ॥

இடத்தை நிரப்பு, துளையை நிரப்பு; பின் நீ உறுதியாக அமர்வாயாக. இந்திரனும் அக்னியும், பிருஹஸ்பதியும் உன்னை இந்த யோனியில் அமர்த்தினர்.

12.55

ता अस्य सूददोहसः सोमꣳ श्रीणन्ति पृश्नयः ।
जन्मन् देवानां विशस् त्रिष्व् आ रोचने दिवः ॥ १२.५५ ॥

இவளுடைய பால் சுரக்கும் புள்ளிக் பசுக்கள் சோமத்தைக் கலக்குகின்றன; தேவர்களின் பிறப்பில், வானத்தின் மூன்று ஒளிகளில், அவர்களின் குலங்கள்.

12.56

इन्द्रं विश्वा ऽ अवीवृधन्त् समुद्रव्यचसं गिरः ।
रथीतमꣳ रथीनां वाजानाꣳ सत्पतिं पतिम् ॥ १२.५६ ॥

அனைத்துப் பாடல்களும் கடல் போல் விரிந்த இந்திரனை வளர்த்தன; தேர்வீரர்களில் சிறந்த தேர்வீரன், வலிமைகளின் உண்மைத் தலைவன்.

12.57

समितꣳ सं कल्पेथाꣳ सम्प्रियौ रोचिष्णू सुमनस्यमानौ ।
इषमूर्जम् अभि संवसानौ ॥ १२.५७ ॥

ஒன்றாகக் கூடி நீங்கள் இருவரும் தகுதி பெறுங்கள்; ஒருவருக்கொருவர் அன்பானவர்களாய், ஒளிர்பவர்களாய், மகிழ்ந்த மனமுடையவர்களாய், உணவையும் சக்தியையும் சூழ்ந்து கொண்டவர்களாய்.

12.58

सं वां मनाꣳसि सं व्रता सम् उ चित्तान्य् आकरम् ।
अग्ने पुरीष्याधिपा भव त्वं न ऽ इषमूर्जं यजमानाय धेहि ॥ १२.५८ ॥

உங்கள் இருவரின் மனங்களையும், விரதங்களையும், சித்தங்களையும் ஒன்றாக இணைக்கிறேன். ஓ புரீஷ்ய அக்னியே, நீ எங்கள் அதிபதியாக ஆவாயாக; யஜமானனுக்கு உணவையும் சக்தியையும் அளிப்பாயாக.

12.59

अग्ने त्वं पुरीष्यो रयिमान् पुष्टिमाꣳ२ ऽ असि ।
शिवाः कृत्वा दिशः सर्वाः स्वं योनिम् इहासदः ॥ १२.५९ ॥

அக்னியே, நீ புரீஷ்யன்; செல்வமும் வளமும் உடையவன். எல்லா திசைகளையும் மங்கலமாக்கி, இங்கே உனக்குரிய இடத்தில் அமர்வாயாக.

12.60

भवतं नः समनसौ सचेतसाव् अरेपसौ ।
मा यज्ञꣳ हिꣳसिष्टं मा यज्ञपतिं जातवेदसौ शिवौ भवतम् अद्य नः ॥ १२.६० ॥

நீங்கள் இருவரும் எங்களுக்கு ஒரே மனமும் ஒரே உணர்வும் குற்றமற்றவர்களாக இருங்கள். ஜாதவேதஸே, யாகத்தையும் யஜமானனையும் துன்புறுத்தாதீர்கள்; இன்று எங்களுக்கு மங்கலமாக ஆகுங்கள்.

12.61

मातेव पुत्रं पृथिवी पुरीष्यम् अग्निꣳ स्वे योनाव् अभार् उखा ।
तां विश्वैर् देवैर् ऋतुभिः संविदानः प्रजापतिर् विश्वकर्मा वि मुञ्चतु ॥ १२.६१ ॥

தாய் மகனைத் தாங்குவது போல, பூமி தன் சொந்த கர்ப்பத்தில் புரீஷ்யனான அக்னியைத் தாங்கினாள். எல்லா தேவர்களோடும் ருதுக்களோடும் இணங்கிய விஸ்வகர்மா பிரஜாபதி அந்த உகையை விடுவிக்கட்டும்.

12.62

असुन्वन्तम् अयजमानम् इच्छ स्तेनस्येत्याम् अन्व् इहि तस्करस्य ।
अन्यम् अस्मद् इच्छ सा त इत्या नमो देवि निर्ऋते तुभ्यम् अस्तु ॥ १२.६२ ॥

சோமம் பிழியாதவனையும் யாகம் செய்யாதவனையும் தேடு; திருடனின் வழியைப் பின்தொடர், கொள்ளைக்காரனின் வழியில் செல். எங்களிடமிருந்து வேறொருவனைத் தேடு; அந்த வழி உனக்கே உரியது. தேவி நிர்ருதியே, உனக்கு வணக்கம்.

12.63

नमः सु ते निर्ऋते तिग्मतेजो ऽयस्मयं वि चृता बन्धम् एतम् ।
यमेन त्वं यम्या संविदानोत्तमे नाके ऽ अधि रोहयैनम् ॥ १२.६३ ॥

நிர்ருதியே, கூரிய தேஜஸ் உடையவளே, உனக்கு நல்ல வணக்கம். இந்த இரும்புக் கட்டை அவிழ்த்து விடு; யமனோடும் யமியோடும் இணங்கி, இவனை உயர்ந்த சொர்க்கத்தில் ஏற்று.

12.64

यस्यास् ते घोर ऽ आसन् जुहोम्य् एषां बन्धानाम् अवसर्जनाय ।
यां त्वा जनो भूमिर् इति प्रमन्दते निर्ऋतिं त्वाहं परि वेद विश्वतः ॥ १२.६४ ॥

யாருடைய பயங்கரமான வடிவங்கள் இருந்தனவோ, இந்தக் கட்டுகளை விடுவிப்பதற்காக நான் ஆகுதி அளிக்கிறேன். மக்கள் 'பூமி' என்று சொல்லி மகிழும் உன்னை, நிர்ருதியே, நான் எல்லாப் பக்கங்களிலும் நன்கு அறிவேன்.

12.65

यं ते देवी निर्ऋतिर् आबबन्ध पाशं ग्रीवास्व् अविचृत्यम् ।
तं ते वि ष्याम्य् आयुषो न मध्याद् अथैतं पितुम् अद्धि प्रसूतः ।
नमो भूत्यै येदं चकार ॥ १२.६५ ॥

தேவி நிர்ருதி உன் கழுத்தில் கட்டிய, அவிழ்க்க முடியாத அந்தக் கயிற்றை உன்னிடமிருந்து நான் அவிழ்க்கிறேன் — உன் வாழ்நாளின் நடுவிலிருந்து அல்ல. பின் தூண்டப்பட்டு இந்த உணவை உண்ணு. இதைச் செய்த பூதிக்கு வணக்கம்.

12.66

निवेशनः संगमनो वसूनां विश्वा रूपाऽभि चष्टे शचीभिः ।
देव ऽ इव सविता सत्यधर्मेन्द्रो न तस्थौ समरे पथीनाम् ॥ १२.६६ ॥

வசுக்களுக்கு ஓய்வளித்து இணைப்பவன், தன் சக்திகளால் எல்லா வடிவங்களையும் நோக்குகிறான். சத்தியதர்மனான சவிதா தேவனைப் போல, இந்திரனைப் போல, பாதைகளின் போரில் அசையாமல் நின்றான்.

12.67

सीरा युञ्जन्ति कवयो युगा वि तन्वते पृथक् ।
धीरा देवेषु सुम्नया ॥ १२.६७ ॥

கவிஞர்கள் கலப்பைகளை பூட்டுகிறார்கள், நுகத்தடிகளை தனித்தனியாக விரிக்கிறார்கள். தீரர்கள் தேவர்களின் அருளுக்காக இதைச் செய்கிறார்கள்.

12.68

युनक्त सीरा वि युगा तनुध्वं कृते योनौ वपतेह बीजम् ।
गिरा च श्रुष्टिः सभरा असन् नो नेदीयऽ इत् सृण्यः पक्वम् एयात् ॥ १२.६८ ॥

கலப்பைகளைப் பூட்டுங்கள், நுகத்தடிகளை விரித்து விடுங்கள். இங்கே தயாரான நிலத்தில் விதையை விதையுங்கள். பாடலுடனும் விரைந்த பதிலுடனும் நமக்கு விளைச்சல் மிகுதியாகட்டும்; அருகிலேயே பழுத்த தானியத்தை அரிவாள் அடையட்டும்.

12.69

शुनꣳ सु फाला वि कृषन्तु भूमिꣳ शुनं कीनाशा ऽ अभि यन्तु वाहैः ।
शुनासीरा हविषा तोशमाना सुपिप्पला ऽ ओषधीः कर्तनास्मे ॥ १२.६९ ॥

நல்ல ஏர்முனைகள் நிலத்தை நன்றாக உழட்டும்; உழவர்கள் வண்டிகளுடன் மங்கலமாக முன்செல்லட்டும். ஹவிஸால் மகிழ்ந்த சுனாஸீரர்கள் நமக்காக நல்ல பழங்கள் தரும் மூலிகைகளை உண்டாக்கட்டும்.

12.70

घृतेन सीता मधुना सम् अज्यतां विश्वैर् देवैर् अनुमता मरुद्भिः ।
ऊर्जस्वती पयसा पिन्वमानास्मान्त् सीते पयसाभ्या ववृत्स्व ॥ १२.७० ॥

நெய்யாலும் தேனாலும் சீதை நன்கு நனையட்டும்; எல்லா தேவர்களாலும் மருத்துக்களாலும் அனுமதிக்கப்பட்டு. ஊர்ஜஸ்வதியும் பாலால் பெருகுபவளுமான சீதையே, பாலுடன் எங்களிடம் திரும்பு.

12.71

लाङ्गलं पवीरवत् सुशेवꣳ सोमपित्सरु ।
तद् उद् वपति गाम् अविं प्रफर्व्यं च पीवरीं प्रस्थावद् रथवाहनम् ॥ १२.७१ ॥

கூர்முனையுள்ள, மிக மங்கலமான, சோமத்தை விரும்பும் கலப்பை அதை விதைக்கிறது — பசுவையும் ஆட்டையும் தருவதை, பிரகாசமானதும் செழுமையானதும், வண்டிப்பலகையுடன் தேர் சுமப்பதுமானதை.

12.72

कामं कामदुघे धुक्ष्व मित्राय वरुणाय च ।
इन्द्रायाश्विभ्यां पूष्णे प्रजाभ्य ऽ ओषधीभ्यः ॥ १२.७२ ॥

விருப்பத்தை நிறைவேற்றும் பசுவே, விரும்பிய வளத்தைப் பொழிவாயாக — மித்ரனுக்கும் வருணனுக்கும், இந்திரனுக்கும் அசுவினுக்கும் பூஷனுக்கும், மக்களுக்கும் மூலிகைகளுக்கும்.

12.73

वि मुच्यध्वम् अघ्न्या देवयाना ऽ अगन्म तमसस् पारम् अस्य ज्योतिर् आपाम ॥ १२.७३ ॥

கொல்லப்படாதவர்களே, தேவயான பாதையில் செல்பவர்களே, விடுபடுங்கள். இருளின் மறுகரைக்கு நாங்கள் வந்துவிட்டோம்; இந்த ஒளியை அடைவோமாக.

12.74

सजूर् अब्दो ऽ अयवोभिः सजूर् उषा ऽ अरुणीभिः सजोषसाव् अश्विना दꣳसोभिः सजूः सूर ऽ एतशेन सजूर् वैश्वानर ऽ इडया घृतेन स्वाहा ॥ १२.७४ ॥

ஆண்டு அயவஸ்களுடன் இணைந்திருக்கட்டும்; உஷஸ் அருணிகளுடன் இணைந்திருக்கட்டும்; இரு அஸ்வினர்களும் தங்கள் அற்புதச் செயல்களுடன் மகிழ்ச்சியாக இணைந்திருக்கட்டும்; சூரியன் எதசத்துடன் இணைந்திருக்கட்டும்; வைश्वानரன் இடையுடனும் நெய்யுடனும் இணைந்திருக்கட்டும். ஸ்வாஹா.