Yajurveda · Adhyāya 12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.1
दृशानो रुक्म ऽ उर्व्या व्यद्यौद् दुर्मर्षम् आयुः श्रिये रुचानः ।
अग्निर् अमृतो ऽ अभवद् वयोभिर् यद् एनं द्यौर् जनयत् सुरेताः ॥ १२.१ ॥
Er leuchtete mit goldenem Glanz über der weiten Erde, strahlend zum Ruhm, von unbezwingbarem Leben. Als der Himmel von guter Samenkraft ihn gebar, wurde Agni durch seine Lebenskräfte unsterblich.
12.2
नक्तोषासा समनसा विरूपे धापयेते शिशुम् एकꣳ समीची ।
द्यावाक्षामा रुक्मो ऽ अन्तर् वि भाति देवा ऽ अग्निं धारयन् द्रविणोदाः ॥ १२.२ ॥
Nacht und Morgenröte, eines Sinnes, doch verschiedener Gestalt, nähren gemeinsam ein einziges Kind. Zwischen Himmel und Erde leuchtet der Goldene; die Götter, Geber des Reichtums, halten Agni.
12.3
विश्वा रूपाणि प्रति मुञ्चते कविः प्रासावीद् भद्रं द्विपदे चतुष्पदे ।
वि नाकम् अख्यत् सविता वरेण्योऽनु प्रयाणम् उषसो वि राजति ॥ १२.३ ॥
Der Seher Savitṛ nimmt alle Gestalten an; er hat Segen für Zweifüßer und Vierfüßer angeregt. Der würdige Savitṛ enthüllte den Himmel; er leuchtet im Gefolge der Morgenröte.
12.4
सुपर्णोऽसि गरुत्माꣳस् त्रिवृत् ते शिरो गायत्रं चक्षुर् बृहद्रथन्तरे पक्षौ ।
स्तोम ऽ आत्मा छन्दाꣳस्य् अङ्गानि यजूꣳषि नाम ।
साम ते तनूर् वामदेव्यं यज्ञायज्ञियं पुच्छं धिष्ण्याः शफाः ।
सुपर्णो ऽसि गरुत्मान् दिवं गच्छ स्वः पत ॥ १२.४ ॥
Du bist der schön Beflügelte, der Geflügelte; das Dreifache ist dein Haupt, die Gāyatrī dein Auge, Bṛhat und Rathantara deine Flügel. Das Loblied ist dein Selbst, die Metren deine Glieder, die Formeln deine Namen. Der Gesang ist dein Leib, Vāmadevya und Yajñāyajñiya dein Schwanz, die dhiṣṇya-Stätten deine Hufe. Du bist der schön Beflügelte, der Geflügelte; geh zum Himmel, flieg zur himmlischen Welt.
12.5
विष्णोः क्रमोऽसि सपत्नहा गायत्रं छन्द ऽ आ रोह पृथिवीम् अनु वि क्रमस्व ।
विष्णोः क्रमोऽस्य् अभिमातिहा त्रैष्टुभं छन्द ऽ आ रोहान्तरिक्षम् अनु वि क्रमस्व ।
विष्णोः क्रमोऽस्य् अरातीयतो हन्ता जागतं छन्द ऽ आ रोह दिवम् अनु वि क्रमस्व ।
विष्णोः क्रमोऽसि शत्रूयतो हन्ताऽऽनुष्टुभं छन्द ऽ आ रोह दिशोऽनु वि क्रमस्व ॥ १२.५ ॥
Du bist der Schritt Viṣṇus, Töter der Rivalen. Steige auf das Metrum Gāyatrī; schreite über die Erde. Du bist der Schritt Viṣṇus, Töter der Hochmütigen. Steige auf das Metrum Triṣṭubh; schreite über den Luftraum. Du bist der Schritt Viṣṇus, Töter der Feinde. Steige auf das Metrum Jagatī; schreite über den Himmel. Du bist der Schritt Viṣṇus, Töter des Feindes. Steige auf das Metrum Anuṣṭubh; schreite über die Himmelsrichtungen.
12.6
अक्रन्दद् अग्नि स्तनयन्न् इव द्यौः क्षामा रेरिहद् वीरुधः समञ्जन् ।
सद्यो जज्ञानो वि हीम् इद्धोऽ अख्यद् आ रोदसी भानुना भात्य् अन्तः ॥ १२.६ ॥
Agni brüllte wie der donnernde Himmel, leckte die Pflanzen der Erde und salbte sie. Sogleich geboren, entzündet, erschien er; mit seinem Glanz leuchtet er zwischen Himmel und Erde.
12.7
अग्नेऽभ्यावर्तिन्न् अभि मा नि वर्तस्वायुषा वर्चसा प्रजया धनेन ।
सन्या मेधया रय्या पोषेण ॥ १२.७ ॥
O Agni, wende dich mir zu und gib mich mir zurück; mit langem Leben, Glanz, Nachkommen und Reichtum; mit Gewinn, Verstand, Gütern und Nahrung.
12.8
अग्ने ऽ अङ्गिरः शतं ते सन्त्वावृतः सहस्रं त ऽ उपावृतः ।
अधा पोषस्य पोषेण पुनर् नो नष्टम् आ कृधि पुनर् नो रयिम् आ कृधि ॥ १२.८ ॥
O Agni, o Aṅgiras! Mögen dir hundert und tausend Wege der Rückkehr zukommen. Dann bring uns durch die Nahrung der Nahrung das Verlorene zurück; bring uns den Reichtum wieder.
12.9
पुनर् ऊर्जा नि वर्तस्व पुनर् अग्न ऽ इषायुषा ।
पुनर् नः पाह्य् अꣳहसः ॥ १२.९ ॥
Kehre wieder zurück mit Kraft; o Agni, kehre wieder zurück mit Erfrischung und Leben. Beschütze uns wieder vor Not.
12.10
सह रय्या नि वर्तस्वाग्ने पिन्वस्व धारया ।
विश्वप्स्न्या विश्वतस् परि ॥ १२.१० ॥
Kehre zurück zusammen mit dem Reichtum; o Agni, erfülle uns mit dem Strom. Mit dem Strom, der alles nährt, erfülle uns von allen Seiten.
12.11
आ त्वाहार्षम् अन्तर् अभूर् ध्रुवस् तिष्ठाविचाचलिः ।
विशस् त्वा सर्वा वाञ्छन्तु मा त्वद् राष्ट्रम् अधि भ्रशत् ॥ १२.११ ॥
Ich habe dich hergebracht; du bist mitten darin fest geworden. Steh fest und unerschütterlich. Mögen alle Völker dich begehren; möge das Reich nicht von dir abfallen.
12.12
उद् उत्तमं वरुण पाशम् अस्मद् अवाधमं वि मध्यमꣳ श्रथाय ।
अथा वयम् आदित्य व्रते तवानागसो ऽ अदितये स्याम ॥ १२.१२ ॥
O Varuṇa, löse von uns die höchste Schlinge, die niederste und die mittlere. Dann, o Āditya, mögen wir in deinem Gelübde schuldlos sein und Aditi gehören.
12.13
अग्रे बृहन्न् उषसामूर्ध्वो ऽ अस्थान् निर्जगन्वान् तमसो ज्योतिषागात् ।
अग्निर् भानुना रुशता स्वङ्ग ऽ आ जातो विश्वा सद्मान्य् अप्राः ॥ १२.१३ ॥
Vor den Morgenröten erhob sich der große Agni aufrecht; aus der Finsternis hervorgegangen, kam er mit Licht. Agni mit schönen Gliedern, geboren mit leuchtendem Glanz, erfüllt alle Wohnstätten.
12.14
हꣳसः शुचिषद् वसुर् अन्तरिक्षसद् होता वेदिषद् अतिथिर् दुरोणसत् ।
नृषद् वरसद् ऋतसद् व्योमसद् अब्जा गोजा ऽ ऋतजा अद्रिजा ऽ ऋतम् बृहत् ॥ १२.१४ ॥
Schwan, im Reinen sitzend, der Glanzvolle, in der Atmosphäre sitzend, der Priester, auf dem Altar sitzend, der Gast, im Haus sitzend, unter den Menschen sitzend, im erwählten Sitz sitzend, in der kosmischen Ordnung sitzend, im Himmel sitzend, aus den Wassern geboren, aus den Kühen geboren, aus der kosmischen Ordnung geboren, aus dem Stein geboren, die große kosmische Ordnung.
12.15
सीद त्वं मातुर् अस्या ऽ उपस्थे विश्वान्य् अग्ने वयुनानि विद्वान् ।
मैनां तपसा मार्चिषाऽभिशोचीर् अन्तर् अस्याꣳ शुक्रज्योतिर् वि भाहि ॥ १२.१५ ॥
O Agni, setze dich in den Schoß dieser Mutter, alle Weisheiten kennend. Verbrenne sie nicht mit Hitze und Flamme; in ihr leuchte mit strahlendem Licht.
12.16
अन्तर् अग्ने रुचा त्वम् उखायाः सदने स्वे ।
तस्यास् त्वꣳ हरसा तपन् जातवेदः शिवो भव ॥ १२.१६ ॥
O Agni, in deinem eigenen Sitz, dem Feuertopf, leuchte mit Glanz. O Jātavedas, indem du mit seiner Hitze brennst, werde gnädig.
12.17
शिवो भूत्वा मह्यम् अग्नेऽ अथो सीद शिवस् त्वम् ।
शिवः कृत्वा दिशः सर्वाः स्वं योनिम् इहासदः ॥ १२.१७ ॥
O Agni, werde mir gnädig und setze dich. Gnädig geworden, alle Richtungen gnädig machend, sitze hier in deinem eigenen Schoß.
12.18
दिवस् परि प्रथमं जज्ञे ऽ अग्निर् अस्माद् द्वितीयं परि जातवेदाः ।
तृतीयम् अप्सु नृमणा ऽ अजस्रम् इन्धान ऽ एनं जरते स्वाधीः ॥ १२.१८ ॥
Der erste Agni wurde vom Himmel geboren; der zweite von ihm, Jātavedas. Der dritte in den Wassern, die Menschen erfreuend, unablässig entzündet; der Wohlgesinnte preist ihn.
12.19
विद्मा ते ऽ अग्ने त्रेधा त्रयाणि विद्मा ते धाम विभृता पुरुत्रा ।
विद्मा ते नाम परमं गुहा यद् विद्मा तम् उत्सं यत ऽ आजगन्थ ॥ १२.१९ ॥
O Agni, wir kennen dich auf dreifache Weise; wir kennen deine drei Wohnstätten, an vielen Orten getragen. Wir kennen deinen höchsten, verborgenen Namen. Wir kennen den Quell, aus dem du gekommen bist.
12.20
समुद्रे त्वा नृमणा ऽ अप्स्व् अन्तर् नृचक्षा ऽ ईधे दिवो अग्न ऽ ऊधन् ।
तृतीये त्वा रजसि तस्थिवाꣳसम् अपाम् उपस्थे महिषा ऽ अवर्धन् ॥ १२.२० ॥
Im Ozean, inmitten der Gewässer, entzündeten dich die menschengesinnten, menschensehenden Wesen, o Agni, am Euter des Himmels. Dich, der du in der dritten Welt stehst, nährten die Mächtigen im Schoß der Wasser.
12.21
अक्रन्दद् अग्नि स्तनयन्न् इव द्यौः क्षामा रेरिहद् वीरुधः समञ्जन् ।
सद्यो जज्ञानो वि हीम् इद्धो ऽ अख्यद् आ रोदसी भानुना भात्य् अन्तः ॥ १२.२१ ॥
Agni brüllte wie der donnernde Himmel. Die Ranken der Erde leckend und sie salbend, sogleich geboren und entzündet, blickt er mit seinem Licht auf beide Welten und leuchtet im Innern.
12.22
श्रीणाम् उदारो धरुणो रयीणां मनीषाणां प्रार्पणः सोमगोपाः ।
वसुः सूनुः सहसो ऽ अप्सु राजा वि भात्य् अग्र ऽ उषसाम् इधानः ॥ १२.२२ ॥
Freigebig unter den Glanzgaben, Stütze der Schätze, Gabenspender der Gedanken, Hüter des Soma, der Helle, Sohn der Kraft, König in den Wassern; er leuchtet, entzündet vor den Morgenröten.
12.23
विश्वस्य केतुर् भुवनस्य गर्भऽ आ रोदसी ऽ अपृणाज् जायमानः ।
वीडुं चिद् अद्रिम् अभिनत् परायञ् जना यद् अग्निम् अयजन्त पञ्च ॥ १२.२३ ॥
Das Banner von allem, Agni, bei seiner Geburt im Schoß der Welt, erfüllte die beiden Welten. Als die fünf Völker Agni opferten, spalteten sie vorwärtsschreitend selbst den festen Stein.
12.24
उशिक् पावको अरतिः सुमेधा मर्त्येष्व् अग्निर् अमृतो नि धायि ।
इयर्ति धूमम् अरुषं भरिभ्रद् उच् छुक्रेण शोचिषा द्याम् इनक्षन् ॥ १२.२४ ॥
Begehrend, reinigend, schnell, von guter Einsicht, wurde der unsterbliche Agni unter den Sterblichen eingesetzt. Den rötlichen Rauch tragend, den Himmel mit leuchtender Flamme erreichend, zieht er dahin.
12.25
दृशानो रुक्म ऽ उर्व्या व्यद्यौद् दुर्मर्षम् आयुः श्रिये रुचानः ।
अग्निर् अमृतो ऽ अभवद् वयोभिर् यद् एनं द्यौर् जनयत् सुरेताः ॥ १२.२५ ॥
Golden und sichtbar leuchtete er über der weiten Erde; strahlend für ein unbezwingbares Leben und Glanz wurde Agni mit Kraft unsterblich, als der Himmel mit gutem Samen ihn gebar.
12.26
यस् ते अद्य कृणवद् भद्रशोचेऽपूपं देव घृतवन्तम् अग्ने ।
प्र तं नय प्रतरं वस्यो ऽ अच्छाभि सुम्नं देवभक्तं यविष्ठ ॥ १२.२६ ॥
O Agni von heilvoller Flamme, o Gott, Jüngster! Wer dir heute einen butterreichen Kuchen bereitet, führe ihn weiter zu größerem Reichtum, zur Gunst, die die Götter teilen.
12.27
आ तं भज सौश्रवसेष्व् अग्न ऽ उक्थ ऽ उक्थ ऽ आ भज शस्यमाने ।
प्रियः सूर्ये प्रियो ऽ अग्ना भवात्य् उज् जातेन भिनदद् उज् जनित्वैः ॥ १२.२७ ॥
O Agni, gewähre ihm Anteil an den berühmten Gaben; bei jeder Lobrezitation gewähre ihm einen Teil. Er wird der Sonne lieb, lieb zusammen mit Agni; bei der Geburt geboren, erhebt er sich und bricht durch die Zeugung.
12.28
त्वाम् अग्ने यजमाना ऽ अनु द्यून् विश्वा वसु दधिरे वार्याणि ।
त्वया सह द्रविणम् इच्छमाना व्रजं गोमन्तम् उशिजो वि वव्रुः ॥ १२.२८ ॥
O Agni, die Opferer legen Tag für Tag alle Schätze und begehrenswerten Dinge in deinen Schutz. Mit dir den Reichtum begehrend, öffnen die eifrigen Priester den Pferch voller Rinder.
12.29
अस्ताव्य् अग्निर् नराꣳ सुशेवो वैश्वानर ऽ ऋषिभिः सोमगोपाः ।
अद्वेषे द्यावापृथिवी हुवेम देवा धत्त रयिम् अस्मे सुवीरम् ॥ १२.२९ ॥
Agni Vaiśvānara, den Menschen wohlgesinnt und Hüter des Soma, wurde von den Sehern gepriesen. Ohne Hass wollen wir Himmel und Erde anrufen. O Götter, gewährt uns Reichtum, reich an tapferen Söhnen.
12.30
समिधाग्निं दुवस्यत घृतैर् बोधयतातिथिम् ।
आस्मिन् हव्या जुहोतन ॥ १२.३० ॥
Diene Agni mit Brennhölzern; wecke den Gast Agni mit Schmalz. Bringt hier die Opfergaben in ihn dar.
12.31
उद् उ त्वा विश्वे देवा ऽ अग्ने भरन्तु चित्तिभिः ।
स नो भव शिवस् त्वꣳ सुप्रतीको विभावसुः ॥ १२.३१ ॥
O Agni, mögen alle Götter dich mit ihrem Sinn emporheben. Sei uns gnädig, schön von Antlitz und reich an leuchtendem Gut.
12.32
प्रेद् अग्ने ज्योतिष्मान् याहि शिवेभिर् अर्चिभिष् ट्वम् ।
बृहद्भिर् भानुभिर् भासन् मा हिꣳसीस् तन्वा प्रजाः ॥ १२.३२ ॥
O Agni, zieh leuchtend voran mit deinen heilbringenden Flammen. Mit großen Strahlen leuchtend, schade den Geschöpfen nicht mit deinem Leib, das heißt mit deiner Flamme.
12.33
अक्रन्दद् अग्नि स्तनयन्न् इव द्यौः क्षामा रेरिहद् वीरुधः समञ्जन् ।
सद्यो जज्ञानो वि हीम् इद्धो ऽ अख्यद् आ रोदसी भानुना भात्य् अन्तः ॥ १२.३३ ॥
Möge Agni brüllen wie der donnernde Himmel, die Pflanzen der Erde leckend und salbend. Sogleich geboren und entzündet, leuchtet er mit seinem Glanz und erhellt beide Welten von innen.
12.34
प्र-प्रायम् अग्निर् भरतस्य शृण्वे वि यत् सूर्यो न रोचते बृहद् भाः ।
अभि यः पूरुं पृतनासु तस्थउ दीदाय दैव्यो ऽ अतिथिः शिवो नः ॥ १२.३४ ॥
Dieser Agni wird im Geschlecht des Bharata immer wieder gerühmt, wenn er wie die Sonne mit großem Glanz leuchtet. Der bei Pūru in den Schlachten steht, der göttliche Gast, strahlt für uns als Segensbringer.
12.35
आपो देवीः प्रति गृभ्णीत भस्मैतत् स्योने कृणुध्वꣳ सुरभा ऽ उ लोके ।
तस्मै नमन्तां जनयः सुपत्नीर् मातेव पुत्रं बिभृताप्स्व् एनत् ॥ १२.३५ ॥
Ihr göttlichen Wasser, nehmt diese Asche an; macht sie in der Welt angenehm und duftend. Mögen die Frauen mit guten Gatten sich vor ihm verneigen; wie eine Mutter ihren Sohn trägt, so tragt ihn in den Wassern.
12.36
अप्स्व् अग्ने सधिष् टव सौषधीर् अनु रुध्यसे ।
गर्भै सन् जायसे पुनः ॥ १२.३६ ॥
O Agni, du wohnst mit den Wassern zusammen; du wächst den Pflanzen nach. Als Keim im Schoß bist du wieder geboren.
12.37
गर्भोऽअस्य् ओषधीनां गर्भो वनस्पतीनाम् ।
गर्भो विश्वस्य भूतस्याग्ने गर्भोऽअपाम् असि ॥ १२.३७ ॥
Du bist der Schoß der Kräuter, der Schoß der Bäume. O Agni, du bist der Schoß aller Wesen; du bist der Schoß der Wasser.
12.38
प्रसद्य भस्मना योनिम् अपश् च पृथिवीम् अग्ने ।
सꣳसृज्य मातृभिष् ट्वं ज्योतिष्मान् पुनर् आसदः ॥ १२.३८ ॥
O Agni, nachdem du dich mit der Asche an den Ort der Wasser und der Erde gesetzt hast, mit den Müttern vereint, hast du dich wieder niedergelassen, voller Licht.
12.39
पुनर् आसद्य सदनम् अपश् च पृथिवीम् अग्ने ।
शेषे मातुर् यथोपस्थे ऽन्तर् अस्याꣳ शिवतमः ॥ १२.३९ ॥
O Agni, nachdem du dich wieder am Sitz niedergelassen hast, ruhst du in den Wassern und der Erde, in ihr am gütigsten, wie im Schoß der Mutter.
12.40
पुनर् ऊर्जा निवर्तस्व पुनर् अग्न ऽ इषायुषा ।
पुनर् नः पाह्य् अꣳहसः ॥ १२.४० ॥
O Agni, kehre wieder zurück mit Kraft; kehre wieder zurück mit Nahrung und Leben; bewahre uns wieder vor Bedrängnis.
12.41
सह रय्या नि वर्तस्वाग्ने पिन्वस्व धारया ।
विश्वप्स्न्या विश्वतस् परि ॥ १२.४१ ॥
O Agni, kehre zurück mit dem Reichtum; O Agni, nähre mit deinem Strom; fülle ringsum mit jeder Art von Nahrung.
12.42
बोधा मे ऽ अस्य वचसो यविष्ठ मꣳहिष्ठस्य प्रभृतस्य स्वधावः ।
पीयति त्वो ऽ अनु त्वो गृणाति वन्दारुष् टे तन्वं वन्दे ऽ अग्ने ॥ १२.४२ ॥
O Jüngster, Besitzer der Svadhā, achte auf dieses mein Wort aus der freigebigsten Gabe; einer verletzt, ein anderer lobt; O Agni, als Verehrer verehre ich deinen Leib.
12.43
स बोधि सूरिर् मघवा वसुपते वसुदावन् ।
युयोध्य् अस्मद् द्वेषाꣳसि ।
विश्वकर्मणे स्वाहा ॥ १२.४३ ॥
Mögest du erwachen, als Weiser und Freigebiger; O Herr des Reichtums, O Geber des Reichtums, treibe die Feindseligkeiten von uns fort; svāhā dem Viśvakarman.
12.44
पुनस् त्वाऽऽदित्या रुद्रा वसवः सम् इन्धतां पुनर् ब्रह्माणो वसुनीथ यज्ञैः ।
घृतेन त्वं तन्वं वर्धयस्व सत्याः सन्तु यजमानस्य कामाः ॥ १२.४४ ॥
Mögen dich die Ādityas, Rudras und Vasus wieder gemeinsam entzünden. O Führer des Reichtums, mögen die Priester dich mit Opfern wieder entzünden. Lass deinen Körper mit Schmalz wachsen; mögen die Wünsche des Opferherrn wahr werden.
12.45
अपेत वीत वि च सर्पतातो ये ऽत्र स्थ पुराणा ये च नूतनाः ।
अदाद् यमो ऽवसानं पृथिव्या ऽ अक्रन्न् इमं पितरो लोकम् अस्मै ॥ १२.४५ ॥
Geht weg, entfernt euch und weicht von hier, ihr, die ihr hier seid, die Alten und die Neuen. Yama gab einen Ruheort auf der Erde; die Väter schufen diese Welt für ihn.
12.46
संज्ञानम् असि ।
कामधरणम् ।
मयि ते कामधरणं भूयात् ।
अग्नेर् भस्मास्य् अग्नेः पुरीषम् असि ।
चित स्थ परिचित ऽ ऊर्ध्वचितः श्रयध्वम् ॥ १२.४६ ॥
Du bist Übereinstimmung. Halten des Wunsches. Möge dein Halten des Wunsches in mir sein. Du bist die Asche Agnis; du bist der Rest Agnis. Ihr seid geschichtet, gut geschichtet, nach oben geschichtet; (Ziegel) stützt euch.
12.47
अयꣳ सो ऽ अग्निर् यस्मिन्त् सोमम् इन्द्रः सुतं दधे जठरे वावशानः ।
सहस्रिणं वाजम् अत्यं न सप्तिꣳ ससवान्त् सन्त् स्तूयसे जातवेदः ॥ १२.४७ ॥
Dies ist jener Agni, in dessen Bauch Indra, begierig, den gepressten Soma legte. Wie ein Ross von tausendfacher Kraft, nachdem du getrunken hast, o Jātavedas, wirst du gepriesen.
12.48
अग्ने यत् ते दिवि वर्चः पृथिव्यां यद् ओषधीष्व् अप्स्व् आ यजत्र ।
येनान्तरिक्षम् उर्व् आततन्थ त्वेषः स भानुर् अर्णवो नृचक्षाः ॥ १२.४८ ॥
Agni, der Glanz, der dir im Himmel, auf der Erde, in den Pflanzen und in den Wassern eigen ist, o Verehrungswürdiger, durch den du den weiten Luftraum ausgebreitet hast — jenes glühende, strömende, die Menschen beobachtende Licht ist er.
12.49
अग्ने दिवोऽ अर्णम् अच्छा जिगास्य् अच्छा देवाꣳ ऽ ऊचिषे धिष्ण्या ये ।
या रोचने परस्तात् सूर्यस्य याश् चावस्ताद् उपतिष्ठन्त ऽ आपः ॥ १२.४९ ॥
Agni, du gehst zur Flut des Himmels, du gehst zu den Göttern und bringst die glänzenden dhiṣṇya-Sitze — jene über der Sonne und jene unter ihr; und es gibt die Wasser, die oben und unten stehen.
12.50
पुरीष्यासो ऽ अग्नयः प्रावणेभिः सजोषसः ।
जुषन्तां यज्ञम् अद्रुहोऽनमीवा ऽइषो महीः ॥ १२.५० ॥
Mögen die nährenden Feuer, eines Sinnes mit den Preßsteinen, das Opfer genießen — die großen Nahrungen, frei von Feindschaft und Krankheit.
12.51
इडाम् अग्ने पुरुदꣳसꣳ सनिं गोः शश्वत्तमꣳ हवमानाय साध ।
स्यान् नः सूनुस् तनयो विजावाग्ने सा ते सुमतिर् भूत्व् अस्मे ॥ १२.५१ ॥
Agni, vollende für den, der dich ruft, die Iḍā mit vielen Taten, den dauerhaftesten Gewinn an Rindern. Mögen wir einen Sohn und Nachkommen mit Nachwuchs haben; o Agni, möge dein Wohlwollen uns gelten.
12.52
अयं ते योनिर् ऋत्वियो यतो जातो ऽ अरोचथाः ।
तं जानन्न् अग्न ऽ आ रोहाथा नो वर्धया रयिम् ॥ १२.५२ ॥
Dies ist dein dem Rhythmus gemäßer Schoß, aus dem du geboren hell erstrahltest. Ihn erkennend, o Agni, steige empor und mehre den Reichtum für uns.
12.53
चिद् असि तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवा सीद ।
परिचिद् असि तया देवतयाङ्गिरस्वद् ध्रुवा सीद ॥ १२.५३ ॥
Du bist der Grund (cit); mit jener Gottheit, wie die Aṅgiras, sitze fest. Du bist der umgebende Grund (paricit); mit jener Gottheit, wie die Aṅgiras, sitze fest.
12.54
लोकं पृण छिद्रं पृणाथो सीद ध्रुवा त्वम् ।
इन्द्राग्नी त्वा बृहस्पतिर् अस्मिन् योनाव् असीषदन् ॥ १२.५४ ॥
Fülle den Ort, fülle die Lücke; dann sitze fest. Indra und Agni, und Bṛhaspati, haben dich in diesem Schoß (yoni) gesetzt.
12.55
ता अस्य सूददोहसः सोमꣳ श्रीणन्ति पृश्नयः ।
जन्मन् देवानां विशस् त्रिष्व् आ रोचने दिवः ॥ १२.५५ ॥
Ihre milchgebenden gefleckten Kühe mischen den Soma; bei der Geburt der Götter, in den drei Lichtern des Himmels, ihre Scharen.
12.56
इन्द्रं विश्वा ऽ अवीवृधन्त् समुद्रव्यचसं गिरः ।
रथीतमꣳ रथीनां वाजानाꣳ सत्पतिं पतिम् ॥ १२.५६ ॥
Alle Lieder haben Indra erhöht, weit wie das Meer; der beste Wagenlenker unter den Wagenlenkern, der wahre Herr der Kräfte, der Herr.
12.57
समितꣳ सं कल्पेथाꣳ सम्प्रियौ रोचिष्णू सुमनस्यमानौ ।
इषमूर्जम् अभि संवसानौ ॥ १२.५७ ॥
Zusammen mögt ihr beide tauglich und vereint sein; einander lieb, leuchtend, wohlgesinnt, gekleidet in Nahrung und Kraft.
12.58
सं वां मनाꣳसि सं व्रता सम् उ चित्तान्य् आकरम् ।
अग्ने पुरीष्याधिपा भव त्वं न ऽ इषमूर्जं यजमानाय धेहि ॥ १२.५८ ॥
Ich vereine die Gedanken, Gelübde und Sinne von euch beiden. O Agni der Fülle, sei unser Aufseher; gib dem Opferherrn Nahrung und Kraft.
12.59
अग्ने त्वं पुरीष्यो रयिमान् पुष्टिमाꣳ२ ऽ असि ।
शिवाः कृत्वा दिशः सर्वाः स्वं योनिम् इहासदः ॥ १२.५९ ॥
O Agni, du bist purīṣya, reich an Besitz und voller Nahrung. Nachdem du alle Himmelsrichtungen heilvoll gemacht hast, setze dich hier an deinen eigenen Ort.
12.60
भवतं नः समनसौ सचेतसाव् अरेपसौ ।
मा यज्ञꣳ हिꣳसिष्टं मा यज्ञपतिं जातवेदसौ शिवौ भवतम् अद्य नः ॥ १२.६० ॥
Seid ihr beide uns gegenüber gleichgesinnt, gleichen Sinnes und makellos. O Jātavedas, schadet nicht dem Opfer noch dem Herrn des Opfers; seid uns heute heilvoll.
12.61
मातेव पुत्रं पृथिवी पुरीष्यम् अग्निꣳ स्वे योनाव् अभार् उखा ।
तां विश्वैर् देवैर् ऋतुभिः संविदानः प्रजापतिर् विश्वकर्मा वि मुञ्चतु ॥ १२.६१ ॥
Wie eine Mutter ihren Sohn trägt, so trug die Erde Agni, den Erdgeborenen, in ihrem eigenen Schoß. Möge Prajāpati Viśvakarman, im Einklang mit allen Göttern und den Jahreszeiten, jene ukhā freigeben.
12.62
असुन्वन्तम् अयजमानम् इच्छ स्तेनस्येत्याम् अन्व् इहि तस्करस्य ।
अन्यम् अस्मद् इच्छ सा त इत्या नमो देवि निर्ऋते तुभ्यम् अस्तु ॥ १२.६२ ॥
Suche den, der den Soma nicht presst und nicht opfert; folge dem Pfad des Diebes und gehe den Weg des Räubers. Suche einen anderen als uns; jener Weg gehört dir. Verehrung dir, Göttin Nirṛti.
12.63
नमः सु ते निर्ऋते तिग्मतेजो ऽयस्मयं वि चृता बन्धम् एतम् ।
यमेन त्वं यम्या संविदानोत्तमे नाके ऽ अधि रोहयैनम् ॥ १२.६३ ॥
Gruß dir, o Nirṛti, mit scharfer Glut. Löse diese eiserne Fessel; im Einklang mit Yama und Yamī erhebe ihn in den höchsten Himmel.
12.64
यस्यास् ते घोर ऽ आसन् जुहोम्य् एषां बन्धानाम् अवसर्जनाय ।
यां त्वा जनो भूमिर् इति प्रमन्दते निर्ऋतिं त्वाहं परि वेद विश्वतः ॥ १२.६४ ॥
Deren schreckliche Gestalten waren, ich bringe Opfer dar zur Lösung dieser Fesseln. Nirṛti, die die Menschen freudig 'Erde' nennen, kenne ich von allen Seiten gut.
12.65
यं ते देवी निर्ऋतिर् आबबन्ध पाशं ग्रीवास्व् अविचृत्यम् ।
तं ते वि ष्याम्य् आयुषो न मध्याद् अथैतं पितुम् अद्धि प्रसूतः ।
नमो भूत्यै येदं चकार ॥ १२.६५ ॥
Die Schlinge, die die Göttin Nirṛti dir um den Hals gebunden hat und die nicht zu lösen ist, löse ich von dir — nicht aus der Mitte deines Lebens. Dann iss, angetrieben, diese Speise. Verehrung der Bhūti, die dies getan hat.
12.66
निवेशनः संगमनो वसूनां विश्वा रूपाऽभि चष्टे शचीभिः ।
देव ऽ इव सविता सत्यधर्मेन्द्रो न तस्थौ समरे पथीनाम् ॥ १२.६६ ॥
Der Ruhe gibt und die Vasus sammelt, schaut alle Gestalten durch seine Kräfte. Wie der Gott Savitṛ, wahr im Gesetz, wie Indra stand er fest im Kampf der Wege.
12.67
सीरा युञ्जन्ति कवयो युगा वि तन्वते पृथक् ।
धीरा देवेषु सुम्नया ॥ १२.६७ ॥
Die Weisen spannen die Pflüge an und strecken die Joche einzeln aus; die Standhaften tun dies unter den Göttern zu ihrer Gunst.
12.68
युनक्त सीरा वि युगा तनुध्वं कृते योनौ वपतेह बीजम् ।
गिरा च श्रुष्टिः सभरा असन् नो नेदीयऽ इत् सृण्यः पक्वम् एयात् ॥ १२.६८ ॥
Spannt die Pflüge an, streckt die Joche aus; sät hier den Samen in das bereitete Feld. Mit dem Lied und schneller Antwort möge die Ernte reich für uns sein; die Sichel erreiche das nahe reife Korn.
12.69
शुनꣳ सु फाला वि कृषन्तु भूमिꣳ शुनं कीनाशा ऽ अभि यन्तु वाहैः ।
शुनासीरा हविषा तोशमाना सुपिप्पला ऽ ओषधीः कर्तनास्मे ॥ १२.६९ ॥
Mögen die glücklichen Pflugscharen die Erde gut pflügen; mögen die Pflüger mit den Zugtieren glücklich vorangehen. Durch die Opfergabe erfreut, mögen Śunāsīra uns Pflanzen mit guten Früchten schaffen.
12.70
घृतेन सीता मधुना सम् अज्यतां विश्वैर् देवैर् अनुमता मरुद्भिः ।
ऊर्जस्वती पयसा पिन्वमानास्मान्त् सीते पयसाभ्या ववृत्स्व ॥ १२.७० ॥
Möge Sītā mit Schmalz und Honig gesalbt werden, gebilligt von allen Göttern und den Maruts. O Sītā, voller Nahrung und von Milch schwellend, wende dich mit Milch zu uns!
12.71
लाङ्गलं पवीरवत् सुशेवꣳ सोमपित्सरु ।
तद् उद् वपति गाम् अविं प्रफर्व्यं च पीवरीं प्रस्थावद् रथवाहनम् ॥ १२.७१ ॥
Der spitze, sehr glückliche, somaliebende Pflug sät das, was Kuh und Schaf gibt — glänzend und prall, den Wagen mit seiner Ladefläche und den Streitwagen tragend.
12.72
कामं कामदुघे धुक्ष्व मित्राय वरुणाय च ।
इन्द्रायाश्विभ्यां पूष्णे प्रजाभ्य ऽ ओषधीभ्यः ॥ १२.७२ ॥
O Kuh der Wünsche, gib die ersehnte Milch: für Mitra und Varuṇa, für Indra, die Aśvins und Pūṣan, für die Menschen und für die Pflanzen!
12.73
वि मुच्यध्वम् अघ्न्या देवयाना ऽ अगन्म तमसस् पारम् अस्य ज्योतिर् आपाम ॥ १२.७३ ॥
Werdet befreit, o Unverletzliche, die ihr den Pfad der Götter wandelt. Wir sind jenseits der Finsternis angelangt; mögen wir dieses Licht erlangen.
12.74
सजूर् अब्दो ऽ अयवोभिः सजूर् उषा ऽ अरुणीभिः सजोषसाव् अश्विना दꣳसोभिः सजूः सूर ऽ एतशेन सजूर् वैश्वानर ऽ इडया घृतेन स्वाहा ॥ १२.७४ ॥
Das Jahr sei vereint mit den Ayavas; die Morgenröte sei vereint mit den Aruṇīs; die beiden Aśvins, erfreut, seien vereint mit ihren wunderbaren Werken; die Sonne sei vereint mit Etaśa; Vaiśvānara sei vereint mit Iḍā und dem Ghee. Svāhā.
12.75
या ओषधीः पूर्वा जाता देवेभ्यस् त्रियुगं पुरा ।
मनै नु बभ्रूणाम् अहꣳ शतं धामानि सप्त च ॥ १२.७५ ॥
Die Kräuter, die zuerst für die Götter geboren wurden, vor langer Zeit in drei Zeitaltern – wahrlich, ich kenne die hundertsieben Wohnstätten der Braunen.
12.76
शतं वो ऽ अम्ब धामानि सहस्रम् उत वो रुहः ।
अधा शतक्रत्वो यूयम् इमं मे ऽ अगदं कृत ॥ १२.७६ ॥
O Mutter, ihr habt hundert Wohnstätten und tausend Triebe. Darum, ihr Hundertkräftigen, macht dies zu einem Heilmittel für mich.
12.77
ओषधीः प्रति मोदध्वं पुष्पवतीः प्रसूवरीः ।
अश्वा ऽ इव सजित्वरीर् वीरुधः पारयिष्ण्वः ॥ १२.७७ ॥
Freut euch, ihr Kräuter, blühend und fruchttragend; ihr Ranken, gemeinsam siegreich wie Pferde, werdet zu Hinüberführerinnen.
12.78
ओषधीर् इति मातरस् तद् वो देवीर् उप ब्रुवे ।
सनेयम् अश्वं गां वास ऽ आत्मानं तव पूरुष ॥ १२.७८ ॥
So spreche ich dies zu euch, ihr Kräuter, ihr Mütter, ihr Göttlichen: Möge ich ein Pferd, eine Kuh, ein Gewand und das Selbst gewinnen — für dich, o Mensch.
12.79
अश्वत्थे वो निषदनं पर्णे वो वसतिष् कृता ।
गोभाज ऽ इत् किलासथ यत् सनवथ पूरुषम् ॥ १२.७९ ॥
Euer Sitz ist im Aśvattha-Baum, euer Wohnsitz im Blatt bereitet. Wahrlich, ihr seid Teilhaberinnen am Vieh, denn ihr verschafft dem Mann Gewinn.
12.80
यत्रौषधीः समग्मत राजानः समिताव् इव ।
विप्रः स ऽ उच्यते भिषग् रक्षोहामीवचातनः ॥ १२.८० ॥
Wo die Kräuter sich versammelten, wie Könige in der Versammlung, da wird er der weise Arzt genannt, der Vernichter der Dämonen und der Krankheiten.
12.81
अश्वावतीꣳ सोमावतीमूर्जयन्तीम् उदोजसम् ।
आवित्सि सर्वा ऽ ओषधीर् अस्मा अरिष्टतातये ॥ १२.८१ ॥
Kräuter, reich an Pferden, reich an Soma, nährend und voller Kraft, schützt ihn alle für ein Wohl ohne Schaden.
12.82
उच् छुष्मा ऽ ओषधीनां गावो गोष्ठाद् इवेरते ।
धनꣳ सनिष्यन्तीनाम् आत्मानं तव पूरुष ॥ १२.८२ ॥
Die Kräfte der Kräuter erheben sich wie Kühe, die aus dem Stall treten; durch die Kräuter, die Reichtum bringen, o Mensch, möge dein Selbst Kraft gewinnen.
12.83
इष्कृतिर् नाम वो माताथो यूयꣳ स्थ निष्कृतीः ।
सीराः पतत्रिणी स्थन यद् आमयति निष्कृथ ॥ १२.८३ ॥
Eure Mutter heißt Iṣkṛti, und ihr selbst seid Wiederherstellerinnen; ihr seid Sīrā, die Geflügelten; was die Krankheit peinigt, das vertreibt ihr.
12.84
अति विश्वाः परिष्ठा स्तेन इव ऽ व्रजम् अक्रमुः ।
ओषधीः प्राचुच्यवुर् यत् किं च तन्वो रपः ॥ १२.८४ ॥
Alles, was ringsum stand, ging vorüber wie ein Dieb, der in den Kuhstall eindringt; die Kräuter trieben aus, was an Mangel oder Sünde im Leib war.
12.85
यद् इमा वाजयन्न् अहम् ओषधीर् हस्त ऽ आदधे ।
आत्मा यक्ष्मस्य नश्यति पुरा जीवगृभो यथा ॥ १२.८५ ॥
Wenn ich diese Kräuter in der Hand halte und ihnen Kraft verleihe, vergeht das Selbst der Auszehrung, wie einst der Lebensergreifer verging.
12.86
यस्यौषधीः प्रसर्पथाङ्गम्-अङ्गं परुष्-परुः ।
ततो यक्ष्मं वि बाधध्व ऽ उग्रो मध्यमशीर् इव ॥ १२.८६ ॥
Jene Kräuter, die sich Glied um Glied und Gelenk um Gelenk ausbreiten, mit ihnen treibt die zehrende Krankheit fort, wie das gewaltige Mittel Madhyamaśī.
12.87
साकं यक्ष्म प्रपत चाषेण किकिदीविना ।
साकं वातस्य ध्राज्या साकं नश्य निहाकया ॥ १२.८७ ॥
Zusammen mit dem Falken und dem Vogel Kikidīvi flieg davon, zehrende Krankheit; zusammen mit dem Ansturm des Windes und dem Herabstoßen vergeh.
12.88
अन्या वो ऽ अन्याम् अवत्व् अन्यान्यस्या ऽ उपावत ।
ताः सर्वाः संविदाना ऽ इदं मे प्रावता वचः ॥ १२.८८ ॥
Die eine schütze die andere, jede komme der anderen zu Hilfe. Ihr alle, einmütig, schützt diese meine Rede.
12.89
याः फलिनीर् या ऽ अफला ऽ अपुष्पा याश् च पुष्पिणीः ।
बृहस्पतिप्रसूतास् ता नो मुञ्चन्त्व् अꣳहसः ॥ १२.८९ ॥
Die fruchttragenden, die fruchtlosen und blütenlosen und die blühenden, von Bṛhaspati ausgesandt — mögen sie uns von Not befreien.
12.90
मुञ्चन्तु मा शपथ्याद् अथो वरुण्याद् उत ।
अथो यमस्य पड्वीशात् सर्वस्माद् देवकिल्विषात् ॥ १२.९० ॥
Befreie mich vom Fluch und von Varuṇas Fessel; von Yamas Fußfessel und von allem Vergehen gegen die Götter befreie mich.
12.91
अवपतन्तीर् अवदन् दिव ऽ ओषधयस् परि ।
यं जीवम् अश्नवामहै न स रिष्याति पूरुषः ॥ १२.९१ ॥
Die vom Himmel herabfallenden Kräuter sprechen ringsum: Der Mensch, dessen Leben wir erlangen, wird nicht zugrunde gehen.
12.92
या ऽ ओषधीः सोमराज्ञीर् बह्वीः शतविचक्षणाः ।
तासाम् असि त्वम् उत्तमारं कामाय शꣳ हृदे ॥ १२.९२ ॥
Ihr Kräuter, die Soma zum König habt, zahlreich und hundertäugig, unter ihnen bist du die beste Stütze; für das Verlangen und das Wohl des Herzens.
12.93
या ऽ ओषधीः सोमराज्ञीर् विष्ठिताः पृथिवीम् अनु ।
बृहस्पतिप्रसूता ऽ अस्यै सं दत्त वीर्यम् ॥ १२.९३ ॥
Ihr Kräuter, die Soma zum König habt, über die Erde verbreitet, von Bṛhaspati hervorgebracht, gebt diesem Kraft.
12.94
याश् चेदम् उपशृण्वन्ति याश् च दूरं परागताः ।
सर्वाः संगत्य वीरुधो ऽस्यै सं दत्त वीर्यम् ॥ १२.९४ ॥
Alle Ranken, die dies hören, und jene, die weit fortgegangen sind, versammelt euch und gebt diesem Kraft.
12.95
मा वो रिषत् खनिता यस्मै चाहं खनामि वः ।
द्विपाच् चतुष्पाद् अस्माकꣳ सर्वम् अस्त्व् अनातुरम् ॥ १२.९५ ॥
Der Gräber möge euch nicht schaden, ich, der ich euch grabe für den, dem; alle unsere Zweifüßer und Vierfüßer seien krankheitsfrei.
12.96
ओषधयः सम् अवदन्त सोमेन सह राज्ञा ।
यस्मै कृणोति ब्राह्मणस् तꣳ राजन् पारयामसि ॥ १२.९६ ॥
Die Kräuter sprachen gemeinsam mit König Soma: Wen der Priester bereitet, o König, den bringen wir hinüber.
12.97
नाशयित्री बलासस्यार्शस ऽउपचिताम् असि ।
अथो शतस्य यक्ष्माणां पाकारोर् असि नाशनी ॥ १२.९७ ॥
Du bist die Zerstörerin von Schleim und Hämorrhoiden, du bist das Mittel gegen Schwellung; und du vernichtest die hundert Schwindsuchten, du bist die Zerstörerin des pākāru.
12.98
त्वां गन्धर्वा ऽअखनꣳस् त्वाम् इन्द्रस् त्वां बृहस्पतिः ।
त्वाम् ओषधे सोमो राजा विद्वान् यक्ष्माद् अमुच्यत ॥ १२.९८ ॥
Die Gandharvas gruben dich aus, Indra grub dich aus, Bṛhaspati grub dich aus. O Kraut, König Soma, der dich kannte, wurde von der Schwindsucht (yakṣma) befreit.
12.99
सहस्व मे ऽ अरातीः सहस्व पृतनायतः ।
सहस्व सर्वं पाप्मानꣳ सहमानास्य् ओषधे ॥ १२.९९ ॥
Bezwinge meine Feinde, bezwinge alle, die kämpfen wollen, bezwinge alles Böse. Du bist die Bezwingerin, o Kraut.
12.100
दीर्घायुस्त ऽ ओषधे खनिता यस्मै च त्वा खनाम्य् अहम् ।
अथो त्वं दीर्घायुर् भूत्वा शतवल्शा वि रोहतात् ॥ १२.१०० ॥
O Kraut, möge dein Leben lang sein, für den, für den ich dich ausgrabe. Dann, langlebig geworden, wachse mit hundert Trieben empor.
12.101
त्वम् उत्तमास्य् ओषधे तव वृक्षा ऽ उपस्तयः ।
उपस्तिर् अस्तु सो स्माकं योऽअस्माꣳ२ऽ अभिदासति ॥ १२.१०१ ॥
Du bist die Höchste, o Kraut; deine Bäume sind Stütze. Diese Stütze sei unsere, gegen den, der uns angreift.
12.102
मा मा हिꣳसीज् जनिता यः पृथिव्या यो वा दिवꣳ सत्यधर्मा व्यानट् ।
यश् चापश् चन्द्राः प्रथमो जजान कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥ १२.१०२ ॥
Möge der Erzeuger der Erde mir nicht schaden. Der, dessen Gesetz Wahrheit ist, den Himmel durchdrang und als Erster die glänzenden Wasser erzeugte – welchem Gott wollen wir mit der Opfergabe huldigen?
12.103
अभ्या वर्तस्व पृथिवि यज्ञेन पयसा सह ।
वपां ते अग्निर् ऽ इषितो ऽ अरोहत् ॥ १२.१०३ ॥
Wende dich zu uns, o Erde, zusammen mit Opfer und Milch; Agni, ausgesandt, hat dein Fett (vapā) emporgehoben.
12.104
अग्ने यत् ते शुक्रं यच् चन्द्रं यत् पूतं यच् च यज्ञियम् ।
तद् देवेभ्यो भरामसि ॥ १२.१०४ ॥
O Agni, was dein ist, hell, leuchtend, rein und opferwürdig, das bringen wir den Göttern.
12.105
इषमूर्जम् अहम् इत ऽ आदम् ऋतस्य योनिं महिषस्य धाराम् ।
आ मा गोषु विशत्वा तनूषु जहामि सेदिम् अनिराम् अमीवाम् ॥ १२.१०५ ॥
Nahrung und Kraft nehme ich von hier, den Schoß des ṛta, den Strom des Büffels. Möge er in mich eintreten unter dem Vieh und in den Leibern; ich lasse Schwund und Krankheit zurück.
12.106
अग्ने तव श्रवो वयो महि भ्राजन्ते ऽ अर्चयो विभावसो ।
बृहद्भानो शवसा वाजम् उक्थ्यं दधासि दाशुषे कवे ॥ १२.१०६ ॥
O Agni, dein Ruhm und deine Kraft sind groß; deine Flammen leuchten. O Bṛhadbhānu, mit Macht gibst du dem Spender preiswürdige Nahrung, o Weiser.
12.107
पावकवर्चाः शुक्रवर्चा ऽ अनूनवर्चा ऽ उद् इयर्षि भानुना ।
पुत्रो मातरा विचरन्न् उपावसि पृणक्षि रोदसी ऽ उभे ॥ १२.१०७ ॥
Mit dem Glanz des Reinigers, hellem und vollem Glanz, erhebst du dich mit deinem Licht. Als Sohn zwischen den beiden Müttern wandelnd, erfüllst du beide Welten.
12.108
ऊर्जो नपाज् जातवेदः सुशस्तिभिर् मन्दस्व धीतिभिर् हितः ।
त्वे ऽ इषः सं दधुर् भूरिवर्पसश् चित्रोतयो वामजाताः ॥ १२.१०८ ॥
Enkel der Kraft, o Jātavedas, freue dich an guten Preisliedern und Gedanken, du, der eingesetzt ist. In dir haben die vielgestaltigen, von wunderbarer Hilfe, zum Heil Geborenen Nahrungen niedergelegt.
12.109
इरज्यन्न् अग्ने प्रथयस्व जन्तुभिर् अस्मे रायो ऽ अमर्त्य ।
स दर्शतस्य वपुषो वि राजसि पृणक्षि सानसिं क्रतुम् ॥ १२.१०९ ॥
O Agni, verlangend, breite für uns den Reichtum unter den Wesen aus, o Unsterblicher. Aus jener schönen Gestalt strahlst du; du erfüllst den reichen Entschluss.
12.110
इष्कर्तारम् अध्वरस्य प्रचेतसं क्षयन्तꣳ राधसो महः ।
रातिं वामस्य सुभगां महीम् इषं दधासि सानसिꣳ रयिम् ॥ १२.११० ॥
O Agni, du bist der Vollbringer des Opfers, der Weise, der im großen Reichtum wohnt. Du hältst die vortreffliche Gabe, die glückbringende große Nahrung und den zu gewinnenden Reichtum.
12.111
ऋतावानं महिषं विश्वदर्शतम् अग्निꣳ सुम्नाय दधिरे पुरो जनाः ।
श्रुत्कर्णꣳ सप्रथस्तमं त्वा गिरा दैव्यं मानुषा युगा ॥ १२.१११ ॥
Agni, der die Wahrheit besitzt, mächtig, allen sichtbar, wurde von den Menschen zum Wohl vor sich aufgestellt. O du Schnellhörige, Berühmtester, wir rufen dich mit dem Lied; göttliche und menschliche Geschlechter tragen dich.
12.112
आ प्यायस्व सम् एतु ते विश्वतः सोम वृष्ण्यम् ।
भवा वाजस्य संगथे ॥ १२.११२ ॥
O Soma, schwelle voll an; von allen Seiten möge dir männliche Kraft zukommen. Sei die Stärke des Sieges im Wettstreit.
12.113
सं ते पयाꣳसि सम् उ यन्तु वाजाः सं वृष्ण्यान्य् अभिमातिषाहः ।
आप्यायमानो ऽ अमृताय सोम दिवि श्रवाꣳस्य् उत्तमानि धिष्व ॥ १२.११३ ॥
Mögen deine milchigen Säfte zusammenkommen, mögen Kräfte und männliche Mächte zusammenkommen, und die Mächte, die Feinde besiegen. O Soma, der du zur Unsterblichkeit wächst, setze den höchsten Ruhm im Himmel ein.
12.114
आ प्यायस्व मदिन्तम सोम विश्वेभिर् अꣳशुभिः ।
भवा नः सुश्रवस्तमः सखा वृधे ॥ १२.११४ ॥
O berauschendster Soma, schwelle voll an mit allen deinen Strahlen. Sei unser berühmtester Freund, zu unserem Wachstum.
12.115
आ ते वत्सो मनो यमत् परमाच् चित् सधस्थात् ।
अग्ने त्वां कामया गिरा ॥ १२.११५ ॥
Möge das Kalb seinen Sinn dir zuwenden, selbst aus der Ferne, selbst von seinem gemeinsamen Sitz. O Agni, mit sehnsuchtsvollem Lied rufe ich dich.
12.116
तुभ्यं ता ऽ अङ्गिरस्तम विश्वाः सुक्षितयः पृथक् ।
अग्ने कामाय येमिरे ॥ १२.११६ ॥
Du Kräftigster der Aṅgiras, alle wohlsitzenden Völker gehören dir, jedes für sich; o Agni, sie halten sich an dich zur Erfüllung des Verlangens.
12.117
अग्निः प्रियेषु धामसु कामो भूतस्य भव्यस्य ।
सम्राड् एको वि राजति ॥ १२.११७ ॥
Agni, das Verlangen unter den lieben Wohnstätten, des Vergangenen und des Künftigen; als einziger Weltherrscher leuchtet er hervor.